Οι θεμελιώδεις Αρχές της Μυστικής Δοξασίας

Η Αχρονη Θεοσοφία, η Σοφία-Θρησκεία, όντας ο πυρήνας της υπερβατικής αλλά και της φυσικής ζωής, υπήρξε ανέκαθεν η αφετηρία των θρησκειών, των φιλοσοφιών, της μύησης, και του πολιτισμού για την ανθρωπότητα. Πρόκειται για τη μυστική θεώρηση της φύσης και της ανθρώπινης ζωής και θεμελιώνεται πάνω στις μαρτυρίες των Μυστών, οι οποίες δεν αλληλοαναιρούνται αλλά αλληλοσυμπληρώνονται. 

Από τον πυρήνα της Άχρονης Θεοσοφίας αντλούν οι Μύστες, κάθε φορά μια όψη της,- ανάλογα με τις ανάγκες των καιρών - την οποία παρουσιάζουν στην ανθρωπότητα με σκοπό την ηθική και επομένως πνευματική της πρόοδο. Στο τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα, από τα αρχεία της μυστικής παράδοσης ανασύρθηκε μια όψη της Αιώνιας Σοφίας, που εμφανίστηκε στον κόσμο ως Θεοσοφία, ένας όρος που χρησιμοποιήθηκε από την ιδρύτρια του Θεοσοφικού Κινήματος, την Έλενα Πετρόβνα Μπλαβάτσκυ. 

Πρόκειται για μια εσωτερική διδασκαλία που αναφέρεται στον Παγκόσμιο Νόμο και στους νόμους της Φύσης, δίνει εξηγήσεις και απαντήσεις στον σύγχρονο άνθρωπο για την εσωτερική αόρατη ζωή και τον υπαρξιακό σκοπό, του δίνει ιδανικά και αρχέτυπα για να πορεύεται στην καθημερινότητά του και του υποδεικνύει την ατραπό της πνευματικής του ανέλιξης. Η διδασκαλία αποκαλύπτοντας μια εσωτερική γνώση, μπορεί να μεταστρέψει την υλιστική πορεία του ανθρώπου και να του δώσει έρεισμα για μεταφυσική έρευνα και μελέτη. Δέχεται ότι η Ζωή προέρχεται από έναν Μοναδικό Πυρήνα και απ'αυτή τη θεμελιώδη θέση προκύπτει η θεοσοφική ηθική, που είναι ενότητα και αδελφότητα όλων των εκδηλωμένων και είναι προτρεπτική για κάθε είδος συναδέλφωσης και συνεργασίας, αλληλεγγύης και θυσίας, ενώ γίνεται απαγορευτική για κάθε εγωιστική εκδήλωση, ανταγωνισμό και δογματισμό

Η Σύγχρονη Θεοσοφία αποκάλυψε επίσης ένα τμήμα της απόκρυφης ιστορίας της ανθρωπότητας και του πλανήτη. Αφορά στις ανθρώπινες Μονάδες και τον τρόπο μέσω του οποίου εκπαιδεύονται και εξελίσσονται προοδευτικά πάνω σε διαφορετικές σφαίρες ζωής και ύλης. Ο σχηματισμός της ζωής  στον πλανήτη μας, οι νόμοι και τα Όντα που πρωτοστατούν στον σχηματισμό, οι αρχές του Κόσμου και κατά συνέπεια του ανθρώπου, η αιτία της γένεσης και του θανάτου, η διαδικασία της μεταθανάτιας ζωής, ο τρόπος επικοινωνίας με τον Ανώτερο Εαυτό, η σχέση του ανθρώπου με τους Πνευματικούς Πατέρες και Εκπαιδευτές του,   και όλα όσα αφορούν την εσωτερική όψη της ζωής, παρουσιάστηκαν στη Δύση από τη Σύγχρονη Θεοσοφία.

