Γιατί δεν επιστρέφω στην Ινδία

Η "Ανοιχτή Επιστολή" βρίσκεται στον 12ο Τόμο των Απάντων, σελ. 156 (Collected Writings, Vol.XII, p.156)

[ Αυτή η Ανοιχτή Επιστολή, ένα από τα πιο ιδιαίτερα και βαθέως περιπαθή έγγραφα που συνέγραψε ποτέ η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ., μπορεί να βρεθεί στα αυθεντικά Χειρόγραφα στα Αρχεία του Αντυάρ. Απευθυνόμενη στα Ινδικά Μέλη της Θεοσοφικής Εταιρείας την τελευταία χρονιά της ζωής της, με την επιστολή αυτή η Ε.Π.Μ. παίρνει θέση ως προς την καρμική κατάσταση που είχε δημιουργηθεί εξαιτίας της συμπεριφοράς των μελών της Θεοσοφικής Εταιρείας στο Άντυαρ και συγχρόνως ερμηνεύει το παρελθόν και ρίχνει άπλετο φως στο μέλλον.


Αυτή η Ανοιχτή Επιστολή είναι ένα μήνυμα προς όλους τους Θεόσοφους αδιακρίτως, βγαλμένο από την καρδιά της Ε.Π.Μ., που είχε υποφέρει πολλά. Περιέχει δηλώσεις που γίνονται πολύ σπάνια και διακηρύξεις που μόνον αυτοί που είναι βαθιά ριζωμένοι στη Θεοσοφική φιλοσοφία θα καταλάβουν και δεν θα μπερδέψουν με ‘αξιώσεις’, ‘δόγματα’ ή πλάνες μεγαλείων. Γεγονότα και συμπεριφορές που αναφέρονται σε αυτήν την Επιστολή δομούν ένα φόντο κατανόησης πάνω στο οποίο μπορούν να μετρηθούν κρίσεις που έγιναν σε μεταγενέστερα χρόνια μέσα στο πλαίσιο της Θεοσοφικής Εταιρείας.
Ο Ν. Ντ. Κανταλαβάλα παραθέτοντας μερικά σύντομα αποσπάσματα από αυτήν την Επιστολή στον Θεοσοφιστή, Τόμος ΧΧ, Οκτώβριος 1898, σελ. 23-24, αναφέρει ότι προοριζόταν αρχικά να κυκλοφορήσει στα Ινδικά Μέλη αλλά 'αργότερα, για κάποιους λόγους, δεν δημοσιεύθηκε'. Του επετράπη να πάρει ένα αντίγραφο. Με το ‘κλίμα’ που επικρατούσε εκείνην την εποχή στην Ινδική Θ.Ε., οι λόγοι που ο Κανταλαβάλα δεν διευκρινίζει, είναι εύκολο να προσδιορισθούν.
Δεν φαίνεται να υπάρχει κανένας λόγος αμφιβολίας περί της ακριβείας μίας δήλωσης του Ου.Κόλεμαν στη Θρησκευτικο-Φιλοσοφική Εφημερίδα (Σικάγο), της 16ης Σεπτεμβρίου 1893, σελ. 266, ότι αυτή η Ανοιχτή Επιστολή εστάλη στην Ινδία μεσάζοντος του Μπέρτραμ Κέϊτλεϋ, ο οποίος αναχώρησε από το Λονδίνο προς Ινδία, μετά από ειδική παράκληση της Ε.Π.Μ., κάποια στιγμή το καλοκαίρι του 1890, καταφθάνοντας στη Βομβάη στις 31 Αυγούστου 1890 (Ο Θεοσοφιστής, Τόμος ΧΙΙ, Πρόσθετο Οκτωβρίου 1890, σελ. ii-iii) Σύντομα εξελέγη Γενικός Γραμματέας του νεοσχηματισμένου Ινδικού Τμήματος της Θεοσοφικής Εταιρείας, το οποίο ιδρύθηκε την 1η Ιανουαρίου 1891.
Η Ανοιχτή Επιστολή που ακολουθεί, είναι ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια ‘πηγαίου υλικού’ διαθέσιμο σήμερα προς χρήση του μελλοντικού ιστορικού του Θεοσοφικού Κινήματος και τις πολλές του περιπέτειες. Αξίζει προσεκτική μελέτη απο μέρους όλων των σπουδαστών.-Συλλέκτης αποσπασμάτων. ]

Προς τα Αδέρφια μου από Αρυαβαρτα,

Πέρασαν πέντε χρόνια από τότε που έφυγα από την Ινδία, τον Απρίλιο του 1890.
Απ’όταν έφυγα και σε διάφορους καιρούς, πολλοί από τους Ινδούς αδελφούς μου έχουν δείξει μεγάλη ευγένεια· ειδικά αυτή τη χρονιά (1890), όταν, άρρωστη σχεδόν ετοιμοθάνατη, έλαβα από αρκετά Ινδικά Παραρτήματα επιστολές συμπόνοιας και διαβεβαιώσεις ότι δεν ξέχασαν αυτήν στην οποία η Ινδία και οι Ινδοί ήταν πιο πολύτιμοι απ’ότι η ίδια της η πατρίδα.

