Πνευματιστικές Επικοινωνίες

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Ουϊλλιαμ Τζατζ "Ωκεανός της Θεοσοφίας", όπως έγινε από τον Ντάλλας Τένμπρεκ

Οι πιο πιεστικές ερωτήσεις σε σχέση με τον «Πνευματισμό» είναι αυτές που αφορούν στην επικοινωνία με τις «Ψυχές» όσων έχουν εγκαταλείψει τη γη και είναι τώρα αποσαρκωμένοι. Καθώς, επίσης, και με τα αταξινόμητα πνεύματα που δεν έχουν ενσαρκωθεί εδώ, αλλά ανήκουν σε άλλες σφαίρες της Αστρικής ύλης.

  1. Επικοινωνούν τα μέντιουμ με τα «Πνεύματα των νεκρών»;
  2. Αντιλαμβάνονται οι φίλοι μας που έχουν πεθάνει, την κατάσταση της ζωής που έχουν αφήσει και επιστρέφουν άραγε ποτέ για να μιλήσουν μαζί μας;

Οι απαντήσεις που η Θεοσοφία έχει, ανέκαθεν, προτείνει, είναι σαφείς και βασισμένες στους παγκόσμιους και ευαπόδεικτους νόμους του Αποκρυφισμού.

Οι νεκροί δεν μας βλέπουν εδώ. Είναι απαλλαγμένοι από τον φοβερό πόνο που ένα τέτοιο θέαμα θα προκαλούσε. Κατά καιρούς ένα διάμεσο με ξεκάθαρο νου, που δεν έχει πληρωθεί γι’ αυτή την επικοινωνία, μπορεί εν υπνώσει να φθάσει στην κατάσταση (Ντεβαχάν) όπου βρίσκεται ο νεκρός, και μπορεί να θυμάται αποσπάσματα από ό,τι άκουσε εκεί, αλλά αυτό είναι σπάνιο.
Κατά τη στιγμή του θανάτου η ψυχή μπορεί να μιλήσει σε κάποιον γήινο φίλο πριν από την οριστική αναχώρηση.
Όμως ο μεγάλος αριθμός των επαφών που υποτίθεται ότι γίνονται μέσω των διαμέσων συνεχώς, προέρχεται από τα αστρικά, μη-νοήμονα κατάλοιπα των ανθρώπων ή, σε πολλές περιπτώσεις, είναι αποκλειστικά και μόνο, προϊόν επινόησης, συλλογής, ανακάλυψης και διατύπωσης εκ μέρους του χαλαρά συνδεδεμένου Αστρικού σώματος του ζώντος μέντιουμ.

Ως προς τη θεωρία ότι «τα Πνεύματα των νεκρών» επικοινωνούν, προκύπτουν ορισμένες αντιρρήσεις. Μερικές από αυτές είναι οι εξής:

  1. Ποτέ αυτά τα πνεύματα δεν έδωσαν νόμους που να διέπουν μερικά από αυτά τα φαινόμενα, εκτός από λίγες περιπτώσεις μη αποδεκτές από τη θρησκευτική λατρεία, τα οποία η θεοσοφική θεωρία ήδη γνώριζε. Αυτές οι συγκεκριμένες πνευματιστικές επικοινωνίες, αμφισβητήθηκαν.
  2. Τα πνεύματα διαφωνούν μεταξύ τους, καθώς το ένα τοποθετεί την μετά θάνατον ζωή πολύ διαφορετική ως προς την περιγραφή ενός άλλου. Αυτές οι διαφωνίες ποικίλλουν ανάλογα με το διάμεσο και τις θεωρίες που υποτίθεται ότι πρέσβευε ο νεκρός όταν ζούσε. Ένα πνεύμα παραδέχεται τη μετενσάρκωση και άλλα την απορρίπτουν.
  3. Τα πνεύματα δεν έχουν ανακαλύψει τίποτα καινούριο σχετικά με την ιστορία, την ανθρωπολογία ή άλλα σημαντικά θέματα και φαίνονται έτσι να έχουν λιγότερη ικανότητα προς αυτή τη κατεύθυνση από τους ζωντανούς. Παρόλο δε, που συχνά ισχυρίζονται ότι είναι άνθρωποι που έζησαν σε παλαιότερους πολιτισμούς, δείχνουν, σε αυτό το θέμα, άγνοια ή απλώς επαναλαμβάνουν πρόσφατα δημοσιευμένες ανακαλύψεις.
  4. Κατά τα τελευταία χρόνια, από τα πνεύματα δεν έχει δοθεί ούτε κάποια λογική εξήγηση των φαινομένων ούτε κάτι για την εξέλιξη της διαμεσότητας. Αναφέρεται ότι οι μεγάλοι φιλόσοφοι μιλούν μέσω των διαμέσων, όμως αυτά που λέγουν είναι ανοησίες και απλούστατες κοινοτοπίες.
  5. Τα διάμεσα υφίστανται φυσική και ηθική καταπόνηση, κατηγορούνται για δόλο, ενοχοποιούνται για τεχνάσματα αλλά οι «οδηγοί των πνευμάτων» δεν παρεμβαίνουν ούτε για να τα αποτρέψουν ούτε για να τα σώσουν.
  6. Είναι παραδεδεγμένο ότι οι «οδηγοί και ελεγκτές» παραπλανούν και προτρέπουν προς εξαπάτηση.
  7. Φαίνεται ξεκάθαρα από τις αναφορές σχετικά με τα πνεύματα ότι οι ισχυρισμοί και η φιλοσοφία τους, εάν υφίστανται, ποικίλλουν ανάλογα με το διάμεσο και την πιο προχωρη-μένη σκέψη των ζώντων πνευματιστών.

Από όλα αυτά αλλά και από άλλα στοιχεία, που μπορούν να παρατεθούν, ο άνθρωπος της υλιστικής επιστήμης περιχαρακώνεται μέσα στη γελοιότητά του, όμως ο θεόσοφος πρέπει να συμπεράνει πως οι οντότητες, εάν και εφόσον επικοινωνούν, δεν είναι ανθρώπινα πνεύματα και πως οι εξηγήσεις πρέπει να αναζητηθούν σε άλλες θεωρίες.

