Αλτρουϊσμός, η δράση που εξισορροπεί τη δυσαρμονία

Ημέρα της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ-7 Μαϊου 2008

 

Η Ε.Π. Μπλαβάτσκυ για τον Αλτρουϊσμό:

Η πραγματική Θεοσοφία είναι Αλτρουϊσμός... Αυτό σημαίνει αδελφική αγάπη, αμοιβαία βοήθεια, ακλόνητη αφοσίωση προς την Αλήθεια. Αν ο άνθρωπος κατανοήσει ότι μόνο με αυτή τη συμπεριφορά μπορεί να γίνει ευτυχισμένος και ποτέ με τον πλούτο, τα αποκτήματα και οποιαδήποτε εγωιστική ικανοποίηση, τότε τα μαύρα σύννεφα θα διαλυθούν και μια νέα ανθρωπότητα θα εμφανιστεί στη γη...

"Ο Κύκλος μας και ο επόμενος" της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ

Χρειαζόμαστε όλη μας τη δύναμη ώστε να αντιμετωπίσουμε όλες τις δυσκολίες και τους κινδύνους που μας περιβάλλουν... η θεραπεία είναι ο Αλτρουϊσμός... αυτό είναι που προτείνει η Θεοσοφία και λέει πως είναι η θεραπεία όλων των ασθενειών...

Επιστολή της Ε.Π.Μ. στο Θεοσοφικό Συμπόσιο, Απρίλιος 28-29, 1889

Υπάρχει ο ύψιστος Πνευματικός Νόμος που αναγνωρίζεται ως ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΓΑΠΗ ή ΣΥΜΠΟΝΟΙΑ ή λέγεται και ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΜΟΝΙΑΣ. Οι Ινδοί τον ονόμασαν ΚΑΡΜΑ και είναι ένας όρος επιτυχής γιατί περιλαμβάνει και την αρμονία και τη δυσαρμονία. Περιλαμβάνει τη δράση και την αντίδραση, το αίτιο και το αποτέλεσμα. Κάθε δράση που δεν έχει αιτία την Παγκόσμια Αγάπη έχει ως αποτέλεσμα τη δυσαρμονία. Ενώ κάθε αιτία που έχει κίνητρο την Παγκόσμια Αγάπη είτε φέρνει είτε αποκαθιστά την αρμονία, πρώτα σε προσωπικό επίπεδο, μετά σε ομαδικό και τέλος σε παγκόσμιο. Ο σκοπός της παρουσίας της ζωής είναι να ανατυπώσει τέλεια στο εκδηλωμένο σύμπαν την Αρχική Ιδέα, που είναι ο Πνευματικός Νόμος, δηλαδή την Αγάπη, τη Συμπόνοια, την Αρμονία.

Η εφαρμογή του πνευματικού νόμου στο ανθρώπινο επίπεδο συνειδητότητας προσδιορίζει την τάξη, την αρμονία και την ηθική. Και οι ταγοί της ανθρωπότητας προσδιόρισαν το ύψιστο της ηθικής ως αλτρουϊσμό, δηλαδή θυσία προς χάρη των συνανθρώπων μας.

Ο Διδάσκαλος Κουτχούμι, ο ένας από τους Διδασκάλους της Σοφίας που ενέπνευσαν και υποστήριξαν το σύγχρονο Θεοσοφικό Κίνημα, το ονόμασε «Οικουμενικότητα» και είπε ότι «η Οικουμενικότητα είναι το μόνο σίγουρο θεμέλιο για παγκόσμια ηθική. Και αν αυτό, θα το εκλαμβάναμε σαν ένα απραγματοποίητο όνειρο, τουλάχιστον πρόκειται για ένα ευγενικό όνειρο."

