Πρακτικός Αποκρυφισμός

Όπως δείχνουν αρκετές από τις επιστολές στην ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ αυτού του μήνα υπάρχουν πολλοί που αναζητούν πρακτικές οδηγίες για τον Αποκρυφισμό. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο να εξηγήσουμε άπαξ δια παντός τα εξής:

  1. Την ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στον θεωρητικό και πρακτικό Αποκρυφισμό ή την, γενικά, γνωστή ως Θεοσοφία αφενός και την Αποκρυφιστική επιστήμη αφετέρου και
  2. Τη φύση των δυσκολιών που η μελέτη της τελευταίας συνεπάγεται.

Είναι εύκολο να γίνει κανείς Θεόσοφος. Κάθε άνθρωπος μεσαίας διανοητικής ικανότητας και με κλίση προς το μεταφυσικό, αγνός, ανιδιοτελής, που παίρνει μεγαλύτερη χαρά με το να δίνει βοήθεια στον διπλανό του παρά να παίρνει, που είναι πάντα πρόθυμος να θυσιάσει τη δική του ευχαρίστηση προς χάρη των άλλων και που αγαπάει την Αλήθεια, την Καλοσύνη και τη Σοφία για τις αξίες τους και όχι για το όφελος που μπορεί να του προσφέρουν, είναι Θεόσοφος.

Όμως, είναι τελείως διαφορετικό το να ακολουθήσει κανείς τον δρόμο που οδηγεί στη γνώση του καλού, από το να ξεχωρίζει ακριβώς το καλό από το κακό, έναν δρόμο που σε οδηγεί σε εκείνη τη δύναμη που με τη βοήθειά της μπορείς να επιτελείς το καλό που επιθυμείς, συχνά ακόμα και χωρίς να κάνεις φαινομενικά την παραμικρή κίνηση.

Επιπλέον, υπάρχει άλλο ένα σημαντικό στοιχείο που ο σπουδαστής θα πρέπει να γνωρίζει και τούτο είναι η τεράστια, σχεδόν απεριόριστη, ευθύνη που έχει ο δάσκαλος απέναντί του. Από τους Γκουρού της Ανατολής που διδάσκουν ανοιχτά ή κρυφά, μέχρι τους Καβαλιστές Δυτικών χωρών που αναλαμβάνουν να διδάξουν τις βάσεις της Ιερής Επιστήμης στους μαθητές τους – αυτοί οι Δυτικοί ιεροφάντες αγνοούν συχνά και οι ίδιοι τον κίνδυνο που διατρέχουν – όλοι αυτοί οι «Δάσκαλοι» υπόκεινται στον ίδιο απαράβατο νόμο.

Από τη στιγμή που ξεκινούν πράγματι να διδάξουν, από τη στιγμή που ασκούν οποιαδήποτε εξουσία – ψυχική, διανοητική ή φυσική – πάνω στους μαθητές τους, επωμίζονται όλα τα αμαρτήματα του μαθητή τους, σε σχέση με τις Απόκρυφες Επιστήμες, που έχουν γίνει είτε λόγω παραλείψεων είτε λόγω διάπραξης παραπτωμάτων, μέχρις ότου η μύηση μετατρέψει τον μαθητή σε Δάσκαλο και τον καταστήσει με τη σειρά του υπεύθυνο για άλλους.

Υπάρχει ένας παράξενος και μυστικιστικός θρησκευτικός νόμος, εξαιρετικά σεβαστός και εφαρμοσμένος στην Ορθόδοξη Εκκλησία, μισοξεχασμένος στη Ρωμαιοκαθολική και απολύτως ανύπαρκτος στην Προτεσταντική Εκκλησία. Χρονολογείται από τα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού και βασίζεται στον ανωτέρω νόμο του οποίου ήταν σύμβολο και έκφραση. Είναι το δόγμα της απόλυτης ιερότητας της σχέσης ανάμεσα στους αναδόχους που είναι προστάτες ενός παιδιού. Σιωπηρά αναλαμβάνουν τις αμαρτίες του νέο-βαπτισθέντος παιδιού – ( που μόλις έχει χρισθεί, όπως γίνεται και κατά τη μύηση, τί μυστήριο αλήθεια! ) – μέχρις ότου γίνει υπεύθυνο άτομο, ικανό να διακρίνει το καλό από το κακό. Έτσι, είναι σαφές το γιατί οι «Δάσκαλοι» είναι τόσο ολιγόλογοι και γιατί οι «Μαθητές» (Τσέλας) πρέπει να περνούν μια δοκιμαστική περίοδο επτά χρόνων για να αποδείξουν την καταλληλότητά τους και να αναπτύξουν τις ιδιότητες που είναι απαραίτητες για τη σιγουριά και του Δάσκαλου και του μαθητή.

