Ας διατηρήσουμε τον δεσμό αρραγή

Η εισήγηση αυτή παρουσιάστηκε την Ημέρα του Λευκού Λωτού, που πραγματοποιήθηκε από το Θεοσοφικό Κίνημα-Αθήνα Ult, την 14η Μαϊου 2006, για να τιμήσει το πνευματικό έργο της Ε. Π. Μπλαβάτσκυ.

 

Η σημερινή μας εκδήλωση είναι αφιερωμένη στο πνευματικό έργο της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, η οποία έφερε και διέσπειρε στη Δύση του 19 αιώνα τη μυστική σοφία καθώς και το μήνυμα της ενότητας της ζωής και της αδελφότητας των ανθρώπων.

Το έργο αυτό που ονομάστηκε «Θεοσοφία» πραγματοποιήθηκε από την Ε.Π.Μπλαβάτσκυ και τους στενούς της συνεργάτες, Χένρυ Στηλ Όλκοτ και Ουϊλλιαμ Χ.Τζατζ και ξεκίνησε με την ίδρυση της Θεοσοφικής Εταιρείας, το 1875.

Στο ‘Κλειδί της Θεοσοφίας’ η συγγραφέας, Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, λέει ότι «Η Θεοσοφία είναι συνώνυμη της Αιώνιας Αλήθειας» (1) και «η Θεοσοφία είναι Θεία Γνώση ή Επιστήμη, ‘Θεία Σοφία’» (2).

Ονομάζεται επίσης ‘Σοφία-Θρησκεία’ που είναι η κληρονομιά όλων των λαών, επειδή «η Θεοσοφία είναι το υπόβαθρο και η βάση όλων των παγκόσμιων θρησκειών και φιλοσοφιών που διδάχθηκαν και εφαρμόστηκαν από ολίγους εκλεκτούς, από τότε που ο άνθρωπος κατέστη νοήμων». (3)
Η Θεοσοφία δεν είναι έμπνευση κανενός, δεν είναι εικασία, δεν είναι προσωπική άποψη. Είναι η Αρχαία Σοφία που υπάρχει παράλληλα με την ύπαρξη του νοήμονος ανθρώπου στον πλανήτη μας.

Κάποτε ονομαζόταν Σοφία-Θρησκεία. Με το πέρασμα του χρόνου και καθώς η ανθρωπότητα, σύμφωνα με τον κυκλικό νόμο της εξέλιξης και εισέλιξης, βυθιζόταν όλο και βαθύτερα στην ύλη, η Αρχαία Σοφία-Θρησκεία ή η Θεοσοφία, διαχωρίστηκε σε δύο κλάδους, στη γνώση και τη θρησκεία. Η μεν θρησκεία εμφανιζόταν κάτω από διαφορετικές ονομασίες, σε διαφορετικούς τόπους και χρόνους αναπτύσσοντας τη θρησκευτικότητα μέσω ηθικών παραγγελμάτων και τελετουργιών, ενώ η απόκρυφη γνώση κρύφτηκε από τον πολύ κόσμο και δινόταν από δάσκαλο σε μαθητή και μόνο σε εκείνους που κρίνονταν άξιοι.

Σύγχρονη Θεοσοφία

Η Σύγχρονη Θεοσοφία, δηλαδή η πνευματική διδασκαλία που έδωσε μέσω των κειμένων της η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, είναι μια όψη της Αρχαίας Σοφίας που κρίθηκε κατάλληλη από τους Μαχάτμα, δηλαδή τους Πνευματικούς Διδασκάλους, να δοθεί στον σύγχρονο Δυτικό κόσμο.

