Ε.Π. Μπλαβάτσκυ και Ψυχικά Φαινόμενα

Σε πρόσφατες επιστολές που αφορούν στην Ε.Π.Μπλαβάτσκυ. έχουν διατυπωθεί ερωτήματα και απορίες (πάλι) ως προς την ακρίβεια όσων αναφέρθηκαν στα «φαινόμενά» της. Τι μπορούμε να ανακαλύψουμε;
Ας σκεφτούμε το εξής: κανείς δεν μπορεί να αποδείξει τίποτα σε κανέναν, αν αυτός δεν ήταν παρών. Όλα τα «ψυχικά» φαινόμενα έχουν αμφισβητηθεί, αφού έχουν υπάρξει πολλές περιπτώσεις απάτης. Κανείς δεν «ξεσκέπασε» την Ε.Π.Μπλαβάτσκυ κατά τη διάρκεια της ζωής της αποδεικνύοντας ότι οι εικασίες και οι απόψεις του ήταν αληθινές.


Στην περίπτωση της Ε. Π. Μπλαβάτσκυ διαθέτουμε έναν μακρύ κατάλογο άρθρων και απόψεων, υπέρ και κατά, που όμως δεν είναι τόσο έγκυρα όσο το έργο που εκείνη επιτέλεσε για την ανθρωπότητα με τα σπουδαία βιβλία της, ιδιαίτερα τα: ΜΥΣΤΙΚΗ ΔΟΞΑΣΙΑ, ΑΠΟΚΑΛΥΜΜΕΝΗ ΙΣΙΣ, το ΚΛΕΙΔΙ ΤΗΣ ΘΕΟΣΟΦΙΑΣ και Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΣΙΓΗΣ. Επαναλαμβάνω: όταν έχει γράψει κανείς βιβλία όπως εκείνη, τότε μόνο έχει το δικαίωμα να την επικρίνει και να την ανακαλεί στην τάξη, όχι, όμως, σε άλλη περίπτωση.
Ένας από εκείνους, μεταξύ των πολλών φίλων και θαυμαστών, που παρακολούθησαν τα βήματά της από το 1874, έγραψε μετά τον θάνατό της, το 1891:

«…. Το 1875 μου είπε ότι άρχιζε ένα έργο που θα επέσυρε εναντίον της άδικη συκοφαντία, αδυσώπητη κακεντρέχεια, ατέρμονες παρερμηνείες, αδιάκοπη εργασία και καμιά επίγεια ανταμοιβή. Κι όμως, παρόλα αυτά, η λιονταρίσια καρδιά της την έκανε να συνεχίσει….»

Πολλά έχουν ειπωθεί για τα «φαινόμενά» της. Κάποιοι τα απορρίπτουν, άλλοι διατείνονται ότι δεν είναι παρά κόλπα και τεχνάσματα. Επειδή την ήξερα τόσο καλά, επί μακρά σειρά ετών, και επειδή έχω δει κατ’ ιδίαν πώς αυτή η ίδια παρήγαγε όλο και πιό ποικίλα φαινόμενα, από όλα όσα είχαν την ευτυχία να δουν όλοι μαζί οι φίλοι της, γνωρίζω προσωπικά ότι είχε υπό τον έλεγχό της κρυμμένους ισχυρούς φυσικούς νόμους, που δεν γνωρίζει η επιστήμη, και ξέρω, επίσης, ότι εκείνη ποτέ δεν καυχήθηκε για τις δυνάμεις που διέθετε, ποτέ δεν διαφήμισε ότι τις κατέχει, ποτέ δεν συμβούλεψε δημόσια κανέναν να τις αποκτήσει, πάντα, όμως, έστρεφε το βλέμμα αυτών που μπορούσαν να την καταλάβουν σε μια ζωή αλτρουισμού βασισμένη στη γνώση της αληθινής φιλοσοφίας.
Άλλοι, πάλι, γνωστοί είδαν με καχυποψία φαινόμενα που δεν μπορούσαν να εκτιμήσουν και, μολονότι, αληθεύει ότι παραθέτουν πολλές αποδείξεις που, εάν τις ενστερνιζόταν κανείς, θα καταδίκαζαν σοφούς και θεούς, εντούτοις, μόνο αν ήσαν τυφλοί δεν θα μπορούσαν να διακρίνουν το βλέμμα του λιονταριού, τη διαμαντένια καρδιά της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ την οποία κατέθετε στην πορεία της δύναμης πάνω στη γη…
Μερικοί πολύ βιαστικοί φίλοι έδωσαν την εξήγηση ότι τα αρχικά φαινόμενα είχαν εκτιμηθεί με λάθος τρόπο και έγινε απόπειρα να διορθωθούν αργότερα περιορίζοντας την έκταση και τον αριθμό τους, αλλά… εγώ θα εμμείνω στην εξήγηση που έδωσε η ίδια, εκ των προτέρων, και που ποτέ δεν άλλαξε. Αυτήν παρέθεσα ήδη. Γιατί είναι ευκολότερο να καταφύγει κανείς σε μια κατηγορία λαθεμένης κρίσης, από το να κατανοήσει τους παράξενους και ισχυρούς νόμους που διέπουν τέτοια ζητήματα. 
Σχεδόν καμιά φάση ή εποχή στην διαδρομή της Κυρίας Μπλαβάτσκυ δεν ήταν ανιαρή.