Είναι συνεπώς καθήκον μου να εξηγήσω γιατί δεν επιστρέφω στην Ινδία, τη συμπεριφορά μου σχετικά με τη νέα σελίδα που γυρίσθηκε στην ιστορία της Θεοσοφικής Εταιρείας και το γεγονός ότι εγώ βρέθηκα επίσημα στην κεφαλή του Θεοσοφικού Κινήματος της Ευρώπης. Επειδή δεν είναι μόνον εξαιτίας της κακής μου υγείας που δεν επιστρέφω στην Ινδία. Αυτοί που με έσωσαν από το θάνατο στο Αντυάρ, και δύο φορές έκτοτε, εύκολα μπορούσαν να με κρατήσουν στη ζωή εκεί, όπως με κρατούν εδώ. Υπάρχει όμως ένας σημαντικότερος λόγος. Μια γραμμή συμπεριφοράς έχει χαραχτεί για μένα εδώ και έχω βρει ανάμεσα στους Άγγλους και στους Αμερικάνους ό,τι τόσο καιρό μάταια έψαχνα στην Ινδία.

Στην Ευρώπη και την Αμερική, τα τελευταία τρία χρόνια, έχω συναντήσει εκατοντάδες ανδρών και γυναικών που έχουν το κουράγιο να ομολογούν την πίστη τους για την αληθινή ύπαρξη των Διδασκάλων και δουλεύουν για τη Θεοσοφία κάτω από τις γραμμές και την καθοδήγησή Τους, δοσμένες μέσω του ταπεινού μου εαυτού.

Στην Ινδία αντίθετα, από τη στιγμή της αναχωρήσής μου, το αληθινό πνεύμα αφοσίωσης στους Διδασκάλους και το κουράγιο να το ομολογεί κάποιος έχουν εξασθενήσει. Στο ίδιο το Αντυάρ μαίνονται αυξανόμενες συγκρούσεις και διαμάχες μεταξύ προσωπικοτήτων. Έχθρα – σχεδόν μίσος – που εγώ δεν προκάλεσα και διόλου άξιζα - έδειξαν προς εμένα αρκετά μέλη του προσωπικού. Φαίνεται να έχει συμβεί κάτι παράξενο και μυστηριώδες στο Αντυάρ αυτά τα τελευταία χρόνια. Ευθύς ως ένας Ευρωπαίος, με μεγίστη Θεοσοφική τάση, βαθειά αφοσιωμένος στην Αιτία, και προσωπικός φίλος δικός μου ή του Προέδρου, πατήσει το πόδι του στο Διοικητήριο, γίνεται αμέσως προσωπικός εχθρός του ενός ή του άλλου μας και, το χειρότερο, καταλήγει να βλάπτει και να εγκαταλείπει την Αιτία.

Ας γίνει κατανοητό ότι δεν κατηγορώ κανέναν. Γνωρίζοντας πώς να χρησιμοποιώ την ενεργητικότητα των δυνάμεων του Κάλι Γιούγκα, που επιδιώκουν να εμποδίσουν και να καταστρέψουν το Θεοσοφικό κίνημα, δεν θεωρώ αυτούς που έγιναν, ο ένας μετά τον άλλο, εχθρούς μου – και αυτό χωρίς κανένα δικό μου σφάλμα – όπως μπορεί να τους θεωρούσα αν ήταν αλλιώς.

Ένας από τους κύριους παράγοντες της επαναφύπνισης του Αρυαβάρτα, που είναι μέρος της δουλειάς της Θεοσοφικής Εταιρείας, ήταν το ιδανικό των Διδασκάλων. Αλλά εξαιτίας της έλλειψης κρίσης, ελευθερίας βούλησης και διάκρισης, και με τις ελευθερίες που πάρθηκαν στο Όνομά και στις Προσωπικότητές Τους[1], δημιουργήθηκε τεράστια εσφαλμένη αντίληψη σχετικά με Αυτούς. Ήμουν δεσμευμένη με όρκο να μην αποκαλύψω ποτέ ολόκληρη την αλήθεια σε οποιονδήποτε, εκτός εκείνων, όπως ο Νταμοντάρ, που τελικά επιλέχτηκαν και καλέσθηκαν από Αυτούς. Το μόνο που μου επιτρεπόταν να απποκαλύψω ήταν ότι υπάρχουν κάπου τέτοιοι σπουδαίοι άνθρωποι· ότι μερικοί από Αυτούς ήταν Ινδοί· ότι ήταν σοφοί όσο κανένας άλλος σε όλη την αρχαία σοφία της Γκούπτα-Βίντυα, και είχαν αποκτήσει όλα τα Σίντις, όχι όπως αυτά αναπαριστάνονται σε παράδοση και στούς ‘τυφλούς’ των αρχαίων γραπτών, αλλά όπως είναι στην πραγματικότητα και στη φύση· και επίσης ότι εγώ ήμουν ένας Τσέλα (μαθητής) ενός εξ Αυτών. Ανάμεσα όμως στους Ινδούς, οι μεγαλύτερες και πιο γελοίες φαντασίες αναπτύχθηκαν σύντομα σχετικά με Αυτούς. Τους ανέφεραν ως ‘Μαχάτμας’ και ακόμη μερικοί υπερβολικά ένθερμοι φίλοι Τους ευτέλιζαν με περίεργες φανταστικές εικονοποιήσεις τους· οι αντίπαλοί μας, περιγράφοντας έναν Μαχάτμα ως έναν τελειωμένο Τζιβαμούκτα, έπειθαν ότι ως τέτοιος δεν Του επιτρεπόταν να κρατήσει οποιαδήποτε επικοινωνία με άτομα αυτού του κόσμου. Ισχυριζόντουσαν επίσης ότι εφόσον βρισκόμαστε στο Κάλι Γιούγκα, είναι αδύνατο να υπάρχουν Μαχάτμας στην εποχή μας.

