Επιστήμη και Ψυχικά Φαινόμενα

 Το έργο της σύγχρονης Θεοσοφίας ήταν να αφυπνίσει  πνευματικά τον άνθρωπο της Δύσης καταστέλλοντας τον υλισμό της εποχής με τη διάδοση μιας εσωτερικής διδασκαλίας που ονομάστηκε «η σύνθεση της φιλοσοφίας, της θρησκείας και της επιστήμης» και επεσήμαινε ότι η Φύση δεν είναι μια «τυχαία συνένωση ατόμων». Μία από τις τρείς προτάσεις του Θεοσοφικού Κινήματος, η δεύτερη, προτείνει τη συγκριτική μελέτη των παγκόσμιων θρησκειών, φιλοσοφιών και επιστημών.

Και λέει ότι
«…Οι Μυστικές Διδασκαλίες … πρέπει να συγκριθούν με τις θεωρίες της σύγχρονης επιστήμης. Τα αρχαϊκά αξιώματα πρέπει να τοποθετηθούν δίπλα-δίπλα με τις σύγχρονες υποθέσεις και η σύγκριση να αφεθεί στον οξυδερκή αναγνώστη…Για να φτιάξει κανείς από την επιστήμη ένα ολοκληρωμένο όλο, απαιτείται πράγματι η μελέτη της πνευματικής, της ψυχικής καθώς και της υλικής Φύσης… Χωρίς τη μεταφυσική η αληθινή επιστήμη είναι απαράδεκτη».  (1)

Στην Κοσμογονία της αναφέρονται τα εξής: «… ένα-ένα τα γεγονότα και οι διαδικασίες στα εργαστήρια της Φύσης επιτρέπεται να βρούν το δρόμο τους προς την ακριβή Επιστήμη, ενώ μυστηριώδης βοήθεια παρέχεται σε σπάνια άτομα κατά την αποκάλυψη του μυστηρίου της. Τέτοια γεγονότα συμβαίνουν συνήθως κατά το κλείσιμο των μεγάλων Κύκλων, σε συνδυασμό με τη φυλετική ανάπτυξη. Βρισκόμαστε στο τέλος του κύκλου των 5.000 ετών του τωρινού Άριου Καλιγιουγκά, και από τώρα μέχρι το 1897 ένα μεγάλο σχίσμα θα δημιουργηθεί στο Πέπλο της Φύσης και η υλιστική επιστήμη θα δεχτεί ένα δυνατό χτύπημα.» (2)  

Και πράγματι, η επιστήμη του 20ου αιώνα, που είναι «η επιστήμη των ορίων της γνώσης μας», όπως διατυπώθηκε από τον Καντ, προσεγγίζει με τον τρόπο της τους υπερβατικούς νόμους με τις καινούριες θεωρίες της για την ύλη, την ενέργεια, τον σχηματισμό του φυσικού σύμπαντος και τις Μαύρες Τρύπες, τη συμπάγεια του σύμπαντος και την κυματοειδή κίνηση των σωματιδίων.

Μπαίνοντας στον 21ο αιώνα η κοσμολογία αρχίζει να κατανοεί τις διδασκαλίες της Αρχαίας Σοφίας. Βλέπουμε την προσπάθεια αρκετών επιστημόνων να συνδέσουν την επιστήμη με την Αρχαία Γνώση. Όταν εξετάζουμε τη γένεση του Σύμπαντος, και προσπαθούμε να καταλάβουμε τους νόμους της Φύσης φαίνεται ότι η επιστήμη και ο αποκρυφισμός δεν είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι.

Η ιδέα ότι τα πράγματα υπάρχουν αν και δεν είναι ορατά, είναι μια θεμελιώδης έννοια της Ανατολικής ψυχολογίας. Η περίπτωση για το πού είναι το υδρογόνο και το οξυγόνο όταν παύουν να υπάρχουν σαν νερό, δίνει μια απάντηση στο ότι η ορατή κατάσταση είναι μόνο η μία όψη του φαινομένου ενώ υπάρχει και η άλλη η αόρατη που πιθανόν είναι και η πιο πραγματική. Είναι το ίδιο φαινόμενο που επαναλαμβάνεται με τη γέννηση και το θάνατο του ανθρώπου, με την παρουσία και την απουσία του σύμπαντος από τον χωρόχρονο.