Ο Αποκρυφισμός δεν είναι μαγεία. Είναι σχετικά εύκολο να μάθει κανείς τα μυστικά των επικλήσεων και τις μεθόδους της χρήσης των λεπτότερων αλλά παρόλα αυτά υλικών δυνάμεων της φύσης. Σύντομα, οι δυνάμεις της ζωώδους ψυχής του ανθρώπου ξυπνούν. Αμέσως αναπτύσσονται οι δυνάμεις εκείνες που η αγάπη του, το μίσος του, το πάθος του μπορούν να κινητοποιήσουν. Αυτό, όμως, είναι Μαύρη Μαγεία – Μαγγανεία. Γιατί το κίνητρο είναι αυτό και μόνο που κάνει την όποια άσκηση δύναμης να μετατρέπεται σε μαύρη, κακοήθη ή σε λευκή, ευεργετική Μαγεία. Είναι αδύνατο να χρησιμοποιήσει κανείς πνευματικές δυνάμεις εάν υπάρχει έστω και ελάχιστο ίχνος ιδιοτέλειας εκ μέρους του χειριστή. Γιατί εάν η πρόθεση δεν είναι απολύτως αγνή, το πνευματικό θα μετατραπεί σε ψυχιστικό, θα ενεργήσει στο αστρικό επίπεδο και τότε φοβερά αποτελέσματα μπορεί να προκληθούν. Οι δυνάμεις της ζωώδους φύσης μπορούν εξίσου να χρησιμοποιηθούν από τους ιδιοτελείς και τους εκδικητικούς όπως και από τους ανιδιοτελείς και τους ανεξίκακους. Οι πνευματικές δυνάμεις, όμως, διατίθενται μόνο σε αυτούς που είναι απόλυτα αγνοί – και αυτή είναι η ΘΕΙΑ ΜΑΓΕΙΑ.

Ποιές είναι, λοιπόν, οι προϋποθέσεις που απαιτούνται για να γίνει κανείς μαθητής της «Θείας Γνώσης»; Γιατί πρέπει να γίνει γνωστό ότι τέτοια διδασκαλία δεν είναι δυνατόν να δοθεί αν δεν εφαρμοστούν αυτές οι συγκεκριμένες προϋποθέσεις και αν δεν εκτελούνται κατά γράμμα στη διάρκεια των ετών της μελέτης. Τούτο είναι «εκ των ων ουκ άνευ» Κανείς δεν μπορεί να κολυμπήσει στα ρηχά. Κανένα πουλί δεν μπορεί να πετάξει αν δεν μεγαλώσουν τα φτερά του, αν δεν έχει ελεύθερο χώρο μπροστά του και θάρρος για να πετάξει με σιγουριά. Όποιος χειριστεί αμφίστομο ξίφος πρέπει να είναι απόλυτος κύριος του κοφτερού όπλου για να μην πληγωθεί – ή ακόμα χειρότερα για να μην πληγώσει άλλους με την πρώτη απόπειρα.

Για να δώσουμε, κατά προσέγγιση, μια ιδέα σχετικά με τις προϋποθέσεις που είναι απολύτως απαραίτητες για να ακολουθήσει κανείς τη μελέτη της Θείας Σοφίας με σιγουριά, δηλαδή χωρίς κίνδυνο το Θείο να αντικατασταθεί από τη Μαύρη Μαγεία, δίνουμε μια σελίδα από τους «μυστικούς κανόνες» με τους οποίους είναι εφοδιασμένος κάθε δάσκαλος στην Ανατολή. Τα λίγα αποσπάσματα που ακολουθούν έχουν επιλεγεί από ένα μακρύ κατάλογο και επεξηγούνται με τα εντός παρενθέσεως κείμενα.

  1. Η τοποθεσία όπου θα δεχτεί κανείς τη διδασκαλία πρέπει να είναι επιλεγμένη, ώστε να μην αποσπάται η προσοχή και να είναι γεμάτη από αντικείμενα που «επηρεάζουν» (μαγνητικά). Μεταξύ άλλων πρέπει να υπάρχουν τα πέντε ιερά χρώματα συγκεντρωμένα σε κύκλο. Το μέρος αυτό πρέπει να είναι ελεύθερο από οποιεσδήποτε επιβλαβείς επιδράσεις του περιβάλλοντος.