Στην Εισαγωγή του μνημειώδους έργου της «Η Μυστική Δοξασία», η συγγραφέας λέει τα εξής:

«Η Μυστική Δοξασία ήταν η παγκόσμια διαδεδομένη θρησκεία του αρχαίου και προϊστορικού κόσμου.» (4)

Ενώ στον Πρόλογο του ιδίου έργου, αναφέρει:

« Αυτές οι αλήθειες … δεν παρουσιάζονται σαν μια αποκάλυψη και η συγγραφέας δεν διεκδικεί τη θέση του αποκαλυπτή μιας μυστικής παράδοσης, που γίνεται τώρα για πρώτη φορά γνωστή στην ιστορία του κόσμου…. Αυτό που επιχειρείται είναι να συγκεντρώσουμε μαζί αυτά τα αρχαιότατα δόγματα και να δημιουργήσουμε ένα αρμονικό και αδιάσπαστο σύνολο…. Είναι περιττό να εξηγήσουμε ότι το βιβλίο αυτό δεν περιέχει τη Μυστική Δοξασία στην ολότητά της, αλλά ένα επιλεγμένο αριθμό αποσπασμάτων των θεμελιωδών αρχών της… οι διδασκαλίες που περιέχονται σε αυτούς τους τόμους, οσοδήποτε αποσπασματικές και ατελείς, δεν ανήκουν αποκλειστικά ούτε στη θρησκεία των Ινδουιστών, του Ζωροάστρη ή της Αιγύπτου, ούτε στον Βουδισμό, τον Ισλαμισμό ή τον Χριστιανισμό. Η Μυστική Δοξασία είναι η ουσία όλων αυτών.» (5)

Αυτό το τμήμα της Αρχαίας Σοφίας που δόθηκε προς το τέλος του 19 αιώνα, συνέπεσε με τη συνάντηση τριών, συγχρόνως, κύκλων. Πρόκειται για τον κύκλο των 25 τελευταίων ετών της εκατονταετίας, για τον νέο κύκλο της Υδροχοϊκής Εποχής και τον κύκλο των 5.000 ετών από την έναρξη του Κάλι-Γιούγκα.

Σε τέτοια κυκλικά γυρίσματα, οι υπεύθυνοι της εξέλιξης της ανθρωπότητας, που είναι οι Πρεσβύτεροι Αδελφοί και Επιτηρητές μας, γνωστοί σε μας ως Μαχάτμα και Διδάσκαλοι της Σοφίας, αφυπνίζουν τις συνειδητότητες των ανθρώπων επανεμφανίζοντας όψεις της απόκρυφης πραγματικότητας. Μέλημα της Πνευματικής Ιεραρχίας είναι η Γνώση να ανανεώνεται, να διαδίδεται και να διαμορφώνει νέες γραμμές σκέψεις και συμπεριφοράς κάθε φορά προσαρμοσμένες προς την ανερχόμενη προς το Τέλειο, εξελικτική σπείρα.

Στην Εισαγωγή της Μυστικής Δοξασίας, αναφέρεται ότι: «Κατά τον 20 αιώνα οι μελετητές θα αρχίσουν να αναγνωρίζουν ότι η Μυστική Δοξασία δεν ήταν ούτε επινόηση ούτε υπερβολή, αλλά αντίθετα ότι απλώς περιγράφηκε (η πανάρχαια πνευματική γνώση) και ότι τελικά οι διδασκαλίες της προηγούνται ακόμη και των Βέντα (6)Επίσης, αναφέρονται τα εξής: «… ένα-ένα τα γεγονότα και οι διαδικασίες στα εργαστήρια της Φύσης επιτρέπεται να βρούν τον δρόμο τους προς την ακριβή Επιστήμη, ενώ μυστηριώδης βοήθεια παρέχεται σε σπάνια άτομα κατά την αποκάλυψη του μυστηρίου της. Τέτοια γεγονότα συμβαίνουν συνήθως κατά το κλείσιμο των μεγάλων Κύκλων, σε συνδυασμό με τη φυλετική ανάπτυξη. Βρισκόμαστε στο τέλος του κύκλου των 5.000 ετών του τωρινού Άριου Καλιγιουγκά, και από τώρα μέχρι το 1897 ένα μεγάλο σχίσμα θα δημιουργηθεί στο Πέπλο της Φύσης και η υλιστική επιστήμη θα δεχτεί ένα θανατηφόρο χτύπημα.» (7)

Έλενα Πετρόβνα Μπλαβάτσκυ

Η επιφανής αποκρυφίστρια υπήρξε ο «επιλεγμένος κρίκος» των Διδασκάλων της Σοφίας μέσω του οποίου παρουσιάστηκαν στη Δύση, κάποια αποσπάσματα αυτής της αρχαιότατης μυστικής γνώσης. Ο συνεργάτης της, Ουϊλλιαμ Τζατζ, αναφέρει τα ακόλουθα για τη συγγραφέα.

