Διάμεσα και Αποστολικά Διάμεσα

ΘΕΟΣΟΦΙΑ, Τόμ. 76, Νο 4, Φεβρουάριος 1988 (Σελίδες 108-112)

Το διάμεσο και το Αποστολικό Διάμεσο είναι εκ διαμέτρου αντίθετα, όπως και οι πόλοι. Το σώμα, η ψυχή και το πνεύμα του Αποστολικού Διαμέσου έχουν πλήρη επίγνωση και συνεργάζονται αρμονικά. Το σώμα του διαμέσου, όμως, είναι ανενεργό στοιχείο, ακόμα δε και η ψυχή του μπορεί να βρίσκεται μακριά σε όνειρο, ενώ το σώμα του μπορεί να είναι κατειλημμένο από κάποιον άλλο. Ένα διάμεσο χρειάζεται είτε μια ξένη διάνοια – είτε αυτό είναι πνεύμα είτε ζωντανός υπνωτιστής – που να υπερισχύσει των φυσικών και νοητικών στοιχείων του ή κάποιο τεχνητό μέσο που να προκαλέσει έκσταση. Ένας Αντέπτ χρειάζεται λίγα μόνο λεπτά για «διαλογισμό». Ο Αντέπτ δεν χρειάζεται εξωτερική βοήθεια – η απλή χρήση της δικής του θέλησης είναι απολύτως επαρκής.

Τα διάμεσα μπορούν τουλάχιστον, κατά κανόνα, να καταλαβαίνουν και να εξηγούν τις εκδηλώσεις. Το μέντιουμ δεν χρειάζεται να ασκήσει κανένα είδος θέλησης. Του αρκεί να γνωρίζει τί προσδοκούν οι ερωτώντες. Η «πνευματική» οντότητα του διαμέσου, όταν δεν κατατρύχεται από άλλα πνεύματα, θα δράσει έξω από τη θέληση ή τη συνειδητότητα της φυσικής ύπαρξης, ακριβώς όπως δρα όταν βρίσκεται μέσα στο σώμα κατά τη διάρκεια μιας κρίσης υπνοβασίας. Οι αντιλήψεις του, εξωτερικές και εσωτερικές, θα είναι οξύτερες και πολύ περισσότερο αναπτυγμένες, ακριβώς όπως είναι στον υπνοβάτη. Και γι’ αυτό τον λόγο «η υλοποιημένη μορφή μερικές φορές γνωρίζει περισσότερα από το διάμεσο», γιατί η διανοητική αντίληψη της αστρικής οντότητας είναι κατ’ αναλογία τόσο ανώτερη από τη φυσική διάνοια του διαμέσου, όσο η πνευματική οντότητα είναι πιο εκλεπτυσμένη από το ίδιο το διάμεσο. Γενικά, το διάμεσο θα είναι κρύο, ο σφυγμός του θα έχει αλλάξει αισθητά και μια κατάσταση νευρικής εξάντλησης θα ακολουθεί τα φαινόμενα, προκαλώντας σύγχυση αποδιδόμενη αδιακρίτως σε αποσαρκωμένα πνεύματα, ενώ μόνο το ένα τρίτο εξ αυτών μπορεί να προκαλείται από αυτά, ένα άλλο τρίτο από στοιχειακά και το υπόλοιπο από το αστρικό σώμα του ίδιου του διαμέσου.

Ο υπνωτιστής θέλει κάτι και, αν είναι αρκετά ισχυρός, αυτό πραγματοποιείται. Το διάμεσο, ακόμα και αν πράγματι επιδιώκει να πετύχει, μπορεί να μην καταφέρει καμία εκδήλωση. Όσο λιγότερο ασκεί τη θέλησή του, τόσο καλύτερο θα είναι το φαινόμενο. Όσο πιο ανήσυχο αισθάνεται, τόσο λιγότερες είναι οι πιθανότητες να πετύχει κάτι. Ο υπνωτισμός απαιτεί θετική φύση, το να είναι κανείς διάμεσο απαιτεί φύση απολύτως παθητική. Αυτό είναι το Αλφαβητάριο του Πνευματισμού, πράγμα που κανένα διάμεσο δεν αγνοεί.