Η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ αναφέρει ότι «η Επιστήμη βαδίζει στην οδό των ανακαλύψεων» που θα εξηγήσουν πολλά μυστήρια της ζωής και «η χημεία και η φυσιολογία είναι οι δύο μεγάλοι μάγοι που πρόκειται να ανοίξουν τα μάτια της ανθρωπότητας στις μεγάλες φυσικές αλήθειες(3)
Επίσης αναφέρει ότι « Ολόκληρη η επιστήμη του Αποκρυφισμού βασίζεται πάνω στο δόγμα της απατηλής φύσης της ύλης και της άπειρης διαιρετότητας του ατόμου.»(4)

Η επιστήμη είναι η συστηματική και οργανωμένη έρευνα των φαινομένων. Βασίζεται στην παρατήρηση και την επαναληπτική καταγραφή των φαινομένων χρησιμοποιώντας μαθηματικούς υπολογισμούς και τους φυσικούς νόμους αυτούς που ήδη γνωρίζει.
Το 16ο και 17ο αιώνα η επιστήμη είχε μια ρεαλιστική εγκεφαλοκεντρική προσέγγιση. Όμως υπάρχει και  η ιδεαλιστική αντίληψη που μάχεται για το ότι η Συνειδητότητα επεκτείνεται πέρα από τις λειτουργίες του εγκεφάλου δίνοντας έμφαση στα μεταφυσικά φαινόμενα. Εκπρόσωποι αυτής της αντίληψης ήταν όλοι  οι μύστες και μυημένοι, από τους τελευταίους ο Τζιορντάνο Μπρούνο αναβίωσε τη θεώρηση για το Σύμπαν. Η θεώρησή του ξεκινά ότι το Σύμπαν δεν είναι όπως το αντιλαμβανόμαστε εμείς, δηλαδή ότι τα πράγματα δεν υπάρχουν καθεαυτά. Ο κόσμος που συλλαμβάνουμε στον περίγυρό μας δεν είναι πραγματικός, αλλά υπάρχει σαν τέτοιος μόνο στη συνειδητότητά μας από την ιδέα που σχηματίζουμε γι’αυτόν.

Στο βιβλίο του «Περί της Αιτίας, της Αρχής και του Ενός» βρίσκονται τέσσερα αξιώματα που ταιριάζουν απόλυτα με τις αρχές της σύγχρονης κβαντομηχανικής.
Πρώτο αξίωμα:Η ύλη είναι εν μέρει σωματική και εν μέρει μη σωματική.
Δεύτερο αξίωμα:Όλα είναι ένα ως προς την Ουσία.
Τρίτο αξίωμα: Στο απόλυτο, όλα υπάρχουν μαζί, δηλαδή στο απόλυτο τόσο η δυνατότητα όσο και η πραγματικότητα είναι ένα.
Τέταρτο αξίωμα:Ο πλουραλισμός του Όντος είναι μόνο φαινομενικότητα.

Η Μπλαβάτσκυ λέει ότι: «…Όλα είναι ένα και αυτό, δηλαδή, ΠΛΑΝΗ…» (5) Πλάνη - Illusion, στον αποκρυφισμό είναι το περιορισμένο δηλαδή το σύμπαν με ό,τι περιέχει. Η σκιά μας πάνω σε ένα τοίχο είναι πραγματική τόσο όσο υπάρχει και για μας και για τους άλλους που την βλέπουν. Εξαφανίζεται όταν μετακινηθούμε ή όταν παύουμε να υπάρχουμε.

Για τους Καντ και Σοπενχάουερ η ύπαρξη, ο χρόνος και η αιτιότητα είναι μόνο Πλάνη δηλαδή οι περιορισμένες έννοιες και τα σχήματα που δίνει η νοημοσύνη μας.
Στο έργο του «Ολότητα και Ενδογενής Τάξη» ο Bohm υποστήριζε ότι το σύμπαν παρά τη φαινομενική του συμπάγεια στην πραγματικότητα είναι ένα φάντασμα.