«Λένε ότι το Εγώ που χρησιμοποιεί αυτό το σώμα ήταν και είναι ένας μεγάλος και γενναίος εργάτης της Στοάς, που στάλθηκε στη Δύση με μια αποστολή έχοντας πλήρη γνώση των προσβολών και της κακολογίας που θα έριχναν εναντίον του. Και προσθέτουν ότι όσοι δεν την καταλαβαίνουν, ας μην προσπαθήσουν καλύτερα να εξηγήσουν τη θέση της …» (8)
Ένα σπουδαιότατο τμήμα του έργου της ήταν το ότι ανακοίνωσε στο πλατύ κοινό την ύπαρξη της ιεραρχίας των εξελιγμένων Όντων, τους Μαχάτμα και γι’αυτούς είπε ότι είναι οι Επιτηρητές της ανθρωπότητας. Ανάμεσα σε Αυτούς και την ανθρωπότητα, βρίσκονται οι αποδεδεγμένοι Μαθητές τους, ο ρόλος και το καθήκον των οποίων είναι να μεταφέρουν την πνευματική γνώση και τις ρήσεις των Διδασκάλων προς την ανθρωπότητα.

Στη δήλωσή της ότι υπάρχει η Ιεραρχία των Μαχάτμα ή των Διδασκάλων της Σοφίας, οι οποίοι κατέχουν τη Θεία Σοφία, είπε ότι διδάχθηκε τη Θεοσοφία από μερικούς εξ αυτών. Και αυτοί οι δύο Μαχάτμα είναι ο Μορύα και ο Κουτχούμι Λα Σινγκ οι οποίοι είχαν την ευθύνη του Θεοσοφικού Κινήματος, ενώ η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ και οι δύο συνεργάτες της είχαν καθήκον να περάσουν αυτό το πραγματικά τεράστιο έργο προς τον κόσμο, με τον τρόπο που ίδιοι έκριναν καλύτερο.

Μορύα και Κουτχούμι

Η Ινδική παράδοση λέει ότι Μορύα είναι το όνομα μιας φυλής του Rajput από την οποία, σύμφωνα με το Ματσύα Πουράνα(9), δέκα Μορύα θα βασιλέψουν στην Ινδία. Στο Βισνού Πουράνα αναφέρεται (10) ότι υπάρχει μια Ηλιακή Δυναστεία με έναν βασιλιά που ονομάζεται «Μaru», ο οποίος έχοντας τη δύναμη της λατρείας και αφοσίωσης, ζει ακόμη στο χωριό «kalapa», στη βόρεια περιοχή των Ιμαλάϊων, στο Θιβέτ (11) και ο οποίος στο μέλλον θα αποκαταστήσει τη φυλή των «Kshatriya» στην Ηλιακή Δυναστεία». Λέγεται επίσης ότι ο Μορύα κυριαρχούσε όλης της γης. Και αυτό λέγεται είτε με την έννοια ότι οι Βραχμάνοι ήταν οι ύψιστοι και οι μόνοι αντιπρόσωποι της ανθρωπότητας από τους οποίους αυτή εξελίχθηκε στη γη. Είτε πρόκειται για την εσωτερική έννοια που σημαίνει ότι κάθε γνήσιος Μαχάτμα λέγεται συμβολικά ότι «κατέχει τη γη» με τη δύναμη της απόκρυφης γνώσης του.
Το όνομα του Κουτχούμι λα Σινγκ αναφέρεται περισσότερες από μία φορές στα Πουράνα. Η παράδοση λέει ότι διαμένει στα βουνά πάνω από το Τσιγκατσέ και επίσης κοντά στη Λάσσα.(12)

Το Σύγχρονο Θεοσοφικό Κίνημα

Τί είναι όμως αυτό που μας είπε η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ και σε τί έδωσε ιδιαίτερη έμφαση;

Το πρώτο, όπως ήδη αναφέρθηκε, είναι η ενεργή παρουσία του μεγάλου σώματος των Πνευματικών Διδασκάλων, οι οποίοι επιβλέπουν τη νοητική και πνευματική εξέλιξη της ανθρωπότητας.