Διάλεξε να γεννηθεί σε αυτή τη ζωή στην πόλη Αικατερινοσλάβ της Ρωσίας το 1831 όπου βασίλευαν τα φέρετρα και η απελπισία που έφερε η επιδημία της χολέρας. Όταν γεννήθηκε ήταν τόσο φιλάσθενη, που η οικογένεια αποφάσισε να την βαφτίσει αμέσως σύμφωνα με το τυπικό της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Δεν ήταν κάτι συνηθισμένο, αλλά και η τελετή - όπως άλλωστε και η τύχη που πάντα την συνόδευε - ήταν πιο ασυνήθιστη και ακόμα πιο εντυπωσιακή. Σε αυτή την τελετή είναι παρόντες όλοι οι συγγενείς που στέκονται όρθιοι κρατώντας αναμμένα κεριά. Επειδή έλειπε κάποιος, ένα μικρό κορίτσι, θεία του βρέφους, αντικατέστησε τον απόντα και κράτησε ένα κερί σαν αυτό που κρατούσαν όλοι οι υπόλοιποι. Κουρασμένο από την προσπάθεια σωριάστηκε στο πάτωμα, διαφεύγοντας της προσοχής των μεγάλων και μόλις οι ανάδοχοι «απετάξαντο τον Σατανά» ως εκπρόσωποι του βρέφους, φτύνοντας τρεις φορές στο πάτωμα, το κοριτσάκι-μάρτυρας έβαλε φωτιά στα άμφια του χοροστατούντος ιερέα. Αμέσως ξέσπασε πυρκαγιά που προκάλεσε σοβαρά εγκαύματα σε πολλούς εκ των παρισταμένων. Τέτοια ήταν η είσοδος της Κυρίας Μπλαβάτσκυ στον κόσμο μας, ανάμεσα στη συμφορά του θανάτου που επικρατούσε στη χώρα, και μέσα στις φλόγες, βαφτισμένη από τους ιερείς μιας Εκκλησίας της οποίας το πλανημένο δόγμα πάσχισε πολύ, κατά τη διάρκεια της ζωής της, να ξεσκεπάσει.