Το 1895 έγινε η ανακάλυψη των ακτίνων Χ από τον Ρέϊντγκεν και το 1896 η ανακάλυψη της ραδιοακτινοβολίας από τον Μπεκερέλ. Η πλάνη που αφορά στη «στερεά ύλη» καταρρίφτηκε το 1897 με την ανακάλυψη του ηλεκτρονίου από τον Θόμσον, του πρώτου υπο-ατομικού σωματιδίου. Στη συνέχεια ανακαλύφτηκε το πρωτόνιο, το 1911, και το νετρόνιο το 1932, τα δύο σωματίδια που αποτελούν τον ατομικό πυρήνα. Μετά ακολούθησαν ανακαλύψεις δεκάδων υποατομικών σωματιδίων που σήμερα υπερβαίνουν τα 200.
Σύμφωνα με την επιστημονική άποψη, η θεωρία του Μπινγκ-Μπανγκ δέχεται ότι το σύμπαν είναι διαστελλόμενο και κατά τη διαστολή του σχηματίζονται ακτινοβολίες που φθάνουν έως την ακτινοβολία υποβάθρου (χαμηλή συχνότητα). Αυτό συμπίπτει με την απόκρυφη διαφοροποίηση των Δυνάμεων και των Στοιχείων.
Το 1878, στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, ο φυσικός Johann von Jolly συμβούλεψε έναν από τους φοιτητές του να μην ασχοληθεί με τη φυσική γιατί ό,τι ήταν να ανακαλυφτεί, είχε ήδη ανακαλυφτεί. Ο φοιτητής που συμβούλεψε ήταν ο Max Planck, ο οποίος έγινε αργότερα ο πατέρας της κβαντικής φυσικής.

 Η ανακάλυψη της κβαντικής μηχανικής στις αρχές του 20ου αιώνα υπήρξε επαναστατική για τη φυσική, και είναι πλέον θεμελιώδης στους περισσότερους κλάδους της σύγχρονης έρευνας. Περιγράφει με επιτυχία τη συμπεριφορά της ύλης στις μικροσκοπικές κλίμακες. Βασίζεται στην παρατήρηση ότι όλες οι μορφές της ενέργειας απελευθερώνονται σε διακριτές μονάδες που καλούνται κβάντα. Η κβαντική μηχανική παρέχει μαι φυσική θεωρία της ύλης που βασίζεται στην έννοια του κυματοσωματιδιακού δυϊσμού και παρέχει μια μαθηματική ερμηνεία της δομής και των αλληλεπιδράσεων της ύλης στη βάση αυτής της ιδιότητας.

Τις τελευταίες δεκαετίες μεγάλο μέρος από την επιστημονική κοινότητα έχει στρέψει την προσοχή του στην έρευνα των ψυχικών φαινομένων που είναι συνδεδεμένα με τη Συνειδητότητα. Πρωτοπόροι επιστήμονες όπως ο David Bohm (κβαντικός φυσικός), ο Karl Pribram (καθηγητής στο Πανεπιστήμιου της Georgetown και επίτιμος καθηγητής της ψυχιατρικής στα πανεπιστήμια του Στάνφορντ και Ράντφορντ), o Stanislav Grof (καθηγητής Ψυχολογίας στο Ίδρυμα της Καλιφόρνια για Ολιστικές Σπουδές –California Institute of Integral Studies), καθώς και χιλιάδες άλλοι ερευνητές δημοσιεύουν τις προσωπικές τους θέσεις και ανακαλύψεις οι οποίες σιγά –σιγά επαληθεύουν τη γνώση που μας διδάσκει η Θεοσοφία.

Στη Φύση μπορούμε να αναγνωρίσουμε δύο τάξεις ουσίας - τη μορφή και την ενέργεια. Αυτό που δίνει μορφή στην ενέργεια, κατά τη κβαντική φυσική είναι αυτό που ονομάζεται «πληροφορία». Η «πληροφορία» δομεί την ενέργεια, της δίνει μορφή, δηλαδή την πλάθει σε όλες τις διαστάσεις της ύπαρξης, αρχίζοντας από αυτή του ορυκτού, συνεχίζοντας στη φυτική, τη ζωική και τέλος την ανθρώπινη.

Οι φυσικοί της κβαντομηχανικής χρησιμοποιούν την έννοια «Συνειδητότητα» σαν στοιχείο για να ονομαστεί η έννοια: Ενέργεια + Πληροφορία=Συνειδητότητα. Όμως ενέργεια και πληροφορία είναι ακριβώς όλα όσα «είναι», όσα υπάρχουν. Έτσι ερμηνεύοντας τον Μπρούνο μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει μόνο η Συνειδητότητα. Εξαρτώμενες από την Πληροφορία γίνονται διαφορετικές συνειδησιακές οντότητες, που συντίθεται με την ίδια ουσία, από τα ορυκτά, τα φυτά, τα ζώα και τους ανθρώπους μέχρι να φθάσουμε σε ανώτερες μορφές ζωής.