Το δεύτερο είναι η πνευματική διδασκαλία που περιλαμβάνεται στους τόμους της Αποκαλυμμένης Ίσιδας, της Μυστικής Δοξασίας, στο Κλειδί της Θεοσοφίας και στη Φωνή της Σιγής.

Πρόκειται για τη μεταφυσική πραγματικότητα που αγκαλιάζει την προέλευσή μας, τον κυκλικό νόμο που παρατηρείται στις διαδικασίες της φύσης, την αόρατη σύνθεση του κόσμου και του ανθρώπου, τη μεταθανάτια συνέχεια της ζωής μας όπως επίσης και την προοδευτική εξέλιξη της συνειδητότητας σε όλα τα βασίλεια της φύσης (ορατά και αόρατα). Αναφέρεται στη γέννηση, στην ανάπτυξη και τον θάνατο των πλανητών και των ηλιακών συστημάτων και την απόκρυφη εξέλιξη της ανθρωπότητας και του πλανήτη μας. Η Θεοσοφική διδασκαλία επανέφερε στη Δύση, τη διπλή δοξασία του κάρμα και της μετενσάρκωσης, τονίζοντας ιδιαίτερα τη σημασία τους ως προς την υπευθυνότητα που δίνει η γνώση τους στις αποφάσεις του ανθρώπου. Έμαθε τον άνθρωπο να διακρίνει ανάμεσα στο αιώνια πνευματικό και στο πεπερασμένο γήϊνο ενώ μέσω αυτών των διδασκαλιών υπεδείχθη πώς πρέπει κανείς να πορεύεται ώστε να αφυπνίσει τις λανθάνουσες πνευματικές του δυνάμεις και έτσι να πραγματώσει τον στόχο της Εξέλιξης.

Προσδιορίζοντας την αστρική φύση και τις παγίδες της δόθηκε μια κατανοητή λογική εξήγηση για τα ψυχικά και πνευματιστικά φαινόμενα και έτσι έγιναν σαφείς οι διαφορές τους από τα πνευματικά. Επισημάνθηκε επίσης, ότι για τη μελέτη και την αφομοίωση της Θεοσοφίας απαιτούνται α) νοημοσύνη και β) ηθική.

Η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ παρουσίασε την Πρωταρχική Παράδοση με έναν συνθετικό τρόπο τέτοιο που συμπεριέλαβε παγκόσμιες θρησκείες, αρχαίες μυθολογίες και μεταφυσικές φιλοσοφίες. Συγκρίνοντας τα κοινά τους σύμβολα και τις αντίστοιχες βασικές τους έννοιες, απέδειξε την ύπαρξη της Μίας Πηγής και των Νόμων Της βάσει των οποίων διαμορφώνεται η Φύση, τα όντα και η ηθική. Από την αρχική σύνθεση της ζωής προκύπτει η Θεοσοφική ηθική που διακηρύσσει την ενότητα, την αδελφότητα και τον σεβασμό προς κάθε είδος ζωής.

Το γεγονός είναι ότι πολλά από τα πράγματα που είπε, τα οποία ήταν ακατανόητα τον 19 αιώνα από την εκπαίδευση και την επιστήμη, επιβεβαιώθηκαν αυτόν τον αιώνα. Σύγχρονες εξελίξεις στην παραψυχολογία, την υπερβατική ψυχολογία και την επιστήμη καθιστούν προφανές ότι οι ψυχικές και πνευματικές ικανότητες που είχε, αποδείκνυε και για τις οποίες έγραφε η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, είναι λανθάνουσες δυνάμεις και ικανότητες της ανθρώπινης ψυχής και του πνεύματος.

Οι διδασκαλίες της, η βαθειά γνώση της για το Απόκρυφο και οι ψυχικές της δυνάμεις προκαλούσαν την περιέργεια και επηρέασαν τους ευφυέστερους των ατόμων καθώς και τους ερευνητές του περασμένου αιώνα. Τα κείμενά της και των Διδασκάλων της παρείχαν προτάσεις-κλειδιά για τη μελέτη της Φύσης και της Ανθρωπότητας, οι οποίες άρχισαν να αποδεικνύονται αληθινές καθώς η επιστήμη έσπασε το φράγμα της μηχανικής φυσικής και υιοθέτησε την ενεργειακή φύση της ύλης και την κυματοειδή κίνηση των σωματιδίων.