Παρά αυτές τις πρώτες εσφαλμένες αντιλήψεις, η ιδέα των Διδασκάλων, και η πίστη σε Αυτούς, έχει ήδη επιφέρει τους θετικούς καρπούς της στην Ινδία. Η κύρια επιθυμία τους ήταν να διατηρήσουν το αληθινό θρησκευτικό και φιλοσοφικό πνεύμα της αρχαίας Ινδίας· να υπερασπισθούν την Αρχαία Σοφία που περιέχεται στα Νταρσάνας και τα Ουπανισάντ από τις συστηματικές επιθέσεις των ιεραποστόλων· και εντέλει να επαναφυπνίσουν το κοιμισμένο ηθικό και πατριωτικό πνεύμα σε αυτούς τους νέους στους οποίους είχε σχεδόν εξαφανιστεί εξαιτίας της κολλεγιακής εκπαίδευσης. Πολύ εξ αυτού έχει κατορθωθεί από και μέσω της Θεοσοφικής Εταιρείας, παρά τα σφάλματα και τις ατέλειές της.

Χωρίς τη Θεοσοφία, θα είχε η Ινδία τον Τουκαράμ Τατύα της, με το ανεκτίμητο έργο που κάνει και που κανείς στην Ινδία δεν σκέφθηκε ποτέ να κάνει πριν από αυτόν; Χωρίς τη Θεοσοφική Εταιρεία, θα είχε σκεφθεί ποτέ η Ινδία να πάρει από τα χέρια μορφωμένων αλλά χωρίς πνεύμα Ανατολιστών το χρέος να ξαναζωντανέψουν, να μεταφράσουν και να εκδόσουν τα Ιερά Βιβλία της Ανατολής, να τα εκλαϊκεύσουν και να τα πουλήσουν σε φθηνότερες τιμές, και συγχρόνως σε πολύ σωστότερη μορφή απ’ ότι είχε γίνει ποτέ στην Οξφόρδη; Θα το είχε ποτέ σκεφθεί ο ίδιος ο σεβαστός και αφοσιωμένος αδερφός Τουκαράμ Τατύα να το κάνει εάν δεν είχε γίνει μέλος της Θεοσοφικής Εταιρείας; Και το σημαντικότερο, τουλάχιστον ένας από εσάς έχει πλήρως επωφεληθεί απ’αυτό τούτο το γενγονός· και εάν η Εταιρεία δεν είχε δώσει στην Ινδία κανέναν άλλον παρά μόνον αυτόν τον Αντέπτ (τον Νταμοντάρ), ο οποίος έχει τώρα την προοπτική να γίνει μια μέρα ένας Μαχάτμα, παρά το Κάλι Γιούγκα, αυτό και μόνο θα ήταν απόδειξη ότι δεν ήταν μάταιο που ιδρύθηκε στη Νέα Υόρκη και μεταφυτεύθηκε στην Ινδία (η Εταιρεία). Τέλος, εάν οποιοσδήποτε ανάμεσα στα τριακόσια εκατομμύρια της Ινδίας μπορεί να αποδείξει με απτές αποδείξεις ότι η Θεοσοφία, η Θεοσοφική Εταιρεία, ή ακόμη και ο ταπεινός μου εαυτός, υπήρξαμε τα μέσα να κάνουμε το παραμικρό κακό, είτε στη χώρα είτε σε οποιονδήποτε Ινδό, ότι οι Ιδρυτές είναι ένοχοι επειδή διδάσκουν επιβλαβείς θεωρίες, ή ότι προσφέρουν κακές συμβουλές – τότε και τότε μόνο, μπορεί να μου προσαφθεί ως έγκλημα ότι προώθησα το ιδανικό των Διδασκάλων και ότι ίδρυσα τη Θεοσοφική Εταιρεία.

Ακριβώς, καλοί μου και αξέχαστοι Ινδοί αδερφοί, το όνομα και μόνο των αγίων Διδασκάλων, το οποίο είχε κάποια στιγμή επικληθεί με προσευχές για την ευλογία Τους, από τη μία άκρη της Ινδίας ως την άλλη – το όνομα Τους και μόνο έχει επιφέρει μεγάλη αλλαγή προς το καλύτερο στη χώρα σας. Δεν είναι στον συνταγματάρχη Όλκοτ ή στον εαυτό μου που οφείλετε οτιδήποτε, αλλά τα μάλλα σε αυτά τα ονόματα, που έγιναν μόλις προ ολίγων χρόνων καθημερινές λέξεις στα στόματά σας.

Αυτό συνέβαινε, όσο έμεινα στο Αντυάρ, και τα πράγματα κυλούσαν αρκετά ομαλά, επειδή ο ένας ή ο άλλος των Διδασκάλων ήταν σχεδόν μόνιμα παρών μεταξύ μας, και το πνεύμα τους πάντοτε προστάτευε τη Θεοσοφική Εταιρεία από αληθινό κακό. Το 1884 όμως, ο συνταγματάρχης Όλκοτ και εγώ φύγαμε για μια επίσκεψη στην Ευρώπη, και ενώ λείπαμε, χτύπησε ο κεραυνός Παντρί-Κουλόμπ. Επέστρεψα τον Νοέμβριο και αρρώστησα πολύ επικίνδυνα. Ήταν εκείνη την περίοδο και κατά την απουσία του συνταγματάρχη Όλκοττ στη Μπούρμα, όπου φυτεύθηκαν από τους εχθρούς μας, οι σπόροι όλων των μελλοντικών μας αγώνων και – ας πω αμέσως – της αποσύνθεσης της Θεοσοφικής Εταιρείας. Το ότι με τη συνομωσία Πάττερσον-Κουλόμπ -Χόγκστον και τη λιγοψυχία των Θεοσοφιστών, η Εταιρεία δεν κατέρρευσε εκείνη τη δεδομένη στιγμή, η προστασία της θα πρέπει να είναι αρεκετή απόδειξη.