Το 1982 συνέβη ένα αξιόλογο γεγονός. Στο Πανεπιστήμιο των Παρισίων, μια ομάδα ερευνητών υπό τη διεύθυνση του φυσικού Alain Aspect ανακάλυψαν ότι υπό ορισμένες συνθήκες τα υποατομικά σωματίδια, όπως το ηλεκτρόνιο, μπορούν να επικοινωνούν ακαριαία μεταξύ τους ανεξάρτητα από την απόσταση που τα χωρίζει. Δεν έχει σημασία αν απέχουν 10 μέτρα ή 10 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα.
Κατά κάποιο τρόπο, κάθε σωματίδιο δείχνει σα να ξέρει τιί κάνει το άλλο. Το πρόβλημα μ' αυτό το κατόρθωμα είναι ότι παραβιάζει το παλιό αξίωμα του Αϊνστάιν ότι καμιά επικοινωνία δεν μπορεί να γίνεται με ταχύτητα ανώτερη από την ταχύτητα του φωτός. 

Ο φυσικός David Bohm του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, παραδείγματος χάρη, πιστεύει ότι τα ευρήματα του Aspect υποδηλώνουν ότι δεν υπάρχει αντικειμενική πραγματικότητα, ότι παρά τη φαινομενική του συμπάγεια το σύμπαν είναι κατά βάση ένα φάντασμα, ένα γιγαντιαίο και απίστευτα λεπτομερειακό ολόγραμμα.

 Ο David Bohm ήταν σε παγκόσμιο επίπεδο ένας από τους μεγαλύτερους φιλόσοφους, στοχαστές και θεωρητικούς φυσικούς του 20ου αιώνα. Η πρόκληση του Bohm στη συμβατική κατανόηση της κβαντικής θεωρίας έχει οδηγήσει τους επιστήμονες να επανεξετάσουν ό,τι έχουν κάνει και να αμφισβητήσουν τη φύση των θεωριών τους και της επιστημονικής τους μεθοδολογίας. Ήταν ο πατέρας της πιθανοκρατικής ερμηνείας για την κυματοσυνάρτηση ενώ έφερε μια ριζικά νέα όψη της φυσικής, μιας βαθειά πνευματικής κατανόησης και ενός μεγάλου ανθρωπισμού. Πίστευε ότι ο κόσμος διασυνδέεται με μια άμεση και στιγμιαία επικοινωνία.
Στο ριζοσπαστικό του έργο "Ολότητα και Ενδογενής Τάξη", ο Bohm πρότεινε ένα νέο μοντέλο της πραγματικότητας που ήταν μια επαναστατική πρόκληση στη φυσική. Σε αυτό το μοντέλο, όπως και σε ένα ολόγραμμα, οποιοδήποτε στοιχείο περιέχει μέσα του το σύνολο του σύμπαντός του. Η ιδέα του Bohm περί συνόλου συμπεριλαμβάνει και την ύλη και τον νου. Πιστεύει ότι μπορείς να έχεις αληθινή ατομικότητα, μόνο αν αυτή βρίσκεται ριζωμένη στο Όλον.
Γράφει ότι πίσω από το φαινομενικό Χάος και την έλλειψη συνέχειας των ατομικών σωματιδίων της ύλης που περιγράφεται από την Κβαντομηχανική, κρύβεται μια κρυμμένη τάξη. Η κρυμμένη διάσταση έγινε η ενδογενής τάξη του Bohm, η πηγή όλης της ορατής (φαινόμενης) ύλης του χωροχρονικού σύμπαντός μας. Η ενδογενής τάξη έχει άπειρο βάθος. Πιστεύει ότι στα εσώτατα βάθη της έχουν την πηγή τους αλλά και ενοποιούνται η ύλη και η συνειδητότητα.
Μία καλύτερη κατανόηση γίνεται δυνατή μόνο με την κάθοδο σε ένα βαθύτερο επίπεδο, στην ενδογενή τάξη, η οποία συνιστά το υπόβαθρο που αγκαλιάζει όλη την εμπειρία μας είτε είναι φυσική, είτε ψυχολογική, είτε πνευματική.