Συνδέθηκε με τους ιθύνοντες της Ρωσίας. Μιλώντας, το 1881, ο θείος της, Στρατηγός Φαντέγεφ, Σύμβουλος της Ρωσικής Κυβέρνησης, είπε ότι ως κόρη του Συνταγματάρχη Πήτερ Χαν, ήταν εγγονή του Στρατηγού Αλέξη Χαν φον Ρόττενστερν Χαν του παλαιού οίκου Μέκλενμπουργκ που εγκαταστάθηκε στη Ρωσία. Από την οικογένεια της μητέρας της, ήταν κόρη της Έλενα Φαντέγεφ και εγγονή της πριγκίπισσας Έλενας Ντολγκορούκοβα. Οι πρόγονοί της, από την οικογένεια της μητέρας της, ανήκαν στις παλαιότερες οικογένειες της Ρωσίας και ήσαν απ’ ευθείας απόγονοι του πρίγκηπα ή Μεγάλου Δούκα Ρούρικ, πρώτου κυβερνήτη της Ρωσίας. Αρκετές κυρίες της οικογένειας ανήκαν στον αυτοκρατορικό οίκο και έγιναν, όταν παντρεύτηκαν, Τσαρίνες. Μια από αυτές, μια Ντολγκορούκοβα, παντρεύτηκε τον παππού του Μεγάλου Πέτρου, ενώ κάποια άλλη μνηστεύθηκε τον Τσάρο Πέτρο τον Β. Με τέτοιες διασυνδέσεις προέκυψε, φυσιολογικά, προσωπική γνωριμία της κ.Μπλαβάτσκυ με πολλούς Ρώσους ευγενείς.

Στο Παρίσι, συνάντησα τρεις Ρώσους Πρίγκηπες και έναν φημισμένο Στρατηγό, που μου μίλησαν για τα νεανικά της χρόνια και τα υπέροχα πράγματα που αναφέρονται γι’ αυτήν από εκείνη την περίοδο. Στη Γερμανία, επίσης, συνάντησα τον Πρίγκηπα Αιμίλιο ντε Βιτκενστάιν, μιας από τις πολλές Ρωσο-γερμανικές οικογένειες, που ήταν και ο ίδιος εξάδελφος της Αυτοκράτειρας της Ρωσίας και υπασπιστής του Τσάρου, ο οποίος μου είπε πως ήταν παλιός φίλος της οικογένειάς της. Είχε ακούσει πολλά γι’ αυτήν, κατά τα νεανικά της χρόνια, αλλά δυστυχώς δεν είχε ποτέ την τύχη να την ξαναδεί μετά από μια σύντομη επίσκεψη που είχε κάνει στο σπίτι του με τον πατέρα της. Έγινε, όμως, μέλος της φημισμένης Θεοσοφικής Εταιρείας της, δι’αλληλογρα-φίας, και έγραψε, μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο, ότι του είχε αναφέρει σε ένα γράμμα πως δεν θα του συνέβαινε κανένα κακό στην εκστρατεία, πράγμα που επαληθεύτηκε.

Υπήρξε παιδί θαύμα για την περιοχή της και τρόμος για τους δουλοπάροικους. Η Ρωσία είναι γεμάτη προκαταλήψεις και, καθώς η Έλενα γεννήθηκε τον έβδομο μήνα, μεταξύ 30ης και 31ης ημέρας, οι τροφοί της και οι υπηρέτες θεωρούσαν ότι διέθετε δυνάμεις και αρετές που κανείς άλλος δεν είχε. Αυτές οι υποτιθέμενες δυνάμεις την έκαναν επίκεντρο της προσοχής όλων, όταν ήταν μικρή. Της δόθηκαν ελευθερίες που δεν επιτρέπονταν σε άλλους και, όταν άρχισε να καταλαβαίνει, της έδωσαν οι τροφοί της τον κύριο ρόλο σε μια μυστικιστική Ρωσική τελετή που ελάμβανε χώρα στον περίβολο της κατοικίας της, κατά την 30 Ιουλίου, με σκοπό τον εξευμενισμό του οικουρού δαίμονα.

Η εκπαίδευση της, ήταν αποσπασματική και τόσο ανεπαρκής αυτή καθεαυτή, ώστε να γίνει, ανάμεσα σε άλλες, μια επιπλέον αιτία για να πιστέψουν οι φίλοι που απέκτησε αργότερα στη ζωή της, ότι ήταν προικισμένη με αφύσικες ψυχικές δυνάμεις ή ότι στην πραγματικότητα την βοηθούσαν εκείνα τα αόρατα όντα που ισχυριζόταν ότι ήταν βοηθοί της και που ήσαν άνθρωποι οι οποίοι ζούσαν στη γη, αλλά διέθεταν αναπτυγμένες αισθήσεις που αψηφούσαν τον χρόνο και τον χώρο.