ΑΝΘΡΩΠΟΣ - Ο ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ

Εάν όλα τα περιγραφόμενα φαινόμενα είναι αληθινά, τότε στον άνθρωπο υπάρχει η ίδια ισχύς και δύναμη που βρίσκεται οπουδήποτε στη Φύση. Θεωρείται από τους Διδασκάλους της Σοφίας ως το ύψιστο προϊόν ολόκληρου του συστήματος της εξέλιξης και σε αυτόν καθρεφτίζεται κάθε δύναμη της Φύσης, οσονδήποτε θαυμαστή ή τρομερή. Με αυτήν ακριβώς την ιδιότητα, ενός τέτοιου καθρέφτη, ο άνθρωπος είναι ο «Μικρόκοσμος» του Μακρόκοσμου.

ΘΕΛΗΣΗ και ΦΑΝΤΑΣΙΑ

Τούτο, φυσικά, οδηγεί στο θεώρημα ότι η ανθρώπινη ΘΕΛΗΣΗ είναι πανίσχυρη και ότι η Φαντασία είναι μια εξαιρετικά χρήσιμη κινητήρια δύναμη.

Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ είναι η εικονοποιητική δύναμη του ανθρώπινου νου. Στον μέσο άνθρωπο δεν εξασκείται αρκετά και δεν έχει τόση δύναμη ώστε να αποτελεί κάτι περισσότερο από ένα είδος ονείρου, όμως, είναι εκπαιδεύσιμη. Όταν εκπαιδεύεται, γίνεται ο Κατασκευαστής στο Ανθρώπινο Εργαστήριο. Όταν φθάσει σε αυτό το στάδιο, δημιουργεί μια μήτρα στην Αστρική ουσία μέσω της οποίας τα αποτελέσματα θα οδηγήσουν στη φυσική αντικειμενικότητα. Είναι η μεγαλύτερη δύναμη, μετά τη Θέληση, στο ανθρώπινο σύνολο πολύπλοκων οργάνων.
Ο σύγχρονος ορισμός της φαντασίας είναι ατελής και ανακριβής. Χρησιμοποιείται, κυρίως, για να δηλώνει φαντασίωση ή παρανόηση και πάντα υποκαθιστά την έννοια του μη-υπαρκτού. Είναι αδύνατο να βρει κανείς καλύτερο όρο από αυτόν, γιατί, μία από τις δυνάμεις της εκπαιδευμένης Φαντασίας, είναι η κατασκευή μιας εικόνας. ¨Όταν αυτή η ιδιότητα πραγματοποιείται ή εξωθείται σε ευρύτερο πεδίο, τότε αναγκάζει τη Φαντασία να αναπτύξει στην Αστρική ύλη μια πραγματική μορφή, η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν καλούπι για να δώσει σχήμα σε κάποιο άκαμπτο υλικό. Επομένως είναι η Κυρίαρχη ιδιότητα, καθόσον η Θέληση δεν μπορεί να ολοκληρώσει το έργο της εάν η Φαντασία είναι ισχνή και ανεκπαίδευτη. Για παράδειγμα, αν κάποιος επιθυμεί να κατεβάσει από τη λεπτότερη αστρική ύλη μια εικόνα (αν είναι η εικονοποιητική δύναμη ασθενική) το αντίγραφο στον φυσικό κόσμο εμφανίζεται κυματιστό και σκόρπιο.

Ο ΝΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΡΓΑΝΟ ΤΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ

Όμως, ο απλοϊκός νους διεφθαρμένος από τον υλισμό των ημερών μας, αναρωτιέται πώς είναι δυνατοί όλοι αυτοί οι χειρισμοί , βλέποντας ότι δεν αναφέρονται πουθενά όργανα. Τα όργανα βρίσκονται στο σώμα και στον εγκέφαλο του ανθρώπου. Κατά την άποψη της Στοάς των Μυστών: «ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι μια ανεξάντλητη πηγή δύναμης».
Πλήρης γνώση των εσώτερων χημικών και δυναμικών νόμων της Φύσης, συνδυασμένη με έναν εκπαιδευμένο νου, δίνει στον κάτοχο τη δύναμη να χειρίζεται αυτούς τους νόμους. Αυτό θα είναι το μελλοντικό απόκτημα του ανθρώπου και θα μπορούσε να είναι και το τωρινό του αν δεν υπήρχαν ο τυφλός δογματισμός, ο εγωισμός και η υλιστική δυσπιστία. Η γνώση του νόμου, προστιθέμενη στην πίστη υπερισχύει της ύλης, του νου, του χώρου και του χρόνου.

ΜΑΓΕΙΑ και ΨΥΧΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Τα γνήσια ψυχικά – ή, όπως αποκαλούνται συνήθως «μαγικά» - φαινόμενα που επιτελούνται από Ανατολικούς φακίρηδες ή γιόγκι, πραγματοποιούνται όλα με την επιστράτευση φυσικών δυνάμεων και διαδικασιών που δεν είναι ακόμα γνωστές στη Δύση. (Αναφορά στο Αποκαλυμμένη Ίσις, Τομ.1 θα ήταν χρήσιμη, καθώς και στον Τομ. 2, σ.587 (10 Σημεία Ψυχολογίας).
Μερικά από αυτά είναι τα εξής:

ΜΕΤΕΩΡΙΣΗ- --Μια Αλλαγή της ΠΟΛΙΚΟΤΗΤΑΣ

Μετεώριση του σώματος με εμφανή παράβαση του νόμου της βαρύτητας είναι κάτι που γίνεται εύκολα, όταν η διαδικασία εκτελείται σωστά. Δεν αντιστρατεύεται κανένας νόμος. Η ΒΑΡΥΤΗΤΑ αποτελεί απλώς το μισό μέρος του νόμου. Ο σοφός της Ανατολής παραδέχεται τη βαρύτητα, αλλά ο πραγματικός όρος είναι ΕΛΞΗ, ενώ το υπόλοιπο μισό του νόμου εκφράζεται με τη λέξη ΑΠΩΣΗ. Τόσο η ΕΛΞΗ όσο και η ΑΠΩΣΗ διέπονται από τους σημαντικούς νόμους της ηλεκτρικής και μαγνητικής δύναμης.