(Η τοποθεσία πρέπει να είναι απομονωμένη και να μην χρησιμοποιείται για άλλο σκοπό. Τα πέντε «ιερά χρώματα» είναι οι πρισματικές αποχρώσεις σε ορισμένη κατάταξη καθώς αυτά τα χρώματα είναι πολύ μαγνητικά. Η φράση «επιβλαβείς επιδράσεις» υπονοεί οποιεσδήποτε ενοχλήσεις μέσω διαφωνιών, διαπληκτισμών, αρνητικών συναισθημάτων κ.λ.π. καθώς θεωρούνται ότι είναι αισθητές στο αστρικό φως ,δηλαδή, στο περιβάλλον της τοποθεσίας και ότι αιωρούνται στην «ατμόσφαιρα». Η πρώτη αυτή προϋπόθεση φαίνεται αρκετά εύκολη να επιτευχθεί, εντούτοις επανεξεταζόμενη είναι μια από τις πιο δύσκολες.

  1. Πριν να επιτραπεί στον σπουδαστή να μελετήσει «ενώπιος ενωπίω» , πρέπει να αποκτήσει προκαταρκτική γνώση μέσα σε μια επίλεκτη παρέα άλλων αρχάριων μαθητών , ο αριθμός των οποίων πρέπει να είναι άρτιος.

(«Ενώπιος ενωπίω» σημαίνει, σε αυτή την περίσταση, μελέτη ανεξάρτητη ή μακριά από άλλους, οπότε ο μαθητής δέχεται τη διδασκαλία του ενώπιος ενωπίω είτε με τον εαυτό του (τον ανώτερο, Θεϊκό Εαυτό του ) ή - με τον γκουρού του. Τότε μόνο ο καθείς παίρνει το εις αυτόν οφειλόμενο μέρος των πληροφοριών, ανάλογα με το πώς έχει χρησιμοποιήσει τη γνώση του. Τούτο μπορεί να συμβεί μόνο περί το τέλος του κύκλου της διδασκαλίας.)

  1. Πριν εσύ (ο δάσκαλος) μεταδώσεις στον Λανού (μαθητή) σου τον καλό (ιερό) λόγο του Λαμρίν ή πριν του επιτρέψεις «να ετοιμαστεί» για το DUBJED, θα φροντίσεις ώστε ο νους του να είναι απολύτως εξαγνισμένος και ειρηνικός με όλους, ιδιαίτερα με τους άλλους Εαυτούς. Διαφορετικά, ο λόγος της Σοφίας και του Παγκόσμιου Νόμου θα διασκορπιστεί στους ανέμους.

(«Λαμρίν» είναι ένα έργο πρακτικών οδηγιών από τον Τσον-χα-πα, σε δύο μέρη : ένα για εκκλησιαστικούς και εσωτερικούς σκοπούς και ένα δεύτερο για εσωτερική χρήση. Το να «ετοιμαστείς για το DUBJED» σημαίνει να ετοιμάσεις τα σκεύη που χρησιμοποιούνται για μαντεία, όπως καθρέφτες και κρυστάλλους. Οι «άλλοι εαυτοί» αναφέρονται στους συσπουδαστές. Αν δεν βασιλεύει η ύψιστη αρμονία ανάμεσα στους σπουδαστές δεν είναι δυνατόν να επιτευχθεί ο στόχος. Ο δάσκαλος επιλέγει ανάλογα με τη μαγνητική και ηλεκτρική φύση των σπουδαστών, φέρνοντας κοντά και προσαρμόζοντας πολύ προσεκτικά τα θετικά και αρνητικά στοιχεία.)

  1. Κατά τη διάρκεια της μελέτης, ο μαθητής (ουπασάκα) πρέπει να φροντίσει να λειτουργεί όπως τα δάχτυλα του χεριού. Εσύ πρέπει να εντυπώσεις στη σκέψη τους πως ο,τιδήποτε πληγώνει τον έναν, πληγώνει και τους άλλους και αν η αγαλλίαση του ενός δεν αντηχεί στην καρδιά των άλλων τότε οι απαιτούμενες προϋποθέσεις δεν υφίστανται και είναι άχρηστο το να προχωρήσεις.

(Αυτό σπάνια θα συμβεί αν η προκαταρκτική επιλογή έγινε σύμφωνα με τις μαγνητικές απαιτήσεις. Είναι γνωστό ότι μαθητές (τσέλας) που, κατά τα άλλα, ήσαν υποσχόμενοι και κατάλληλοι να δεχτούν την αλήθεια, έπρεπε να περιμένουν χρόνια εξαιτίας του χαρακτήρα τους και της αδυναμίας που ένοιωθαν να συναρμονιστούν με τους συντρόφους τους. Διότι -)