Στην παιδική της ηλικία η συμπεριφορά της δεν ήταν συμβατική, ίππευε Κοζάκικα άλογα σελωμένα για άντρες και αργότερα πέρασε πολύ καιρό με τον πατέρα της μαζί με το σύνταγμά του στο στρατόπεδο, όπου με την αδελφή της, έγινε η μασκώτ των στρατιωτών. Το 1844, όταν ήταν 14 χρονών, ο πατέρας της την πήγε στο Λονδίνο και στο Παρίσι, όπου έκανε κάποια πρόοδο στη μουσική και πριν από το 1848 επέστρεψε στην πατρίδα της.

Ο γάμος της το 1848 με τον Στρατηγό Νικηφόρο Μπλαβάτσκυ, Κυβερνήτη του Ερεβάν στον Καύκασο, της έδωσε το όνομα Μπλαβάτσκυ, που έφερε μέχρι τον θάνατό της. Αυτός ο γάμος, όπως όλα τα άλλα γεγονότα στη ζωή της, ήταν γεμάτος πυροτεχνήματα. Το απότομο στυλ της είχει κάνει τις φίλες της να λένε ότι δεν μπορούσε να κάνει τον γερο- Μπλαβάτσκυ να την παντρευτεί, αλλά εκείνη, από καθαρή ισχυρογνωμοσύνη, διέδιδε ότι μπορούσε. Βεβαίως, αυτός της πρότεινε και εκείνη δέχτηκε. Τότε άρχισε αρνητικά να απασχολεί τη σκέψη της ότι - στη Ρωσία - δεν ήταν δυνατό να ανατραπεί αυτή η κατάσταση. Παντρεύτηκαν, αλλά η σχέση σημαδεύτηκε όταν η κυρία Μπλαβάτσκυ του πέταξε ένα κερί στο κεφάλι και εγκατέλειψε βιαστικά την κατοικία τους για να μην τον ξαναδεί ποτέ. Όταν έγινε φανερή η σταθερή απόφασή της, ο πατέρας της την βοήθησε να κάνει ταξίδια, πράγμα που άρχισε από εκείνη την ημέρα, για να επιστρέψει στη Ρωσία μόλις το 1858. Στο μεταξύ, τα βήματά της την οδήγησαν στην Αμερική το 1851, στον Καναδά, στη Νέα Ορλεάνη, στο Μεξικό, στη μακρινή Ινδία και, πάλι, το 1853 στις ΗΠΑ.

Οι συγγενείς της δεν την ξαναείδαν μέχρι το 1858. Η επιστροφή της έμοιαζε με άλλα γεγονότα στην ιστορία της. Μια χειμωνιάτικη νύχτα γινόταν μια γαμήλια γιορτή στο πατρικό σπίτι της στη Ρωσία. Είχαν φτάσει οι καλεσμένοι και ξαφνικά, διακόπτοντας το δείπνο, χτύπησε δυνατά το κουδούνι και, χωρίς να αναγγελθεί, εμφανίστηκε η Κυρία Μπλαβάτσκυ στην πόρτα.
Από τότε η οικογένεια και πολλοί φίλοι μαρτυρούν, είτε με επιστολές είτε σε άρθρα στη Ρέμπους, μια πολύ γνωστή εφημερίδα στη Ρωσία, και σε άλλα έντυπα, ότι συνέβαιναν διαρκώς αξιοθαύμαστα γεγονότα που η θεωρία της ταχυδακτυλουργίας δεν μπορούσε να ερμηνεύσει. Ήταν τέτοια ώστε εκατοντάδες μακρινοί φίλοι επισκέπτονταν διαρκώς το σπίτι για να δουν την υπέροχη Κυρία Μπλαβάτσκυ.
Πολλοί δυσπιστούσαν, πολλοί άλλοι πίστευαν ότι επρόκειτο για μαγεία και άλλοι, πάλι, την κατηγορούσαν ότι επρόκειτο για απάτη. Οι δεισιδαίμονες ευγενείς Γκουριέλ και Μινγκρέλιαν έρχονταν ομαδικά και συνεχώς την κατηγορούσαν αποκαλώντας την, μάγισσα. Έρχονταν να δουν τα θαύματα που τους διηγούνταν άλλοι, να την βλέπουν να κάθεται ήρεμα και να διαβάζει, ενώ τραπέζια και καρέκλες κινούνταν από μόνα τους και χαμηλοί κτύποι προς κάθε κατεύθυνση έμοιαζαν να απαντούν σε ερωτήσεις.