Η Αδελφότητα των Ανθρώπων

Η Αρχαία Σοφία λέει ότι το σύμπαν με ό,τι περιλαμβάνει, πηγάζει από τη Μία Θεία Πηγή. Η ανθρωπότητα είναι ένα σύνολο ψυχών αδιάρρηκτα συνδεδεμένων μεταξύ τους, καθώς όλες προέρχονται και διαποτίζονται από τη Mία Zωή.
O Κόσμος αποτελείται από άπειρα παρόμοια σύνολα ζωής, καθώς το μικροκοσμικό υπάρχει μέσα στο μακροκοσμικό και το μικρότερο αποτελεί το παιδί του μεγαλύτερου, ενώ όλοι αυτοί οι κύκλοι μέσα σε κύκλους είναι παιδιά του Eνός Δημιουργού και αδέλφια μεταξύ τους.
H γνώση και αφομοίωση αυτής της θεμελιώδους απόκρυφης συγγένειας που συνδέει τις ψυχές του κόσμου, κάνει τον άνθρωπο να νιώσει ότι είναι ένα κομμάτι του Όλου, μια χρυσή φυσαλίδα ανάμεσα σε μυριάδες άλλες ομοούσιες, που όλες μαζί αποτελούν την ύπαρξη της Mίας και Mοναδικής Aρχής. Αυτή η εσωτερική ενωτική κατάσταση προσδιορίζει εξαρχής και αμετάκλητα την αδελφότητά μας καθώς και την αγάπη και τον δεσμό μας με όλα τα είδη της δημιουργημένης ζωής. Η πεποίθηση ότι όλα απορρέουν από το ΕΝΑ και η πολλαπλότητα είναι μόνο ένα πέπλο που καλύπτει την κρυμμένη ενότητα, αποτελεί το πρωταρχικό αξίωμα της Αρχαίας Σοφίας και τη θεμελιώδη πρόταση της Θεοσοφικής διδασκαλίας.
Η δύναμη που φέρνει τα γεννήματα σε ύπαρξη, που τα κρατά συνδεδεμένα μεταξύ τους και τα επαναφέρει, μετά από το ταξίδι τους στο σύμπαν, στην Πρώτη Αρχή τους, λέγεται ΑΓΑΠΗ. Είναι η δύναμη που αναβλύζει από τη Θεία Καρδιά και γίνεται ο Νόμος της Συμπόνοιας που δημιουργεί το σύμπαν με τις μυριάδες ψυχές του για να τις εκπαιδεύει έως ότου αυτές αφυπνίσουν τις ενδόμυχες θείες ιδιότητές τους. Η Αγάπη είναι ο συνεκτικός δεσμός ανάμεσα στον Δημιουργό και τα δημιουργήματά του, για τούτο γίνεται κήρυγμα των θρησκειών, μυστικό της μύησης, βάση της ηθικής συμπεριφοράς και στόχος της πνευματικής τελειοποίησης.

Αυτή η Δύναμη, η Αγάπη, στον κόσμο μας εμφανίζεται με δύο όψεις. Στην ανώτερη όψη της, την πνευματική, εκφράζει την αδελφοσύνη, την αλληλεγγύη, τον αλτρουϊσμό, τη δικαιοσύνη, την κατανόηση, τη θυσία για το σύνολο της ζωής, την αφοσίωση στις Θείες Ιδέες και την υπηρεσία για την εφαρμογή τους στον φυσικό κόσμο. Στην κατώτερη όψη της, την ανθρώπινη, γίνεται τάση για προσωπική ικανοποίηση, προσκόλληση στο χωριστικό Εγώ, ιδιοτέλεια και λατρεία του εαυτού. Είναι η αγάπη για ό,τι αποτελεί το πεπερασμένο και πρόσκαιρο.