Είναι λάθος να λέμε ότι ένα διάμεσο έχει αναπτυγμένες δυνάμεις. Ένα παθητικό διάμεσο δεν έχει καμία δύναμη. Έχει μια ορισμένη ηθική και φυσική κατάσταση που προξενεί απορροές ή αύρα στην οποίαν μπορούν να ζουν οι διάνοιες που το ελέγχουν και μέσω της οποίας εκδηλώνονται. Το ίδιο το διάμεσο είναι μόνο το όχημα δια του οποίου δείχνουν τη δύναμή τους. Η αύρα αυτή ποικίλλει μέρα με τη μέρα και, όπως είναι προφανές από τα πειράματα του κ Κρουκς, ακόμα και ώρα με την ώρα. Είναι ένα εξωτερικό αποτέλεσμα που προκύπτει από εσωτερικά αίτια. Η ηθική κατάσταση του διαμέσου καθορίζει το είδος των πνευμάτων που έρχονται. Και τα πνεύματα που έρχονται αμοιβαία επηρεάζουν το διάμεσο διανοητικά, φυσικά και ηθικά. Η τελειότητά του ως διαμέσου είναι ανάλογη προς την παθητικότητά του, το ίδιο δε ισχύει και για τον κίνδυνο που διατρέχει. Όταν είναι πλήρως «αναπτυγμένο» - απολύτως παθητικό – το αστρικό του πνεύμα μπορεί να είναι παραλυμένο, ακόμα και αποβλημένο από το σώμα του, που τότε καταλαμβάνεται από κάποιο στοιχειακό ή, ακόμα χειρότερα, από κάποιον ανθρώπινο δαίμονα της όγδοης σφαίρας που αρχίζει να το χρησιμοποιεί σαν δικό του. Πολύ συχνά, όμως, η αιτία του πιο διαβόητου εγκλήματος πρέπει να αναζητηθεί σε τέτοιες δαιμονοληψίες.

«Ο αναγνώστης μπορεί να διερωτάται σε τί έγκειται η διαφορά ανάμεσα σε ένα διάμεσο και έναν μάγο; Το διάμεσο είναι κάποιος μέσα από το αστρικό σώμα του οποίου άλλα πνεύματα μπορούν να εκδηλώνονται, κάνοντας αισθητή την παρουσία τους μέσα από διάφορα είδη φαινομένων. Ό,τι και αν συνιστά αυτά τα φαινόμενα, το διάμεσο είναι μόνο ένας παθητικός αντιπρόσωπος στα χέρια τους. Δεν μπορεί να επιβάλει την παρουσία τους, ούτε να αποφασίσει για την απουσία τους. Δεν μπορεί ποτέ να επιβάλει την εκτέλεση κάποιας συγκεκριμένης πράξης, ούτε να κατευθύνει τη φύση της. Αντίθετα, ο μάγος μπορεί να επικαλεσθεί και να εκδιώξει τα πνεύματα κατά βούληση. Μπορεί να εκτελέσει πολλούς άθλους απόκρυφης δύναμης με τη δική του βούληση, μπορεί να επιβάλει την παρουσία και τη βοήθεια των πνευμάτων που είναι κατώτερά του και να πραγματοποιήσει μεταμορφώσεις σε έμψυχα και άψυχα σώματα του φυσικού βασιλείου».

Τα φυσικά φαινόμενα είναι το αποτέλεσμα του χειρισμού των δυνάμεων, μέσω του φυσικού συστήματος του διαμέσου, από τις αόρατες διάνοιες, οποιασδήποτε κατηγορίας. Με μια λέξη, η φυσική διαμεσότητα εξαρτάται από μια παράξενη διάρθρωση του φυσικού συστήματος. Η πνευματική διαμεσότητα, πράγμα που συνοδεύεται από επίδειξη υποκειμενικών πνευματικών φαινομένων, εξαρτάται από μια εξίσου παράξενη διάρθρωση της πνευματικής φύσης του διαμέσου. Όπως ο αγγειοπλάστης σχηματίζει από ένα σβώλο πηλού ένα άσχημο αγγείο και από έναν άλλο σβώλο ένα όμορφο αγγείο, κατά τον ίδιο τρόπο, ανάμεσα στα διάφορα φυσικά διάμεσα, το πλαστικό αστρικό στοιχείο ενός μπορεί να προετοιμάζεται για μια κατηγορία αντικειμενικών φαινομένων και το πλαστικό αστρικό στοιχείο ενός άλλου, για μια διαφορετική κατηγορία. Έχοντας προετοιμασθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο, φαίνεται δύσκολο να αλλάξει την κατάστασή του όπως όταν μια ατσάλινη ράβδος πάρει κάποιο σχήμα δεν μπορεί χωρίς δυσκολία να χρησιμοποιηθεί για διαφορετικό από τον αρχικό σκοπό. Κατά κανόνα, τα διάμεσα που έχουν εξελιχθεί για μια κατηγορία φαινομένων σπάνια μεταπηδούν σε άλλη, αλλά επαναλαμβάνουν διαρκώς την ίδια λειτουργία.