Κρατείστε τον δεσμό αρραγή

Ο υπότιτλος της Μυστικής Δοξασίας ως «η σύνθεση Επιστήμης, Θρησκείας και Φιλοσοφίας», καταδεικνύει ότι η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ προσδιόρισε τη Θεοσοφία ως διακριτό σώμα διδασκαλίας. Η διαφορά της γνήσιας πνευματικής διδασκαλίας από την προσωπική εικασία και θεωρία, είναι προφανής και ενδεικτική.

Η πρώτη αφορά στην άμεση και ατροποποίητη ροή της μυστικής σοφίας και η δεύτερη αφορά στην τροποποιημένη έκφραση της εσωτερικής πραγματικότητας προσαρμοσμένης στα προσωπικά δεδομένα ενός εκάστου.

Η πρώτη, η γνήσια σοφία, αποδεικνύεται σταθερή και αμετάβλητη στην αλήθεια της, α) επειδή συμπίπτει με τις μαρτυρίες Ενορατικών, των οποίων τα οράματα και οι εμπειρίες υπόκεινται στον έλεγχο και στις συνθήκες της αμιγούς πνευματικότητας και β) οι προτάσεις της, όντας διαχρονικές, αποδεικνύονται προοδευτικά και ιεραρχούνται στους νόμους της ορατής φύσης και του ανθρώπου. Αντίθετα, στη δεύτερη περίπτωση, η προσωπική άποψη διαστρεβλώνει τον υπερβατικό νόμο καθώς τον προσαρμόζει στα δικά της μέτρα και σταθμά.
Η γνήσια σοφία ρέει από το αθάνατο πνευματικό πεδίο, ενώ η προσωπική άποψη είναι μια εικόνα από τον κόσμο της πλάνης. Δεδομένου ότι η πνευματική διδασκαλία δίνεται για να αφυπνίσει τη σε λήθαργο ανώτερη φύση μας και διαγράφει τον τρόπο ανάπτυξής της, είναι εύκολο κανείς να αντιληφθεί το πόσο επικίνδυνο και χρονοβόρο μπορεί να γίνει το ταξίδι της ψυχής μας αν ακολουθήσουμε τα λαβυρινθώδη μονοπάτια των προσωπικών απόψεων.

Οι μυστικές διδασκαλίες που παρουσιάζονται κατά διαστήματα στην ανθρωπότητα, δίνονται για να ανανεώσουν την προηγούμενη έκφραση της ίδιας αιώνιας διδασκαλίας, η οποία ατονεί εξαιτίας του χρόνου, της προσωπικής παρέμβασης και της κακής της χρήσης εκ μέρους των οπαδών της. Αν προσθέσει κανείς στις παραπάνω αιτίες και το γεγονός ότι οι μεγάλες παγκόσμιες διδασκαλίες δεν δόθηκαν γραπτές από τους προφήτες τους, αν προσθέσει την αλλοίωση που υπέστησαν από τον χρόνο και το χέρι των επιγόνων τους, μπορούμε να εκτιμήσουμε την αξία της Σύγχρονης Θεοσοφικής διδασκαλίας η οποία υπάρχει γραπτή και σωσμένη στην αυθεντική της μορφή.

Αυτό το μεγάλο πρόβλημα που είναι η διάσωση της γνήσιας μυστικής γνώσης, φαίνεται να αποσχόλησε έντονα την Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, ιδιαίτερα, στις τελευταίες μέρες της ζωής της.
Δύο μέρες πριν τον θάνατό της, που συνέβη στις 8 Μαϊου του 1891, η μεγάλη Θεόσοφος, βαριά άρρωστη, άφησε ένα τελευταίο μήνυμα προς τη φίλη και μαθήτρια που της παραστεκόταν την Ισαβέλλα Κούπερ-Όκλεϋ.(13)

«Ισαβέλλα, αναφώνησε, κρατείστε τον δεσμό αρραγή, μην αφήσετε την τελευταία μου ενσάρκωση να πάει χαμένη

Στην αναφώνηση της αυτή διαφαίνεται η μεγάλη αγωνία της Ουπασίκα (14), για το αν οι μεταγενέστεροί της διαφυλάξουν και συντηρήσουν το έργο, που στην πραγματικότητα είναι η μυστική διδασκαλία, όπως παραδόθηκε από τους Μαχάτμα.