Ένα από τα πολλά «φαινόμενα» πραγματοποιήθηκε για τον αδελφό της που αμφισβητούσε τις δυνάμεις της. Ένα μικρό τραπέζι σκακιού ήταν τοποθετημένο στον χώρο. Πολύ ελαφρύ - τόσο που ένα παιδί μπορούσε να το σηκώσει και ένας άνδρας να το σπάσει. Κάποιος ρώτησε αν η Κυρία Μπλαβάτσκυ μπορούσε, με τη δύναμη της θέλησής της να το καθηλώσει στο πάτωμα. Εκείνη ζήτησε να το εξετάσουν. Εύκολα μπορούσε κανείς να το σηκώσει. Κατόπιν, βρισκόμενη μάλιστα σε απόσταση, είπε «Δοκιμάστε ξανά». Διαπίστωσαν τότε ότι με καμιά δύναμη δεν μπορούσαν να το μετακινήσουν και ο αδελφός της, νομίζοντας ότι, επειδή ήταν πολύ δυνατός θα μπορούσε να αποκαλύψει το «κόλπο» εύκολα, αγκάλιασε το μικρό τραπέζι, το κούνησε και προσπάθησε να το τραβήξει. Μάταια, όμως. Το μόνο που κατάφερε ήταν να το κάνει να τρίξει. Έτσι, λοιπόν, με τοίχους και έπιπλα να κτυπούν, με αντικείμενα να μετατοπίζονται, με μηνύματα για γεγονότα που συνέβαιναν μακριά και έφερνε ο αέρας, όλη η οικογένεια και η περιοχή βρισκόταν σε μια κατάσταση διαρκούς αναστάτωσης. Η ίδια η Κυρία Μπλαβάτσκυ είπε ότι αυτή ήταν μια περίοδος κατά την οποία άφηνε τις ψυχικές της δυνάμεις να παίζουν και μάθαινε να τις αντιλαμβάνεται και να τις ελέγχει απόλυτα.

Το ανήσυχο, όμως, πνεύμα και πάλι εκδηλώθηκε ζωηρά. Άρχισε, όπως μου έγραψε, ξανά να αναζητεί «τους άνδρες και τις γυναίκες που θέλω να προετοιμάσω για το έργο ενός μεγάλου φιλοσοφικού και ηθικού κινήματος που προσδοκώ να δημιουργήσω αργότερα». Ενώ ταξίδευε προς τις Σπέτσες, το Ελληνικό πλοίο στο οποίο επέβαινε, ανατινάχτηκε από έκρηξη πυρίτιδας που έγινε στο φορτίο του. Λίγοι, μόνο, από τους επιβαίνοντες σώθηκαν, ανάμεσα στους οποίους και εκείνη.
Στη συνέχεια πήγε στο Κάιρο, όπου το 1871 ίδρυσε μια εταιρεία με αντικείμενο την έρευνα του Πνευματισμού, ούτως ώστε να μπορέσει να ξεσκεπάσει την πλάνη, εάν υπήρχε, και να τον στοιχειοθετήσει, κατά το δυνατό, πάνω σε μια σοβαρή, επιστημονική και λογική βάση. Έμεινε εκεί μόνο για δεκατέσσερεις μέρες και έγραψε τότε σχετικά: «Είναι ένας σωρός από ερείπια - μεγαλοπρεπή, όμως, και υποβλητικά όσο και οι τάφοι των Φαραώ».

