Ο Νέος Κύκλος

από τη Θεοσοφική Επιθεώρηση, Μάρτιος 1889.

Δεν μπορούμε να εγκαινιάσουμε αυτό το πρώτο τεύχος ενός επίσημου και αυστηρά Θεοσοφικού Περιοδικού χωρίς να δώσουμε στους αναγνώστες μας μερικές πληροφορίες που θεωρούμε απαραίτητες.
Πράγματι, οι απόψεις που ισχύουν μέχρι σήμερα σχετικά με τη Θεοσοφική Εταιρεία στην Ινδία, όπως έχει ονομασθεί, είναι τόσο ασαφείς και ποικίλες, που ακόμα και πολλά από τα μέλη μας έχουν σχηματίσει πολύ λανθασμένη γνώμη γι’ αυτήν. Τίποτα δεν θα μπορούσε να δείξει πιο πειστικά την αναγκαιότητα του να γίνουν γνωστοί οι επιδιωκόμενοι στόχοι μέσω ενός Περιοδικού αφιερωμένου αποκλειστικά στη Θεοσοφία. Επίσης, πριν ζητήσουμε από τους αναγνώστες μας να ενδιαφερθούν γι’ αυτήν και να ασχοληθούν με τη μελέτη της, πρέπει να τους δώσουμε κάποιες προκαταρκτικές εξηγήσεις.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΟΣΟΦΙΑ;

Τί είναι η Θεοσοφία; Πρώτα- πρώτα, μας ρωτούν γιατί χρησιμοποιούμε αυτό το εξεζητημένο όνομα. Όταν απαντάμε ότι η Θεοσοφία είναι η Θεία Σοφία ή η Σοφία των Θεών (Θεο - Σοφία) και όχι η Σοφία ενός Θεού, τότε προκύπτει μια ακόμα πιο παράξενη ένσταση: «δεν είσαστε, λοιπόν, Βουδδιστές; Κι όμως, γνωρίζουμε ότι οι Βουδδιστές δεν πιστεύουν ούτε σε έναν, ούτε σε πολλούς Θεούς…».
Τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι πιο σωστό. Όμως, κατ΄αρχήν, δεν είμαστε περισσότερο Βουδδιστές από όσο είμαστε Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι, Εβραίοι, οπαδοί του Ζωροαστρισμού ή Βραχμάνοι.
Επιπλέον, όσον αφορά στο ζήτημα των Θεών: ακολουθούμε την εσωτερική μέθοδο της Υπόνοιας που δίδαξε ο Αμμώνιος Σακκάς - δηλαδή, την απόκρυφη έννοια του όρου. 
Ο Αριστοτέλης δεν είναι που είπε: «Η Θεία Ουσία που διαποτίζει τη φύση και διαχέεται δια μέσου όλου του Σύμπαντος (που είναι άπειρο), αυτή που οι πολλοί ονομάζουν Θεούς, είναι απλώς ….οι πρώτες αρχές» - με άλλα λόγια, οι δημιουργικές νοήμονες δυνάμεις της Φύσης.
Το γεγονός ότι οι Βουδδιστές φιλόσοφοι δέχονται και γνωρίζουν τη φύση αυτών των δυνάμεων, όπως όλοι, δεν συνεπάγεται ότι η Εταιρεία- ως Εταιρεία - είναι κατά συνέπεια Βουδδιστική. 
Η Εταιρεία, ως εσωτερική οργάνωση, δεν πιστεύει σε τίποτα, δεν δέχεται τίποτα, δεν διδάσκει τίποτα. Η Εταιρεία αυτή καθαυτή δεν μπορεί και δεν πρέπει να ανήκει σε κάποια θρησκεία γιατί εμπεριέχει όλες τις θρησκείες.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ

Άλλωστε, οι θρησκευτικές λατρείες δεν είναι παρά εξωτερικά οχήματα, λιγότερο ή περισσότερο υλικές μορφές και περιέχουν άλλη λιγότερο, άλλη περισσότερο μέρος της ουσίας της Μίας και Παγκόσμιας Αλήθειας. Βασική φύση της Θεοσοφίας είναι η πνευματική και η φυσική βαθιά γνώση αυτής της Αλήθειας - η ίδια η ουσία της θεϊστικής και φιλοσοφικής έρευνας. Ως ορατός εκπρόσωπος της παγκόσμιας Αλήθειας, εφόσον εμπεριέχει όλες τις θρησκείες και φιλοσοφίες και εφόσον καθεμία από αυτές εμπεριέχει με τη σειρά της ένα μέρος αυτής της Αλήθειας - η Εταιρεία δεν θα μπορούσε να σχηματίζει σέκτες, να έχει προτιμήσεις ή να είναι πιο μεροληπτική, ας πούμε, από μια ανθρωπολογική ή γεωγραφική εταιρεία. Μήπως ενδιαφέρονται οι ανθρωπολογικές ή γεωγραφικές εταιρείες σε ποια θρησκεία ανήκουν οι εξερευνητές τους εφόσον κάθε μέλος επιτελεί σωστά το καθήκον του; 
Εάν τώρα ερωτηθούμε, πράγμα που έχει συμβεί ήδη πολλές φορές, για το αν είμαστε θεϊστές ή άθεοι, πνευματιστές ή υλιστές, ιδεαλιστές ή θετικιστές, βασιλόφρονες, δημοκρατικοί ή σοσιαλιστές, το μόνο που μπορούμε να απαντήσουμε είναι ότι καθεμία από αυτές τις απόψεις εκπροσωπείται στην Εταιρεία.
Δεν έχω παρά να επαναλάβω αυτό που ανέφερα πριν δέκα χρόνια σε κάποιο κύριο άρθρο του Θεοσοφιστή, για να καταδείξω πόσο η κοινή γνώμη για μας διαφέρει από αυτό που πράγματι είμαστε. Η Εταιρεία μας έχει κατηγορηθεί κατά καιρούς για τα πιο παράξενα και αντιφατικά παραπτώματα και για κίνητρα και ιδέες που ποτέ δεν συμμεριζόταν.
Και τί δεν έχουν πει για μας! Τη μια μέρα μας θεωρούσαν ένα σύνολο αδαών ανθρώπων που πιστεύουν σε θαύματα. Την επόμενη μέρα μας έλεγαν ότι είμαστε θαυματουργοί, ότι ο σκοπός μας ήταν μυστικός και καθαρά πολιτικός. Το πρωί έλεγαν - ότι είμαστε Καρμπονάροι και επικίνδυνοι Νιχιλιστές. Κατόπιν, το απόγευμα, έλεγαν ότι είχαν ανακαλύψει πως είμαστε κατάσκοποι πληρωμένοι από την απολυταρχική και μοναρχική Ρωσία. Άλλοτε πάλι, χωρίς να έχει προκύψει κάποια αλλαγή, πίστευαν ότι είμαστε Ιησουΐτες που επεδίωκαν να καταστρέψουν τον Γαλλικό Πνευματισμό. Οι Αμερικανοί Θετικιστές έβλεπαν σε μας θρησκευτικούς φανατικούς, ενώ ο κλήρος όλων των εθνών μας αποκήρυξε ως αγγελιαφόρους του Διαβόλου κ.λ.π, κ.λ.π. …. Τελικά, οι καλοί επικριτές μας με αμερόληπτη αβρότητα διαίρεσαν όλους τους θεόσοφους σε δύο κατηγορίες: τους τσαρλατάνους και τα θύματα…..
Έτσι είναι, οι άνθρωποι διαβάλλουν μόνο εκείνους που μισούν ή «φοβούνται». Γιατί θα έπρεπε να μας μισούν; Όσο για το να μας φοβούνται, ποιός μπορεί να ξέρει;
Η αλήθεια δεν είναι πάντα ευπρόσδεκτη και, ίσως, αρθρώνουμε υπερβολικά πολλές πραγματικές αλήθειες!
Εντούτοις, από τότε που ιδρύθηκε η Εταιρεία μας στις Ηνωμένες Πολιτείες, εδώ και 14 χρόνια, οι διδασκαλίες μας έχουν αντιμετωπιστεί με πραγματικά ανέλπιστη προσοχή. Το αρχικό πρόγραμμα έπρεπε να διευρυνθεί και η περιοχή των ερευνών μας και των συνδυασμένων ανακαλύψεων μας εκτείνεται τώρα σε αχανείς ορίζοντες.
Αυτή η διεύρυνση κατέστη αναγκαία από τον συνεχώς αυξανόμενο αριθμό των μελών μας, έναν αριθμό που ακόμα αυξάνεται καθημερινά, ενώ η ποικιλία των φυλών και των θρησκειών από τις οποίες προέρχονται τα μέλη απαιτεί εκ μέρους μας όλο και πιο ενδελεχή μελέτη. Όμως, αν και το πρόγραμμά μας διευρύνθηκε, τίποτα δεν άλλαξε ως προς τους τρεις κύριους στόχους, εκτός, δυστυχώς, από τον πρώτο και προσφιλέστερό μας, που είναι: η Παγκόσμια Αδελφότητα χωρίς διακρίσεις φυλής, χρώματος ή πίστης.
Παρόλες τις προσπάθειές μας, αυτός ο στόχος αγνοείται σχεδόν πάντα ή παραμένει νεκρό γράμμα, ιδιαίτερα στην Ινδία, πράγμα που οφείλεται στην έμφυτη υπεροψία και εθνική αλαζονεία των Άγγλων. Εκτός αυτού του στόχου, οι άλλοι δύο, δηλαδή η μελέτη των Ανατολικών θρησκειών, ειδικά των αρχαίων Βεδικών και Βουδδιστικών ιερών κειμένων και οι έρευνές μας για τις λανθάνουσες ανθρώπινες δυνάμεις συνεχίζονται με ζήλο που απέδωσε καρπούς. 
Από το 1876 υποχρεωθήκαμε να παρεκκλίνουμε όλο και περισσότερο από τη βασική γραμμή των γενικών αρχών, που προτάθηκαν στην αφετηρία, και να ακολουθήσουμε παράδρομους που διευρύνονταν συνεχώς.

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΔΟΞΑΣΙΑ

Έτσι, για να ικανοποιήσουμε όλους τους Θεόσοφους και για να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη κάθε θρησκείας, αναγκαστήκαμε να ταξιδέψουμε σε όλο τον πλανήτη, αρχίζοντας το προσκύνημά μας από την αυγή του κύκλου της γέννησης της ανθρωπότητας.
Αυτές οι έρευνες κατέληξαν σε μία σύνθεση που μόλις σκιαγραφήθηκε στη ΜΥΣΤΙΚΗ ΔΟΞΑΣΙΑ, ορισμένα αποσπάσματα της οποίας θα μεταφρασθούν σε αυτό το Περιοδικό.
Η δοξασία περιγράφεται στους τόμους μας με απόλυτη σαφήνεια. Ωστόσο, τα μυστήρια που φανερώνονται στις σελίδες τους που αφορούν σε όσα πίστευαν οι προϊστορικοί άνθρωποι, η κοσμογονία και η ανθρωπολογία δεν είχαν αποκαλυφθεί ποτέ μέχρι τώρα.
Ορισμένα από τα δόγματα και τις θεωρίες της συγκρούονται με επιστημονικές θεωρίες, ιδιαίτερα με τη θεωρία του Δαρβίνου. Όμως, εξηγούν και φωτίζουν αυτό που μέχρι σήμερα είχε μείνει ακατανόητο και συμπληρώνουν περισσότερα από ένα κενά που είχαν μείνει ανοιχτά, ηθελημένα ή όχι, από την επίσημη επιστήμη.
Έπρεπε, όμως, ή να παρουσιάσουμε όλες αυτές τις δοξασίες, ακριβώς όπως είναι ή να μην ξαναθίξουμε καθόλου αυτό το ζήτημα. Όποιος φοβάται αυτές τις απεριόριστες προοπτικές και θα ήθελε να βρει τρόπους να τις περιορίσει χρησιμοποιώντας τους παρακαμπτήριους δρόμους και τις «κρεμαστές γέφυρες» που είναι τεχνητές κατασκευές της σύγχρονης επιστήμης πάνω από τα 1000 και ένα χάσματα, θα ήταν προτιμότερο να μην περάσει τις Θερμοπύλες της αρχαϊκής γνώσης. 
Ένα τέτοιο αποτέλεσμα πέτυχε η Εταιρεία μας. Ίσως φτωχό, πάντως ένα αποτέλεσμα που σίγουρα θα ακολουθήσουν περαιτέρω αποκαλύψεις, εξωτερικές ή καθαρά εσωτερικές. Εάν μιλάμε γι’ αυτό, είναι για να αποδείξουμε ότι δεν κηρύσσουμε κάποια συγκεκριμένη θρησκεία, αφήνοντας κάθε μέλος απόλυτα ελεύθερο να ακολουθεί τη δική του πίστη.
Ο κύριος στόχος της οργάνωσής μας, την οποία αγωνιζόμαστε να καταστήσουμε πραγματική αδελφότητα, εκφράζεται απόλυτα στο «απόφθεγμα» της Θεοσοφικής Εταιρείας και όλων των οργάνων της:

«Δεν υπάρχει Θρησκεία ανώτερη από την Αλήθεια».