Η πλειοψηφία αυτών των πνευμάτων δεν έχει σχέση με τα φαινόμενα που παράγουν συνειδητά και σκόπιμα οι μάγοι της Ανατολής που αφήνουν στους μαγγανευτές τη βοήθεια ακόμα και των στοιχειακών και των στοιχειών. Ο Αντέπτ έχει απεριόριστη δύναμη πάνω και στα δυο, αλλά σπάνια την χρησιμοποιεί. Για την παραγωγή φυσικών φαινομένων επικαλείται τα πνεύματα της φύσης ως πειθήνιες δυνάμεις και όχι ως διάνοιες.

Να είναι, άραγε, αυτοί οι Θεόμορφοι άνθρωποι «διάμεσα», όπως θεωρούν οι ορθόδοξοι πνευματιστές; Ασφαλώς, όχι, αν με τον όρο εννοούμε αυτούς τους «αλαφροΐσκιωτους» που γεννιούνται με μια παράξενη οργανική δομή και που αναλογικά καθώς οι δυνάμεις τους αναπτύσσονται υπόκεινται όλο και πιο πολύ στην ακατανίκητη επιρροή ετερόκλητων πνευμάτων, καθαρά ανθρώπινων, στοιχειών ή στοιχειακών. Χωρίς αμφιβολία ισχύει τούτο, αν θεωρήσουμε κάθε άτομο διάμεσο στη μαγνητική ατμόσφαιρα του οποίου οι ενδημούντες σε ανώτερες αόρατες σφαίρες μπορούν να κινούνται, να δρουν και να ζουν. Υπό αυτή την έννοια κάθε άνθρωπος είναι διάμεσο.

Αυτή η ικανότητα μπορεί να είναι 1) αυτό-εξελιγμένη, 2) να προέρχεται από έξωθεν επιδράσεις ή 3) μπορεί να υπολανθάνει σε όλη τη διάρκεια της ζωής. «Ο αναγνώστης πρέπει να μη ξεχνά την έννοια του όρου, γιατί, αν δεν γίνει σαφώς κατανοητός, θα προκύψει αναπόφευκτα σύγχυση». Αυτή η ιδιότητα μπορεί να είναι ενεργητική ή παθητική, απωθητική ή δεκτική, θετική ή αρνητική. Αποτιμάται από την ποιότητα της αύρας που περιβάλλει το άτομο. Μπορεί να είναι πυκνή, νεφελώδης, βλαβερή, αποπνικτική, αηδιαστική στο αγνό πνεύμα και να προσελκύει μόνο εκείνα τα ρυπαρά όντα που την απολαμβάνουν, όπως το χέλι τα θολά νερά ή μπορεί να είναι αγνή, κρυστάλλινη, διαυγής, ιριδίζουσα σαν τη δροσιά της αυγής. Όλα εξαρτώνται από τον ηθικό χαρακτήρα του διαμέσου.