Για να καταλάβει κανείς γιατί ο Μπομ προβάλλει τον καταπληκτικό αυτόν ισχυρισμό θα πρέπει να καταλάβει τί είναι το ολόγραμμα. Για να γίνει ένα ολόγραμμα, μια φωτογραφική πλάκα φωτίζεται από μια δέσμη λέιζερ. Παράλληλα μια δεύτερη δέσμη ακτίνων λέιζερ φωτίζει το υπό φωτογράφιση αντικείμενο και το ανακλώμενο φως της πέφτει κι αυτό στη φωτογραφική πλάκα. Η ανάμειξη δηλαδή των δύο ακτίνων λέιζερ αιχμαλωτίζεται στην πλάκα. ΄Όταν εμφανιστεί το φιλμ, αυτό που φαίνεται είναι ένας ακατανόητος στρόβιλος φωτεινών και σκοτεινών γραμμών. Μόλις το φιλμ φωτιστεί από μια άλλη δέσμη λέιζερ εμφανίζεται μια τρισδιάστατη εικόνα του αρχικού αντικειμένου. Το αξιόλογο όμως χαρακτηριστικό των ολογραμμάτων είναι ότι κάθε κομμάτι του ολογράμματος περιέχει όλες τις πληροφορίες που διαθέτει το σύνολο. Όσες φορές και αν τεμαχίσουμε το ολόγραμμα του τριαντάφυλλου κάθε κομμάτι του φιλμ θα περιέχει πάντοτε μια μικρότερη αλλά πλήρη εκδοχή της αρχικής εικόνας. Ο τρόπος αυτός βάζει ένα τέλος στη αντίληψη της δυτικής επιστήμης ότι ο καλύτερος τρόπος για να κατανοήσουμε ένα φυσικό φαινόμενο, είτε πρόκειται για ένα βάτραχο, ή ένα άτομο είναι να το τεμαχίσουμε και να μελετήσουμε τα τμήματά του.

Ο Bohm προχωρώντας ακόμα περισσότερο πίστευε ότι «…τα πάντα αλληλοδιεισδύουν στα πάντα και αν η ανθρώπινη φύση προσπαθεί να κατηγοριοποιήσει, να ταξινομήσει και να υποδιαιρέσει τα διάφορα φαινόμενα του σύμπαντος, το σύνολο της φύσης είναι τελικά ένα αδιάσπαστο Όλον… Στο βαθύτερο επίπεδό της η πραγματικότητα είναι ένα είδος υπερολογράμματος όπου το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον συνυπάρχουν ταυτόχρονα».
Ο Bohm πιστεύει ότι ο λόγος που τα υποατομικά σωματίδια μπορούν να παραμένουν σε επαφή μεταξύ τους ανεξάρτητα από την απόσταση που τα χωρίζει δεν είναι ότι στέλνουν πέρα δώθε κάποιου είδους μυστηριώδη μηνύματα, αλλά επειδή η χωριστότητά τους είναι μια ψευδαίσθηση. Η φαινομενικά ταχύτερη του φωτός σύνδεση μεταξύ των υποατομικών σωματιδίων μας λέει ότι υπάρχει ένα βαθύτερο επίπεδο πραγματικότητας, το οποίο δεν αντιλαμβανόμαστε. Υποστηρίζει ότι σε κάποιο βαθύτερο επίπεδο πραγματικότητας τα σωματίδια αυτά δεν είναι ιδιαίτερες οντότητες, αλλά προεκτάσεις του ίδιου θεμελιακού κάτι. Και προσθέτει πως βλέπουμε τα σωματίδια σα να είναι χωριστά επειδή βλέπουμε μόνο ένα τμήμα της πραγματικότητάς τους.
Για να βοηθήσει τους άλλους να δουν καλύτερα τί εννοεί, ο Bohm προτείνει την εξής εικόνα. Φαντασθείτε ένα ενυδρείο που περιέχει ένα ψάρι. Φαντασθείτε επίσης ότι δεν μπορείτε να δείτε κατευθείαν το ενυδρείο και ότι η γνώση σας γι' αυτό και για όσα περιέχει προέρχεται από δύο τηλεοπτικές κάμερες, που η μια βλέπει την πρόσοψη του ενυδρείου και η άλλη το πλάι του.
Καθώς κοιτάτε τις δύο τηλεοπτικές οθόνες, αρχικά μάλλον θα υποθέσετε ότι το ψάρι σε κάθε οθόνη είναι μια ιδιαίτερη οντότητα. Αλλά καθώς συνεχίζετε να κοιτάτε τα δύο ψάρια, κάποια στιγμή θα αντιληφθείτε ότι υπάρχει μια συγκεκριμένη σχέση ανάμεσά τους: ΄Οταν το ένα ψάρι γυρίζει, το άλλο κάνει επίσης μια ελαφρώς διαφορετική αλλά αντίστοιχη στροφή. ΄Οταν το ένα κοιτάζει μπροστά, το άλλο πάντοτε κοιτάζει προς το πλάι. Αν δεν αντιληφθείτε τη συνολική εικόνα της κατάστασης, ίσως να συμπεράνετε ότι τα ψάρια πρέπει να επικοινωνούν ακαριαία μεταξύ τους, αλλά προφανώς τούτο δεν είναι αλήθεια.