Κλονισμένοι στην πίστη τους, οι λιγόψυχοι άρχισαν να ρωτούν: ‘Γιατί, εάν οι Διδάσκαλοι είναι αληθνοί Μαχάτμας, επέτρεψαν να συμβούν τέτοια πράγματα, ή γιατί δεν χρησιμοποίησαν τις δυνάμεις Τους να καταστρέψουν αυτή την πλοκή ή συνομωσία ή ακόμη και αυτόν τον άνδρα ή αυτή τη γυναίκα;’ Και όμως είχε εξηγηθεί αμέτρητες φορές ότι κανείς Αντέπτ της Ορθής Ατραπού δεν θα εμπλακεί με τη σωστή λειτουργία του Κάρμα. Ούτε καν οι μεγαλύτεροι Γιόγκι μπορούν να παρακάμψουν την πρόοδο του Κάρμα ή να συγκρατήσουν τα φυσικά αποτελέσματα δράσεων για περισσότερο από μια μικρή περίοδο, και ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση, αυτά τα αποτελέσματα θα επιβεβαιωθούν αργότερα με δεκαπλάσια δύναμη, διότι τέτοιος είναι ο απόκρυφος νόμος του Κάρμα και των Νιντάνας.

Και πάλι, ούτε ακόμη και τα μεγαλύτερα φαινόμενα δεν θα βοηθήσουν στην αληθινή πνευματική πρόοδο. Πρέπει ο καθένας απο μας να κερδίσει το Μόκσα ή το Νιρβάνα με την αξία του, όχι επειδή ένας Γκουρού ή ένα Ντέβα θα μας βοηθήσει να κρύψουμε τα ελαττώματά μας. Δεν υπάρχει αξία στο να είσαι ένα άσπιλο Ντέβα ή Θεός· αλλά υπάρχει η αιώνια λάμψη του Μόκσα (απελευθέρωση) που μόλις και διακρίνεται από τον άνθρωπο, ο οποίος γίνεται σαν Θεός και Θεότητα από τους προσωπικούς του αγώνες. Είναι αποστολή του Κάρμα να τιμωρήσει τον ένοχο και όχι το καθήκον οποιουδήποτε Διδασκάλου. Αυτοί όμως που δρουν σύμφωνα με τις διδασκαλίες Τους και ζουν τη ζωή της οποίας Αυτοί είναι τα καλύτερα υποδείγματα, δεν θα εγκαταλειφθούν ποτέ από Αυτούς και θα βρίσκουν πάντοτε την ευεργετική Τους βοήθεια όποτε χρειάζεται, είτε φανερά είτε αόρατα. Αυτό φυσικά απευθύνεται σε αυτούς που δεν έχουν ήδη χάσει εντελώς την πίστη τους στους Διδασκάλους· αυτοί που ποτέ δεν έχουν πιστέψει, ή έχουν πάψει να πιστεύουν σε Αυτούς, είναι ελεύθεροι να έχουν τις απόψεις τους.( Κανείς, εκτός από τους ίδιους ίσως κάποια ημέρα, δεν θα είναι ο χαμένος εξ αυτού.)

Όσο για τον εαυτό μου, ποιος μπορεί να με κατηγορήσει ότι έδρασα σαν απατεώνας; Ότι έχω πάρει, παραδείγματος χάριν, μια πίττα από ζωντανή ψυχή; Ότι έχω ζητήσει ποτέ χρήματα, ή ακόμη ότι έχω δεχθεί χρήματα, παρά του ότι μου είχαν επανειλημμένα προσφερθεί μεγάλα ποσά! Όσοι, παρά ταύτα, έχουν επιλέξει να σκέφτονται διαφορετικά, θα πρέπει να εξηγήσουν αυτό που ακόμη και οι συκοφάντες μου της τάξης των Παντρί και της Εταιρείας Ψυχικής Έρευνας δεν μπόρεσαν να εξηγήσουν, δηλαδή το κίνητρο για τέτοια απάτη. Θα πρέπει να εξηγήσουν γιατί, αντί να δέχομαι και να φτιάχνω χρήματα, έδωσα στην Εταιρεία κάθε πένα που κέρδισα γράφοντας για τις εφημερίδες, γιατί συγχρόνως σχεδόν πέθανα από υπερεργασία και αδιάκοπη δουλειά χρόνο με το χρόνο, έως ότου η υγεία μου υποχώρησε, ώστε, χωρίς την επανειλημμένη βοήθεια των Διδασκάλων μου, θα έπρεπε να είχα πεθάνει προ καιρού από τις επιδράσεις τέτοιας εθελοντικής σκληρής εργασίας. Όσο για την εξωφρενική θεωρία του Ρώσσου κατασκόπου, εάν ακόμη πιστεύεται από κάποιους ανόητους, έχει προ πολλού, εν πάση περιπτώσει, εξαφανισθεί επισήμως από τις απόψεις των Αγγλο-Ινδών.[2]

Και εάν, λέω, σε εκείνη την κρίσιμη στιγμή, τα μέλη της Εταιρείας, και ειδικά οι αρχηγοί της στο Αντυάρ, Ινδοί και Ευρωπαίοι, είχαν σταθεί μαζί ως ένας άνδρας, σταθεροί στην πίστη τους για την πραγματικότητα και τη δύναμη των Διδασκάλων, η Θεοσοφία θα είχε βγει προς τα έξω πιο θριαμβευτικά από ποτέ, και κανένας από τους φόβους τους δεν θα έιχε ποτέ πραγματοποιηθεί, όσο πανούργες και αν ήταν οι νομικές παγίδες που στήθηκαν για μένα, και οποιαδήποτε λάθη και σφάλματα κρίσης και να έκανα εγώ, ο ταπεινός εκπρόσωπος τους, στον εκτελεστικό χειρισμό του θέματος.