Το να κρατηθεί ο δεσμός αρραγής ανάμεσα στη μυστική σοφία και την εξωτερίκευσή της, το να διατηρηθεί η επαφή και η ροή της εσωτερικής πραγματικότητας προς τα έξω, θα πρέπει να συντηρείται και να διαδίδεται η πνευματική αλήθεια, γνήσια, όπως παραδίνεται από τους Πρεσβύτερους Αδελφούς της ανθρωπότητας.

Το πρόβλημα των Μεγάλων Ιδεών και Διδασκαλιών είναι ότι διατηρούνται ατόφιες και σε γνήσια κατάσταση, τόσο όσο υπάρχουν εκείνοι που τις εκτιμούν, τις σέβονται και τις διαδίδουν ως είναι. Όταν η προσωπική θέση αλλοιώνει σιγά-σιγά την αρχική αλήθεια, τότε η σοφία χάνεται και μένει μόνο το νεκρό γράμμα και το δόγμα να την αντιπροσωπεύει.

Το ιστορικό της Διακήρυξης

Η διακήρυξη «κρατείστε τον δεσμό αρραγή» εμφανίζεται με δύο ερμηνείες. Καταρχήν αναφέρεται σε μια μικρή βιογραφία της Ισαβέλας Κούπερ-Όκλεϋ που δημοσιεύθηκε από τον Ουϊλλιαμ Τζατζ στην Ατραπό του Ιουλίου 1894. Αναφέρεται σαν να πρόκειται για τα τελευταία λόγια της, λίγο πριν εγκαταλείψει το σώμα της, όμως αυτά ειπώθηκαν δύο νύχτες πριν. Το απόσπασμα είναι ως εξής:

«Η κακή κατάσταση της υγείας της (ΕΠΜ), δεν επέτρεπε στην κ.Κούπερ-Όκλεϋ να ολοκληρώσει την εργασία που ήθελε να κάνει. Το 1890 η Εταιρεία είχε μεταφερθεί στην Avenue Road αρ.17. Τον επόμενο χρόνο η ΕΠΜ φεύγοντας άφησε το τελευταίο της μήνυμα για την Εταιρεία στην κ.Όκλεϋ, τη νύχτα πριν πεθάνει. Στις 3 τη νύχτα ξαφνικά κοίταξε πάνω και είπε «Ισαβέλα, Ισαβέλα, κρατείστε τον δεσμό αρραγή, μην αφήσετε την τελευταία μου ενσάρκωση να αποτύχει.» Την στιγμή του θανάτου της ΕΠΜ, η κ.Κούπερ-Όκλεϋ ήταν έξω, αλλά πήρε ένα τηλεγράφημα και επέστρεψε ακριβώς δέκα λεπτά αργότερα.(15)

Η δεύτερη εκδοχή αφορά στην επανεμφάνιση της διακήρυξης στο «Ανατολικό Σχολείο της Θεοσοφίας» στη συνάντηση του συμβουλίου στις 27 Μαϊου 1891, στο Λονδίνο, ως οι «τελευταίες λέξεις» της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ αλλά σε σχέση με το Σχολείο, δηλαδή τη διδασκαλία. «… υπάρχουν μαρτυρίες από μέλη αυτού του Σχολείου ότι οι τελευταίες της λέξεις σε σχέση με το Σχολείο και το έργο του ήταν το «ΔΙΑΤΗΡΕΙΣΤΕ ΤΟΝ ΔΕΣΜΟ ΑΡΡΑΓΗ! ΜΗΝ ΑΦΗΣΕΤΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΟΥ ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΝΑ ΑΠΟΤΥΧΕΙ.» (16)