Πάντως, στις Η.Π.Α ήταν που πραγματικά άρχισε το έργο που έκανε το όνομά της γνωστό στην Ευρώπη, Ασία και Αμερική, περιβόητη σε όσους αντιπαθούν κάθε μεταρρυθμιστή, αλλά μεγάλη και ξακουστή σε όσους λένε ότι έχουν ωφεληθεί από τα κείμενά της. Πριν από το 1875 ερευνούσε την υπόθεση του πνευματισμού στις ΗΠΑ και στη συνέχεια έγραψε στην πατρίδα της αναλύοντάς τον, χαρακτηρίζοντας ψευδή τον ισχυρισμό ότι οι νεκροί στέλνουν μηνύματα και δείχνοντας, παράλληλα, ότι τα φαινόμενα έδιναν σημεία μιας μεγάλης ψυχο - φυσιολογικής αλλαγής που, αν αφηνόταν ανεξέλεγκτη στον τρέχοντα καθαρά υλικό πολιτισμό μας, θα έφερνε μεγάλη ηθική και φυσική καταστροφή.

Το 1875, λοιπόν, στη Νέα Υόρκη, ίδρυσε τη Θεοσοφική Εταιρεία, βοηθούμενη από τον Συνταγματάρχη Χ. Σ. Όλκοτ και άλλους, δηλώνοντας ότι στόχος της Εταιρείας ήταν η δημιουργία ενός πυρήνα για μια παγκόσμια αδελφότητα, η μελέτη των αρχαίων και μεταγενέστερων θρησκειών και επιστημών και η έρευνα των φυσικών και απόκρυφων νόμων που επιδρούν στον άνθρωπο και στη φύση.
Σε αυτό τον στόχο δεν υπήρχε ούτε ιδιοτέλεια ούτε και επιθυμία συγκέντρωσης χρημάτων. Χρήματα ελάμβανε από πηγές στη Ρωσία και από άλλα μέρη μέχρις ότου αυτή η χρηματοδότηση διακόπηκε, όταν πήρε την Αμερικανική υπηκοότητα και επειδή ο φόρτος εργασίας για την εταιρεία που δεν της ανταπέδιδε υλικές απολαβές, την εμπόδιζε να στέλνει κείμενα σε Ρωσικά περιοδικά που με προθυμία δέχονταν τα γραπτά της. Μόλις ιδρύθηκε η Θεοσοφική Εταιρεία ανακοίνωσε στον γράφοντα ότι έπρεπε να γραφτεί ένα βιβλίο προς χρήση της Εταιρείας. Τότε άρχισε η συγγραφή του ΑΠΟΚΑΛΥΜΜΕΝΗ  ΙΣΙΣ για το οποίο εργάσθηκε αδιάλειπτα μέρα και νύχτα μέχρις ότου εξασφαλιστεί εκδότης.
Στο μεταξύ, πλήθη επισκεπτών συνέρεαν στην κατοικία της στο Έρβινγκ Πλέις, αργότερα στον 34o δρόμο και τελικά, στη συμβολή του 47ου δρόμου με την 8η λεωφόρο. Οι εφημερίδες ήταν γεμάτες από άρθρα για τις υποτιθέμενες δυνάμεις της ή άρθρα που χλεύαζαν τις ανθρώπινες δυνατότητες που υποστήριζαν εκείνη και η εταιρεία της. Μια σημαντική καθημερινή εφημερίδα της Νέας Υόρκης έγραψε τα εξής: «Μια γυναίκα με τα ασυνήθιστα γνωρίσματα του ίδιου του Καλιόστρο. Μια γυναίκα που κάθε μέρα δέχεται τόσο αντιφατικές κριτικές από διαφόρους ανθρώπους όπως και ο ίδιος ο ξακουστός Κόμης στην εποχή του. Όσοι την ξέρουν λίγο, την αποκαλούν αγύρτη. Εάν την γνωρίζατε καλύτερα, θα σκεφτόσασταν ότι είναι μορφωμένη. Όσοι την γνωρίζουν καλά, νιώθουν είτε ενθουσιασμό από την πίστη τους σε αυτήν είτε αμηχανία». Το ΑΠΟΚΑΛΥΜΜΕΝΗ ΙΣΙΣ τράβηξε πολύ την προσοχή. Όλες οι εφημερίδες της Νέας Υόρκης έγραψαν κριτικές και συμφωνούσαν ότι το βιβλίο φανέρωνε ότι είχε γίνει εκτενέστατη έρευνα.