Η εντιμότητα όμως και το κουράγιο των Αρχών του Αντυάρ και των λίγων Ευρωπαίων που είχαν πιστέψει στους Διδασκάλους, δεν ήταν ισότιμα της δοκιμασίας, όταν αυτή ήρθε. Παρά τις διαμαρτυρίες μου, εκδιώχθηκα από το Διοικητήριο. Άρρωστη καθώς ήμουν, για την αλήθεια σχεδόν πέθαινα, όπως είπαν οι γιατροί, και όμως διαμαρτυρήθηκα και θα μαχόμουν για τη Θεοσοφία στην Ινδία μέχρι την τελευταία μου αναπνοή, εάν είχα βρει αφοσιωμένη υποστήριξη. Όμως μερικοί φοβόντουσαν νομικά μπλεξίματα, μερικοί την Κυβέρνηση, ενώ οι καλύτεροί μου φίλοι πίστεψαν στις απειλές των γιατρών ότι θα πέθαινα εάν έμενα στην Ινδία. Έτσι με έστειλαν στην Ευρώπη για να ανακτήσω τις δυνάμεις μου με την υπόσχεση να γυρίσω γρήγορα στο αγαπημένο μου Αρυαβάρτα.[3]

Έφυγα λοιπόν και αμέσως ξεκίνησαν ίντριγκες και φήμες. Ακόμη και στη Νάπολη ήδη, έμαθα ότι αναφερόταν ότι σκέφτομαι να ξεκινήσω στην Ευρώπη μια ‘ανταγωνιστική Εταιρεία’ και να κάνω σκόνη το Αντυάρ (!!). Σε αυτό γέλασα. Μετά εφημολογείτο ότι είχα εγκαταλειφθεί από τους Διδασκάλους, ότι ήμουν δύσπιστη σε Αυτούς, ότι έκανα το ένα ή το άλλο. Κανένα από αυτά δεν είχε στην πραγματικότητα την παραμικρή αλήθεια ή βάση. Μετά κατηγορήθηκα ότι ήμουν ένα διάμεσο με παραισθήσεις, το οποίο είχε μπερδέψει ‘φαντάσματα’ για ζώντες Διδασκάλους· ενώ άλλοι δήλωσαν ότι η αληθινή Ε. Π. Μπλαβάτσκυ ήταν νεκρή – είχε πεθάνει μέσω της απερίσκεπτης χρήσης της Κουνταλίνης – και ότι η μορφή είχε έκτοτε καταληφθεί από ένα Ντούγκπα[4] Τσέλα, που ήταν η παρούσα Ε.Π.Μπλαβάτσκυ.

Κάποιοι άλλοι με θεώρησαν μάγισσα, η οποία για δικούς της σκοπούς έπαιξε τον ρόλο του φιλανθρώπου που αγαπούσε την Ινδία,( ενώ στην πραγματικότητα έσκυπτα πάνω στην καταστροφή όλων αυτών που είχαν την ατυχία να έλθουν σε ψυχική επαφή μαζί μου). Στην πραγματικότητα, οι ψυχικές δυνάμεις που μου καταλογιζόντουσαν από τους εχθρούς μου, οποτεδήποτε ένα γεγονός ή ένα ‘φαινόμενο’ δεν μπορούσε να εξηγηθεί, είναι τόσο σπουδαίες που αυτές και μόνο θα με έκαναν έναν πολύ διακεκριμένο Αντέπτ- ανεξαρτήτως οποιoυδήποτε διδασκάλου ή Μαχάτμα.

Εν περιλήψει, μέχρι το 1886, όπου και δημοσιεύθηκε η αναφορά S.P.R[5]. και αυτή η σαπουνόφουσκα έσκασε πάνω από τα κεφάλια μας, ήταν μια μακρά σειρά ψευδών κατηγοριών, με κάθε αλληλογραφία να φέρνει κάτι νέο. Δεν θα αναφέρω κανένα· ούτε έχει σημασία ποιός είπε κάτι και ποιός το επανέλαβε. Ένα πράγμα είναι σίγουρο· με την εξαίρεση του Συνταγματάρχη Όλκοττ, όλοι φαινόντουσαν να εξορίζουν τους Διδασκάλους από τις σκέψεις τους και το πνεύμα Τους από το Αντυάρ. Κάθε πιθανή στη φαντασία αναρμοστιά συνδέθηκε με αυτά τα άγια ονόματα και εγώ και μόνο κρίθηκα υπεύθυνη για κάθε δυσάρεστο γεγονός που συνέβη, για κάθε λάθος που έγινε. Σε μια επιστολή που έλαβα από τον Νταμοντάρ το 1886, με ενημέρωσε ότι η επιρροή των Διδασκάλων γινόταν μέρα με τη μέρα ασθενέστερη στο Αντυάρ· ότι παρουσιάζονταν καθημερινά ως ‘Γιόγκι δεύτερης κατηγορίας’, ότι μερικοί τους αρνούνταν εντελώς, ενώ ακόμη και αυτοί που πίστευαν και είχαν παραμείνει πιστοί σε Αυτούς, φοβόντουσαν ακόμη και να προφέρουν τα ονόματα Τους.