Σκοπός της ανθρώπινης ζωής είναι η μεταστροφή της ανθρώπινης φύσης από κατώτερη και υλική σε ανώτερη και πνευματική. Έτσι τουλάχιστον μας λένε οι σοφοί, οι μύστες και οι προφήτες του πλανήτη. Για τον σοφό η «αγάπη» δεν είναι μόνο μια λέξη που χρησιμοποιείται για να εκφράσει την ανάγκη της προσωρινής συνύπαρξης και ικανοποίησης.
Για τον σοφό, η Αγάπη είναι πράξη! Μια πράξη θυσίας και προσφοράς, που αποδεικνύει το σταθερό και πραγματικό ενδιαφέρον για τον άλλον, τη συμμετοχή σε ένα «πνευματικό γίγνεσθαι», τη σύμπραξη σε μια προσπάθεια για την ευημερία του συνόλου.
Η αγάπη είναι πράξη και δεν παραμένει στην ιδέα ή στα λόγια. Είναι μια πράξη κατά την οποία ξεχνάμε τον εαυτό μας, τα οφέλη υπέρ του εαυτού μας και αφιερωνόμαστε στην  πρόοδο και ευημερία του άλλου. Ο άλλος μπορεί να είναι το άτομο που συνδεόμαστε συναισθηματικά, είτε αυτό είναι παιδί, αγαπημένος, γονιός, φίλος, κλπ. Αυτού του είδους η αγάπη έχει στοιχεία ιδιοτέλειας, γιατί ο άνθρωπος ταυτίζεται με τον προσωπικό του κόσμο. Είναι όμως ένα ξεκίνημα και μια βάση για την ανάπτυξη και την πραγματοποίηση μιας ακόμη ανώτερης πράξης αγάπης που εκδηλώνεται ως αφοσίωση και θυσία προς έναν απρόσωπο ευγενικό σκοπό. Όσο πιο αλτρουϊστική και ανέγγιχτη από σκοπιμότητες είναι μια πράξη, τόσο πιο κοντά βρίσκεται στην αληθινή Αγάπη. Το «δικό μου και το δικό σου» χάνεται και τη θέση του παίρνει το σύνολο, η ομάδα, ο πνευματικός στόχος. Όταν το προσωπικό στοιχείο αμβλύνεται προς χάρη του απρόσωπου και του συλλογικού, τότε η «αγάπη» εκφράζει την πνευματική της όψη. Και τότε οι διαφορές των απόψεων, των τάξεων, των φυλών και των θρησκειών εξαφανίζονται.
H τάση του ενοποιητικού μηνύματος της αγάπης είναι να σμίξει τα μέλη της ανθρωπότητας σε μια παγκόσμια οικογένεια, όπου κάθε άτομο να αναγνωρίζει την εσωτερική του συγγένεια και κοινή καταγωγή.
Το μήνυμα της Αγάπης ως Eνότητα της Ζωής και Αδελφότητα των ανθρώπων, υπήρξε η πνευματική εξαγγελία του σύγχρονου Θεοσοφικού Κινήματος, που παρουσιάστηκε από την Έλενα Mπλαβάτσκυ και τους συνεργάτες της, πριν από έναν αιώνα. Aυτό το πνευματικό μήνυμα προσδιορίζει ήδη τη συμπεριφορά της σύγχρονης ανθρωπότητας και καθορίζει νέους τρόπους αντίληψης σε όλα τα επίπεδα της ζωής. Θεμελίωσε την τάση για αδελφοποίηση των εθνών, για τη στενή συνεργασία και οικονομική ενοποίηση των κρατών και τη συναδέλφωση των θρησκειών.