  1. Οι συσπουδαστές πρέπει να εναρμονιστούν από τον Γκουρού όπως οι χορδές του λαούτου (βίνα) όπου η καθεμία είναι διαφορετική από τις άλλες, όμως, παράγει ήχους αρμονικούς προς τις άλλες. Μαζί πρέπει να συνθέτουν ένα πληκτρολόγιο που να ανταποκρίνεται, σε οποιοδήποτε σημείο, στο πιο ελαφρύ σου άγγιγμα (στο άγγιγμα του Δασκάλου).Κατ’ αυτόν τον τρόπο θα ανοίξει το μυαλό τους για να δεχτεί τις αρμονίες της Σοφίας που θα ηχήσουν ως γνώση στον καθένα χωριστά και σε όλους μαζί και θα δώσουν αποτελέσματα ευχάριστα για στους προεξάρχοντες θεούς ( τους προστάτες ή αγγέλους-προστάτες) και χρήσιμα για τον Λανού. Έτσι η Σοφία θα χαραχτεί για πάντα στις καρδιές τους και η αρμονία του νόμου δεν θα παραβιαστεί ποτέ.
  2. Όσοι επιθυμούν να αποκτήσουν τη γνώση που οδηγεί στα Σίντις (απόκρυφες δυνάμεις) πρέπει να απαρνηθούν όλες τις ματαιότητες της εγκόσμιας ζωής (σε αυτό το σημείο ακολουθεί απαρίθμηση των Σίντις).
  3. Κανείς δεν είναι δυνατόν να αισθάνεται διαφορετικός από τους συσπουδαστές του και να λέει «Είμαι ο σοφότερος», «Είμαι πιο ενάρετος και αρεστός στον δάσκαλο ή στην ομάδα μου από τον αδελφό μου» κ.λ.π. – και να παραμένει μαθητής. Οι σκέψεις του πρέπει, πρωταρχικά, να είναι προσηλωμένες στην καρδιά του και να αποδιώχνει κάθε εχθρική σκέψη προς οποιοδήποτε ον. Η καρδιά του πρέπει να διέπεται από το συναίσθημα της μη-χωριστικότητας τόσο προς τους υπόλοιπους ανθρώπους όσο και προς ό,τι υπάρχει στη Φύση, αλλιώς δεν μπορεί να επιτευχθεί ο στόχος.
  4. Ένας Λανού (μαθητής) πρέπει να φοβάται μόνο εξωγενείς επιδράσεις (μαγνητικές απορροές από ζώντα πλάσματα ). Έτσι, ενώ θα συνυπάρχει με όλα, στην εξώτερη φύση του, πρέπει να φροντίζει να ξεχωρίζει το εξωτερικό του σώμα από κάθε ξένη επίδραση: κανείς δεν πρέπει να χρησιμοποιεί άλλα αντικείμενα εκτός από τα δικά του. Πρέπει να αποφεύγει τη σωματική επαφή με ανθρώπους ή ζώα, (π.χ. να τον αγγίζουν ή να αγγίζει).

(Δεν επιτρέπονται κατοικίδια ζώα και απαγορεύεται να αγγίζει ορισμένα δέντρα και φυτά. Ένας μαθητής πρέπει να ζει, ας πούμε, στη δική του ατμόσφαιρα, για να την εξατομικεύει για αποκρυφιστικό σκοπό).

  1. Ο νους πρέπει να είναι ανοιχτός προς τις παγκόσμιες αλήθειες της φύσης για να μην καταντήσει το «Δόγμα της Καρδιάς» «Δόγμα του Οφθαλμού» (δηλαδή κενή εσωτερική τυπολατρία).
  2. Ο μαθητής δεν πρέπει να καταναλώνει ζωικής προελεύσεως τροφή οιουδήποτε είδους. Δεν πρέπει να πίνει κρασί, οινοπνευματώδη ποτά ή όπιο γιατί αυτά είναι σαν τα Λαμαγίν ( κακά πνεύματα) που αποβαίνουν εις βάρος του απερίσκεπτου, καταστρέφοντας την αντίληψη.
    (Το κρασί και τα οινοπνευματώδη ποτά θεωρούνται ότι εμπεριέχουν και συντηρούν τον κακό μαγνητισμό όσων βοήθησαν στην παρασκευή τους, ενώ το κρέας κάθε ζώου θεωρείται ότι διατηρεί τα ψυχικά χαρακτηριστικά του είδους στο οποίο ανήκει).
  3. Ο διαλογισμός, η αποχή γενικά, η τήρηση των ηθικών καθηκόντων, των ευγενών σκέψεων, των καλών πράξεων, η καλή διάθεση προς όλους και η αυταπάρνηση είναι τα πιο αποτελεσματικά μέσα για την απόκτηση της γνώσης και για να προετοιμασθεί κανείς να δεχτεί την υψηλότερη σοφία.
  4. Μόνο με αυστηρή τήρηση των προαναφερθέντων κανόνων ένας Λανού μπορεί να ελπίζει ότι θα αποκτήσει, σε εύθετο χρόνο, τα Σίντις των Αρχάτ , την καλλιέργεια που θα τον καταστήσει βαθμηδόν Ένα με το ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΝΟΛΟ.

