Ένα αίνιγμα από το Αντυάρ

Μια επιστολή της Ε.Π.Μ. που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Λουσιφερ, τομ.IV Νο 24, Αυγουστος 1889, σελ. 506-509). Η ίδια επιστολή βρίσκεται στα 'Απαντα' της Ε.Π.Μ., στο 11ο Τόμο, σελ.379-384.

Φαίνεται ότι όταν λείπει η γάτα, χορεύουν στο σπίτι τα ποντίκια. Από τότε που ο Συνταγματάρχης Όλκοττ έφυγε για την Ιαπωνία, Ο Θεοσοφιστής, δεν σταμάτησε καθόλου να εκπλήσει τους Ευρωπαίους αναγνώστες του και ιδιαίτερα τα μέλη της Εταιρείας μας, με τις πλέον απροσδόκητες ανοησίες. Μοιάζει σαν η Σφίγγα να μετανάστευσε από τον Νείλο και να είναι αποφασισμένη να συνεχίσει να μεταδίδει τα αινίγματά της στους Οιδίποδες της Εταιρείας.

Λοιπόν ποιά είναι η σημασία της “εξόδου” του υποτιθέμενου αναπληρωτή- εκδότη του Θεοσοφιστή μας; Μήπως, εξαιτίας του χαλαρωτικού κλίματος της Νότιας Ινδίας, είναι άρρωστος ή, όπως οι δικοί μας και δικοί του αντίπαλοι-εκδότες, πέρα από τον Ατλαντικό, βλέπει αλλόκοτα όνειρα και ψεύτικα οράματα – ή κάτι άλλο;
Και επιτρέψτε μου να του υπενθυμίσω τώρα ότι δεν πρέπει να αισθάνεται προσβεβλημένος από τις παρατηρήσεις, διότι τις έχει προκαλέσει ο ίδιος και μάλιστα επιτακτικά.

Το Λούσιφερ, η Ατραπός και ο Θεοσοφιστής είναι τα μόνα μέσα επικοινωνίας με τα Μέλη μας, καθένα στην αντίστοιχη χώρα. Εφόσον ο αναπληρωτής-εκδότης του Θεοσοφιστή επέλεξε να δώσει τόσο μεγάλη δημοσιότητα μέσω του περιοδικού του σε αφύσικες φαντασιώσεις, δεν έχει κανένα δικαίωμα να περιμένει απάντηση μέσω οποιουδήποτε άλλου καναλιού εκτός από το Λούσιφερ. Επίσης, εάν δεν μπορεί να καταλάβει τη σοβαρότητα των κατηγοριών που υπαινίσσεται εναντίον μου και εναντίον κάποιων αξιοπρεπών ανθρώπων, θα μπορέσει να την αντιληφθεί καλύτερα όταν διαβάσει το άρθρο αυτό. Ήδη το αινιγματικό του γράμμα στο Φως έχει προκαλέσει αρκετό κακό. Ενώ ο στόχος του ήταν φυσικά να αντισταθεί στις θύελλες, που ο ίδιος δημιούργησε, ένας επιβλαβής πνευματιστής, ο οποίος υπογράφει ως «Κολένσο», επωφελήθηκε της ευκαιρίας που του παρουσιάστηκε και παρουσίασε διαστρεβλωμένο αυτό το γράμμα.

Στον κακόβουλο φιλιππικό του με τον τίτλο «Ο εκθρονισμένος Κουτχούμι» επιζητεί να δείξει ότι το γράμμα του Κου Χάρτυ αναγγέλλει ότι οι «Διδάσκαλοι» πετάχτηκαν στη θάλασσα από τη Θεοσοφική Εταιρεία και η «Κα Μπλαβάτσκυ εκθρονίστηκε».
Αυτό είναι που ο «Ρίτσαρντ Χάρτυ, αναπληρωτής εκδότης του Θεοσοφιστή» επεδίωκε να μεταδώσει στους Πνευματιστές με το γράμμα του στο Φως της 6ης Ιουλίου; Χωρίς περαιτέρω έρευνα ως προς το πραγματικό νόημα του γράμματος στο Φως, τί προσπαθεί να υπαινιχθεί με το παρακάτω απόσπασμα στο τεύχος του Ιουλίου του Θεοσοφιστή;

