Με την Ε.Π.Μ., στα δεκαεπτά μου χρόνια

Αρχεία Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, πρωτοδημοσιευμένο στο Theosophy-New York, Αύγουστος 1896, σ.150-3

 

Μερικά χρόνια πριν, όταν παρουσιάστηκαν στη ζωή μου κάποια περίεργα γεγονότα, άρχισα να παρακολουθώ πνευματιστικές συνεδρίες με την ελπίδα να διαλευκάνω μερικά από τα φαινομενικά μυστήρια. Επισκεπτόμουνα την πόλη της Νέας Υόρκης εκείνη την εποχή περίπου, που ο Πνευματισμός άρχιζε να θεωρείται μια λόξα που αναζωογονείτο, επειδή παλαιότερα ακόμη και έως εκείνη την εποχή, άτομα με πνευματιστικές τάσεις υποβιβάζονταν στο επίπεδο των μανιακών. Στην πραγματικότητα, η προκατάληψη των γονιών μου ήταν τόσο μεγάλη για τους υποτιθέμενους "τρελούς και απατεωνίσκους", όπως προσδιόριζαν τα διάμεσα, ώστε μου απαγόρευαν να συχνάζω σε χώρους συνεδριάσεών τους ή να έχω οποιαδήποτε επικοινωνία μαζί τους.

Ήμουν περίπου δεκαοκτώ χρονών αναστημένη με έναν αυστηρό και πρακτικό Ρωμαιο-Καθολικό τρόπο και δασκαλεμένη να θεωρώ ότι οτιδήποτε ήταν αληθινό στις πνευματιστικές διδασκαλίες απέρεε απλά από το διαβολικό. Αν και το πίστευα, εξακολουθούσα να νιώθω μια έντονη επιθυμία να γνωρίσω περισσότερα γι'αυτόν τον Πνευματισμό και έτσι παρακολουθούσα όσες συνεδρίες μπορούσα να πετύχω. Εκείνη την εποχή οι πνευματιστικές συναντήσεις δεν ήταν τόσο συχνές όσο έγιναν αργότερα και σίγουρα δεν ήταν τόσο δημοφιλείς, γιατί θυμάμαι ότι μάλλον ντρεπόμουνα να γνωρίζουν οι φίλοι μου ότι επισκεπτόμουνα διάμεσα, φοβούμενη ότι το λιγότερο που θα σκεπτόντουσαν για μένα, θα ήταν, ότι είμαι αλλόκοτη. Αλλά όπως αναφέρει ο Κίπλινγκ "αυτό είναι μια άλλη ιστορία".

Στη Νέα Υόρκη, στο κηνύγι του υπερφυσικού, συνάντησα μια Κουβανή οικογένεια με το όνομα Α....... και ο αρχηγός της οικογένειας βλέποντας τον ενθουσιασμό και την πίστη μου στον έλεγχο του πνεύματος(ψυχής), πρότεινε, εαν είναι δυνατό, να με γνωρίσει σε ένα διάμεσο που θεωρείτο το μεγαλύτερο της εποχής. Λέω αν ήταν δυνατό να με συστήσει, επειδή εκείνη την εποχή δεν ήταν εύκολο να έχεις συνέντευξη με την Ε.Π.Μ.- γιατί περί αυτής επρόκειτο. Μερικές ημέρες αργότερα ξεκίνησα με τον Κύριο Α. για εκείνο που πίστευα ότι θα αποδεικνυόταν, όταν θα βρισκόμουν μαζί με ένα διάμεσο. Πήγαμε σε ένα σπίτι στο Ίρβινγκ Πλέης και αφού ανεβήκαμε πολλά σκαλιά, κτυπήσαμε σε μια πόρτα και μας είπαν να περάσουμε μέσα. Μπήκαμε σε ένα συνηθισμένο δωμάτιο, κάπως ακατάστατο, γεμάτο με βιβλία, χαρτιά και ανατολίτικες ταπετσαρίες και πλημμυρισμένο από μυρωδιά καπνού. Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι η Κα Μπλαβάτσκυ θα έπρεπε να ήταν ένα πετυχημένο διάμεσο, επειδή μέσα στο δωμάτιο δεν υπήρχε κάτι που να δείχνει αγώνα επιβίωσης, εικόνα που συχνά συναντούσα στα σπίτια των διαμέσων.