Σύμφωνα με τη Σύγχρονη Θεοσοφία, η εκδηλωμένη Ζωή είναι ένα κύμα Μονάδων που πηγάζει από την καρδιά του Εκδηλωμένου Λόγου. Αυτές διασπώμενες μέσα στον Χώρο, καθεμία καταλαμβάνοντας τη θέση που της ανήκει στην εξελικτική κλίμακα και σχηματίζοντας ομάδες μαζί με άλλες όμοιές της, πορεύεται την ατραπό της ατομικής της εμπειρίας υπό την καθοδήγηση των πιο εξελιγμένων πνευματικά Οντοτήτων και κάτω από περιορισμούς που της θέτει ο νόμος του κάρμα και της επαναγέννησης. Σκοπός της ατομικής ζωής είναι η ανάπτυξη των εγγενών δυνατοτήτων της Μονάδας μέσω διαφορετικών ειδών ζωής, η ανάγκη της ατομικής εμπειρίας για την κατάκτηση της γνώσης-σοφίας  μέσω όλων των όψεων του Θείου Ιδεατού και η πνευματική της τελειοποίηση.

Η έννοια "οικουμενικότητα" συνάδει με τη θεοσοφική άποψη και ηθική των πραγμάτων. Σαν ένα κύμα κατέκλυσε τη γη μέσα στα τελευταία εκατό σαράντα χρόνια,(1875...) προτρέποντας τη συνύπαρξη λαών και θρησκειών, για υπέρβαση ιδεολογικών, θρησκευτικών και οικονομικών διαφορών της ανθρωπότητας.

Η Σύγχρονη Θεοσοφική διδασκαλία που εμφανίστηκε στο τέλος του 19ου αιώνα (1870-1891) μέσω της αγγελιαφόρου της Απόκρυφης Ιεραρχίας, την Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, εξαγγέλθηκε η σπουδαία μεταφυσική διδασκαλία, η οποία επηρέασε και εξακολουθεί να επηρεάζει την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό της.

Οι Θεμελιώδεις Αρχές στη Μυστική Διδασκαλία

Η «Μυστική Δοξασία» είναι το δίτομο έργο της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, που εκδόθηκε το 1888. Πρόκειται για την εσωτερική διδασκαλία που γράφτηκε υπό την καθοδήγηση και επίβλεψη των Διδασκάλων της Σοφίας, Μορύα και Κουτχούμι. Αναφέρεται στις αρχές και τους νόμους του σύμπαντος, στις πνευματικές και νοήμονες Ιεραρχίες που εκφράζουν και επιβλέπουν την πραγμάτωση της Θείας Σκέψης σε συμπαντικό κόσμο, στην καταγωγή και τον σχηματισμό του ανθρώπου  καθώς και στη σχέση του με την Θεία Πηγή του. Οι θεμελιώδεις ιδέες της Μυστικής Δοξασίας συγκρινόμενες με παγκόσμιες θρησκευτικές, φιλοσοφικές και εσωτερικές παραδόσεις, τεκμηριώνουν την ομοιότητα των αρχών και των αξιωμάτων τους καθώς και την εκπόρευσή τους και την μία αρχαία Σοφία-Θρησκεία. Ας δούμε τις θεμελιώδεις αρχές της παγκόσμιας Σοφίας όπως καταγράφονται στις σελίδες της Μ.Δ.:

  • Υπάρχει Μία Απόλυτη Θεία Ουσία-Αρχή, η οποία αποτελεί τον πυρήνα του εκδηλωμένου σύμπαντος. Γύρω από το κέντρο Της έλκονται τα εκδηλωμένα, που είναι οι δικές της απόρροιες. Αυτή η Αρχή-Ουσία είναι απρόσωπη στον αφηρημένο Χώρο, αλλά Πανταχού Παρούσα στο Εκδηλωμένο Σύμπαν, γιατί περιέχεται στο καθετί και περιέχει το καθετί. Η απροσωπία της είναι η θεμελιώδης ιδέα της Θεοσοφικής διδασκαλίας.
  • Το Σύμπαν είναι η περιοδική εκδήλωση αυτής της Ουσίας-Αρχής, η οποία αφυπνίζεται από το Παραμπράχμαν και εμφανίζεται ως Πνεύμα και Ύλη.
  • Το Σύμπαν εμφανίζεται και εξαφανίζεται περιοδικά.
  • Οτιδήποτε υπάρχει μέσα στο Σύμπαν έχει συνειδητότητα, δηλαδή είναι προικισμένο με αντιληπτικότητα του δικού του είδους και πάνω στο δικό του πεδίο αντίληψης. Δεν υπάρχει νεκρή ή τυφλή ύλη, όπως δεν υπάρχει τυφλός ή ασυνείδητος νόμος.
  • Η Θεοσοφική διδασκαλία δέχεται έναν Λόγο, που είναι ο Συλλογικός Δημιουργός του Σύμπαντος. Τον θεωρεί Αρχιτέκτονα που εκπονεί το Κοσμικό Σχέδιο, το οποίο ήδη υπάρχει στη Θεία Σκέψη. Ο Αρχιτέκτονας δεν είναι μια προσωπική θεότητα, παρά μόνο το άθροισμα των Πνευματικών και Νοημόνων Δυνάμεων του Σύμπαντος.
  • Το Σύμπαν αναπτύσσεται από το Ιδεατό Σχέδιο, που διατηρείται μέσα στην Αιωνιότητα και σε κάθε κάθε Κοσμική Αφύπνιση, προβάλλει μία από τις όψεις του.
  • Το Σύμπαν διευθύνεται και καθοδηγείται από μέσα προς τα έξω, από μια ατέλειωτη σειρά Ιεραρχιών Νοημόνων Όντων, που ονομάζονται Αρχάγγελοι ή Ντυάνι Τσοχάν και είναι οι πράκτορες των Καρμικών και Κοσμικών Νόμων. Η σκέψη τους αντανακλά το Θείο Ιδεατό.
  • Η ύλη είναι αιώνια και η βάση πάνω στην οποία ο Άπειρος Νους χτίζει τις ιδέες Του. Βρίσκεται σε διαρκή κίνηση από την έναρξη του Μανβαντάρα, που οφείλεται στην αφύπνιση της Μίας Μονάδας.
  • Η Μυστική Διδασκαλία απορρίπτει τα είδωλα αλλά δεν διδάσκει αθεϊσμό. Κατ'αυτήν, υπάρχει Μία Δύναμη πίσω από τα φαινόμενα, Μία Άπειρη και Αιώνια Ενέργεια, η οποία κινεί όλα τα πράγματα.

Οι τρεις Θεμελιώδεις Προτάσεις

  • Η κεντρική ιδέα στη Μυστική Διδασκαλία είναι ότι υπάρχει η Μία Μοναδική Αρχή η οποία, όταν αφυπνίζεται περιοδικά από το Απόλυτο, παίρνει το σχήμα της Μίας Τριάδας στο υποκειμενικό πεδίο, ενώ στην αντικειμενικότητα εμφανίζεται ως ο Εκδηλωμένος Λόγος, από τον οποίο σχηματίζεται το Σύμπαν μέσω του αθροίσματος των Πνευματικών και Νοημόνων Ιεραρχιών. Όταν η ζωή αφυπνίζεται, εμφανίζεται ως Πνεύμα και Ύλη. Το Πνεύμα είναι η "πηγή και η αιτία της δύναμης κάθε ατομικής συνειδητότητας και παρέχει την καθοδηγητική διάνοια στο απέραντο πεδίο της Κοσμικής εξέλιξης..."[1] ενώ η ύλη είναι "η προκοσμική ριζική ουσία .... η οποία αποτελεί τη βάση όλων των αντικειμενικών πεδίων στη Φύση."
  • Υπάρχει η εμφάνιση της ζωής που λέγεται μανβαντάρα ή κοσμική αφύπνιση και η απόσυρση της ζωής που λέγεται πραλάγια ή κοσμικός ύπνος.
  • Υπάρχει επίσης, "η θεμελιώδης ταυτότητα όλων των ψυχών με την Παγκόσμια Υπερ-Ψυχή; Και το αναγκαστικό προσκύνημα κάθε ψυχής - ενός σπινθήρα της πρώτης - μέσω του Κύκλου της Ενσάρκωσης (ή Ανάγκης) σύμφωνα με τον κυκλικό και καρμικό νόμο, κατά τη διάρκεια όλης της περιόδου. Καμιά καθαρά πνευματική ψυχή δεν μπορεί να έχει ανεξάρτητη συνειδητή ύπαρξη, αν ο σπινθήρας που πρόβαλε από την καθαρή Ουσία της Υπερ-Ψυχής: α) δεν περάσει μέσα από κάθε στοιχειακή μορφή του φαινομενικού κόσμου αυτού του Μανβαντάρα β) δεν αποκτήσει ατομικότητα, πρώτα μέσω φυσικής ώθησης και ύστερα μέσω αυτοπροκαλούμενων και αυτοεφευρισκόμενων προσπαθειών (ελεγχόμενων από το Κάρμα), ανεβαίνοντας έτσι όλες τις βαθμίδες της διάνοιας, από το κατώτερο ως το ανώτερο Μάνας, από το ορυκτό και το φυτό μέχρι τους αγιότερους των Αρχαγγέλων (Ντυάνι-Μπούντα)."[2]