Έτσι, λοιπόν, σαν μια απρόσωπη Εταιρεία, πρέπει να καλωσορίζουμε την Αλήθεια όπου κι αν την εντοπίζουμε, χωρίς να μεροληπτούμε υπέρ κάποιας πίστης έναντι κάποιας άλλης. Τούτο οδηγεί κατευθείαν σε ένα τελείως λογικό συμπέρασμα: εάν επαινούμε και δεχόμαστε με ανοιχτές αγκάλες κάθε πρόθυμο ερευνητή της αλήθειας, συνεπάγεται ότι δεν υπάρχει στις τάξεις μας θέση για τον εμπαθή σεκταριστή, τον φανατικό ή για τον υποκριτή που περιβάλλεται από ένα «Σινικό τείχος» δογμάτων, κάθε πέτρα του οποίου φέρει την επιγραφή: «Απαγορεύεται η είσοδος».

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ

Τί  θέση, πράγματι, θα είχε ανάμεσά μας ένας φανατικός η θρησκεία του οποίου απαγορεύει την έρευνα και δεν παραδέχεται την ελεύθερη χρήση του λόγου - όταν η βασική σύλληψη, η ίδια η ρίζα από την οποία φυτρώνει το ωραίο φυτό που ονομάζουμε Θεοσοφία είναι ελεύθερη και πλήρης έρευνα σε όλα τα μυστήρια τα φυσικά, τα θεία ή τα ανθρώπινα!
Εκτός αυτού του περιορισμού, η Εταιρεία καλεί τους πάντες να συμμετάσχουν στις έρευνες και ανακαλύψεις της. Οποιοσδήποτε νιώθει την καρδιά του να πάλλεται για να ενωθεί με την μεγάλη καρδιά της ανθρωπότητας, οποιοσδήποτε νιώθει ότι τα ενδιαφέροντά του ταυτίζονται με τους φτωχότερους και λιγότερο τυχερούς από αυτόν, οποιοσδήποτε, άνδρας ή γυναίκα, είναι πανέτοιμος να τείνει χείρα βοηθείας σε όσους υποφέρουν, οποιοσδήποτε έχει επίγνωση της πραγματικής σημασίας της λέξης «Εγωισμός», είναι Θεόσοφος και εκ γενετής αλλά και δικαιωματικά. Μπορεί να είναι πάντα βέβαιος ότι, ανάμεσά μας, θα βρει καρδιές που θα τον συμμερίζονται. Η Εταιρεία μας είναι, πράγματι, μια μικρή, ιδιαίτερη ανθρωπότητα, όπου, καθώς συμβαίνει και στην ευρεία ανθρωπότητα, καθένας μπορεί να βρει το αντίστοιχό του.
Εάν διατυπωθεί η αντίρρηση ότι στην Εταιρεία μας ο άθεος βρίσκεται δίπλα - δίπλα με τον θεϊστή και ο υλιστής με τον ιδεαλιστή, απαντάμε: «Και, λοιπόν;». Ας υποθέσουμε ότι κάποιος είναι υλιστής, δηλαδή διακρίνει στην ύλη μια απεριόριστη δύναμη για τη δημιουργία ή μάλλον για την εξέλιξη όλης της επίγειας ζωής ή, πάλι, ένας πνευματιστής είναι προικισμένος με μια πνευματική αντίληψη που δεν έχει ένας άλλος, γιατί κάτι τέτοιο θα έπρεπε να εμποδίσει τον έναν ή τον άλλον από του να είναι καλοί Θεόσοφοι;
Άλλωστε, όσοι λατρεύουν έναν Προσωπικό Θεό ή Θεία Υπόσταση είναι πολύ πιο υλιστικοί από τους Πανθεϊστές που απορρίπτουν την ιδέα ενός προσωποποιημένου Θεού αλλά που αντιλαμβάνονται την θεία ουσία σε κάθε άτομο.

ΜΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΘΕΙΑ ΑΡΧΗ

Όλος ο κόσμος ξέρει ότι ο Βουδδισμός δεν αναγνωρίζει ούτε έναν Θεό ούτε πολλούς Θεούς. Κι όμως, ο Άρχατ, για τον οποίο κάθε άτομο σκόνης είναι το ίδιο γεμάτο από Σβαμπχαβάτ (εύπλαστη ουσία, αιώνια και νοήμονα, αν και απρόσωπη) με αυτόν, κι ο οποίος προσπαθεί να αφομοιώσει αυτή τη Σβαμπχαβάτ ταυτιζόμενος με το Όλο για να φτάσει στη Νιρβάνα, πρέπει, για να την φτάσει, να ακολουθήσει το ίδιο Μονοπάτι θλίψεων, αυταπάρνησης, καλών πράξεων και αλτρουισμού και πρέπει να ζήσει την ίδια άγια ζωή, παρόλο που το κίνητρό του είναι λιγότερο εγωιστικό από το κίνητρο του αγιοποιημένου Χριστιανού.
Τί σημασία έχει η μορφή του περάσματος, αν ο επιδιωκόμενος σκοπός είναι η ίδια Αιώνια Ουσία, είτε αυτή η Ουσία εμφανίζεται στην ανθρώπινη αντίληψη υπό το σχήμα μιας Υπόστασης, μιας άυλης Πνοής ή ενός Τίποτα!
Ας αποδεχτούμε την ΠΑΡΟΥΣΙΑ, είτε ονομάζεται Προσωπικός Θεός είτε Παγκόσμια Ουσία και ας αποδεχτούμε μια αιτία, εφόσον όλοι βλέπουμε αποτελέσματα. Αφού, όμως, αυτά τα αποτελέσματα είναι τα ίδια για τον άθεο Βουδδιστή όπως και για τον Χριστιανό θεϊστή και αφού η αιτία είναι το ίδιο ανεξιχνίαστη και για τους δύο, γιατί θα έπρεπε να χάνουμε το χρόνο μας αναζητώντας μια απατηλή σκιά;
Σε τελική ανάλυση, οι πιο ακραιφνείς υλιστές και οι πιο υπερβατικοί φιλόσοφοι παραδέχονται την πανταχού παρουσία ενός Πρωτέα που κανείς δεν μπορεί να τον αγγίξει, πανίσχυρου επειδή βρίσκεται παντού μέσα σε όλα τα βασίλεια της φύσης περιλαμβανομένου και του ανθρώπου - ενός Πρωτέα αδιαίρετου στην ουσία του, ά- μορφου που, όμως, εκδηλώνεται μέσα σε όλες τις μορφές, που είναι εδώ, εκεί, παντού και πουθενά, που είναι το Όλο και το Τίποτα, που είναι όλα τα πράγματα και πάντα Μία Παγκόσμια Ουσία που συνδέει, περιορίζει και εμπεριέχει τα πάντα και περιέχεται στα πάντα. Ποιος θεολόγος θα μπορούσε να προχωρήσει περισσότερο;
Για να είναι κανείς Θεόσοφος, αρκεί να αναγνωρίσει αυτές τις αλήθειες. Γιατί μια τέτοια ομολογία καταλήγει στην παραδοχή ότι όχι μόνο η ανθρωπότητα - αν και αποτελείται από χιλιάδες φυλές - αλλά ό,τι ζει και φύεται, με μια λέξη, καθετί που υπάρχει, αποτελείται από την ίδια ουσία και υπόσταση, ζωοποιείται από το ίδιο πνεύμα και ότι, επομένως, υπάρχει σύμπνοια σε όλη τη φύση και στο φυσικό και στο ηθικό επίπεδο.
Έχουμε, ήδη, αναφέρει στο Θεοσοφιστή ότι:

«Η Θεοσοφική Εταιρεία, που ιδρύθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, οργανώθηκε κατά το πρότυπο της μητρικής της χώρας. Η τελευταία, καθώς γνωρίζουμε, παραλείπει το όνομα του Θεού από το Σύνταγμά της, μήπως, όπως είπαν οι Πατέρες της Δημοκρατίας, αυτή η λέξη, κάποια μέρα, δώσει το πρόσχημα για καθιέρωση μιας Επίσημης θρησκείας. Γιατί ήθελαν να παράσχουν απόλυτη ισότητα στους νόμους της προς όλες τις θρησκείες, έτσι ώστε όλες να υποστηρίζουν το Κράτος και με τη σειρά τους όλες να προστατεύονται».

Η Θεοσοφική Εταιρεία ιδρύθηκε πάνω σε αυτό το θαυμάσιο πρότυπο.
Σήμερα τα 173 παραρτήματά της ομαδοποιούνται σε αρκετά Τμήματα. Στην Ινδία αυτά τα τμήματα είναι αυτόνομα και αυτοσυντήρητα. Εκτός Ινδίας υπάρχουν δύο μεγάλα Τμήματα, ένα στην Αμερική κι άλλο ένα στην Αγγλία (το Αμερικανικό και το Αγγλικό Τμήμα). Επειδή, λοιπόν, κάθε παράρτημα, όπως και κάθε μέλος, έχει το δικαίωμα να πρεσβεύει τη θρησκεία και να μελετά τις επιστήμες ή τις φιλοσοφίες της επιλογής του, με την προϋπόθεση να παραμένουν όλοι ενωμένοι με τους δεσμούς της αλληλεγγύης και της αδελφοσύνης - η Εταιρεία μας μπορεί πράγματι να ονομασθεί