Αυτά τα δώδεκα αποσπάσματα έχουν επιλεγεί από περίπου 73 κανόνες, η απαρίθμηση των οποίων θα ήταν άχρηστη καθόσον θα ήταν άνευ σημασίας για την Ευρώπη. Όμως, ακόμα και αυτοί οι λίγοι, είναι αρκετοί για να καταδείξουν το μέγεθος των δυσκολιών που σηματοδοτούν τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει ο μελλοντικός Ουπασάκα, ο γεννημένος και αναθρεμμένος σε Δυτικές χώρες.

Όλη η Δυτική και ιδιαίτερα η Αγγλική διαπαιδαγώγηση διαπνέεται από την αρχή της αντιζηλίας και του ανταγωνισμού. Κάθε παιδί ωθείται στην ταχύτερη μάθηση, στο να ξεπερνά τους φίλους του και να τους υποσκελίζει με κάθε δυνατό τρόπο. Αυτό που λανθασμένα ονομάζεται «ευγενής άμιλλα», επιμελώς, καλλιεργείται και το ίδιο πνεύμα υποθάλπεται και τονίζεται σε κάθε λεπτομέρεια της ζωής.

Με τέτοιες ιδέες να τον «διαποτίζουν» από την παιδική ηλικία, πώς μπορεί ένας Δυτικός να καταφέρει να νιώσει προς τους συμμαθητές του «σαν τα δάχτυλα ενός χεριού»; Επιπλέον οι συμμαθητές του δεν είναι της δικής του επιλογής με βάση την προσωπική συμπάθεια και εκτίμηση. Επιλέγονται από τον δάσκαλό του με τελείως διαφορετικά κριτήρια και αυτός που θα γίνει μαθητής πρέπει πρώτα να είναι αρκετά δυνατός να διαλύσει μέσα του όλα τα συναισθήματα απέχθειας και αντιπάθειας προς τους άλλους. Πόσοι Δυτικοί, άραγε, είναι έτοιμοι έστω και να το προσπαθήσουν ουσιαστικά;

Κι ύστερα ακολουθούν οι λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής, η εντολή να μην αγγίζει κανείς ούτε το χέρι των πιο στενών και αγαπημένων προσώπων. Πόσο αντιβαίνει αυτό προς τις Δυτικές απόψεις αγάπης και αγαθών συναισθημάτων! Πόσο φαίνεται ψυχρό και σκληρό! Θα έλεγαν, επίσης, ότι είναι εγωιστικό το να απέχει κανείς από το να προσφέρει χαρά στους άλλους μόνο και μόνο για να επιτυγχάνει τη δική του εξέλιξη. Ας αναβάλουν, λοιπόν, όσοι συμμερίζονται αυτή την άποψη, για μια άλλη ζωή, την απόπειρα να ακολουθήσουν τον δρόμο αυτό στα σοβαρά. Αλλά, ας μην καυχώνται μέσα στην φανταστική τους ανιδιοτέλεια. Γιατί στην πραγματικότητα, μόνο τα φαινόμενα τους εξαπατούν, οι συμβατικές ιδέες που βασίζονται στον συναισθηματισμό και στη διαχυτικότητα ή στην επονομαζόμενη φιλοφροσύνη, στοιχεία της πλασματικής ζωής, όχι επιταγές της Αλήθειας.

Όμως, ακόμα και αν παραμερίσουν αυτές τις δυσκολίες, που μπορεί να θεωρούνται «εξωτερικές», αν και η σημασία τους δεν είναι καθόλου μικρή, πώς μπορούν Δυτικοί μαθητές να «εναρμονιστούν» με τις παρούσες απαιτήσεις; Η προσωπικότητα έχει τόσο πολύ τονισθεί στην Ευρώπη και στην Αμερική που δεν υπάρχει ούτε μία σχολή καλλιτεχνών της οποίας τα μέλη να μην μισούν ή να μην φθονούν το ένα το άλλο. Το «Επαγγελματικό» μίσος και ο φθόνος έχουν γίνει παροιμιώδη. Ο καθένας αναζητεί τρόπους να επωφεληθεί ο ίδιος πάση θυσία. Έτσι ακόμα και οι ονομαζόμενες αβρότητες δεν είναι παρά μια κούφια μάσκα που καλύπτει αυτούς τους δαίμονες του μίσους και της ζηλοφθονίας.