Τελικά με παρότρυνε πολύ έντονα να γυρίσω, λέγοντας ότι φυσικά οι Διδάσκαλοι θα φρόντιζαν η υγεία μου να μη ζημιωθεί από αυτό. Έγραψα επί τούτου στον Συνταγματάρχη Όλκοττ, παρακαλώντας τον να με αφήσει να επιστρέψω, υποσχόμενη ότι εάν χρειαζόταν θα έμενα στο Ποντισερύ σε περίπτωση που η παρουσία μου δεν ήταν επιθυμητή στο Αντυάρ. Σε αυτό έλαβα τη γελοία απάντηση ότι με το που θα επέστρεφα, θα με έστελναν στα νησιά Ανταμάν ως Ρωσσίδα κατάσκοπο, πράγμα το οποίο ο Συνταγματάρχης Όλκοτ ανακάλυψε αργότερα ότι ήταν εντελώς αναληθές. Η ετοιμότητα με την οποία βρέθηκε τέτοια παιδαριώδης πρόφαση για να κρατηθώ μακριά από το Αντυάρ δείχνει σε καθαρά χρώματα την αχαριστία αυτών στους οποίους είχα δώσει τη ζωή και την υγεία μου. Συν τοις άλλοις, ύστερα, απ’ό,τι κατάλαβα, από εισήγηση του Εκτελεστικού Συμβουλίου, κάτω από το εντελώς παράλογο πρόσχημα ότι, σε περίπτωση θανάτου μου, οι κληρονόμοι μου μπορεί να ζητήσουν μέρος της ιδιοκτησίας στο Αντυάρ, ο Πρόεδρος μου έστειλε ένα νομικό κείμενο να υπογράψω, με το οποίο αποποιούμουν επισήμως κάθε δικαιώματος στο Διοικητήριο ή ακόμη και να ζήσω εκεί χωρίς την άδεια του Συμβουλίου. Αυτό, παρά του ότι είχα ξοδέψει αρκετές χιλιάδες ρουπίες των δικών μου προσωπικών χρημάτων, και είχα αφιερώσει το μερίδιο μου από τα κέρδη του Θεοσοφιστή για την αγορά της οικίας και των επίπλων. Παρόλα αυτά υπέγραψα την αποποίηση χωρίς μια λέξη διαμαρτυρίας. Είδα ότι δεν με ήθελαν και έμεινα στην Ευρώπη παρά την έντονη επιθυμία μου να γυρίσω στην Ινδία. Πώς μπορούσα να κάνω αλλιώς παρά να νιώθω ότι όλοι μου οι κόποι είχαν ανταμειφθεί με αχαριστία, όταν οι υπερεπείγουσες επιθυμίες μου να επιστρέψω απαντήθηκαν με ελαφρές δικαιολογίες και απαντήσεις εμπνευσμένες από αυτούς που ήταν εχθρικοί απέναντί μου;

Το αποτέλεσμα αυτού είναι πολύ εμφανές. Γνωρίζετε πολύ καλά την κατάσταση των πραγμάτων στην Ινδία για να επιμείνω περισσότερο σε λεπτομέρειες. Με μια λέξη, από τη στιγμή της αποχώρησής μου, όχι μόνο έχει η δραστηριότητα του κινήματος εκεί σταδιακά εξασθενήσει, αλλά αυτοί για τους οποίους είχα τα βαθύτερα συναισθήματα, όπως μια μητέρα για τα παιδιά της, έχουν στραφεί εναντίον μου. Ενώ στη Δύση, με το που δέχθηκα την πρόσκληση να έρθω στο Λονδίνο, βρήκα ανθρώπους – παρά την αναφορά S.P.R. και τις άγριες υποψίες και τα σενάρια που έβαιναν αχαλίνωτα προς όλες τις κατευθύνσεις – να πιστεύουν στην αλήθεια της μεγάλης Αιτίας. Έδωσα μάχη για και με τη δική μου καλή πίστη.

Δρώντας κάτω από τις εντολές των Διδασκάλων, ξεκίνησα ένα καινούριο κίνημα στη Δύση πάνω στις αρχικές γραμμές· ίδρυσα τον Εωσφόρο και τη Στοά που φέρει το όνομά μου. Αναγνωρίζοντας την περίφημη δουλειά που έγινε στο Αντυάρ από τον Συνταγματάρχη Όλκοττ και άλλους όσον αφορά την πραγματοποίηση της δεύτερης εκ των τριών Εξαγγελιών της Θεοσοφικής Εταιρείας, δηλαδή την προώθηση της μελέτης της ανατολικής φιλοσοφίας, ήμουν αποφασισμένη να πραγματοποιήσω εδώ τις άλλες δύο. Όλοι γνωρίζουν την επιτυχία τους (αυτών των δύο).