Μια παραίτηση

Ο εκδότης του Θεοσοφιστή έχει τη μεγάλη ευχαρίστηση να δημοσιεύσει τα ακόλουθα αποσπάσματα από ένα γράμμα του Κου Μπέρτραμ Κέϊτλυ, γραμματέως του «Εσωτερικού Τμήματος» της Θεοσοφικής Εταιρείας, προς ένα από τα μέλη της Επιτροπής, η οποία του παραδόθηκε με σκοπό να δημοσιευτεί. Θα πρέπει να εξηγηθεί ότι η διάψευση που περιλαμβάνεται σε αυτήν αναφέρεται σε κάποιες υποθέσεις και αναφορές που κυκλοφορούν στην Εταιρεία, και οι οποίες κατά τα φαινόμενα επιβεβαιώθηκαν από προφανώς δεσποτικές και δόλιες διαδικασίες κάποιων Μελών, οι οποίοι είναι γνωστό ότι είναι μέλη του Εσωτερικού Τμήματος.
Σε αυτό εγώ, «Η κεφαλή του Εσωτερικού Τμήματος» απαντώ:

  1. Η επιστολή του Μπέρτραμ Κέϊτλυ, αν και περιέχει την αλήθεια και μόνο την αλήθεια, δεν υπήρχε ποτέ πρόθεση να δημοσιευτεί, όπως αποδεικνύει μια πρόταση μέσα σε αυτήν. Επομένως ο αναπληρωτής – εκδότης δεν είχε κανένα δικαίωμα να τη δημοσιεύσει.
  2. Μέλη του Εσωτερικού Τμήματος, που πρέπει πρώτα απ’ όλα να είναι Μέλη της Θεοσοφικής Εταιρείας - τί σημαίνει η πρόταση «Άτομα γνωστά ότι είναι Μέλη του Εσωτερικού Τμήματος» - τα οποία κατηγορούνται από τον Κο Χάρτυ (ή ακόμη από κάποιες ανόητες αναφορές που κυκλοφορούν στην Εταιρεία) για δεσποτικές και δόλιες διαδικασίες; Δεν αποτελεί μια τέτοια πρόταση μια μεγάλη προσβολή που ρίχνεται στο πρόσωπο έντιμων ανθρώπων – πολύ καλύτερων Θεοσόφων από οποιονδήποτε από τους κατηγόρους τους – και σε μένα;
  3. Τί ήταν οι ανόητες αναφορές; Ότι το «Βρετανικό ή το Αμερικανικό Τμήμα» και ακόμη το «Τμήμα Μπλαβάτσκυ» της Θεοσοφικής Εταιρείας ήθελαν να «διευθύνουν το Αντυάρ». Διότι ακριβώς αυτό είναι που λέγεται στο Θεοσοφιστή στην υποτιθέμενη «παραίτηση»:

Ο Κος Κέϊτλυ λέει σε αυτό το μέλος της Επιτροπής ότι δεν πρέπει να πιστεύει «ότι το Εσωτερικό Τμήμα έχει έστω και την παραμικρότερη πρόθεση να «διευθύνει» τη Θεοσοφική Εταρεία ή οτιδήποτε άλλο παρόμοιο» Ακόμη λέει : «Είμαστε όλοι, και πρώτα-πρώτα η Ε.Π.Μ., τόσο πιστοί στη Θεοσοφική Εταιρεία και το Αντυάρ, όσο μπορεί ίσως να είναι και ο Συνταγματάρχης» Και ακόμα λέει: «Δεν έχω να πω τίποτε άλλο, εκτός από το να επαναλάβω με τον πλέον επίσημο και απόλυτο τρόπο τη διαβεβαίωσή μου ότι δεν υπάρχει ούτε μία λέξη αλήθειας στη δήλωση ότι το Εσωτερικό Τμήμα επιθυμεί ή έχει οποιαδήποτε πρόθεση να «διευθύνει» οποιοδήποτε άλλο μέρος ή Τμήμα της Θ.Ε.
Αμήν! Αλλά πρίν αναπαράγω τα περαιτέρω θαυμάσια σχόλια επ’ αυτού, διεκδικώ το δικαίωμα να πω λίγα λόγια πάνω στο θέμα:

  1. Το ότι το Εσωτερικό Τμήμα δεν είχε ποτέ οποιεσδήποτε βλέψεις να «διευθύνει τη Θ.Ε» είναι αυτονόητο: Με εξαίρεση τον Συνταγματάρχη Όλκοττ, τον Πρόεδρο, το Εσωτερικό Τμήμα δεν έχει καμιά σχέση με τη Θεοσοφική Εταιρεία, το Συμβούλιό της ή τους αξιωματούχους. Είναι ένα τμήμα εξ ολοκλήρου μακρυά από το εξωτερικό σώμα και ανεξάρτητο από αυτό. Η Ε.Π.Μ. είναι η μόνη υπεύθυνη για τα μέλη του, όπως είναι φανερό και από την επίσημη ανακοίνωση που υπογράφει ο ίδιος ο Πρόεδρος-Ιδρυτής. Επομένως είναι επακόλουθο το ότι το Εσωτερικό Τμήμα, ως ένα σώμα, δεν οφείλει οποιασδήποτε μορφής υπακοή στη Θεοσοφική Εταιρεία, ως Εταιρεία, λιγότερο δε απ’ όλα στο Αντυάρ.
  2. Είναι καθαρή ανοησία να λέει κανείς ότι «Η Ε.Π..Μ … είναι πιστή στη Θεοσοφική Εταιρεία και στο Αντυάρ» (!;;) Η Ε.Π.Μ. είναι πιστή έως θανάτου στη Θεοσοφική ΑΙΤΙΑ, και σε αυτούς τους μεγάλους Διδασκάλους των οποίων η φιλοσοφία μόνο μπορεί να ενώσει ολόκληρη την Ανθρωπότητα σε μια Αδελφότητα.. Αυτή μαζί με τον Συνταγματάρχη Όλκοττ, είναι η κύρια ιδρύτρια της Εταιρείας, της οποίας σκοπός ήταν και είναι να παρουσιάσει αυτή την ΑΙΤΙΑ. Και αν είναι πιστή στο Χ.Σ.Όλκοττ δεν είναι επειδή αυτός είναι «Πρόεδρός» της, αλλά πρώτα απ’ όλα διότι δεν υπάρχει ζωντανός άνθρωπος που να έχει εργαστεί σκληρότερα γι’ αυτή την Εταιρεία, ή να είναι πιο αφοσιωμένος σε αυτήν από τον Συνταγματάρχη; και, κατά δέυτερον, διότι τον θεωρεί ως πιστό φίλο και συνεργάτη. Επομένως ο βαθμός της συμπάθειάς της προς την “Θεοσοφική Εταιρεία και το Αντυάρ” εξαρτάται από τον βαθμό προσήλωσης της Εταιρείας αυτής στην ΑΙΤΙΑ. Αν απομακρυνθεί από τις αρχικές γραμμές και αν δείξει ασυνέπεια στην πολιτική της ως προς την ΑΙΤΙΑ και το αρχικό πρόγραμμα της Εταιρείας, η Ε.Π.Μ., θεωρώντας την Θ.Ε. ασυνεπή, θα την απομακρύνει όπως τη σκόνη από τα παπούτσια της.