Ξεχνώ τον τρόπο της παρουσίασης αλλά θυμάμαι καθαρά τις γραμμές μιας πλατειάς φιγούρας καθισμένης πίσω από ένα τραπέζι με ένα μολύβι στο ένα χέρι και ένα τσιγάρο στο άλλο, ενώ αναρωτιόμουν αν επρόκειτο για άνδρα ή γυναίκα. Ξαφνικά ένα ζευγάρι μάτια, που παρόμοια δεν είχα ξαναδεί ή έως εκείνη τη στιγμή τουλάχιστον, στράφηκαν πάνω μου και ένιωσα σαν να δέχθηκα ένα ηλεκτρικό σοκ. Κατατρόμαξα και μπήκα στον πειρασμό να τρέξω έξω από το δωμάτιο. Για μια στιγμή μου φάνηκε ότι ο εξομολογητής του πατέρα μου είχε δίκηο όταν με διαβεβαίωνε ότι ο Πνευματισμός συνεργαζόταν με το διαβολικό και ένιωσα σαν να συνάντησα τη μεγάλη ιέρεια της αυλής του Βεελζεβούλ. Όλα αυτά πέρασαν σαν αστραπή από τον νου μου αλλά την ίδια στιγμή άκουσα μια ευχάριστη φωνή, με ένα ξενικό τόνο, να μου ζητά να καθίσω.

Ακολούθησε μια ευχάριστη συνομιλία ανάμεσα στον Κύριο Α., την Ε.Π.Μ. και εμένα. Της είπα για το ενδιαφέρον μου για τον Πνευματισμό, για τις παράξενες φαντασιώσεις και τα όνειρα που συχνά είχα, για την επιθυμία μου για έρευνα, γεγονός που ήταν ενάντιο προς την οικογένεια και για το πόσο σταθερά πίστευα ότι όλα τα φαινόμενα ήταν έργα του σατανά. Είπε πολύ λίγα αλλά κράτησε εκείνα τα υπέροχα "παράθυρα της ψυχής" καρφωμένα πάνω μου και φαινόταν να με διαπερνούν. Μετά από λίγο άρχισα να αισθάνομαι καλύτερα κάτω από αυτό το υπέροχο βλέμμα και αυτό που μου είχε προκαλέσει τρόμο μερικές στιγμές πριν, τώρα έγινε ένα φωτοστέφανο από ένα μαλακό και ευγενικό φως. Πόσο παράξενο, είπα στον εαυτό μου, αυτό το διάμεσο είναι τόσο διαφορετικό από τα άλλα που έχω δει. Ένιωσα μια σχεδόν ακατανίκητη τάση να φθάσω στο τραπέζι και να κρατήσω το χέρι της. Ήθελα να έχω επαφή με τη σάρκα της - ίσως να βεβαιώσω τον εαυτό μου ότι ήταν πραγματικά από σάρκα και αίμα και όχι μια πνευματιστική υλοποίηση. Εξακολουθούσα να μη συμπαθώ την ακατάσταση και χωρίς επιμέλεια εμφάνισή της, και, εξαιρουμένων εκείνων των υπέροχων ματιών της, δεν είχα ιδιαίτερη έλξη για εκείνη. Δεν μπορούσα, όμως, να μη θαυμάζω το μικρό και αριστοκρατικό σχήμα των χεριών της. Η συζήτηση διεξαγόταν ανάμεσα στην Ε.Π.Μ. και τον Κύριο Α., και ήταν γενικής φύσης και μετά από λίγο ο Κύριος Α. σηκώθηκε για να φύγει και εγώ ακολούθησα. Μόλις βγήκαμε έξω, πήρα μια μακριά, βαθειά αναπνοή, την πρώτη μου, έτσι μου φάνηκε, από την ώρα που βρέθηκα μαζί με την Ε.Π.Μ.