O άνθρωπος εκπαιδεύτηκε να αγαπά τους δικούς του ανθρώπους, την οικογένειά του, τους προσωπικούς του φίλους και οτιδήποτε αποτελεί τον προσωπικό του κόσμο και τον κάνει να αισθάνεται ασφαλής. Tο πνευματικό μήνυμα της Eνότητας και της Αδελφότητας των ανθρώπων, τον μαθαίνει να αγκαλιάζει όλο και μεγαλύτερες ομάδες ζωής, να εντάσσεται ειρηνικά ανάμεσά τους, να λειτουργεί αδελφικά και συνεργατικά με τους άλλους, τον εκπαιδεύει στην προσφορά, στην ανιδιοτέλεια, στη θυσία του προσωπικού για το σύνολο της ζωής. Εξάλλου η έως τώρα εφαρμογή του αντίθετου μηνύματος – «όλα για τον εαυτό μου» - οδήγησε την ανθρωπότητα σε ένα ηθικό, κοινωνικό και οικονομικό αδιέξοδο.
O αλτρουϊσμός και η συμπόνια απορρέουν από τη βαθιά πίστη για τον αόρατο δεσμό που συνδέει όλα όσα υπάρχουν εκδηλωμένα και τα οποία, όσο διαφορετικά κι αν φαίνονται, είναι ομοούσια. Tο κύριο μήνυμα της εσωτερικής διδασκαλίας είναι η απρόσωπη αγάπη, η αγάπη χωρίς σύνορα, πέρα από την προσκόλληση στο δικό μου τόπο, άνθρωπο, θρησκεία και φυλή. Δίνει τόση μεγάλη έμφαση στην απροσωπία ώστε "να ζεις για την ευεργεσία της ανθρωπότητας είναι το πρώτο βήμα, να ασκείς τις έξι δοξασμένες αρετές είναι το δεύτερο."(H Φωνή της Σιγής)
Και όσον αφορά την πράξη που πραγματικά αποτυπώνει την Αγάπη στον κόσμο μας, στη Φωνή της Σιγής, αναφέρεται ότι, "είναι από το μπουμπούκι της απάρνησης του ίδου του εαυτού, απ’όπου αναπηδάει ο γλυκός καρπός της τελικής απελευθέρωσης".

Ο άνθρωπος είναι ένα κύτταρο μέσα σε ένα μεγάλο πνευματικό οργανισμό, που είναι ο Δημιουργός του, ενώ η ανθρωπότητα είναι ένα τμήμα μόνο αυτής της δημιουργίας . Αυτό βέβαια, ο άνθρωπος δεν το γνωρίζει, επειδή δεν έχει άμεση αντίληψη της εσωτερικής κατάστασης. Όμως, η εσωτερική πραγματικότητα φθάνει κοντά του ως ένα ηθικό μήνυμα που τον προτρέπει να αγαπά και να προσφέρει δίχως ανταλλάγματα, να κατανοεί τις αδυναμίες των συνανθρώπων του και να τους συμπονά, επειδή ο καθένας μας είναι ένα μέλος- αδελφός μέσα στη μεγάλη οικογένεια των ανθρώπων.
Ύψιστες αρετές θα πρέπει να είναι ο αλτρουϊσμός και το καθήκον προς τον συνάνθρωπο, ενώ η συμπόνοια, η αλληλεγγύη και η αποδοχή αντιθέτων ιδεών, απόψεων και δογμάτων, θα είναι τα χαρίσματα που θα προσδιορίζουν το μελλοντικό ανθρώπινο μοντέλο.

Όπως λέει η Ε.Μπλαβάτσκυ,
"η Θεοσοφία δεν πρέπει να παρουσιάζει μόνο μια συλλογή ηθικών αληθειών, ένα σύνολο μεταφυσικής Ηθικής συνοψισμένο σε θεωρητικές πραγματείες. Η Θεοσοφία πρέπει να εφαρμόζεται και επομένως πρέπει να μη φορτώνεται με άχρηστες συζητήσεις... Πρέπει να βρίσκει αντικειμενική έκφραση σε έναν ολοκληρωμένο κώδικα ζωής που να διαποτίζεται εξ ολοκλήρου με το πνεύμα της - το πνεύμα της αμοιβαίας ανοχής, φιλανθρωπίας και αγάπης." (Άπαντα, VII, 169)

Ασπασία Παπαδομιχελάκη

Ημέρα της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ
Αθήνα, 8 Μαϊου 2008

© blavatsky.gr 
Επιτρέπεται η αντιγραφή αποσπασμάτων υπό τον όρο ότι δεν γίνονται αλλαγές, δεν προστίθενται λέξεις ή εικόνες και ότι η πηγή αναγράφεται πλήρως και σωστά.