Και τί σημαίνει «πίστη στο Αντυάρ»; Τί άλλο είναι το Αντυάρ πέρα απ’ αυτή την ΑΙΤΙΑ και τους δύο (όχι έναν ιδρυτή) που την εκπροσωπούν; Γιατί όχι πιστός στον περίβολο ή στο μπάνιο του Αντυάρ; Το Αντυάρ αποτελεί την παρούσα κεντρική διοίκηση της Εταιρείας, διότι αυτή «η Κεντρική Διοίκηση βρίσκεται οπουδήποτε βρίσκεται ο Πρόεδρος», όπως ορίζεται στον κανονισμό. Για να είμαστε λογικοί, τα μέλη της Θ.Ε. θα έπρεπε να ήταν πιστά στην Ιαπωνία όσο ο Συνταγματάρχης Όλκοττ βρισκόταν εκεί και στο Λονδίνο κατά τη διάρκεια της παρουσίας του εδώ. Δεν υπάρχει πλέον «Μητρική Εταιρεία». Έχει καταργηθεί και έχει αντικατασταθεί από ένα συνολικό σώμα Θεοσοφικών Εταιρειών, όλες αυτόνομες, όπως είναι οι Πολιτείες της Αμερικής, και όλες κάτω από έναν επικεφαλής Πρόεδρο, ο οποίος, μαζί με την Ε.Π. Μπλαβάτσκυ, θα προασπίζεται την ΑΙΤΙΑ σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτή είναι η πραγματική κατάσταση.

Ποιό μπορεί να είναι επομένως το νόημα των ακόλουθων σχολίων του αναπληρωτή-εκδότη, ο οποίος αντιλαμβάνεται την επιστολή του Κου Κέιτλυ με αυτές τις πολύ σοφές παρατηρήσεις: «Θα έπρεπε να ελπίζουμε ότι μετά απ’ αυτή την πολύ σαφή και έγκυρη απόρριψη δεν θα κυκλοφορήσουν άλλες “ιδιωτικές εγκύκλιοι” από κανένα μέλος του Εσωτερικού Τμήματος, με τις οποίες να καλούν τα Μέλη να αντιταχθούν στη δράση του Γενικού Συμβουλίου, διότι η ‘Κα Μπλαβάτσκυ δεν την εγκρίνει’. Και επίσης αυτά τα ανόητα δημοσιεύματα που δηλώνουν ότι η Θεοσοφία καταντά πειθαρχία στις διαταγές της Κας Μπλαβάτσκυ, όπως αυτό σε ένα πρόσφατο τεύχος της Θρησκευτικο-Φιλοσοφικής Εφημερίδας, θα πάψουν να εμφανίζονται

Οι «ιδιωτικές εγκύκλιοι» του Εσωτερικού Τμήματος δεν έχουν καμιά σχέση με τον αναπληρωτή-εκδότη του Θεοσοφιστή, ούτε εκείνος έχει κανένα δικαίωμα να αναμιγνύεται σε αυτές.
Οποτεδήποτε «η Κα Μπλαβάτσκυ δεν εγκρίνει» μια πράξη του Γενικού Συμβουλίου, θα το πει ανοιχτά και κατά πρόσωπο στους ίδιους. Διότι α) η Κα Μπλαβάτσκυ δεν οφείλει την παραμικρότερη υποταγή σε ένα Συμβούλιο το οποίο είναι υπεύθυνο, οποιαδήποτε στιγμή, για την έκδοση ανόητων και μη Θεοσοφικών φιρμανιών, και β) για τον απλό λόγο ότι δεν αναγνωρίζει παρά σε ένα πρόσωπο στη Θ.Ε., εκτός από την ίδια, ονομαζόμενο Συνταγματάρχη Όλκοττ, να έχει το δικαίωμα να επιφέρει θεμελιώδεις αναδιαρθρώσεις σε μια Εταιρεία, που οφείλει την ύπαρξή της σε αυτούς και για την οποία είναι και οι δύο καρμικά υπεύθυνοι.