Στην Ανατολή, το πνεύμα της «μη χωριστικότητας» ενσταλάζεται αδιαλείπτως, από την παιδική ηλικία, όπως ακριβώς στη Δύση το πνεύμα της αντιπαλότητας. Εκεί η προσωπική φιλοδοξία, τα προσωπικά συναισθήματα και οι επιθυμίες δεν ενθαρρύνονται σε σημείο που να γίνονται ανεξέλεγκτα. Όταν το έδαφος είναι καλό φυσιολογικά, καλλιεργείται με τον σωστό τρόπο και το παιδί ενηλικιώνεται έτσι ώστε η συνήθεια της υποταγής του κατώτερου Εαυτού στον Ανώτερο είναι δυνατή και πανίσχυρη. Στη Δύση, οι άνθρωποι βαδίζουν σύμφωνα με τις προσωπικές τους αρέσκειες ή απαρέσκειες ως προς τους άλλους ανθρώπους και θεωρούν τα πράγματα ως αρχές βάσει των οποίων ενεργούν, ακόμα και όταν δεν τα μεταφράζουν σε νόμους για την ίδια τη ζωή τους αλλά προσπαθούν μόνο να τα επιβάλουν στους άλλους.

Όσοι παραπονούνται ότι έμαθαν ελάχιστα στη Θεοσοφική Εταιρεία, ας λάβουν σοβαρά υπ’ όψη τους τα λόγια που γράφτηκαν σε ένα άρθρο στο «Ατραπός», τον περασμένο Φεβρουάριο: «Το κλειδί σε κάθε βαθμίδα είναι ο ίδιος ο μαθητής». «Ο φόβος του Θεού», δεν είναι «η αρχή της Σοφίας» αλλά η γνώση του ΕΑΥΤΟΥ που είναι η ΙΔΙΑ η ΣΟΦΙΑ.

Επομένως, πόσο σπουδαία και αληθινή φαίνεται στον μαθητή του Αποκρυφισμού που έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται μερικές από τις προαναφερθείσες αλήθειες, η απάντηση του Δελφικού Χρησμού προς όλους εκείνους που αναζητούσαν την Απόκρυφη Σοφία – λέξεις που επαναλάμβανε και τόνιζε κατ’ επανάληψη ο σοφός Σωκράτης: – ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ…

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑΣ

ΠΡΑΚΤΙΚΟΣ ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ

Σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο στο τεύχος του περασμένου μηνός με τίτλο «Πρακτικός Αποκρυφισμός» λέγεται ότι από τη στιγμή που ο «Δάσκαλος» αρχίζει να διδάσκει έναν μαθητή (τσέλα) επωμίζεται ο ίδιος όλες τις αμαρτίες του μαθητή, ως προς τις απόκρυφες επιστήμες, μέχρις ότου η μύηση καταστήσει τον μαθητή δάσκαλο και υπεύθυνο για άλλους με τη σειρά του.

«Η Δυτική σκέψη, έτσι όπως έχει εμποτιστεί επί γενεές με τον «ατομισμό», είναι πολύ δύσκολο να αναγνωρίσει το δίκαιο και, κατά συνέπεια, την αλήθεια αυτής της ρήσης. Γι’ αυτό θα επιθυμούσαμε να μας δοθεί περαιτέρω ερμηνεία για ένα γεγονός που κάποιοι μπορεί να νιώθουν διαισθητικά αλλά αδυνατούν να το εξηγήσουν λογικά». Σ.Ε.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ του ΕΚΔΟΤΗ: Η πιο λογική εξήγηση είναι το γεγονός ότι ακόμα και στην καθημερινή ζωή οι γονείς, οι τροφοί, οι παιδαγωγοί και οι διδάσκοντες θεωρούνται, γενικώς, υπεύθυνοι για τις συνήθειες και το μελλοντικό ήθος του παιδιού. Το μικρό, δυστυχισμένο πλάσμα που του μαθαίνουν οι γονείς του να κλέβει πορτοφόλια στους δρόμους δεν είναι υπεύθυνο για το αμάρτημα αυτό και τελικά επιφορτίζονται τις συνέπειες της πράξης εκείνοι που χάραξαν στο μυαλό του την ιδέα ότι έτσι έπρεπε να κάνει. Ας ελπίσουμε ότι η Δυτική Σκέψη, αν και διακατέχεται από τον «ατομικισμό», δεν έχει ατονήσει τόσο ώστε να μην αντιλαμβάνεται ότι θα ήταν λογικό και δίκαιο να λειτουργούσε διαφορετικά. Κι αν οι διαμορφωτές του εύπλαστου μυαλού του παιδιού, που δεν κατευθύνεται ακόμα από τη λογική, πρέπει να θεωρούνται υπεύθυνοι για τις αμέλειες ή τα παραπτώματα του και για τα αποτελέσματα που προκύπτουν από τη διαπαιδαγώγηση που του δίνουν σε αυτό το νεαρό στάδιο, ως εφόδιο για τη μετέπειτα ζωή, πόσο πιο πολύ υπεύθυνος είναι ο «Πνευματικός Γκουρού»; Ο τελευταίος, παίρνοντας τον μαθητή από το χέρι, τον οδηγεί και τον εισάγει σε έναν κόσμο που του είναι τελείως άγνωστος. Γιατί αυτός είναι ο κόσμος της αόρατης και παντοδύναμης ΑΙΤΙΟΤΗΤΑΣ, το λεπτό αλλά άθραυστο νήμα δηλαδή η δράση, ο παράγοντας και η δύναμη του Κάρμα και το ίδιο το Κάρμα στο επίπεδο της θείας σκέψης. Εφόσον το γνωρίσει, ο μυημένος δεν μπορεί πλέον να επικαλεσθεί άγνοια ακόμα και στην περίπτωση μιας πράξης που είναι καλή, αξιέπαινη ως προς το κίνητρό της, αλλά που επιφέρει το κακό. Και τούτο διότι η εξοικείωση με αυτό το μυστηριώδες βασίλειο δίνει τα μέσα στον Αποκρυφιστή να προβλέπει τα δύο μονοπάτια που ανοίγονται μπροστά από κάθε προμελετημένη ή μη πράξη και, έτσι, τον κάνει να ξέρει, με σιγουριά, ποιό θα είναι το αποτέλεσμα σε αυτή ή την άλλη περίπτωση. Εφόσον, λοιπόν, ο μαθητής ενεργεί βάσει αυτής της αρχής, αλλά δεν διαθέτει καμία βεβαιότητα ούτε για το όραμά του ούτε για τη δύναμη της ευθυκρισίας, δεν είναι φυσικό ο καθοδηγητής να πρέπει να είναι υπεύθυνος για τα παραπτώματα του ανθρώπου που έχει οδηγήσει σε αυτές τις επικίνδυνες περιοχές;.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ;