Η Θεοσοφική διδασκαλία δημιουργεί έναν σταθμό ανεπανάληπτο στον Δυτικό κόσμο. Η μοναδικότητα αυτή οφείλεται στους εξής λόγους:

  • Για πρώτη φορά φανερώνονται, στη Δύση, κρυμμένες πτυχές της απόκρυφης ιστορίας της δημιουργίας, της πλανητικής ζωής και της ανθρωπότητας. Ο πέπλος της Ίσιδας ανασηκώνεται και ο απλός άνθρωπος πληροφορείται εσωτερικά μυστικά που αφορούν την προέλευση της ζωής και τον σκοπό της.
  • Γίνεται γνωστή η ύπαρξη της Πνευματικής Ιεραρχίας και η άμεση σχέση της με την ανθρωπότητα.
  • Ο Αποκρυφισμός αναγνωρίζεται επίσημα, εφόσον γνωστοί επιστήμονες ασχολήθηκαν με το θέμα,
  • Αναδεικνύεται η μεταφυσική ενότητα της ζωής, προσδιορίζεται η αδελφότητα των ανθρώπων και ο σεβασμός προς όλα τα είδη της ζωής. Οι αρχές αυτές γίνονται θέσεις κοινωνικές και πολιτικές που χαράσσουν τη γραμμή της αλληλεγγύης, της συνύπαρξης και της παγκόσμιας συνεργασίας. Η ενότητα που είναι η θεμελιώδης αρχή της Θεοσοφίας, γίνεται η αρχή της Οικουμενικότητας, που ωθεί τα άτομα να υπερβαίνουν τις πολιτικές, θρησκευτικές, κοινωνικές και προσωπικές διαφορές τους μέσα από μια προοδευτική αποστασιοποίηση από δόγματα, φατρίες, μισαλλοδοξίες και φανατισμούς.
  • Ανακοινώνονται οι νόμοι του Κάρμα και της Μετενσάρκωσης, η επταπλή σύσταση του κόσμου και του ανθρώπου, η μεταθανάτια περιπέτεια της ψυχής και η εξελικτική κίνηση της πλανητικής ζωής μέσω επταπλών περιφορών, που ονομάζονται Γύροι και Άλυσοι. Ο άνθρωπος πληροφορείται για τη θέση του στο Σύμπαν και στην κλίμακα της Εξέλιξης. Η μεταφυσική πραγματικότητα αρχίζει να γίνεται η καθημερινή παρατήρηση και το βίωμα του απλού ανθρώπου και αυτό οφείλεται στη θεοσοφική πληροφόρηση. Έτσι μέσω γνώσης και αυτοπαρατήρησης καλλιεργείται η πίστη για τις μεταφυσικές αιτίες της ζωής και η σταθερή έφεση προς την πνευματικότητα
  • Αυτές οι αποκαλύψεις δημιούργησαν μια στρατιά εμπνευσμένων ατόμων, που, αντιλαμβανόμενα σε γενικές γραμμές το Εξελικτικό Σχέδιο, εργάστηκαν και εργάζονται αλτρουϊστικά για την πνευματική πρόοδο. Παράλληλα σχηματίστηκε ένα κύμα συγγραφής μεταφυσικού περιεχομένου. Οι αρχές του Κάρμα και της Μετενσάρκωσης, το μεταθανάτιο ταξίδι, οι προβολές στο αστρικό φως, τα φαινόμενα των υλοποιήσεων, η αλυσίδα των ζωών και η επικοινωνία με το αόρατο από την πιο απλή έως την πιο μυστική μορφή της, η μαγεία και η αστρολογία, έγιναν τα θέματα προς ανάγνωση του Δυτικού αναγνώστη.[3]


[1] Μ.Δ. Ι, 15
[2] Μ.Δ. Ι, 17
[3] Επιτομή στο έργο της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ "Η Μυστική Δοξασία", της Α.Παπαδομιχελάκη

 

© blavatsky.gr 
Επιτρέπεται η αντιγραφή αποσπασμάτων υπό τον όρο ότι δεν γίνονται αλλαγές, δεν προστίθενται λέξεις ή εικόνες και ότι η πηγή αναγράφεται πλήρως και σωστά.