Ρόμπερτ Κρόσμπυ και ULT

Ο ιδρυτής της Ένωσης Θεοσόφων – United Lodge of Theosophists, ο Ρόμπερτ Κρόσμπυ, διαπιστώνοντας μερικά χρόνια μετά την απουσία της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, την κακοποίηση της διδασκαλίας από ανταγωνιστικές επιδιώξεις μεταξύ των μελών της Θεοσοφικής Εταιρείας, έκρινε σκόπιμο οι Θεόσοφοι να εστιαστούν στην αυθεντική διδασκαλία, όπως δόθηκε από τους Διδασκάλους του Κινήματος. Έτσι σχηματίστηκε η Ένωση Θεοσόφων – United Lodge of Theosophists - μια πιο πρόσφατη έκφραση του Θεοσοφικού Κινήματος, με στόχο τη μελέτη των αυθεντικών κειμένων των ιδρυτών του Κινήματος. Η κίνηση αυτή, θα λέγαμε, ότι έσωσε τη διδασκαλία και τον σκοπό του Θεοσοφικού Κινήματος.

Η ύπαρξη μιας πνευματικής διδασκαλίας που συνοψίζει όλες τις προηγούμενες που δόθηκαν κατά διαστήματα από τους Μεγάλους Ανθρώπους και της οποίας οι μαρτυρίες και οι έννοιες συμπίπτουν με εκείνες όλων των προηγούμενων μεγάλων πνευματικών διδασκαλιών του πλανήτη μας, έχουμε χρέος και να την διατηρούμε και να την διαδίδουμε.

Ας διατηρήσουμε λοιπόν τον δεσμό μας με την Αιώνια Σοφία, αρραγή και αδιάσπαστο, ερευνώντας, μελετώντας και διαδίδοντας την πνευματική γνώση αμιγή, δίχως προσωπικές προσμίξεις.

Το έργο της Ε. Π. Μπλαβάτσκυ ήταν:

«Να ενθαρρύνει τη μελέτη της Θεοσοφίας και να διαδώσει τη γνώση της σε όλο τον κόσμο».

Για τούτο, στο Κλειδί της Θεοσοφίας, η συγγραφέαςλέει:

«Αφιερώνεται από την Ε.Π.Μ. σε όλους τους μαθητές της, οι οποίοι μπορούν να μάθουν και να διδάξουν με τη σειρά τους


1. Κλειδί της Θεοσοφίας, της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, σ.302
2. Κλειδί, σ.1
3. Θεοσοφικό Γλωσσάριο, σ.328 (Αγγλική έκδοση)
4. ΜΔ Ι xxxiv
5. ΜΔ I vii-viii
6. ΜΔ, I, xxxviii
7. ΜΔ, Ι 612
8. Ου.Τζατζ, άρθρα ΙΙ 18
9. κεφ.272
10. Βιβλίο IV, κεφ.4
11. Τόμος ΙΙΙ, Ουϊλσον, σ.197
12. Οι πληροφορίες για τον Μορύα και Κουτχούμι είναι από τα Άπαντα της Ε.Π.Μ., τόμος VI, Δεκέμβριος 1883 και είναι αναδημοσίευση από τον «Θεόσοφο» τόμος V, Νο. 3(51), Δεκέμβριος 1883, σ.99, «The Puranas on the Dynasties of the Moryas and the Koothoomi”
13. Δημοσιεύθηκε από τον Ου.Τζατζ στο «Ατραπός» του Ιουλίου 1894.
14. Ουπασίκα, σημαίνει τη μαθήτρια.
15. Η Ατραπός, Ισαβέλα Κούπερ-Όκλεϋ (1854-1914), Τόμ.ΙΧ, Ιούλιος 1894, σ.122-24]
16. Το ανωτέρω άρθρο υπάρχει στο: Eklund D (Comp.). Echoes of the Orient: The Writings of William Quan Judge. San Diego: Point Loma Publications, Inc., 1975-1987.Vol. 2: publ. 1980; pp. 469-70.
17. Eklund D (Comp.). Echoes of the Orient: The Writings of William Quan Judge. San Diego: Point Loma Publications, Inc., 1975-1987. Vol. 3: publ. 1987; p. 351.

© blavatsky.gr 
Επιτρέπεται η αντιγραφή αποσπασμάτων υπό τον όρο ότι δεν γίνονται αλλαγές, δεν προστίθενται λέξεις ή εικόνες και ότι η πηγή αναγράφεται πλήρως και σωστά.