Το παράξενο είναι ότι η συγγραφέας δεν διέθετε βιβλιοθήκη για να κάνει έρευνα, δεν κρατούσε σημειώσεις και δεν είχε διαβάσει τίποτα προηγουμένως, πράγμα που τόσο εγώ όσο και πολλοί άλλοι αυτόπτες μάρτυρες της δημιουργίας του έργου, μπορούμε να επιβεβαιώσουμε.
Ό,τι έγραψε, το έγραψε μόνη της. Κι όμως, τα γραπτά της είναι γεμάτα αναφορές σε βιβλία που υπάρχουν στο Βρετανικό Μουσείο και σε άλλες μεγάλες βιβλιοθήκες και κάθε αναφορά είναι ακριβής. Σε ό,τι αφορά, λοιπόν, αυτό το βιβλίο, είτε πρόκειται για μια γυναίκα που είχε τη μοναδική ικανότητα να αποθηκεύει στη μνήμη της ένα πλήθος γεγονότων, ημερομηνιών, αριθμών, τίτλων και θεμάτων ή είναι σωστός ο ισχυρισμός της ότι βοηθήθηκε από αόρατα όντα.

Το 1878, μετά την έκδοση του ΑΠΟΚΑΛΥΜΜΕΝΗ ΙΣΙΣ, η Κυρία Μπλαβάτσκυ πληροφόρησε τους φίλους της ότι έπρεπε να πάει στην Ινδία για να ιδρύσει και εκεί Θεοσοφική Εταιρεία. Έτσι, τον Δεκέμβριο του ιδίου έτους, μαζί με τον Συνταγματάρχη Όλκοτ και άλλους δύο, ξεκίνησε για την Ινδία, σταματώντας για λίγο στο Λονδίνο. Φτάνοντας στη Βομβάη, ήρθαν να τους συναντήσουν τρεις ή τέσσερεις Ινδουιστές, που, αν και μακριά, είχαν ακούσει γι’ αυτό το ζήτημα. Νοίκιασαν ένα χώρο στην παλαιά πόλη και σύντομα τόσο εκείνη όσο και ο Συντ. Όλκοτ άρχισαν να εργάζονται για τον Θεοσοφιστή, ένα περιοδικό που έγινε αμέσως γνωστό εκεί και κυκλοφόρησε ευρέως στη Δύση.
Στη Βομβάη και αργότερα στο Αντυάρ, στο Μαντράς, η Κυρία Μπλαβάτσκυ εργαζόταν αδιάκοπα, εκδίδοντας το περιοδικό της και διεξάγοντας μια ογκώδη αλληλογραφία με ανθρώπους από όλα τα μέρη του κόσμου που ενδιαφέρονταν για τη Θεοσοφία, ανταλλάσσοντας απόψεις και συζητώντας με μορφωμένους Ινδουιστές που την επισκέπτονταν διαρκώς.

Ακόμα κι εκεί, συχνότατα συνέβαιναν φαινόμενα. Η κοινωνία, αργότερα, μη ανακαλύπτοντας κάτι που να αφορά στον ψυχικό κόσμο, τα ερεύνησε και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αυτή η γυναίκα, που δεν είχε καμιά περιουσία, που ήταν άγνωστη στην Ινδία, είχε καταφέρει με ανεξήγητο τρόπο να οργανώσει μια ευρεία συνωμοσία που διακλαδώθηκε σε όλη την Ινδία και στην οποίαν συμμετείχαν άνθρωποι όλων των τάξεων, δημιουργώντας, έτσι, κατασκευασμένα φαινόμενα. Αναφέρω αυτό το συμπέρασμα ως άποψη που υιοθετήθηκε από πολλούς. Για οποιονδήποτε γνώρισε την Ε.Π. Μπλαβάτσκυ ή γνωρίζει την Ινδία, με τις εκατοντάδες διαφορετικές διαλέκτους της, που της ήταν παντελώς άγνωστες, αυτό το συμπέρασμα είναι παράδοξο. Οι Ινδουιστές πίστεψαν σε αυτήν, έλεγαν πάντα ότι ήταν σε θέση να τους εξηγεί τα ιερά τους κείμενα και τη φιλοσοφία τους, ενώ οι Βραχμάνοι είτε είχαν χάσει είτε απέκρυβαν το κλειδί της γνώσης, και ότι με τις προσπάθειές της και με το έργο της εταιρείας που ιδρύθηκε μέσω αυτής, η νεολαία της Ινδίας σωζόταν από τον κενό υλισμό, τη μόνη θρησκεία που μπορεί ποτέ να προσφέρει η Δύση σε έναν Ινδουιστή.