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΚΦΡΑΣΗΣ

Ενώ κάθε μέλος της Εταιρείας μας είναι ελεύθερο να ασχολείται με εκείνες τις διανοητικές αναζητήσεις που το ευχαριστούν περισσότερο, πρέπει, ωστόσο, να αιτιολογεί το ότι ανήκει σε αυτήν, πράγμα που σημαίνει ότι κάθε μέλος πρέπει να κάνει αυτό που έχει επιλέξει, όσο λίγο κι αν είναι, εργαζόμενο διανοητικά ή με άλλο τρόπο, για το καλό όλων.
Εάν δεν εργάζεται βοηθώντας τους άλλους, δεν έχει λόγο να είναι Θεόσοφος. Όλοι μας πρέπει να δουλεύουμε για την απελευθέρωση της ανθρώπινης σκέψης, για την εξάλειψη των ιδιοτελών και αιρετικών προλήψεων και για την ανακάλυψη όλων των αληθειών που βρίσκονται μέσα στις δυνατότητες του ανθρώπινου νου. Ο στόχος αυτός δεν μπορεί να επιτευχθεί με ασφαλέστερο τρόπο παρά μέσω της καλλιέργειας της αλληλεγγύης στο επίπεδο της νοητικής εργασίας. Κανένας τίμιος δουλευτής, κανένας σοβαρός ερευνητής δεν έχει επιστρέψει ποτέ από μια τέτοια διαδικασία με άδεια χέρια. Και σπάνια υπάρχουν άνδρες ή γυναίκες, όσο κι αν θεωρούνται υπεραπασχολημένοι, που δεν μπορούν να συνεισφέρουν τον ηθικό ή χρηματικό τους οβολό στο βωμό της Αλήθειας.
Εις το εξής θα είναι καθήκον των Προέδρων των παραρτημάτων και των Τμημάτων να φροντίζουν να μην υπάρχουν κηφήνες που δεν προσφέρουν τίποτα στη Θεοσοφική κυψέλη.
Και κάτι ακόμα. Πόσες φορές δεν κατηγορήθηκαν οι δύο ιδρυτές της Θεοσοφικής Εταιρείας για φιλοδοξία και δεσποτικότητα! Πόσες φορές δεν κατηγορήθηκαν ότι προσπαθούσαν να επιβάλουν τη θέλησή τους σε άλλα μέλη! Τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι πιο άδικο.
Οι ιδρυτές της Εταιρείας υπήρξαν πάντα οι πρώτοι και ταπεινότεροι υπηρέτες των συντρόφων και συνεργατών τους, αποδεικνύοντας διαρκώς ότι ήταν έτοιμοι να βοηθήσουν τους άλλους με τα πενιχρά τους μέσα και υποστηρίζοντάς τους στη μάχη κατά των εγωιστών, των αδιάφορων και των αιρετικών. Γιατί αυτή είναι η πρώτη μάχη για την οποία πρέπει να είναι έτοιμος κάθε ένας, εισερχόμενος στην Εταιρεία μας, το έργο της οποίας η κοινή γνώμη ελάχιστα κατανοεί. 
Εξάλλου, αυτό ακριβώς αποδεικνύουν οι αναφορές που δημοσιεύονται μετά από κάθε Ετήσιο Συνέδριο. Στο τελευταίο μας συνέδριο που έγινε στο Μαντράς τον Δεκέμβριο του 1888, προτάθηκαν και υιοθετήθηκαν σημαντικές αλλαγές. Ο,τιδήποτε μπορούσε να θεωρηθεί οικονομική υποχρέωση καταργήθηκε, ακόμα και η πληρωμή 25 φράγκων για το κόστος ενός διπλώματος. Από δω και μπρος τα μέλη θα είναι ελεύθερα είτε να δωρίζουν ό,τι θέλουν, εάν επιθυμούν να βοηθούν και να υποστηρίζουν την Εταιρεία είτε να μη δίνουν τίποτα.
Υπό αυτές τις συνθήκες και κατά την παρούσα φάση της Θεοσοφικής ιστορίας, είναι εύκολο να καταλάβει κανείς τον στόχο ενός Περιοδικού που είναι αποκλειστικά αφιερωμένο στη διάδοση των ιδεών μας. Θα επιθυμούσαμε σε αυτό να μπορέσουμε να ανοίξουμε νέους πνευματικούς ορίζοντες, να ανιχνεύσουμε ανεξερεύνητα μονοπάτια που οδηγούν στη βελτίωση του ανθρώπινου είδους, να προσφέρουμε λόγια παρηγοριάς σε όλους τους απόκληρους της γης που υποφέρουν από πνευματικό κενό ή που στερούνται υλικών αγαθών. Καλούμε όλους τους μεγαλόθυμους ανθρώπους που θέλουν να ανταποκριθούν σε αυτή την έκκληση να ενωθούν μαζί μας σε αυτό το ανθρωπιστικό έργο.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Καθένας που συνεισφέρει, είτε είναι μέλος της Εταιρείας μας είτε απλώς συμμερίζεται τις ιδέες της, μπορεί να μας βοηθήσει να καταστήσουμε αυτό το Περιοδικό το μόνο όργανο αληθινής Θεοσοφίας στη Γαλλία. Τώρα ερχόμαστε αντιμέτωποι με όλες τις λαμπρές δυνατότητες του μέλλοντος. Για άλλη μια φορά ήρθε η ώρα για την μεγάλη περιοδική επάνοδο της ανερχόμενης παλίρροιας της μυστικιστικής σκέψης στην Ευρώπη. Ολόγυρα μας περιβάλλει ο ωκεανός της παγκόσμιας γνώσης - της γνώσης της αιώνιας ζωής - που φέρνει με τα νερά του τους θαμμένους και από καιρό ξεχασμένους θησαυρούς εξαφανισμένων γενεών, θησαυρούς που είναι ακόμα άγνωστοι στις σύγχρονες πολιτισμένες φυλές. Το ισχυρό ρεύμα που υψώνεται από τις υποθαλάσσιες αβύσσους, από τα βάθη όπου βρίσκεται η εκπαίδευση και οι τέχνες καταποντισμένες με τους προκατακλυσμιαίους Γίγαντες - ημίθεους, που μολονότι θνητοί, δεν έχουν πάρει ακόμα μορφή. Αυτό το ρεύμα μας χτυπά στο πρόσωπο, ψιθυρίζοντας: «Αυτό που ήταν, είναι ακόμα. Αυτό που είναι ξεχασμένο, θαμμένο επί αιώνες στα βάθη των Ιουράσιων υποστρωμάτων, μπορεί να ξαναβγεί στην επιφάνεια. Προετοιμαστείτε».
Ευτυχείς όσοι καταλαβαίνουν τη γλώσσα των στοιχείων. Όμως, πού βαδίζουν εκείνοι για τους οποίους η λέξη στοιχείο δεν εκφράζει καμία άλλη έννοια εκτός από αυτήν που δίνουν οι υλιστικές επιστήμες, η φυσική και η χημεία; Άραγε, τα μεγάλα κύματα θα τους φέρουν σε φιλικές ακρογιαλιές, όταν θα έχουν σαρωθεί από την πλημμύρα που έρχεται; Θα τους πάνε προς την κορυφή ενός νέου Αραράτ, εκεί ψηλά στο φως και στον ήλιο, για να σταθούν σε ένα σταθερό σημείο ή θα βρεθούν σε μια αχανή άβυσσο που θα τους καταπιεί μόλις προσπαθήσουν να παλέψουν με τα ακατανίκητα κύματα ενός νέου στοιχείου;
Ας προετοιμαστούμε κι ας μελετήσουμε την Αλήθεια από κάθε άποψη, προσπαθώντας να μην αγνοούμε καμία, αν δεν θέλουμε, όταν θα έχει έρθει η ώρα να βυθιστούμε στην άβυσσο του άγνωστου. Είναι ανώφελο να βασιζόμαστε στην τύχη και να περιμένουμε με αδιαφορία, αν όχι με τέλεια δυσπιστία τη διανοητική και ψυχική κρίση, που πλησιάζει, λέγοντας στον εαυτό μας πως αν τα πράγματα γίνουν ακόμα χειρότερα, η παλίρροια θα μας βγάλει, φυσιολογικά, στην ακτή. Γιατί υπάρχει μεγάλη πιθανότητα η παλίρροια να μην αφήσει πίσω της παρά ένα πτώμα! Σε κάθε περίπτωση, η μάχη θα είναι σφοδρή ανάμεσα στον θηριώδη υλισμό και τον τυφλό φανατισμό αφ’ ενός και αφ’ ετέρου στη φιλοσοφία και τον μυστικισμό - αυτό το λίγο-πολύ πυκνό πέπλο της Αιώνιας Αλήθειας. 
Δεν θα είναι ο υλισμός αυτός που θα επικρατήσει. Κάθε φανατικά προσκολλημένος σε μια ιδέα που τον αποξενώνει από το παγκόσμιο αξίωμα - «Δεν υπάρχει Θρησκεία ανώτερη από την Αλήθεια» - θα βρεθεί απομονωμένος σαν ένα σάπιο σανίδι της νέας κιβωτού που ονομάζεται Ανθρωπότητα. Ενώ τα κύματα θα τον έχουν πετάξει εδώ κι εκεί, κυνηγημένος από τους ανέμους, παραδαρμένος από αυτό το στοιχείο που είναι τόσο τρομερό, ακριβώς επειδή είναι άγνωστο, θα βρεθεί σύντομα καταποντισμένος.
Ωστόσο, έτσι πρέπει να γίνει και δεν μπορεί να γίνει αλλιώς, όταν οι φλόγες του σύγχρονου υλισμού, του τεχνητού και ψυχρού, θα σβήσουν από έλλειψη εναύσματος. Εκείνοι που δεν μπορούν να συλλάβουν ένα πνευματικό Εγώ, μια ζωντανή ψυχή και ένα αιώνιο Πνεύμα , μέσα στο υλικό τους περίβλημα (που οφείλει την απατηλή ζωή του μόνο σε αυτές τις αρχές), εκείνοι για τους οποίους το μεγάλο κύμα της ελπίδας για μια ζωή πέραν του τάφου είναι μια πικρή δίνη, το σύμβολο μιας άγνωστης ποσότητας ή μια ιδιότυπη πίστη, το αποτέλεσμα των διαμεσιτικών ή θεολογικών παραισθήσεων - εκείνοι καλά θα κάνουν να προετοιμάζονται για την πιο σκληρή απογοήτευση που θα μπορούσε να τους επιφυλάσσει το μέλλον.
Γιατί, από τα βάθη των λασπωμένων μαύρων υδάτων της ύλης, που τους κρύβουν πανταχόθεν τους ορίζοντες του μεγάλου πέραν, μια μυστικιστική δύναμη υψώνεται τώρα στο τέλος αυτού του αιώνα. Μέχρι στιγμής, ως επί το πλείστον, ένα απαλό άγγιγμα, αλλά ένα υπεράνθρωπο άγγιγμα «υπερφυσικό» μόνο για τους προληπτικούς και τους αδαείς.
Το Πνεύμα της Αλήθειας κινείται επί του παρόντος στην επιφάνεια αυτών των μαύρων υδάτων και, χωρίζοντάς τα, τα αναγκάζει να παραδώσουν τους πνευματικούς τους θησαυρούς. Αυτό το πνεύμα είναι μία δύναμη που δεν μπορεί ούτε να ελεγχθεί ούτε να σταματήσει. Όσοι την αναγνωρίζουν και αισθάνονται ότι αυτή είναι η υπέρτατη στιγμή της σωτηρίας τους θα μεταφερθούν από αυτήν πέραν από την ψευδαίσθηση του μεγάλου αστρικού φιδιού.
Η μακαριότητα που θα βιώσουν θα είναι τόσο έντονη και ζωηρή ώστε, αν δεν ήσαν πνευματικά αποκομμένοι από το φυσικό τους σώμα, αυτή η μακαριότητα θα τους πλήγωνε σαν μια ακονισμένη λεπίδα.
Δεν είναι ευχαρίστηση αυτό που θα νιώσουν, αλλά μια μακαριότητα που είναι πρόγευση της σοφίας των θεών, της γνώσης του καλού και του κακού και των καρπών του Δέντρου της Ζωής.

ΕΠΙΛΕΞΤΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΣΑΣ

Είτε, όμως, ο σημερινός άνθρωπος είναι φανατικός, σκεπτικιστής ή μυστικιστής, πρέπει να καταλάβει ότι είναι μάταιο το να παλεύει ενάντια σε αυτές τις δύο ηθικές δυνάμεις που τώρα είναι αχαλίνωτες και αγωνίζονται μέχρις εσχάτων. Βρίσκεται στο έλεος αυτών των δύο αντιπάλων και δεν υπάρχει διαμεσολαβητική δύναμη ικανή να τον προστατεύσει.
Δεν είναι παρά ζήτημα επιλογής: ή να αφεθεί κανείς φυσικά και χωρίς προσπάθεια να τον πάρει μαζί της η πλημμυρίδα του μυστικισμού που ξεδιπλώνεται ή να αγωνίζεται και να αντιδρά ενάντια στην ηθική και ψυχική εξέλιξη και να αισθάνεται ότι καταποντίζεται μέσα στη νέα παλίρροια.
Στις μέρες μας όλος ο κόσμος έχοντας στη διάθεσή του κέντρα υψηλής διάνοιας και ανθρώπινης καλλιέργειας, με τα πολιτικά, λογοτεχνικά, καλλιτεχνικά και εμπορικά κέντρα του, βρίσκεται σε αναβρασμό. Όλα παραπαίουν, διαλύονται και τείνουν, τώρα, στην αναδιαμόρφωση. Είναι μάταιο να εθελοτυφλεί κανείς απέναντι σε αυτό, μάταιο να ελπίζει ότι θα μπορεί να παραμείνει ουδέτερος ανάμεσα σε αυτές τις δύο αντιμαχόμενες δυνάμεις. Το μόνο που μπορεί να συμβεί είναι ή να συντριβεί ή να επιλέξει μία από τις δύο.
Αυτός που νομίζει ότι έχει επιλέξει την ελευθερία και που, εντούτοις, παραμένει βυθισμένος σε αυτό το καζάνι της διαφθοράς που κοχλάζει, αφρίζει και ονομάζεται κοινωνική ζωή, λέει το χειρότερο ψέμα στον Θείο Εαυτό του, ένα ψέμα που θα τυφλώσει αυτόν τον Εαυτό και κατά τη διάρκεια της μακράς σειράς των μελλοντικών ενσαρκώσεων. 
Όσοι από σας παραπαίουν στο μονοπάτι της Θεοσοφίας και των απόκρυφων επιστημών, που τρέμουν μπροστά στο χρυσό κατώφλι της Αλήθειας, της μόνης Αλήθειας που είναι ακόμα ανοιχτή για σας, αφού όλες οι άλλες, η μία μετά την άλλη έχουν αποτύχει - κοιτάξτε τη Μεγάλη Πραγματικότητα που σας προσφέρεται κατά πρόσωπο. Αυτά τα λόγια απευθύνονται μόνο σε όσους έχουν μυστικιστική τάση, μόνο γι’ αυτούς θα έχουν κάποια σημασία. Γι’ αυτούς που έχουν ήδη κάνει την επιλογή τους θα αποδειχθούν μάταια και ανώφελα. 
Εσείς, όμως, Αποκρυφιστές, Καμπαλιστές και Θεόσοφοι, γνωρίζετε καλά ότι ένας λόγος παλαιός όσο ο κόσμος, αν και καινούριος για σας, ακούστηκε στην αρχή αυτού του κύκλου και βρίσκεται εν δυνάμει, μολονότι όχι σαφής για τους άλλους, στο άθροισμα των αριθμών της χρονολογίας 1889. Γνωρίζετε ότι μία νότα, που ποτέ πριν δεν άκουσαν άνθρωποι της παρούσας εποχής, μόλις ακούστηκε και ότι ένας καινούριος τρόπος σκέψης προέκυψε με την ενθάρρυνση των εξελικτικών δυνάμεων. Αυτή η σκέψη διαφέρει από όλες τις σκέψεις που παράχθηκαν κατά τον 19 αιώνα. Ωστόσο είναι ταυτόσημη με τη βασική γραμμή και το θεμέλιο κάθε αιώνα, ιδιαίτερα δε του τελευταίου:

ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΣΚΕΨΗΣ

Γιατί να προσπαθεί κανείς να σκοτώνει, να υποδουλώνει κάτι που δεν μπορεί να καταστραφεί; Γιατί να παλεύει όταν δεν έχει άλλη εκλογή είτε από το να επιτρέψει στον εαυτό του να υψωθεί στον ουρανό πάνω στο ψηλότερο κύμα της πνευματικής παλίρροιας, πέρα από τα αστέρια και τα σύμπαντα είτε από το να καταβαραθρωθεί στη χαίνουσα άβυσσο του ωκεανού της ύλης; Μάταια προσπαθείτε να σταθμίσετε εκείνο που δεν μπορεί να ακουσθεί ψάχνοντας τις ρίζες αυτής της ύλης που τόσο έχει δοξαστεί στον αιώνα μας. Γιατί αυτές οι ρίζες αναπτύσσονται μέσα στο Πνεύμα και στο Απόλυτο και δεν υπάρχουν αν και είναι αιώνιες.
Αυτή η διαρκής επαφή με σάρκα, αίμα και κόκαλα, με την ψευδαίσθηση της διαφοροποιημένης ύλης το μόνο που κάνει είναι να σας τυφλώνει. Και όσο προχωρείτε στον τομέα των χημικών και άυλων ατόμων, τόσο πιο πολύ θα πείθεστε ότι υπάρχουν μόνο στη φαντασία σας.
Πιστεύετε πως θα ανακαλύψετε πράγματι όλες τις αλήθειες και τις πραγματικότητες της ύπαρξης εκεί; Ο θάνατος, όμως, στέκεται στην πόρτα όλων μας, έτοιμος να την κλείσει αφήνοντας έξω την ψυχή των αγαπημένων προσώπων που απέδρασαν από τη φυλακή του, εκείνη την ψυχή που είναι η μόνη που έκανε το σώμα πραγματικό. Και πρέπει, άραγε, η αιώνια αγάπη να παρομοιάζεται με τα μόρια αυτής της ύλης που αλλάζει και εξαφανίζεται;
Ίσως, όμως, να αδιαφορείτε για όλα αυτά. Εάν αδιαφορείτε, τί σημασία έχουν για σας η αγάπη και οι ψυχές εκείνων που αγαπήσατε εφόσον δεν πιστεύετε σε αυτές τις ψυχές; Ας είναι. Έχετε, ήδη, κάνει την επιλογή σας. Έχετε μπει στον δρόμο που δεν διασχίζει παρά την άγονη ερημιά της ύλης. Έχετε καταδικάσει τον εαυτό σας να φυτοζωεί εκεί, μέσα από μια μακρά σειρά ζωών, κυριευμένοι από δω και μπρος από πυρετώδεις παραισθήσεις αντί πνευματικές αντιλήψεις, γεμάτοι πάθη αντί αγάπη, με τον φλοιό αντί για τον καρπό.
Εσείς, όμως, φίλοι και αναγνώστες που προσβλέπετε σε κάτι περισσότερο από τη ζωή του σκίουρου μέσα στον διαρκώς περιστρεφόμενο τροχό του, εσείς που δεν είστε ικανοποιημένοι με το καζάνι που βράζει συνεχώς χωρίς να παράγει κάτι, εσείς που δεν παίρνετε κούφιους ήχους αρχαίους όσο και ο κόσμος για τη θεία φωνή της Αλήθειας, προετοιμαστείτε για ένα μέλλον που πολύ λίγοι ανάμεσά σας έχουν ονειρευτεί, εκτός αν έχετε, ήδη, μπει στο Μονοπάτι. Γιατί διαλέξατε έναν δρόμο που ενώ στην αρχή είναι στρωμένος με αγκάθια, σύντομα θα πλατύνει και θα σας οδηγήσει κατευθείαν στη θεία Αλήθεια.
Είστε ελεύθεροι να αμφιβάλλετε στην αρχή. Είστε ελεύθεροι να μη δέχεστε, μόνο και μόνο επειδή κάποιος σας το λέει, τη διδασκαλία που αφορά στην πηγή και την αιτία αυτής της Αλήθειας, αλλά μπορείτε, παρόλα αυτά, να ακούτε τί σας λέει η φωνή, μπορείτε, παρόλα αυτά, να παρατηρείτε τα αποτελέσματα που προκύπτουν από τη δημιουργική δύναμη που αναδύεται από τα βάθη του άγνωστου. 
Το άγονο έδαφος όπου βαδίζουν οι παρούσες γενεές στο τέλος αυτής της εποχής της πνευματικής πενίας και του υλικού κορεσμού χρειάζεται ένα σημάδι, ένα ουράνιο τόξο - σύμβολο ελπίδας - πάνω από τον ορίζοντά του. Γιατί, από όλους τους προηγούμενους αιώνες, ο δέκατος ένατος αιώνας είναι ο πιο εγκληματικός.
Είναι εγκληματικός μέσα στον τρομερό εγωισμό του, στον σκεπτικισμό του που χλευάζει και μόνο την ιδέα ότι μπορεί να υπάρχει κάτι πέραν της ύλης, μέσα στην ανόητη αδιαφορία του για κάαετί που δεν είναι το προσωπικό «Εγώ» - πολύ περισσότερο από οποιονδήποτε από τους αιώνες όπου επικρατούσε βαρβαρική άγνοια και διανοητικό σκοτάδι.
Ο αιώνας μας πρέπει να σωθεί πριν να σημάνει το τέλος του. Τώρα είναι η ώρα για δράση εκ μέρους όλων εκείνων που βλέπουν τη στειρότητα και ανοησία μιας ύπαρξης τυφλωμένης από τον υλισμό και που είναι τόσο ανελέητα αδιάφορος στη μοίρα των άλλων. Σε αυτούς εναπόκειται να αφιερώσουν το μέγιστο της ενέργειάς τους, όλο το κουράγιο τους και όλες τις προσπάθειές τους για να προκαλέσουν μια διανοητική αναμόρφωση.
Αυτή η αναμόρφωση δεν μπορεί να συντελεσθεί παρά μόνο μέσω της Θεοσοφίας και, ας το πούμε, του Αποκρυφισμού ή της Σοφίας της Ανατολής. Πολλοί δρόμοι οδηγούν σε αυτήν, αλλά η Σοφία είναι για πάντα μία.
Οι καλλιτέχνες την προβλέπουν, εκείνοι που υποφέρουν την ονειρεύονται, οι πνευματικά αγνοί την γνωρίζουν. Όσοι εργάζονται για το καλό των άλλων δεν μπορούν να παραμείνουν τυφλοί μπροστά στην πραγματικότητά της, αν και δεν την γνωρίζουν πάντα ονομαστικά. Μόνο οι ελαφρόμυαλοι και οι απερίσκεπτοι, οι εγωιστές και οι ματαιόδοξοι κηφήνες έχοντας ξεκουφαθεί από τον ήχο του δικού τους βουίσματος μπορούν να αγνοούν αυτό το υψηλό ιδανικό. Θα ζήσουν μέχρις ότου η ίδια η ζωή γίνει γι’ αυτούς αφόρητο βάρος.
Ας μαθευτεί, όμως, ότι οι σελίδες αυτές δεν είναι γραμμένες για τις μάζες. Ούτε και καλούν σε αναμόρφωση, ούτε αποσκοπούν στο να προσελκύσουν προς τις απόψεις μας αυτούς που είναι ευτυχισμένοι στη ζωή. Απευθύνονται μόνο σε όσους είναι έτοιμοι να τις κατανοήσουν, σε όσους υποφέρουν, σε όσους διψούν και πεινούν για οποιαδήποτε πραγματικότητα σε αυτό τον κόσμο των μεταβαλλόμενων σκιών.
Και γιατί δεν θα έπρεπε αυτοί να μην έχουν το θάρρος να εγκαταλείψουν τον επιπόλαιο τρόπο με τον οποίον ζουν, πάνω από όλα τις απολαύσεις τους, ακόμα και μερικά από τα επαγγελματικά τους ενδιαφέροντα, εκτός εάν η ενασχόλησή τους με αυτά τα ενδιαφέροντα αποτελεί καθήκον που οφείλουν στις οικογένειές τους ή σε άλλους;
Κανείς δεν είναι τόσο πολύ απασχολημένος ή τόσο φτωχός που να μην μπορεί να εμπνευστεί από ένα ευγενές ιδανικό ώστε να το ακολουθήσει. Γιατί να διστάζει κανείς να φωτίσει αυτό το ιδανικό παρόλα τα εμπόδια, τα προσκόμματα, όλες τις καθημερινές φροντίδες της κοινωνικής ζωής και να προχωρήσει γενναία μέχρι να το επιτύχει; Εκείνοι, λοιπόν, που θα ήθελαν να κάνουν αυτή την προσπάθεια σύντομα θα ανακάλυπταν ότι η «στενή πύλη» και «το μονοπάτι με τα αγκάθια» οδηγούν σε ευρύχωρες κοιλάδες με απεριόριστους ορίζοντες, σε μια κατάσταση χωρίς θάνατο, γιατί ξαναγίνεται κανείς Θεός!

ΕΝΑ ΙΔΑΝΙΚΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ

Είναι αλήθεια ότι οι πρώτες προϋποθέσεις για να φτάσει κανείς εκεί είναι η απόλυτη ανιδιοτέλεια, η χωρίς όριο αφοσίωση στα ενδιαφέροντα των άλλων και η πλήρης αδιαφορία στον κόσμο και τις απόψεις του. Για να κάνει κανείς το πρώτο βήμα σε αυτό το ιδανικό μονοπάτι απαιτείται ένα απόλυτα αγνό κίνητρο. Καμία επιπόλαιη σκέψη δεν πρέπει να κάνει το βλέμμα μας να παρεκκλίνει από τον στόχο. Κανένας δισταγμός, καμιά αμφιβολία δεν πρέπει να εμποδίσει τα βήματά μας. 
Ωστόσο, υπάρχουν άνδρες και γυναίκες που είναι απολύτως ικανοί για όλα αυτά και που το μόνο που επιθυμούν είναι να ζουν υπό την αιγίδα της Θείας Φύσης τους. Τουλάχιστον, ας αφήσουμε αυτούς να έχουν το κουράγιο να ζουν αυτή τη ζωή και να μην την κρύβουν από το βλέμμα των άλλων!
Καμία γνώμη δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι ανώτερη από τις αποφάσεις της ίδιας της συνείδησής μας, έτσι, ας αφήσουμε αυτή τη συνείδηση, αφού έχει φθάσει στην ύψιστη ανάπτυξή της, να είναι ο οδηγός μας σε όλα τα συνηθισμένα καθημερινά μας καθήκοντα. Όσο για την εσώτερη ζωή μας, ας επικεντρώσουμε όλη την προσοχή μας στο Ιδανικό που επιλέξαμε και ας κοιτάμε πάντα πέρα μακριά χωρίς ποτέ να ρίχνουμε μια ματιά στη λάσπη που βρίσκεται στα πόδια μας ….
Όσοι είναι ικανοί για μια τέτοια προσπάθεια είναι αληθινοί Θεόσοφοι. Όλοι οι άλλοι δεν είναι παρά μέλη λιγότερο ή περισσότερο αδιάφορα και συχνότατα άχρηστα.

Ε. Π. Μπλαβάτσκυ

Η Θεοσοφική Επιθεώρηση, Μάρτιος 21, 1889.

 

© blavatsky.gr 
Επιτρέπεται η αντιγραφή αποσπασμάτων υπό τον όρο ότι δεν γίνονται αλλαγές, δεν προστίθενται λέξεις ή εικόνες και ότι η πηγή αναγράφεται πλήρως και σωστά.