Εάν ο αναπληρωτής-εκδότης κάνει μια περιγραφή ενός ιερού όρκου, ούτε ο Συνταγματάρχης Όλκοττ ούτε η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ έχουν την πρόθεση να κάνουν το ίδιο. Η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ πάντα θα υποκλίνεται στην απόφαση της πλειοψηφίας ενός Τμήματος ή ακόμη και ενός απλού παραρτήματος, αλλά θα διαμαρτύρεται πάντα εναντίον της απόφασης του Γενικού Συμβουλίου, έστω και αν απαρτίζεται από τους ίδιους τους Αρχαγγέλους και τους Ντυάνι Τσοχάν, αν θεωρεί την απόφασή τους άδικη ή μη θεοσοφική ή δεν έχει την έγκριση της πλειοψηφίας των μελών. Ακόμη περισσότερο από την Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, ο Πρόεδρος- ιδρυτής δεν έχει το δικαίωμα να ασκεί απολυταρχική ή παπική εξουσία, και ο Συνταγματάρχης Όλκοττ θα ήταν ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο που θα επιχειρούσε να κάνει κάτι τέτοιο.
Είναι οι δύο ιδρυτές, και ιδιαίτερα ο Πρόεδρος, που έχουν ουσιαστικά ορκιστεί πίστη στα μέλη, τα οποία πρέπει να προστατεύουν, και να διδάσκουν όσους θέλουν να διδαχτούν και όχι να τους τυρανούν και να ασκούν κυριαρχία πάνω τους.
Και τώρα είπα υπογεγραμμένα, με τόσο απλά λόγια. ό,τι είχα να πω, και ό,τι, εδώ και καιρό, έπρεπε να έχει ειπωθεί. Το κοινό είναι γεμάτο έξαψη με τις πλέον ανόητες ιστορίες για τις πράξεις και για τις υποτιθέμενες και πραγματικές διχόνοιες μέσα στην Εταιρεία. Ας μάθουν επιτέλους όλοι την αλήθεια, στην οποία δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να κάνει κάποιον να ντρέπεται, και η οποία είναι η μόνη που μπορεί να βάλει ένα τέλος σε ένα πολύ οδυνηρό και βεβιασμένο συναίσθημα. Αυτή είναι η πιο απλή αλήθεια.

Ο αναπληρωτής-εκδότης του Θεοσοφιστή έχει πλάσει με το νου του ότι το Εσωτερικό Τμήμα μαζί με το Βρετανικό και το Αμερικανικό, συνομωτούν ή ετοιμάζονται να συνωμοτήσουν εναντίον αυτού που τόσο περίεργα ονομάζει «Αντυάρ» και της εξουσίας του. Έτσι, επειδή είναι το πλέον αφοσιωμένο μέλος της Θ.Ε. και προσκολλημένος στον Πρόεδρο, ο ζήλος του τον οδήγησε να γίνει Καθολικότερος του Πάπα.
Αυτό είναι όλο και ελπίζω ότι τέτοιες παρεξηγήσεις και παραισθήσεις θα σταματήσουν με την επιστροφή του Προέδρου στην Ινδία. Αν ήταν εκεί αυτός, οπωσδήποτε, θα είχε αντιταχθεί σε όλους αυτούς τους σκοτεινούς υπαινιγμούς και τα καλυμμένα λόγια που τελευταία ακατάπαυστα εμφανίζονται στον Θεοσοφιστή, προς μεγάλη ικανοποίηση των εχθρών μας. Πράγματι κατανοούμε ότι εξαιτίας της έλλειψης πρωτότυπων άρθρων, ο αναπληρωτής-εκδότης θα έπρεπε να αναπαράγει μια χοντροκομμένη και εντυπωσιακή αναφορά από τους Τάιμς της Νέας Υόρκης και να την ονομάσει : «Ο Δρ. Κέϊτλυ μιλάει»
Αλλά όταν σπεύδει σε μια πρόταση του Δρα Κέϊτλυ ο οποίος μιλώντας για κάποια «διακεκριμένα μέλη», είπε ότι «εγκατέλειψαν ή διαγράφτηκαν από τους κόλπους», αυτός με σοβαρότητα προσθέτει, σε μια υποσημείωση, ότι αυτό είναι «άλλο ένα λάθος του δημοσιογράφου», διότι, «κανένα μέλος της Θεοσοφικής Εταιρείας δεν έχει εκδιωχθεί τα τελευταία χρόνια».