ΣΥΝΟΧΗ και ΔΙΑΣΠΑΣΗ

Ένας τρίτος σπουδαίος νόμος που ισχύει σε πολλά φαινόμενα είναι ο νόμος της ΣΥΝΟΧΗΣ. Αυτή η δύναμη είναι διακριτή, αυτή καθεαυτή, και δεν είναι απλώς αποτέλεσμα, όπως θεωρείται γενικά. Αυτός ο νόμος και η εφαρμογή του πρέπει να είναι γνωστά, εάν πρόκειται να προκληθούν ορισμένα φαινόμενα, όπως π.χ. το πέρασμα ενός συμπαγούς σιδερένιου δακτυλίου μέσα από έναν άλλον ή το πέρασμα μιας πέτρας μέσα από ένα συμπαγή τοίχο. Ως εκ τούτου, μια άλλη δύναμη εξασκείται που μπορεί να ονομασθεί ΔΙΑΣΠΑΣΗ. Η καθοριστική δύναμη είναι η Συνοχή διότι, μόλις αποσυρθεί η διασπάζουσα δύναμη, τότε η συνεκτική αποκαθιστά τα άτομα στην αρχική τους μορφή.

ΠΡΟΒΟΛΗ

Εφαρμόζοντας τις ίδιες δυνάμεις, ο εκπαιδευμένος Μύστης μπορεί να πλάσει μπροστά στα μάτια μας, προσιτό στο άγγιγμά μας, ένα υλικό, σε οποιοδήποτε επιθυμητό σχήμα που δεν ήταν ορατό προηγουμένως. Από τους αδαείς θα μπορούσε να ονομασθεί αυτό «δημιουργία». Πρόκειται, όμως, απλώς για εξέλιξη, ενώ είσαστε παρόντες. Η ύλη βρίσκεται στον αέρα, μετέωρη, γύρω μας. Κάθε άτομο της ύλης , ορατό ή και αόρατο, έχει περάσει από όλες τις δυνατές μορφές. Αυτό που κάνει ο Μύστης είναι να επιλέγει κάποιο επιθυμητό σχήμα που υπάρχει, όπως όλα άλλωστε, στο Αστρικό Φως και, εν συνεχεία, προσπαθώντας με τη Θέληση και τη Φαντασία να καλύπτει το σχήμα με την ύλη μέσω της ΠΡΟΒΟΛΗΣ.

Το αντικείμενο που έχει προκύψει κατ’ αυτόν τον τρόπο θα χαθεί σιγά – σιγά , εκτός εάν ορισμένες άλλες διαδικασίες χρησιμοποιηθούν για να το καταστήσουν μόνιμο.

Όσον αφορά στην προβολή γραμμάτων σε χαρτί ή άλλη επιφάνεια, ισχύουν οι ίδιοι νόμοι και οι ίδιες δυνάμεις. Η σαφής απεικόνιση - ως προς την φωτογραφική αποτύπωση και την ευκρίνεια- κάθε γραμμής, κάθε γράμματος ή εικόνας σχηματίζεται στον νου και, στη συνέχεια, μέσα από τον αέρα αντλείται το χρώμα που εμπίπτει στα όρια που ορίστηκαν από τον εγκέφαλο, «την ανεξάντλητη πηγή δύναμης και μορφής».

ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ

Η υλοποίηση μιας μορφής μέσα από τον αέρα, ανεξάρτητη από το φυσικό σώμα του διαμέσου, είναι γεγονός. Όμως, δεν είναι πνεύμα.
Καθώς είπε πολύ πετυχημένα ένα από τα «πνεύματα» τα μη ευνοημένα από τον πνευματισμό, ένας τρόπος για να προκαλέσεις αυτό το φαινόμενο, είναι με την προσαύξηση ηλεκτρικών και μαγνητικών ατόμων σε μια μάζα στην οποία η ύλη συσσωρεύεται και πάνω της αντανακλάται μια εικόνα από την Αστρική σφαίρα.

Μερικές από τις αποκαλούμενες υλοποιήσεις αποτελούν καθαρή παρωδία καθώς πρόκειται απλώς και μόνο για επίπεδες πλάκες ηλεκτρικής και μαγνητικής υφής στις οποίες αντανακλώνται εικόνες του Αστρικού Φωτός. Φαίνονται να είναι τα πρόσωπα των πεθαμέ-νων, αλλά είναι μόνο εικονοποιημένες ψευδαισθήσεις. Κι αυτό είναι όλο. Μια απάτη που μοιάζει με ένα σχήμα φτιαγμένο από μουσελίνα και μάσκες.
Η δεύτερη μέθοδος αφορά στη χρήση του Αστρικού σώματος του ζώντος διαμέσου. Σε αυτή την περίπτωση, η αστρική μορφή εκρέει από την πλευρά του διαμέσου, συγκεντρώνει επάνω της βαθμηδόν άτομα που προέρχονται από τον αέρα και τα σώματα των παρευρισκομένων, μέχρις ότου, τελικά, καταστεί ορατή. Μερικές φορές μοιάζει με το διάμεσο. Άλλες φορές , πάλι, έχει διαφορετική όψη.

ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ, ΔΙΠΛΑ

Επίπονες προσπάθειες από Εταιρείες Ψυχικών Ερευνών για να αποδείξουν ότι υπάρχουν φαντάσματα, χωρίς πρότερη γνώση των απόκρυφων νόμων, δεν αποδεικνύουν τίποτα στην πραγματικότητα. Γιατί από τις είκοσι παραδεδεγμένες περιπτώσεις, οι δεκαεννιά μπορεί να είναι η αντικειμενοποίηση της εικόνας που έχει εντυπωθεί στον εγκέφαλο. ¨Όμως, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι «φαντάσματα» έχουν ειδωθεί.
Τα φαντάσματα και τα διπλά εμπίπτουν σε δύο γενικές κατηγορίες.
Η μία αποτελείται από αστρικά περιβλήματα ή εικόνες από τον αστρικό κόσμο και, είτε είναι ορατά δια γυμνού οφθαλμού είτε είναι το αποτέλεσμα δονήσεων μέσα στο Αστρικό και εκπέμπονται στον οφθαλμό, κάνοντας έτσι τον άνθρωπο να νομίζει ότι βλέπει μια αντικειμενική μορφή έξωθεν.
Η άλλη αποτελείται από το Αστρικό σώμα ζώντων ανθρώπων που έχουν πλήρη ή μερική συνειδητότητα.
Φαντάσματα ανθρώπων που μόλις πέθαναν, μπορεί να είναι είτε εικόνες που έγιναν αντικειμενικές, όπως ήδη περιγράφτηκε, ή το Αστρικό σώμα των νεκρών- ονομαζόμενο Κάμα –Ρούπα, σε αυτό το στάδιο. Καθώς δε οι σκέψεις και οι δυνάμεις του ανθρώπου που πεθαίνει απελευθερωνόμενες από το σώμα είναι πολύ ισχυρές, έχουμε περισσότερες περιγραφές τέτοιων φαντασμάτων από οποιαδήποτε άλλη κατηγορία.
Όταν βλέπει κανείς μια εικόνα με τις αστρικές αισθήσεις εννοείται ότι συγχρόνως ακούγεται και ένας ήχος. Είναι πασίγνωστο στους πιστούς μαθητές του Αποκρυφισμού ότι κάθε ήχος παράγει αυτομάτως μια εικόνα. Αυτό δε, που είναι από τόσο παλιά γνωστό στην Ανατολή, τελευταία έχει καταδειχθεί στη Δύση με την παραγωγή ηχητικών εικόνων πάνω σε ένα τεντωμένο τύμπανο.
Στη διόραση, οι εικόνες στο Αστρικό Φως περνούν μπροστά από την εσώτερη όραση και αντανακλώνται στο φυσικό οφθαλμό έσωθεν. Κατόπιν, εμφανίζονται αντικειμενικά στον θεατή. Στη διακοή, ο άνθρωπος ακούει έχοντας το κέντρο της ακοής στο αστρικό σώμα που ενεργοποιεί την αντίστοιχη φυσική αίσθηση.
Στην εν εγρηγόρσει διόραση, η δόνηση, αρχικά, μεταβιβάζεται στον εγκέφαλο. Από τον εγκέφαλο μεταφέρεται στον φυσικό οφθαλμό, όπου εγκαθιστά μια εικόνα στον αμφιβλη-στροειδή χιτώνα. Σε κανονική όραση οι δονήσεις που γίνονται στον αμφιβληστροειδή μεταβιβάζονται στον εγκέφαλο. Ο ήχος, που, επίσης, είναι δόνηση, διατηρείται στο Αστρικό Φως και από εκεί η εσώτερη αίσθηση τον παραλαμβάνει και τον μεταβιβάζει στον εγκέφαλο από όπου επαναμεταβιβάζεται στο φυσικό αυτί.

Το ΑΣΤΡΙΚΟ - ΜΙΑ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ

Όλοι οι διορατικοί με αυτές τις εικόνες, ιδωμένες με τις εσώτερες αισθήσεις, εξασκούν την παράξενη ιδιότητά τους. Όμως, πρόκειται για μια κοινή ανθρώπινη ιδιότητα, αν και στην πλειοψηφία είναι ελάχιστα αναπτυγμένη. Ο Αποκρυφισμός ισχυρίζεται πως εάν αυτή η δύναμη δεν ήταν εν σπέρματι, έστω και ελάχιστα ενεργή σε κάθε άνθρωπο κανείς δεν θα μπορούσε να μεταβιβάσει την οποιαδήποτε ιδέα σε κάποιον άλλον.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΟΡΑΣΗ και ΔΙΟΡΑΣΗ

Η ανωτάτη κατηγορία της διόρασης - εκείνη του Πνευματικού Οράματος – είναι πολύ σπάνια. Ο κοινός διορατικός ασχολείται μόνο με τις συνηθισμένες όψεις και διαστρωμα-τώσεις της Αστρικής ύλης. Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΟΡΑΣΗ (ενόραση) έρχεται μόνο σε αυτούς που είναι αγνοί, αφοσιωμένοι και σταθεροί. Μπορεί να επιτευχθεί με ιδιαίτερη ανάπτυξη του συγκεκριμένου σωματικού οργάνου, μέσω του οποίου και μόνο, τέτοια όραση είναι εφικτή και αυτό επιτυγχάνεται μόνο με πειθαρχία, μακρά εξάσκηση και ύψιστο αλτρουισμό.
Οποιαδήποτε άλλη μορφή διόρασης είναι εφήμερη, ανεπαρκής και αποσπασματική και έχει σχέση μόνο με την ύλη και την ψευδαίσθηση.

ΠΡΟΣΚΟΜΙΣΗ –ΚΙΝΗΣΗ ΧΩΡΙΣ ΦΥΣΙΚΗ ΕΠΑΦΗ

Ανάμεσα στα φαινόμενα υπάρχουν και εκείνα της μετακίνησης αντικειμένων χωρίς φυσική επαφή. Αυτό είναι δυνατό να γίνει κατά διαφόρους τρόπους.

  1. Ο πρώτος είναι να εκτείνει κανείς από το φυσικό σώμα το αστρικό χέρι και τον βραχίονα και με αυτά να πιάσει το προς μετακίνηση αντικείμενο. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί σε μια απόσταση περίπου 3,5 μέτρων από τον άνθρωπο. Απλώς αναφερόμαστε στα γνωρίσματα της Αστρικής ύλης και των μελών. Σε κάποιο βαθμό αυτό θα βοηθήσει στην εξήγηση μερικών φαινομένων των διαμέσων. Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις τέτοιας προσκόμισης τούτο πετυχαίνει, όταν χρησιμοποιείται το αόρατο αλλά υλικό αστρικό χέρι.
  2. Η δεύτερη μέθοδος βασίζεται στη χρήση των «στοιχειακών» (τα ξωτικά της Φύσης). Αυτά έχουν τη δύναμη, όταν κατευθύνονται από τον Εσώτερο Άνθρωπο να μεταφέρουν αντικείμενα αλλάζοντας την πολικότητα και τότε βλέπουμε μικρά αντικείμενα να κινούνται χωρίς φαινομενική υποστήριξη. Αυτές οι στοιχειακές οντότητες χρησιμοποιούνται, όταν μεταφέρονται αντικείμενα από μακρύτερες αποστάσεις από όσο είναι το μήκος προς το οποίο τα αστρικά μέλη μπορούν να τεντωθούν. Δεν είναι αρνητικό να πούμε ότι τα διάμεσα δεν τα γνωρίζουν. Σπανίως γνωρίζουν κάτι σχετικό με τους νόμους με τους οποίους πετυχαίνουν οποιοδήποτε κατόρθωμα και, βεβαίως, η άγνοιά τους δεν αποδεικνύει την ανυπαρξία των νόμων.

ΤΗΛΕΠΑΘΕΙΑ

Για να επικοινωνήσει με έναν άλλο νου σε οποιαδήποτε απόσταση, ο Μύστης εναρμονίζει όλα τα μόρια του εγκεφάλου και όλες τις σκέψεις του νου, έτσι ώστε να δονούνται ομόφωνα με τον εγκέφαλο που πρόκειται να επηρεασθεί. Παράλληλα, ο άλλος νους και ο εγκέφαλος πρέπει, επίσης, ή εθελοντικά να περιέλθουν σε αυτή την εναρμόνιση ή να αφεθούν εκούσια. Έτσι, αν και ο Μύστης μπορεί να είναι στη Βομβάη και ο φίλος του στη Νέα Υόρκη, η απόσταση δεν αποτελεί εμπόδιο, εφόσον οι εσώτερες αισθήσεις δεν εξαρτώνται από την ακοή αλλά μπορούν να αισθάνονται και να βλέπουν τις σκέψεις και τις εικόνες στον νου του άλλου.

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΛΟΠΗ (ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ)

Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν θεωρεί ατόπημα το να βλέπει μέσα στα μυστικά ενός άλλου χάρη σε αυτή τη δύναμη, αλλά οι Μύστες λέγουν ότι αυτό συνιστά παραβίαση στα δικαιώματα των άλλων ανθρώπων. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα, ακόμα και αν διαθέτει τη δύναμη, να μπαίνει στον νου κάποιου άλλου και να βρίσκει τα μυστικά του. Αυτός είναι ο νόμος της Στοάς προς όσους ψάχνουν και, εάν κάποιος διαπιστώσει ότι βρίσκεται κοντά στην ανακάλυψη των μυστικών ενός ανθρώπου, πρέπει αμέσως να αποσυρθεί και να μην προχωρήσει περαιτέρω.
Εάν προχωρήσει η δύναμη του αφαιρείται , εάν είναι μαθητής. Οποιοσδήποτε άλλος θα πρέπει να υποστεί τις συνέπειες μιας τέτοιας κλοπής. Διότι η Φύση έχει και τους νόμους της και τους θεματοφύλακές της και εάν διαπράττουμε κακουργήματα στον Αστρικό κόσμο ο μέγας Νόμος και οι φύλακές του, για τους οποίους δεν υφίσταται δωροδοκία, θα επιβάλουν την τιμωρία όσος χρόνος και αν περάσει, ακόμα και μετά από δέκα χιλιάδες χρόνια. Να, λοιπόν, άλλη μια εγγύηση της δεοντολογίας και της ηθικής.
Μέχρις ότου, όμως, οι άνθρωποι αποδεχτούν το σύστημα της δεοντολογίας και της ηθικής που προτείνει η Θεοσοφία, δεν θα θεωρούν λάθος το να διαπράττουν κακουργήματα σε τομείς, όπου ο αδύναμος ανθρώπινος νόμος τους δεν έχει ισχύ. Συγχρόνως, αρνούμενοι τη φιλοσοφία, θα μεταθέτουν την ημέρα κατά την οποία θα μπορούν όλοι να διαθέτουν αυτές τις μεγάλες δυνάμεις για το κοινό καλό.

ΕΝΑΣ ΑΝΤΕΠΤ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΕΙ ΤΟ «ΔΙΠΛΟ» ΤΟΥ

Ο Αντέπτ (ο Αποδεχτός από την Ιεραρχία) μπορεί να εκπέμψει το φάντασμά του (το διπλό του) – που, όμως, λέγεται μαγιάβι-ρούπα, καθώς αποτελείται από το συνειδητό και εκπαιδευμένο αστρικό του σώμα- και είναι προικισμένο με την ευφυΐα του, χωρίς να είναι ολοκληρωτικά αποσυνδεδεμένο από το φυσικό του περίβλημα.

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΟΡΑΣΗ

Η ‘δεύτερη όραση’ είναι ένας συνδυασμός διακοής και διόρασης και η συχνότητα με την οποία μελλοντικά περιστατικά βλέπονται από τον διορατικό της προσδίδει ένα στοιχείο προφητείας. Εάν πρόκειται για παρελθόντα ή μελλούμενα γεγονότα βλέπει μόνο την απεικόνιση. Εάν, όμως, πρόκειται για γεγονότα που συμβαίνουν εκείνη τη στιγμή, η σκηνή γίνεται αντιληπτή μέσω του Αστρικού Φωτός από την εσώτερη αίσθηση. Τούτο είναι επικίνδυνο, αλλά με τη βοήθεια του αποκρυφισμού μπορεί να αναλυθεί περαιτέρω. Όσοι έχουν ξεκάθαρο νου και οι ανδρείοι μπορούν να χειρισθούν το παρόν και το μέλλον πολύ καλύτερα από οποιονδήποτε διορατικό.
Στο Αστρικό Φως υπάρχουν εικόνες όλων ανεξαιρέτως των πραγμάτων που συνέβησαν στους ανθρώπους καθώς επίσης και εικόνες των μελλούμενων να συμβούν, οι αιτίες των οποίων είναι πάρα πολύ γνωστές. Εάν οι αιτίες είναι ακόμα απροσδιόριστες το ίδιο απροσδιόριστες θα είναι και οι εικόνες του μέλλοντος. Όμως, όσον αφορά στην πλειοψηφία των μελλοντικών γεγονότων, που πρόκειται να συμβούν στο απώτατο μέλλον, όλες οι αιτίες που τα προξενούν δηλώνονται πάντα με αρκετή σαφήνεια , έτσι ώστε να επιτρέπουν στον διορατικό να τα βλέπει εκ των προτέρων.