Ζητήθηκε δύο φορές από τον Συνταγματάρχη Όλκοτ να έρθει από μακριά, και μετά έμαθα ότι με ήθελαν ακόμη μία φορά στην Ινδία – εν πάση περιπτώσει κάποιοι (μερικοί). Όμως η πρόσκληση ήλθε πολύ αργά· ούτε ο γιατρός μου θα το επέτρεπε, ούτε εγώ θα μπορούσα, εάν ήθελα να είμαι αληθινή στις δεσμεύσεις της ζωής μου και τους όρκους, να ζήσω τώρα πια στο Διοικητήριο από το οποίο οι Διδάσκαλοι και το πνεύμα Τους έχουν σχεδόν εξορισθεί. Η παρουσία των πορτραίτων τους δεν θα βοηθήσει· αποτελούν νεκρό γράμμα. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ ποτέ να επιστρέψω στην Ινδία με οποιαδήποτε άλλη ιδιότητα παρά ως η πιστή Τους πράκτορας. Και καθώς, εκτός αν παρουσιασθούν μέσα στο Συμβούλιο αυτοπροσώπως (το οποίο σίγουρα δεν θα έκαναν ποτέ τώρα), καμία συμβουλή μου σε απόκρυφες γραμμές δεν φαίνεται πιθανό να είναι δεκτή, εφόσον το γεγονός της σχέσης μου με τους Διδασκάλους αμφισβητείται, και μερικοί ακόμη το αρνούνται εντελώς· και με το να μην έχω εγώ η ίδια κανένα δικαίωμα στο Διοικητήριο, ποιός λόγος υπάρχει για μένα να ζήσω στο Αντυάρ;

Το γεγονός είναι αυτό. Στη θέση μου, τα ημίμετρα είναι χειρότερα απ’ό,τι η έλλειψη μέτρων. Οι άνθρωποι είτε πρέπει να πιστεύουν εντελώς σε μένα ή να μην με πιστεύουν καθόλου. Κανένας Θεόσοφος δεν είναι υποχρεωμένος να πιστεύει, αλλά είναι εντελώς άχρηστο οι άνθρωποι να μου ζητούν να τους βοηθήσω, εάν δεν πιστεύουν σε μένα. Εδώ στην Ευρώπη και στην Αμερική είναι πολλοί που δεν κάμφθηκαν ποτέ στην αφοσίωση τους στη Θεοσοοφία· συνεπώς η εξάπλωση της Θεοσοφίας και της Θεοσοφικής Εταιρείας στη Δύση κατά τη διάρκεια των τριών τελευταίων χρόνων υπήρξε εξαιρετική.

Ο κύριος λόγος γι’ αυτό ήταν ότι διευκολύνθηκα και παροτρύνθηκα από την αφοσίωση ενός συνεχώς αυξανόμενου αριθμού μελών στην Αιτία και σε Αυτούς που την καθοδηγούν, να ιδρύσω ένα Εσωτερικό Τμήμα, στο οποίο θα μπορώ να διδάξω κάτι από αυτό που έμαθα, σε αυτούς που μου έχουν εμπιστοσύνη και που αποδεικνύουν αυτή την εμπιστοσύνη τους με την ανιδιοτελή τους εργασία στη Θεοσοφία και στη Θεοσοφική Εταιρεία. Για το μέλλον λοιπόν, είναι πρόθεσή μου να να αφιερώσω τη ζωή μου και την ενέργειά μου στο Εσωτερικό Τμήμα και στη διδασκαλία αυτών των οποίων έχω την εμπιστοσύνη. Είναι άχρηστο να πρέπει να χρησιμοποιήσω τον λίγο χρόνο που έχω μπροστά μου για να δικαιώσω τον εαυτό μου μπροστά σε αυτούς που δεν νιώθουν σίγουροι για την αληθινή ύπαρξη των Διδασκάλων, μόνο επειδή, παρανοώντας με, τους βολεύει να με υποπτεύονται.

Και ας πω αμέσως, προς αποφυγή παρεξήγησης, ότι ο μόνος λόγος που δέχθηκα την εξωτερική κατεύθυνση των Ευρωπαϊκών υποθέσεων ήταν να σώσω αυτούς που αληθινά έχουν τη Θεοσοφία στην καρδιά και εργάζονται για αυτήν και την Εταιρεία, από το να εμποδίζονται από αυτούς που όχι μόνο δεν νοιάζονται για τη Θεοσοφία, όπως δόθηκε από τους Διδασκάλους, αλλά να εργάζονται ενάντια και των δύο, προσπαθώντας να υποτιμήσουν και να δράσουν αντίθετα στην επίδραση της καλής δουλειάς που έχει γίνει, τόσο με την ανοικτή άρνησή τους στην ύπαρξη των Διδασκάλων, με δεδηλωμένη και πικρή εχθρότητα εναντίον μου, όσο και ενώνοντας τις δυνάμεις τους με τους πιο απελπισμένους εχθρούς της Εταιρείας μας.

Ημίμετρα, επαναλαμβάνω, δεν είναι πλέον δυνατά. Ή είπα την αλήθεια όπως την γνωρίζω από τους Διδασκάλους και διδάσκω αυτά που διδάχθηκα από Αυτούς, ή έχω εφεύρει και Αυτούς και την Εσωτερική Φιλοσοφία. Υπάρχουν αυτοί μεταξύ των Εσωτεριστών της εσωτερικής ομάδας που λένε ότι εάν έκανα αυτό το τελευταίο, τότε πρέπει να είμαι εγώ η ίδια ‘Διδάσκαλος’. Όπως και να έχει, δεν υπάρχει εναλλακτική σε αυτό το δίλημμα.