Τα ηλεκτρόνια σε ένα άτομο άνθρακος στον ανθρώπινο εγκέφαλο συνδέονται με τα υποατομικά σωματίδια που απαρτίζουν κάθε σολομό που κολυμπά, κάθε καρδιά που χτυπά και κάθε άστρο που τρεμοσβήνει στον ουρανό. Τα πάντα αλληλοδιεισδύουν στα πάντα και, αν και η ανθρώπινη φύση προσπαθεί να κατηγοριοποιήσει, να ταξινομήσει και να υποδιαιρέσει τα διάφορα φαινόμενα του σύμπαντος, όλοι οι καταμερισμοί είναι κατ' ανάγκη τεχνητοί και το σύνολο της φύσης είναι τελικά ένα αδιάσπαστο όλον.

Και έτσι φθάνουμε στη θεμελιώδη αρχή της Θεοσοφίας ότι υπάρχει  «…Μία Πανταχού Παρούσα, Αιώνια, Απεριόριστη και Αμετάβλητη ΑΡΧΗ…η ρίζα όλων όσων υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρξουν…» (6) 
και στο ότι
«Η ριζική ενότητα της έσχατης ουσίας κάθε συστατικού μέρους των σύνθετων πραγμάτων στη Φύση – από τα Άστρα μέχρι το ορυκτό Άτομο, από τον Ανώτερο Ντυάνι-Τσοχάν μέχρι το μικρότατο οργανισμό, με το πλήρες νόημα του όρου, είτε αναφέρεται στον πνευματικό, στο διανοητικό ή στο φυσικό κόσμο – αυτός είναι ο θεμελιώδης νόμος της Απόκρυφης Επιστήμης. Η Θεότητα είναι απεριόριστη και άπειρη επέκταση’ λέει ένα απόκρυφο αξίωμα(7) 

Στο βαθύτερο επίπεδό της η πραγματικότητα είναι ένα είδος υπερολογράμματος όπου το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον συνυπάρχουν ταυτόχρονα. Αυτό υποδηλώνει ότι με τα κατάλληλα εργαλεία ίσως μια μέρα να μπορούμε να διεισδύσουμε στο υπερολογραφικό επίπεδο της πραγματικότητας για να ανασύρουμε σκηνές από το ξεχασμένο παρελθόν. (ακασικά αρχεία)

Το τί άλλο περιέχει το υπερολόγραμμα είναι ένα ανοιχτό ερώτημα. Εάν, για χάρη της συζήτησης, δεχτούμε ότι το υπερολόγραμμα είναι η μήτρα που έχει γεννήσει τα πάντα στο σύμπαν μας, το ελάχιστο που περιέχει είναι κάθε υποατομικό σωματίδιο που έχει υπάρξει ή θα υπάρξει – κάθε δυνατό μόρφωμα ύλης και ενέργειας, από τις χιονονιφάδες μέχρι τα κβάζαρς, από τις γαλάζιες φάλαινες μέχρι τις ακτίνες γάμμα. Πρέπει να το βλέπουμε σαν μια κοσμική αποθήκη των πάντων. (ακασικά αρχεία)