Φθάνοντας στον δρόμο στράφηκα προς τον Κύριο Α. και είπα: "Ποιά είναι αυτή η γυναίκα; Δεν συνάντησα ποτέ κανέναν που να επιδράσει όπως επέδρασε αυτή η γυναίκα πάνω μου. Αισθάνομαι σαν να έχω περάσει μέσα από μια τρομερή εμπειρία." Απάντησε ότι επρόκειτο για ένα μεγάλο διάμεσο που επισκέφθηκε την Αμερική για να ερευνήσει τον Πνευματισμό. Φθάνοντας σπίτι δεν μπορούσα ούτε να σκεφθώ ούτε να μιλήσω, αλλά η γυναίκα με τα υπέροχα μάτια, η οποία, όσο και αν αντιπαθούσα την αφρόντιστη και ατημέλητη παρουσία της, με είχει τόσο γοητεύσει που λαχταρούσα να την ξαναδώ.

Θα πρέπει να ειπωθεί ότι δεν μπορούσε να είναι υπνωτισμός στην περίπτωσή μου, γιατί δεν είχα ακούσει ποτέ για την Ε.Π.Μ. και υπέθετα ότι είναι απλά ένα διάμεσο όπως εκείνα που είχα επισκεφθεί πολλές φορές. Η οικογένειά μου δήλωσε ότι συνάντησα τον διάβολο. Αλλά εκ μέρους μου δεν μπορούσα να σκεφθώ τίποτα άλλο εκτός από εκείνα τα υπέροχα μάτια.

Μερικές μέρες αργότερα ζήτησα από τον Κύριο Α. να παρακαλέσει εκ μέρους μου για μια ακόμη ευκαιρία να δω το "υπέροχο διάμεσο", όπως την αποκαλούσα, και ήταν μεγάλη η χαρά μου για την άδεια που δόθηκε για τη συνέντευξη μια ορισμένη μέρα. Καθώς μπήκα στο δωμάτιο, περπάτησα κατευθείαν προς εκείνη και έσφιξα εκείνο το μικρό, τρυφερό χέρι, του οποίου κάθε κίνηση απεδείκνυε τον υψηλό συντονισμό που τελικά οργάνωνε την ευαισθησία την οποία, είμαι σίγουρη, ότι η Ε.Π.Μ. κατείχε. Κάθισα στο τραπέζι απέναντί της και συζητήσαμε περί Πνευματισμού για περίπου ένα μισάωρο ή και περισσότερο.

Ξαφινικά έβαλε το αριστερό της χέρι πάνω στο τραπέζι και τράβηξε μια μπούκλα από τα κιτρινωπά μαλλιά της, το έστριψε γύρω από τα δάκτυλά της και με ρώτησε τί έβλεπα. Είδα ένα μικρό συστρεφόμενο φίδι και το είπα. Γέλασε με την καρδιά της μ'αυτό και είπε, "στην πραγματικότητα, δεν βλέπεις παρά ένα κομμάτι από μαλλιά. Ήθελα να δεις ένα φίδι και το είδες."