Νομίζω ότι μετά την ανάγνωση των προϋποθέσεων, που είναι απαραίτητες για την Απόκρυφη μελέτη, που δόθηκαν στο τεύχος του Απριλίου του ΛΟΥΣΙΦΕΡ, θα άρμοζε οι αναγνώστες του περιοδικού να εγκατέλειπαν κάθε ελπίδα να γίνουν Αποκρυφιστές. Στη Βρετανία, θεωρώ ότι θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο τέτοιες προϋποθέσεις να πραγ-ματωθούν, με μόνη εξαίρεση τα μοναστήρια. Με τη μελλοντική μου ιδιότητα του γιατρού (θεού θέλοντος) η όγδοη προϋπόθεση θα απεκλείετο παντελώς. Αυτό είναι πολύ λυπηρό, γιατί μου φαίνεται ότι η μελέτη του Αποκρυφισμού είναι εξόχως απαραίτητη για μια επιτυχή εξάσκηση του ιατρικού επαγγέλματος.

Θέλω να σας θέσω την ακόλουθη ερώτηση και θα χαιρόμουνα να τύχω απάντησης μέσω του ΛΟΥΣΙΦΕΡ. Είναι δυνατόν να μελετήσει κανείς τον Αποκρυφισμό στη Βρετανία;

Τελειώνοντας, αισθάνομαι υποχρεωμένος να σας πληροφορήσω ότι θαυμάζω το περιοδικό σας ως επιστημονικό πόνημα και ότι ειλικρινά το κατατάσσω, μαζί με την «Απομίμηση του Χριστού» στα θρησκευτικά μου βιβλία.

ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΚΡΙΧΤΟΝ

Άμπερντην, Κολέγιο Μάρισαλ

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΚΔΟΤΗ:- Αυτή είναι υπερβολικά απαισιόδοξη άποψη. Μπορεί κανείς να μελετήσει τις Απόκρυφες Επιστήμες και να αποκομίσει όφελος χωρίς να φθάσει στον ανώτερο Αποκρυφισμό. Ιδιαίτερα για την περίπτωση του επιστολογράφου μας και αναφορικά με τη μελλοντική ιδιότητα του γιατρού, «η Απόκρυφη γνώση βοτάνων και ορυκτών και η θεραπευτική δύναμη ορισμένων ειδών στη Φύση» είναι πολύ πιο σημαντική και χρήσιμη από τον μεταφυσικό και ψυχολογικό Αποκρυφισμό ή τα Θεοφάνεια. Για αυτό το λόγο, θα ήταν καλύτερο να μελετήσει και να προσπαθήσει να κατανοήσει τον Παράκελσο ή τους δύο Βαν Χέλμοντς παρά να αφομοιώσει τον Πατάνζαλι και τις μεθόδους της Ταράκα Ράτζια Γιόγκα.