ΟΝΕΙΡΑ

Τα όνειρα είναι μερικές φορές το αποτέλεσμα της διεργασίας του εγκεφάλου, η οποία διεξάγεται αυτόματα. Όμως, η Θεοσοφία πρεσβεύει , επίσης, ότι μπορεί να παραχθούν καθώς μεταβιβάζονται στον εγκέφαλο, εκ μέρους του αληθινού εσώτερου προσώπου, εκείνες οι σκηνές ή ιδέες, ανώτερες ή κατώτερες, και τις οποίες ο πραγματικός άνθρωπος βλέπει, ενώ το σώμα κοιμάται.
Το σημαντικό, όμως, γεγονός σχετικά με τα όνειρα, δηλαδή, το ότι κάποιος αντιλαμβάνεται και βλέπει κατά τη διάρκειά τους, είναι ένα από τα επιχειρήματα ως προς την εσώτερη ύπαρξη του ανθρώπου. Το κάρμα καθενός, επίσης, καθορίζει και το νόημα του ονείρου, διότι ένας βασιλιάς μπορεί να βλέπει όνειρα σχετικά με το βασίλειό του, ενώ εάν δει το ίδιο όνειρο ένας απλός πολίτης, δεν έχει καμιά σχέση με την προσωπική του ζωή. Όμως, καθώς λέει ο Ιώβ : « και Λόγος ήλθεν επ’ εμέ κρυφίως……εν μέσω των στοχασμών δια τα οράματα της νυχτός»

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ και ΘΕΟΣΟΦΙΑ

Αλλά για να εξηγήσει κανείς τα φαινόμενα που πραγματοποιούνται από τους Αντέπτς, Φακίρηδες, Γιόγκι και όλους τους εκπαιδευμένους αποκρυφιστές πρέπει να κατανοήσει τους απόκρυφους νόμους της χημείας, του νου, της δύναμης και της ύλης.
Η Θεοσοφία δεν αποκηρύσσει ούτε αγνοεί τους φυσικούς νόμους που εφηύρε η επιστήμη. Τους παραδέχεται όλους με τις αποδείξεις τους, όμως, ισχυρίζεται ότι υπάρχουν και άλλοι οι οποίοι τροποποιούν τη δράση αυτών που γνωρίζουμε.
Πίσω από όλα τα ορατά φαινόμενα βρίσκεται ο απόκρυφος κόσμος με τον ιδεατό μηχανισμό του. Αυτός ο απόκρυφος κόσμος μπορεί να γίνει πλήρως κατανοητός μόνο με τη βοήθεια των εσώτερων αισθήσεων που τον χαρακτηρίζουν. Αυτές οι αισθήσεις δεν θα εξελιχθούν εύκολα εάν αρνιόμαστε την ύπαρξή τους. Ο εγκέφαλος και ο νους συνεργαζόμενοι έχουν τη δύναμη να εξελίσσουν τις μορφές, κατ’ αρχήν ως αστρικές, με αστρική ουσία και αργότερα ως ορατές με επαύξηση της ύλης τους σε αυτό το επίπεδο.
Η αντικειμενικότητα εξαρτάται κατά πολύ από την αντίληψη και η αντίληψη μπορεί να επηρεασθεί από εσωτερικά ερεθίσματα. Έτσι ένας μάρτυρας είτε μπορεί να δει ένα αντικείμενο που υπάρχει εξωτερικά ή μπορεί να δει κάποιο εξαιτίας εσωτερικού ερεθίσματος.
Αυτό μας δίνει τρεις τρόπους όρασης :

  1. με τον οφθαλμό μέσω του φωτός ενός αντικειμένου.
  2. με τις εσώτερες αισθήσεις μέσω του Αστρικού Φωτός και
  3. μέσω εσωτερικού ερεθίσματος που κάνει τον οφθαλμό να πληροφορεί τον εγκέφαλο, βγάζοντας έτσι την εσωτερική εικόνα προς τα έξω.

Τα φαινόμενα των άλλων αισθήσεων μπορούν να ταξινομηθούν κατά τον ίδιο τρόπο.
Η Αστρική ύλη που καταγράφει όλες τις σκέψεις, τους ήχους, τις απεικονίσεις και άλλες δονήσεις καθώς και ο εσώτερος άνθρωπος ολοκληρωμένος και ικανός να ενεργεί με ή χωρίς συντονισμό με το φυσικό στοιχείο, όλα τα φαινόμενα του υπνωτισμού, της διόρασης, διακοής, διαμεσότητας και όσα δεν επιτελούνται συνειδητά, μπορούν να εξηγηθούν.
Στην Αστρική ύλη ενυπάρχουν όλοι οι ήχοι και οι απεικονίσεις και στον αστρικό άνθρωπο παραμένουν εντυπώσεις κάθε γεγονότος όσο μακρινό ή ασήμαντο και αν είναι. Συνεργαζόμενα παράγουν τα φαινόμενα που μοιάζουν τόσο παράξενα σε εκείνους που δεν τα παραδέχονται ή που δεν γνωρίζουν τα αξιώματα του Αποκρυφισμού.