Όσο για ανθρώπους σαν τον Απολλώνιο, τον Ιάμβλιχο, τον Πλωτίνο και τον Πορφύριο, αυτοί περιεβλήθησαν το φωτοστέφανο. Προήλθε από τη δύναμη της ίδιας της ψυχής τους σε στενή σχέση με το πνεύμα τους. Από την υπεράνθρωπη ηθικότητα και ιερότητα της ζωής τους και με τη βοήθεια συχνού εσώτερου εκστατικού διαλογισμού. Τέτοιοι άγιοι άνθρωποι μπορούσαν να προσεγγίσουν αγνές πνευματικές επιδράσεις. Εκπέμποντας γύρω μια ατμόσφαιρα θείας ευεργεσίας έκαναν τα κακά πνεύματα να τρέπονται σε φυγή μπροστά τους. Όχι μόνο δεν είναι δυνατό τα κακά πνεύματα να υπάρχουν στην αύρα τους αλλά ούτε και να επιζήσουν στην αύρα κατατρυχόμενων ανθρώπων, αν ο θαυματουργός εξασκήσει τη θέλησή του ή έστω και τους πλησιάσει. Αυτό είναι ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΣΗ ( MEDIATORSHIP) (1), όχι ΔΙΑΜΕΣΟΤΗΤΑ (mediumship) (2). Τέτοιοι άνθρωποι είναι ναοί όπου κατοικεί το πνεύμα του ζώντος Θεού. Αν όμως, ο ναός βεβηλώνεται από την είσοδο ενός αρνητικού πάθους, σκέψης ή επιθυμίας, ο διαμεσολαβητής πέφτει στη σφαίρα της μαγείας. Η θύρα ανοίγεται, τα αγνά πνεύματα αποσύρονται και ορμούν τα κακά. Αυτό εξακολουθεί να είναι διαμεσολάβηση, αν και κακή. Ο μαγγανευτής, σαν τον ακραιφνή μάγο, σχηματίζει την αύρα του και υποτάσσει στη θέλησή του κατώτερα πνεύματα.

Όμως, η διαμεσότητα, όπως είναι τώρα αντιληπτή και εκδηλωμένη, είναι κάτι διαφορετικό. Καταστάσεις ανεξάρτητες από τη θέλησή του μπορεί, είτε κατά τη γέννηση είτε και αργότερα, να μετατρέψουν την αύρα ενός ανθρώπου, έτσι που μπορεί να συμβούν παράξενες εκδηλώσεις φυσικές ή νοητικές, διαβολικές ή αγγελικές. Τέτοια διαμεσότητα καθώς και η προαναφερόμενη διαμεσολάβηση έχουν συμβεί στη γη από τότε που πρωτοεμφανίστηκε ο άνθρωπος. Η διαμεσότητα είναι η παράδοση της αδύναμης, θνητής σάρκας στον έλεγχο και στις υποδείξεις των πνευμάτων και των διανοιών διαφορετικές από τον αθάνατο δαίμονα ενός εκάστου. Είναι κυριολεκτικά ιδεοληψία και κατοχή και τα διάμεσα που καυχώνται ότι είναι πιστοί σκλάβοι των «οδηγών» τους και που αποκηρύσσουν με αγανάκτηση την ιδέα του να «ελέγχουν» τις εκδηλώσεις, δεν θα μπορούσαν να αρνηθούν το γεγονός χωρίς να υποπέσουν σε αντίφαση. Αυτή η διαμεσότητα, είτε ευεργετική είτε όχι, είναι πάντα παθητική. Ευτυχείς είναι οι αγνοί άνθρωποι που απωθούν ασυνείδητα, ακριβώς λόγω της μεγάλης καθαρότητας της εσώτερης φύσης τους, τα σκοτεινά πνεύματα του κακού. Γιατί, πράγματι, δεν έχουν άλλα όπλα άμυνας εκτός από αυτή την εγγενή καλοσύνη και αγνότητα. Το να είναι κανείς διάμεσο με τον τρόπο που συνηθίζεται στις μέρες μας είναι πιο ανεπιθύμητο δώρο ακόμα και από τον μανδύα του NESSUS.

Με τη φυσική διαμεσότητα να εξαρτάται από την παθητικότητα, το αντίδοτό της προκύπτει φυσιολογικά: ας πάψει το διάμεσο να είναι παθητικό. Τα πνεύματα ποτέ δεν ελέγχουν ανθρώπους με θετικό χαρακτήρα που είναι αποφασισμένοι να αντιστέκονται σε όλες τις έξωθεν επιδράσεις. Τους αδύναμους και περιορισμένων πνευματικών ικανοτήτων ανθρώπους που μπορούν να τους κάνουν θύματά τους, τους παρασύρουν στη φαυλότητα. Είναι πασίγνωστο ότι τα καλύτερα φυσικά διάμεσα είναι ή ασθενικοί άνθρωποι ή μερικές φορές, ακόμα χειρότερα, έχουν τάσεις προς αλλόκοτα ελαττώματα.