Είναι δυνατόν να μελετήσει κανείς τον Αποκρυφισμό, (τις Απόκρυφες Επιστήμες ή τέχνες, επί το ορθότερο), στη Βρετανία όπως και σε κάθε άλλο σημείο του πλανήτη αν και εξ αιτίας των φοβερά αντίξοων συνθηκών που δημιουργούνται από την έντονη ιδιοτέλεια που κυριαρχεί στη χώρα και ενός μαγνητισμού που απωθεί την ελεύθερη εκδήλωση της Πνευματικότητας – η απομόνωση είναι η καλύτερη προϋπόθεση μελέτης.

ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ

(Στο ΛΟΥΣΙΦΕΡ του Ιουνίου 1889, η Ε.Π.Μ. δημοσίευσε μια επιστολή που αμφισβητούσε την «πρακτικότητα» ορισμένων προαπαιτήσεων για να γίνει κανείς μαθητής (τσέλα), έτσι όπως περιγράφονται στον «Πρακτικό Αποκρυφισμό». Απάντησε ως εξής σε μια υποσημείωση:)

Η μαθητεία δεν έχει σχέση με τρόπους επιβίωσης ή τα συναφή, γιατί ο άνθρωπος μπορεί να αποδεσμεύσει τελείως τη διάνοια από το σώμα του και το περιβάλλον του. Η μαθητεία είναι μια νοητική μάλλον κατάσταση παρά ζωή βασισμένη σε αυστηρούς και απαράβατους κανόνες στο φυσικό επίπεδο. Τούτο εφαρμόζεται κυρίως στο πρώιμο, δοκιμαστικό στάδιο, ενώ οι κανόνες που αναφέρονται στο ΛΟΥΣΙΦΕΡ του περασμένου Απριλίου αφορούν κανονικά ένα μεταγενέστερο στάδιο, το στάδιο της ουσιαστικής απόκρυφης εκπαίδευσης και της ανάπτυξης απόκρυφων δυνάμεων και διόρασης. Αυτοί, όμως, οι κανόνες καταδεικνύουν τον εφαρμόσιμο τρόπο ζωής που θα έπρεπε να ακολουθούν όλοι οι υποψήφιοι , εφόσον είναι ο πλέον ενδεδειγμένος για την επίτευξη των προσδοκιών τους.

Δεν πρέπει να λησμονείται ότι ο Αποκρυφισμός αφορά στον εσώτερο άνθρωπο που πρέπει να ενδυναμωθεί και να απελευθερωθεί από την κυριαρχία του φυσικού σώματος και του περιβάλλοντός του που οφείλουν να μπουν στην υπηρεσία του. Γι’ αυτό, η πρώτη και κύρια αναγκαιότητα της Μαθητείας είναι ένα πνεύμα απόλυτης ανιδιοτέλειας και αφοσίωσης στην Αλήθεια. Εν συνεχεία, αυτογνωσία και αυτοκυριαρχία. Αυτά είναι εξαιρετικά σημαντικά, ενώ η εξωτερική τήρηση καθιερωμένων κανόνων ζωής είναι ένα ζήτημα δευτερεύουσας σημασίας.

ΛΟΥΣΙΦΕΡ, Απρίλιος, Μάιος 1888

Ιούνιος ,1889

  1. Τόσο ιερός λογίζεται ο δεσμός, που έτσι δημιουργείται, κατά την Ορθόδοξη Εκκλησία, ,ώστε ο γάμος μεταξύ των αναδόχων του ίδιου παιδιού θεωρείται χείριστη αιμομιξία, θεωρείται παράνομος και επομένως διαλύεται. Αυτή δε η απόλυτη απαγόρευση προεκτείνεται ακόμα και στα παιδιά των αναδόχων.
  2. Ας μην ξεχνάμε ότι όλοι οι Τσέλας, συμπεριλαμβανομένων και των «λαϊκών» μαθητών, ονομάζονται 'Ουπασάκα' μέχρι την πρώτη μύησή τους οπότε αποκαλούνται 'Λανού-Ουπασάκα'. Μέχρι σήμερα, ακόμα και οι ανήκοντες σε Μοναστήρια των λάμα, που είναι απομονωμένοι, θεωρούνται «λαϊκοί».
  3. Με την φράση «επιτυχής πρακτική» εννοώ, « επιτυχής» ως προς εκείνον που τον αφορά.
 

© blavatsky.gr 
Επιτρέπεται η αντιγραφή αποσπασμάτων υπό τον όρο ότι δεν γίνονται αλλαγές, δεν προστίθενται λέξεις ή εικόνες και ότι η πηγή αναγράφεται πλήρως και σωστά.