Ο Bohm δεν είναι ο μόνος ερευνητής που έχει βρει ενδείξεις ότι το σύμπαν είναι ένα ολόγραμμα. Δουλεύοντας ανεξάρτητα στον τομέα της έρευνας εγκεφάλου, ο νευροφυσιολόγος Karl Pribram του Πανεπιστημίου του Στάντφορντ είναι κι αυτός πεπεισμένος για την ολογραφική φύση της πραγματικότητας.
Ο Ντέιβιντ Μπομ βλέποντας τη φύση σαν μια αδιαίρετη ολότητα κρυμμένη σε μια άπειρη πηγή υπόβαθρου, που ξετυλίγεται στον ορατό, υλικό και χρονικό κόσμο της καθημερινής μας ζωής υποστήριξε ότι καθετί είναι πλήρες συνειδητότητας, από μια πέτρα μέχρι ένα άστρο καθώς δεν υπάρχει «μη ζωή».
Η Θεοσοφία λέει επίσης ότι δεν υπάρχει νεκρή ή τυφλή ύλη. Ότι κάθε είδος ζωής έχει τη δική του αντίληψη στο δικό του πεδίο συνειδητότητας. Ο Μπομ είπε ακόμα ότι «η σκέψη μπορεί να συλλάβει ό,τι δεν είναι κρυμμένο, αλλά μόνο κάτι πέρα από την σκέψη όπως η διαίσθηση, η διορατικότητα, η νοημοσύνη, μπορεί να δοκιμάσει το κρυμμένο…»
Ο καθηγητής ψυχολογίας και ψυχιατρικής Pribram κατέληξε και αυτός στο ολογραφικό μοντέλο εξαιτίας του μυστηρίου για το πώς και το πού αποθηκεύονται οι μνήμες στον εγκέφαλο. Πιστεύει ότι ο ίδιος ο εγκέφαλος είναι ένα ολόγραμμα. Η θεωρία του εξηγεί πως ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί να απομνημονεύσει κατά τη διάρκεια μιας μέσης ανθρώπινης ζωής σχεδόν 10 δισεκατομμύρια bits πληροφορίας – περίπου την ίδια ποσότητα πληροφοριών που περιέχουν πέντε σειρές της εγκυκλοπαίδειας Britanica.

Όμως η εκπληκτική πλευρά του ολογραφικού μοντέλου του εγκεφάλου του Pribram είναι το τί συμβαίνει αν το αντιπαραθέσουμε με τη θεωρία του Βohm.
Αν η συμπάγεια του κόσμου είναι δευτερεύουσα πραγματικότητα και αυτό που «υπάρχει» είναι στην πραγματικότητα μια ολογραφική μουτζούρα συχνοτήτων και εάν ο εγκέφαλος είναι και αυτός ένα ολόγραμμα που απλώς επιλέγει κάποιες συχνότητες από αυτή τη μουτζούρα και μαθηματικά τις μεταμορφώνει σε αισθητηριακές αντιλήψεις, τότε τι γίνεται με την αντικειμενική πραγματικότητα; Για να το πούμε απλά, παύει να υπάρχει. Όπως μας διδάσκει η Αρχαία Σοφία ο υλικός κόσμος είναι Μάγια, πλάνη, και το να σκεφτόμαστε πως είμαστε φυσικά όντα που κινούνται σε ένα φυσικό κόσμο, είναι κι αυτό μία ψευδαίσθηση. Τώρα είναι πολύ πιο εύκολο να καταλάβουμε πώς η πληροφορία μπορεί να ταξιδέψει από το νου του ανθρώπου Α στο νου του Β σε πολύ μεγαλύτερη απόσταση και βοηθάει να κατανοήσουμε έναν αριθμό άλυτων μυστηρίων στην ψυχολογία.

Ο Stanislav Grof πιστεύει ότι πλέον μπορούμε να καταλάβουμε πολλά από τα περίεργα  φαινόμενα που γνωρίζουν άνθρωποι στη διάρκεια αλλαγμένων καταστάσεων συνειδητότητας. Βοήθησε να θεμελιωθεί ο κλάδος της ψυχολογίας που ονομάζεται «υπερπροσωπική ψυχολογία» που μελετά αυτά τα φαινόμενα. Μια γυναίκα πίστευε πως είχε αποκτήσει την προσωπικότητα ενός θηλυκού προϊστορικού ερπετού, δίνοντας λεπτομερή περιγραφή του πως είναι να ζεις μέσα σε μια τέτοια μορφή αλλά  παρατήρησε και ότι τμήμα της σεξουαλικής ανατομίας των αρσενικών του είδους ήταν ένα έγχρωμο μπάλωμα στο πλάι του κεφαλιού τους. Η γυναίκα δεν είχε καμία γνώση για τα θέματα αυτά και ο Grof μετά από συζήτηση με ένα γεωλόγο επιβεβαίωσε τις περιγραφές που έδωσε η γυναίκα.