«Εκ του καρπού γνώσεσθε το δένδρον». Παράλληλα με τα παθητικά διάμεσα στην πορεία της παγκόσμιας ιστορίας εμφανίζονται αυτοσυνειδητοί διαμεσολαβητές (mediators). Τους ονομάζουμε έτσι, ελλείψει καλύτερου όρου. Οι πάλαι ποτέ μάγισσες και μάγοι και όσοι είχαν ένα «οικείο δαίμονα» συνήθως εμπορεύονταν το δώρο τους. Δεν έκαναν όμως το ίδιο οι διαμεσολαβητές ή οι ιεροφάντες. Αυτοί καθοδηγούνταν απλώς από το προσωπικό τους πνεύμα ή τη θεία ψυχή επωφελούμενοι της βοήθειας των πνευμάτων εφόσον όμως αυτά παρέμεναν στον ορθό δρόμο.

Όσα έχουμε πει σχετικά με τα διάμεσα και τη διαμεσότητά τους δεν βασίζονται σε εικασίες αλλά σε πραγματική εμπειρία και παρατήρηση. Δεν υπάρχει η ελάχιστη φάση διαμεσότητας που να μην έχει αποδειχθεί δια παραδειγμάτων κατά τα είκοσι-πέντε τελευταία χρόνια σε διάφορες χώρες. Η Ινδία, το Θιβέτ, η νήσος Βόρνεο, το Σιάμ, η Αίγυπτος, η Μικρά Ασία, η Αμερική (Βόρεια και Νότια) και άλλα μέρη του κόσμου, μας έχουν δείξει ένα- ένα την παράξενη φάση φαινομένων που προκύπτου από διάμεσα και μαγική δύναμη. Η ποικίλη εμπειρία μας μας έχει διδάξει δύο σημαντικές αλήθειες, δηλ. ότι για τη λειτουργία της μαγικής δύναμης είναι απαραίτητες προσωπική αγνότητα και εξάσκηση μιας εκπαιδευμένης και ακατάβλητης θέλησης, και, ότι οι πνευματιστές δεν μπορούν ποτέ να είναι σίγουροι για τη γνησιότητα των εκδηλώσεών τους, εκτός αν συμβαίνουν φανερά και υπό τέτοιες λογικές συνθήκες δοκιμασίας ώστε να μπορεί να ξεσκεπαστεί πάραυτα τυχόν επιχειρούμενη απάτη.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Οι αναφορές στους τόμους και στις σελίδες του «Αποκαλυμμένη Ίσις» από το οποίο έχει συντεθεί το ως άνω άρθρο, έχουν κατά τη σειρά των παρατιθεμένων αποσπασμάτων ως εξής : ΙΙ, 596, 592; Ι, 109, 490, 367,457,486,487, 488, 490, 488, 320

Σχόλια παρουσιαστή:

(1) Διαμεσολάβηση - mediatorship είναι η αυτοσυνειδητή επικοινωνία με το αόρατο. Όταν ο διαμεσολαβητής είναι ένα ολοκληρωμένο ηθικά και πνευματικά άτομο, δηλαδή είναι Αντέπτ, τότε ονομάζεται Αποστολικό Διάμεσο ή Αγγελιαφόρος. Αντέπτ είναι ο Μαθητής που έχει γίνει αποδεχτός από τους Πνευματικούς Διδασκάλους ή Μαχάτμα.

(2) Διαμεσότητα - mediumship είναι η παθητική επικοινωνία ενός ατόμου με το αόρατο. Το διάμεσο δεν έχει καμία σοβαρή γνώση για τους νόμους που κυβερνούν την Υπερ-Φύση. Είναι απλά ένα εργαλείο μέσω του οποίου μεταφέρονται ανεξέλεγκτα όσα προκύπτουν στο Αστρικό πεδίο.

 

© blavatsky.gr 
Επιτρέπεται η αντιγραφή αποσπασμάτων υπό τον όρο ότι δεν γίνονται αλλαγές, δεν προστίθενται λέξεις ή εικόνες και ότι η πηγή αναγράφεται πλήρως και σωστά.