Συνεπώς, η μόνη αξίωση που θα μπορούσε να είχε η Ινδία από μένα θα ήταν ισχυρή μόνο σε αναλογία της δραστηριότητας των Φίλων εκεί για τη Θεοσοφία και την πίστη τους στους Διδασκάλους. Δεν θα έπρεπε να χρειάζεσθε την παρουσία μου ανάμεσά σας για να πεισθείτε για την αλήθεια της Θεοσοφίας, περισσότερο από ό,τι την χρειάζονται οι Αμερικανοί αδερφοί σας. Μια πεποίθηση που μειώνεται όταν μια ιδαίτερη προσωπικότητα απουσιάζει δεν είναι καθόλου πεποίθηση. Να γνωρίζετε επίσης ότι μπορώ να δώσω οποιαδήποτε περαιτέρω απόδειξη και διδασκαλία μόνο στο Εσωτερικό Τμήμα και αυτό για τον εξής λόγο: τα μέλη του είναι τα μόνα τα οποία έχω το δικαίωμα να αποβάλω για ανοικτή απιστία στις δεσμεύσεις τους (όχι σε μένα , την Ε.Π.Μ., αλλά στον Ανώτερό τους Εαυτό και στη Μαχατμική όψη των Διδασκάλων), ένα προνόμιο που δεν μπορώ να ασκήσω με την Ο.Θ.Ε. Και όμως είναι το μοναδικό μέσο για να κόψει κάποιος ένα άρρωστο άκρο από τον υγιή κορμό ενός δένδρου, και έτσι να το σώσει από τη μόλυνση. Μπορώ να ενδιαφέρομαι μόνο για αυτούς που δεν μπορούν να ταλαντεύονται από κάθε ψίθυρο συκοφαντίας και κάθε σαρκασμό, υποψία, ή επίκριση, από οποιονδήποτε και αν προέρχεται.

Λοιπόν, ας γίνει κατανοητό ότι το υπόλοιπο της ζωής μου είναι αφιερωμένο μόνο σε αυτούς που πιστεύουν στους Διδασκάλους και έχουν τη θέληση να εργασθούν για τη Θεοσοφία όπως την καταλαβαίνουν, και για τη Θεοσοφική Εταιρεία στις γραμμές πάνω στις οποίες αρχικά την ίδρυσαν.

Εάν λοιπόν οι Ινδοί αδελφοί μου αληθινά και σοβαρά επιθυμούν να επιφέρουν την αναγέννηση της Ινδίας, εάν επιθυμούν να φέρουν κάποτε πίσω τις μέρες όπου οι Διδάσκαλοι, στις μέρες της αρχαίας δόξας της Ινδίας, ερχόντουσαν ελεύθερα ανάμεσά τους, καθοδηγώντας και διδάσκοντας τους ανθρώπους· τότε αφήστε τους να παραμερίσουν κάθε φόβο και ενδοιασμό, και να γυρίσουν μια καινούρια σελίδα στην ιστορία του Θεοσοφικού Κινήματος. Αφήστε τους να συσπειρωθούν γενναία γύρω από την Πρόεδρο-Ιδρύτρια, είτε είμαι στην Ινδία είτε όχι, όπως γύρω από αυτούς τους λίγους αληθινούς Θεόσοφους που έχουν παραμείνει συνέχεια πιστοί και περιφρονούν όλους τους συκοφάντες και φιλόδοξους δυσαρεστημένους - τόσο μέσα όσο και έξω από τη Θεοσοφική Εταιρεία.

Ε. Π. Μπλαβάτσκυ


[1] Η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ εννοεί την Πνευματική Ιεραρχία ή τους Διδασκάλους της Σοφίας, οι οποίοι βρισκόντουσαν πίσω από το Θεοσοφικό Κίνημα.

[2] Η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ κατηγορήθηκε ότι ήταν Ρωσσίδα κατάσκοπος και ότι το πνευματικό έργο της στην Ινδία και γενικότερα στην Ευρώπη και την Αμερική ήταν μόνο ένα προπέτασμα για να δικαιολογείται η παρουσία της μακριά από την πατρίδα της. Βέβαια, όλες οι γελοίες κατηγορίες και λασπολογίες ενάντια στη μεγάλη αποκρυφίστρια, σήμερα, έχουν καταριφθεί εξαιτίας της διαχρονικότητας και της αξίας του πολύτιμου πνευματικού της έργου. Ας μην ξεχνάμε ότι το μήνυμα της ενότητας της ζωής καθιέρωσε μια σειρά από παγκόσμιες αδελφοποιήσεις σε κοινωνικό, πολιτικό, πολιτισμικό, θρησκευτικό και οικονομικό επίπεδο. Τα δε γραπτά της έργα, όπως «Αποκαλυμμένη Ίσις» και «Μυστική Διδασκαλία», όντας τα πλέον συνθετικά και αποκαλυπτικά κείμενα των τελευταίων αιώνων, έγιναν οι βάσεις για τη διεύρυνση της ανθρώπινης αντίληψης καθώς και της πίστης για τα επέκεινα.

[3] Αρυαβάρτα: η χώρα των Αρίων ή η Ινδία. Είναι το αρχαίο όνομα της Βορείου Ινδίας, όπου εγκαταστάθηκαν στην αρχή οι Βραχμάνοι κατακτητές. (Θεοσοφικό Γλωσσάριο)

[4] Ντούγκπτα: συνώνυμο του μάγου.

[5] Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών

Οι υποσημειώσεις έχουν γίνει από την Α.Παπαδομιχελάκη

© blavatsky.gr 
Επιτρέπεται η αντιγραφή αποσπασμάτων υπό τον όρο ότι δεν γίνονται αλλαγές, δεν προστίθενται λέξεις ή εικόνες και ότι η πηγή αναγράφεται πλήρως και σωστά.