Είναι καιρός κάποιος να πει καθαρά στον αξιότιμο αναπληρωτή-εκδότη ότι χάριν της ευχαρίστησης να χτυπά φανταστικούς εχθρούς, επιτρέπει στον αναγνώστη να σκέπτεται ότι δεν γνωρίζει για ποιό πράγμα μιλάει. Αν λόγω αμέλειας στο Αντυάρ, δεν έχουν καταγραφεί τα ονόματα των μελών που έχουν διαγραφεί, αυτό δεν σημαίνει ότι τα Τμήματα και τα Παραρτήματα, όπως η «Στοά του Λονδίνου» και άλλες οι οποίες είναι αυτόνομες, δεν έχουν διαγράψει ή δεν είχαν το δικαίωμα να διαγράψουν κάποιον. Και πάλι, τί στο καλό εννοεί ισχυριζόμενος ότι ο ρεπόρτερ είναι «συνιδρυτής μαζί με την Θ.Ε. της στοάς Μπλαβάτσκυ»; Δεν είναι η Στοά Μπλαβάτσκυ, όπως του Λονδίνου, του Δουβλίνου ή οποιαδήποτε άλλη «στοά», ένα παράρτημα και μια Θεοσοφική Εταιρεία;
Τί άλλο θα διαβάσουμε στον ατυχή μας Θεοσοφιστή;

Αλλά είναι καιρός να σταματήσω. Αν ο Κος Χάρτυ επιμένει ακόμη να συμπεριφέρεται με τέτοιο παράξενο και μη θεοσοφικό τρόπο, τότε το συντομότερο δυνατό ο Πρόεδρος θα τακτοποιήσει αυτά τα θέματα με τον καλύτερο τρόπο για όλους τους εμπλεκομένους.
Εξαιτίας τέτοιων αναξιόπιστων σοφιστιών, το Αντυάρ και ιδιαίτερα ‘Ο Θεοσοφιστής’ γρήγορα θα γίνουν ο περίγελος των ίδιων των Θεοσόφων καθώς και των εχθρών τους. Τα πάρα πολλά γράμματα που έλαβα αποτελούν μια πολύ καλή απόδειξη αυτού του γεγονότος.
Κλείνω διαβεβαιώνοντάς τον ότι δεν χρειάζεται να εμφανίζεται ως ο φύλακας άγγελος του Συνταγματάρχη Όλκοττ. Ούτε εκείνος, ούτε εγώ χρειαζόμαστε κάποιον να προστατέψει τον έναν από τον άλλο. Έχουμε δουλέψει και έχουμε υποφέρει και έχουμε βασανιστεί μαζί επί δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια, και αν, μετά απ’ όλα αυτά τα χρόνια αμοιβαίας φιλίας, ο Πρόεδρος-Ιδρυτής θα ήταν ικανός να ακούει με προσοχή παράφρονες κατηγορίες και να στραφεί εναντίον μου, ε! τότε – ο κόσμος είναι αρκετά μεγάλος και για τους δυό μας.
Ας ασχολείται η Εξωτερική Θεοσοφική Εταιρεία, με επικεφαλής τον Κο Χάρτυ, με τη γραφειοκρατία, αν ο Πρόεδρος τους επιτρέψει και επιτρέψει στο Γενικό Συμβούλιο να με αποπέμψει λόγω «ανυπακοής»; αν και πάλι ο Συνταγματάρχης Όλκοττ θα έπρεπε να είναι τόσο τυφλός ώστε να μην μπορεί να δει πού βρίσκονται οι «αληθινοί φίλοι» και το καθήκον του. Μόνον αν δεν σπεύσουν να πραγματοποιήσουν αυτά, με το πρώτο δείγμα ανυπακοής τους προς την ΑΙΤΙΑ, -εγώ θα είμαι αυτή που θα παραιτηθώ από τον τίτλο της Γραμματέως για πάντα και θα φύγω από την Εταιρεία. Αυτό δεν θα με εμποδίσει να παραμείνω επικεφαλής εκείνων που με ακολουθούν.

Ε.Π.Μπλαβάτσκυ

© blavatsky.gr 
Επιτρέπεται η αντιγραφή αποσπασμάτων υπό τον όρο ότι δεν γίνονται αλλαγές, δεν προστίθενται λέξεις ή εικόνες και ότι η πηγή αναγράφεται πλήρως και σωστά.