Με συμβούλεψε να εγκαταλείψω τον Πνευματισμό και τα φαινόμενά του και να στραφώ προς ένα ανώτερο κανάλι. Αν τότε γνώριζα αυτό που σήμερα γνωρίζω, γι' αυτή την υπέροχη γυναίκα, πόσο διαφορετικά θα είχα μιλήσει και θα είχα πράξει! Κατά την επιστροφή μου από αυτή την παράξενη επίσκεψη, βρήκα ένα τηλεγράφημα που με καλούσε στο σπίτι στη Νέα Ορλεάνη αμέσως. Έφυγα για τον Νότο την επομένη και πράγμα παράξενο, η Ε.Π.Μ. χάθηκε εντελώς από τη μνήμη μου. Μερικούς μήνες αργότερα έλαβα ένα αντίγραφο του "Αποκαλυμμένη Ίσις" από την Ε.Π.Μ., δίχως κανένα σχόλιο. Έως τότε δεν είχα ακούσει κάτι για την Ε.Π.Μ. ή τη Θεοσοφία και αν και κοίταξα στα γρήγορα το "Αποκαλυμμένη Ίσις" δεν μπόρεσα να καταλάβω το νόημά του. Ακόμη πίστευα ότι η Ε.Π.Μ. ήταν ένα πνευματιστικό διάμεσο και καθώς διέκοψα την έρευνα προς αυτή τη γραμμή, σταμάτησα να την σκέπτομαι. Πολύ σύντομα, παντρεύτηκα και έγινα μέλος της Επισκοπικής Εκκλησίας.

Πέρασαν δεκαπέντε χρόνια και όλο αυτόν τον χρόνο δεν άκουσα ποτέ μια λέξη για την Ε.Π.Μ. ή τη Θ.Ε. Μια μέρα μια φίλη της παιδικής μου ηλικίας, την οποία είχα να δω είκοσι χρόνια, επειδή ζούσε στην Καλιφόρνια, επέστρεψε στη Νέα Ορλεάνη και ήρθε να με συναντήσει. Μου μίλησε για τη Θεοσοφία και τί σήμαινε και πόσο ανυπόμονη ήταν να σχηματίσει ένα Τμήμα στο Κρέσεντ Σίτυ. Έψαξα το θέμα και τί έκπληξη να ανακαλύψω ότι η Ε.Π.Μ., "η υπέροχη γυναίκα" την οποία είχα ξεχάσει εντελώς, ήταν εκείνη που είχε φέρει αυτή τη μεγάλη αλήθεια στην ήπειρό μας. Μόλις η φίλη μου ανέφερε το όνομα της Ε.Π.Μ. σε σχέση με τη Θεοσοφία, ένιωσα κάτι παρόμοιο με εκείνο που αισθάνθηκα όταν εκείνα τα "υπέροχα μάτια" πρωτοαντίκρισαν τα δικά μου στο δωμάτιο στο Ίρβινγκ Παλάς στη Νέα Υόρκη, ενώ στη διάρκεια των δεκαέξι ετών δεν άκουσα ποτέ γι'αυτήν ή το μεγάλο έργο της για τη Θεοσοφία.

Δεν είναι ανάγκη να πω ότι έγινα μέλος της Θ.Ε. Αυτό συνέβη τέσσερα χρόνια πριν, αλλά ένιωθα σχεδόν καθημερινά ότι η παράξενη συνάντησή μου με την Ε.Π.Μ. ήταν η προεισαγωγή της εισόδου μου στις τάξεις της. Ήταν η καθαρή περιέργεια που με ώθησε να πάω να δω την Ε.Π.Μ., αλλά ασφαλώς ήταν ένα μεγάλο προνόμιο, αν και εκείνη την εποχή δεν το εκτίμησα. Δεν είναι τουλάχιστον παράξενο ότι είκοσι χρόνια πριν θα έπρεπε να συναντήσω κάποιαν της οποίας τα γραπτά, μετά από τόσα χρόνια, αποδείχθηκαν μια έμπνευση, μια πραγματικότητα, μια ζώσα δύναμη στη ζωή μου; Αληθινά μυστήριοι είναι οι δρόμοι του Κάρμα.

Α.Λ.Π. Νέα Ορλεάνη, Θ.Ε.

Δημοσιευμένο από τα Αρχεία Μπλαβάτσκυ (http://www.blavatskyarchives.com)
Online edition copyright 2001

 

© blavatsky.gr 
Επιτρέπεται η αντιγραφή αποσπασμάτων υπό τον όρο ότι δεν γίνονται αλλαγές, δεν προστίθενται λέξεις ή εικόνες και ότι η πηγή αναγράφεται πλήρως και σωστά.