Ο Grof  κατέγραψε στις έρευνές του άτομα με ελάχιστη ή καθόλου παιδεία που έδιναν λεπτομερείς περιγραφές ζωροαστρικών τελετών και σκηνών από την ινδουιστική μυθολογία. Άλλα άτομα έδιναν περιγραφές εξωσωματικών εμπειριών, προγνωστικές ματιές στο μέλλον αλλά και από προηγούμενες ενσαρκώσεις. Ο ίδιος δηλώνει: «Ο νους είναι πράγματι τμήμα ενός λαβύρινθου που συνδέεται όχι μόνο με κάθε άλλο νου που υπάρχει ή έχει υπάρξει, αλλά και με κάθε άτομο, οργανισμό και περιοχή στην απεραντοσύνη του ίδιου του χωροχρόνου.Το γεγονός ότι μπορεί περιστασιακά να κάνει επιδρομές στο λαβύρινθο και να έχει υπερπροσωπικές εμπειρίες δεν φαίνεται πλέον και τόσο παράδοξο».

Ο βοτανολόγος, βιολόγος και  ανθρωπολόγος Lyall Watson στο βιβλίο του «Δώρα Άγνωστων Πραγμάτων» (Gifts of Unknown Things) περιγράφει τη συνάντησή του με μια Ινδονήσια σαμάνα η οποία αφού χόρεψε ένα τελετουργικό χορό ήταν σε θέση να κάνει ένα ολόκληρο δασάκι να εξαφανίζεται και να εμφανίζεται αρκετές φορές. Οι συγχρονικότητες, η τηλεπάθεια, η τηλεκινησία, ο μετεωρισμός και άλλα ψυχικά φαινόμενα αποκτούν νόημα και ερμηνεύονται.

Η Μπλαβάτσκυ λέει:(8)
«…υποθέτοντας ότι ο εξαρτημένος περιορισμένος χώρος δεν έχει πραγματική ύπαρξη παρά μόνο σ’ αυτόν τον κόσμο της πλάνης, … (η Μυστική Δοξασία) διδάσκει ότι ο καθένας από τους ανώτερους όσο και από τους κατώτερους κόσμους είναι αλληλοααναμεμειγμένος με το δικό μας αντικειμενικό κόσμο… Οι κάτοικοί τους μπορούν να περνούν μέσα και γύρω από μας… χωρίς να διαταράσσουν την όρασή μας γιατί δεν μπορούμε να τους διακρίνουμε… με την πνευματική όραση, οι Μυημένοι καθώς και μερικά ενορατικά και ευαίσθητα άτομα, μπορούν να διακρίνουν τα Όντα που ανήκουν σε άλλες σφαίρες ζωής. Εκείνα από τους πνευματικά ανώτερους κόσμους επικοινωνούν μόνο με εκείνους τους γήινους θνητούς που ανέρχονται προς αυτά, μέσω ατομικών προσπαθειών, στο ανώτερο πεδίο το οποίο αυτά καταλαμβάνουν».

 Από τη διημερίδα «Ψυχικά Φαινόμενα», Μάϊος 2009

 

Σημειώσεις:

1. ΜΔ, Ι, 480 και 588

2. ΜΔ, Ι, 612

3. ΜΔ, Ι, 519

4. ΜΔ, Ι, 520

5. ΜΔ, Ι, 296

6. ΜΔ, Ι, 14

7. ΜΔ, Ι, 120

8. ΜΔ, Ι, 604-5

Οι πληροφορίες σχετικά με τις επιστημονικές έρευνες είναι από το "The Holographic Universe", by Michael Talbot,1991

 

 

 

 

 

© blavatsky.gr 
Επιτρέπεται η αντιγραφή αποσπασμάτων υπό τον όρο ότι δεν γίνονται αλλαγές, δεν προστίθενται λέξεις ή εικόνες και ότι η πηγή αναγράφεται πλήρως και σωστά.