ΝΟΜΟΙ ΠΟΥ ΕΠΗΡΕΑΖΟΥΝ ΨΥΧΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Εάν πρόκειται κάποιος να κατανοήσει τα ψυχικά φαινόμενα της ιστορίας του «πνευματισμού» είναι απαραίτητο να γνωρίζει και να αποδέχεται τα ακόλουθα:

  1. Την απόλυτη αστρική, πνευματική και ψυχική κληρονομικότητα του ανθρώπου ως όντος που γνωρίζει, συλλογίζεται, αισθάνεται και ενεργεί μέσω του σώματος, του αστρικού σώματος και της ψυχής. (Ο άνθρωπος είναι μια αθάνατη Μονάδα).
  2. Τη φύση του νου, τη λειτουργία του, τις δυνάμεις του. Τη φύση και δύναμη της φαντασίας. Τη διάρκεια και επίδραση των εντυπώσεων, όπου το σημαντικότερο είναι η επιμονή της ηπιότερης και της βαθύτερης εντύπωσης. Ότι κάθε εντύπωση προκαλεί μια εικόνα στην ατομική αύρα και ότι μέσω αυτής εγκαθιδρύεται μια σχέση ανάμεσα στις αύρες των φίλων και συγγενών, παλαιών και νέων, κοντινών ή μακρινών ή και των απόμακρων. Όλα αυτά προσφέρουν ευρύ φάσμα όρασης στον διορατικό.
  3. Τη φύση, το μέγεθος, τη λειτουργία και την ισχύ των εσώτερων αστρικών οργάνων και ιδιοτήτων του ανθρώπου που περιλαμβάνονται στους όρους Αστρικό σώμα και Κάμα (Επιθυμία και Πάθος). Ότι αυτά δεν παροπλίζονται από την υπέρβαση ή τον ύπνο, αλλά καθόσον αφορά στο διάμεσο επαυξάνονται όταν βρίσκεται σε ‘τρανς’. Παράλληλα, η δράση τους δεν είναι ελεύθερη αλλά κατευθύνεται από το ομαδικό νήμα της σκέψης των παρακαθήμενων. Μπορεί, επίσης, να κατευθύνεται από την υπερισχύουσα θέληση ενός εκ των παρακαθήμενων ή και από την κυριαρχούσα «διαβολική Κάμα-ρούπα» του παρασκηνίου. Εάν είναι παρών κάποιος δύσπιστος επιστημονικός ερευνητής, η νοητική του προδιάθεση μπορεί εξ ολοκλήρου να αναστείλει τη δράση των δυνάμεων του διαμέσου με μια διαδικασία κρυστάλλωσης, όπως θα λέγαμε.
  4. Το πεπρωμένο του Πραγματικού Ανθρώπου μετά θάνατο, την κατάστασή του, τη δύναμη, την ενεργητικότητα και τη σχέση του, εάν υπάρχει, με αυτούς που άφησε πίσω στη γη.
  5. Ότι ο ενδιάμεσος ανάμεσα στον νου και στο σώμα – το αστρικό σώμα- αποβάλλεται κατά τον θάνατο και παραμένει στο Αστρικό Φως για να χαθεί και ο πραγματικός άνθρωπος πηγαίνει στο Ντεβαχάν.
  6. Την ύπαρξη, τη φύση, τη δύναμη και τη λειτουργία του Αστρικού φωτός και της θέσης του ως ρυθμιστή στη Φύση. Ότι περιλαμβάνει, συγκρατεί και αντανακλά εικόνες κάθε πράγματος που συνέβη σε οποιονδήποτε καθώς επίσης και κάθε σκέψη. Ότι διατρέχει την σφαίρα και την ατμόσφαιρα που την περιβάλλει. Ότι η μεταβίβαση της δόνησης μέσα από αυτήν, στην πραγματικότητα, είναι ακαριαία καθώς ο ρυθμός του είναι πολύ ταχύτερος από αυτόν του ηλεκτρισμού.
  7. Την ύπαρξη στο Αστρικό φως όντων που δεν χρησιμοποιούν σώματα σαν τα δικά μας, που δεν είναι ανθρώπινα ως προς τη φύση τους αλλά που έχουν δυνάμεις, ιδιότητες και ένα δικό τους είδος συνειδητότητας . Περιλαμβάνουν τις στοιχειακές δυνάμεις ή τα ξωτικά της φύσης που χωρίζονται σε πολλές βαθμίδες και που έχουν σχέση με κάθε λειτουργία της Φύσης και κάθε κίνηση του ανθρώπινου νου. Ότι αυτά τα στοιχειακά δρουν αυτόματα σε πνευματιστικές συγκεντρώσεις, ανάλογα με τον τομέα τους, όπου η μια κατηγορία παρουσιάζει εικόνες, η άλλη παράγει ήχους και άλλες εκπολώνουν αντικείμενα με στόχο την προσκόμιση. Μαζί τους δρουν σε αυτή την Αστρική σφαίρα οι « άψυχοι άνθρωποι» (Στοιχειά, «περιβλήματα») που ζουν εκεί. Σε αυτά πρέπει να αποδοθεί, εκτός των άλλων, το φαινόμενο της « ανεξάρτητης φωνής» που πάντα ηχεί σαν μια φωνή από ένα βαρέλι ακριβώς διότι βρίσκεται σε κενό που είναι απολύτως απαραίτητο για μια οντότητα τόσο απομακρυσμένη από το πνεύμα. Η παράξενη χροιά αυτού του είδους της φωνής, δεν έχει τύχει προσοχής από τους πνευματιστές ως σημαντική αλλά είναι εξαιρετικά σπουδαία από την άποψη του Αποκρυφισμού.
  8. Την ύπαρξη και λειτουργία απόκρυφων νόμων και δυνάμεων στη φύση, που μπορεί να χρησιμοποιηθούν για να παράξουν θαυμαστά αποτελέσματα σε αυτό το επίπεδο. Ότι αυτοί οι νόμοι και οι δυνάμεις είναι δυνατό να μπουν σε λειτουργία από τον υποσυνείδητο άνθρωπο και από τα στοιχειακά είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα και πως πολλές από τις απόκρυφες αυτές λειτουργίες γίνονται αυτόματα, όπως ακριβώς παγώνει το νερό από το πολύ κρύο ή λιώνει ο πάγος από τη ζέστη.
  9. Ότι το Αστρικό σώμα του διαμέσου, συμμετέχοντας στη φύση της Αστρικής ύλης, μπορεί να προεκταθεί πέραν του φυσικού σώματος, μπορεί να δράσει εκτός των ορίων του και μπορεί, επίσης, να εκτείνει κατά καιρούς οποιοδήποτε τμήμα του π.χ. χέρι, βραχίονα ή πόδι και έτσι να μετακινεί αντικείμενα, να συντάσσει γράμματα, να προκαλέσει σωματική αδιαθεσία κ.ο.κ επ’ άπειρον. Και πως στο αστρικό σώμα οποιουδήποτε ανθρώπου μπορεί να ασκηθεί αίσθηση, η οποία μεταδιδόμενη στον εγκέφαλο , κάνει τον άνθρωπο να νομίζει πως τον άγγιξαν ή πως άκουσε κάποιον ήχο.

ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΤΩΝ ΔΙΑΜΕΣΩΝ

Η διαμεσότητα είναι πολύ επικίνδυνη γιατί το αστρικό τμήμα του ανθρώπου ενεργεί τώρα φυσιολογικά μόνο όταν συνδέεται με το σώμα. Στο απώτερο μέλλον θα ενεργεί χωρίς σώμα όπως έχει κάνει και στο απώτατο παρελθόν.
Για να γίνει κανείς διάμεσο, πρέπει να αποδιοργανωθεί από φυσιολογική άποψη και ως προς το νευρικό του σύστημα, διότι μέσω του τελευταίου γίνεται η σύνδεση ανάμεσα στους δύο κόσμους. Μόλις ανοίξει η θύρα, όλες οι άγνωστες δυνάμεις ορμούν και καθώς το πιο ακατέργαστο κομμάτι της φύσης βρίσκεται κοντύτερα σε μας, αυτό το τμήμα μας επηρεάζει περισσότερο. Επίσης, η κατώτερη φύση επηρεάζεται άμεσα και διεγείρεται διότι οι δυνάμεις που χρησιμοποιούνται προέρχονται από αυτό το κομμάτι μας. Τότε βρισκόμαστε στο έλεος των κακών σκέψεων των ανθρώπων και υποκείμεθα στην επιρροή των κελυφών στο Κάμα Λόκα.

ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑ και ΕΓΩΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΤΗΣ «ΔΥΝΑΜΗΣ»

Το να επιχειρήσει κανείς να κάνει κτήμα του τις ψυχικές δυνάμεις από απλή και μόνο περιέργεια ή από εγωισμό, είναι, επίσης, επικίνδυνο για τους ίδιους λόγους όπως και στη διαμεσότητα. Καθώς ο σημερινός πολιτισμός βασίζεται στον έσχατο εγωισμό και είναι χτισμένος πάνω στο άτομο, οι κανόνες για την ανάπτυξη αυτών των δυνάμεων κατά τον σωστό τρόπο δεν έχουν αποκαλυφθεί. Όμως, οι Δάσκαλοι της Σοφίας έχουν πει ότι η φιλοσοφία και η ηθική πρέπει πρώτα να μαθευτούν και να εφαρμοσθούν στην πράξη πριν ασχοληθούμε με οποιαδήποτε άλλη εξέλιξη. Η δε καταδίκη της μαζικής άνθισης των διαμέσων υποστηρίζεται από την ιστορία του πνευματισμού, που είναι μια μακρά ιστορία της συντριβής των μέντιουμ από κάθε άποψη.

Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΣΤΡΙΚΟ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ

Εξίσου ανάρμοστος είναι και ο τρόπος με τον οποίον οι επιστημονικές σχολές, χωρίς να λάβουν καθόλου υπόψη τους την πραγματική φύση του ανθρώπου, ασχολούνται με πειράματα υπνωτισμού κατά τη διάρκεια των οποίων αυτοί που τα υφίστανται πληγώνονται δια βίου, εκτίθενται σε ατιμωτικές συμπεριφορές και εξαναγκάζονται να κάνουν πράγματα για την ικανοποίηση των ερευνητών, που δεν θα έκαναν ποτέ άνδρες και γυναίκες υπό κανονικές συνθήκες.

Η Στοά των Διδασκάλων ενδιαφέρεται για την Επιστήμη, μόνο εφόσον αποσκοπεί στο να βελτιώσει την ηθική και φυσική κατάσταση του ανθρώπου και δεν θα δοθεί καμιά βοήθεια στην Επιστήμη μέχρις ότου κοιτάξει τον άνθρωπο και τη ζωή από την ηθική και πνευματική σκοπιά.

Γι’ αυτό τον λόγο, όσοι γνωρίζουν τα του φυσικού κόσμου, τα ξένα στοιχεία και τους νόμους του, προωθούν μια μεταρρύθμιση ως προς την ηθική και τη φιλοσοφία πριν δοθεί ουσιαστική προσοχή στα αλλόκοτα και εκμαυλιστικά φαινόμενα, που απειλούν τις εσώτερες δυνάμεις του ανθρώπου.

Επί του παρόντος, ο κύκλος έχει ολοκληρωθεί για τον τρέχοντα αιώνα. Τώρα, όπως και πριν από έναν αιώνα, οι δυνάμεις έχουν εξασθενήσει. Η Στοά των Διδασκάλων ελπίζει ότι μέχρι την επόμενη πλημμυρίδα η Δύση θα έχει αποκομίσει ορθή γνώση της φιλοσοφίας του Ανθρώπου και της Φύσης και ότι θα είναι έτοιμη, τότε, να αντέξει το ανασήκωμα του πέπλου, λίγο περισσότερο. Ο αντικειμενικός σκοπός, λοιπόν, της Θεοσοφίας είναι να βοηθήσει την πρόοδο της φυλής προς αυτή την κατεύθυνση και αυτό το προσφέρει προς όλους.

 

 

© blavatsky.gr 
Επιτρέπεται η αντιγραφή αποσπασμάτων υπό τον όρο ότι δεν γίνονται αλλαγές, δεν προστίθενται λέξεις ή εικόνες και ότι η πηγή αναγράφεται πλήρως και σωστά.