Το 1887, η Κυρία Μπλαβάτσκυ επέστρεψε στην Αγγλία και εξέδωσε ένα Θεοσοφικό περιοδικό με τίτλο Λούσιφερ, εγκαινιάζοντας αμέσως το κίνημα στην Ευρώπη. Εκεί, όπως είχε κάνει στην Νέα Υόρκη και στην Ινδία, μιλούσε και έγραφε μέρα και νύχτα, αλληλογραφώντας αδιάκοπα με ανθρώπους από όλα τα μέρη, εκδίδοντας το Λούσιφερ και γράφοντας διαρκώς βιβλία για την αγαπημένη της Εταιρεία, χωρίς να κερδίζει χρήματα, εισπράττοντας από τον κόσμο γενικά μόνο ανάξιες ύβρεις. Το ΚΛΕΙΔΙ της ΘΕΟΣΟΦΙΑΣ γράφτηκε στο Λονδίνο, όπως και Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΔΟΞΑΣΙΑ που είναι το σημαντικό εγχειρίδιο των Θεοσόφων. Εκεί συνέγραψε και το Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΣΙΓΗΣ που απευθύνεται στους αφοσιωμένους Θεόσοφους. Από το πρωί μέχρι το βράδυ έγραφε, έγραφε, έγραφε. Και, παρόλο που εδώ, όπως κι αλλού, την προκαλούσαν και την εξύβριζαν, απέκτησε πολλούς αφοσιωμένους φίλους, γιατί ποτέ δεν υπήρχε μέση οδός στην ιστορία της. Όσοι την συναντούσαν ή άκουγαν γι’ αυτήν γίνονταν πάντα είτε πιστοί φίλοι της είτε σκληροί εχθροί….
Στη συνέχεια, εγκαινιάστηκαν κεντρικά γραφεία στο Λονδίνο τα οποία υπάρχουν ακόμα. Εκεί και πέθανε η κ.Μπλαβάτσκυ γνωρίζοντας ότι η Εταιρεία για την οποία είχε πασχίσει τόσο πολύ και με τέτοιο κόστος ήταν, επιτέλους, μια οντότητα ικανή να αγωνίζεται για την ύπαρξή της.

Τη στιγμή που πέθαινε έδειξε πως είχε αφιερώσει τη ζωή της σε μια ιδέα, με πλήρη συνειδητότητα ότι στα μάτια του κόσμου ήταν Ουτοπική, αλλά στα δικά της απαραίτητη για τη φυλή.
Ικέτευσε τους φίλους της να μην αφήσουν να αποτύχει η ενσάρκωσή της, που μόλις τελείωνε, με μια αποτυχία του Κινήματος που δημιούργησε και συνέχισε με τόσο κόπο. Ποτέ δεν απόκτησε χρήματα στη ζωή της ούτε και τα επεδίωξε. Ευτελείς συγγραφείς και κακεντρεχείς άνδρες και γυναίκες είπαν ότι προσπάθησε να προσπορισθεί χρήματα από τα αποκαλούμενα «θύματα», αλλά όλοι οι στενοί της φίλοι έλεγαν ότι αρνήθηκε επανειλημμένα να δεχτεί χρήματα, πως πάντα είχε φίλους που θα της έδιναν ό,τι είχαν και δεν είχαν, αν το ήθελε, όμως εκείνη ούτε πήρε ούτε και ζήτησε ποτέ να πάρει χρήματα. Άλλωστε, η φιλοσοφία της και τα υψηλά ιδανικά της ενέπνευσαν άλλους να προσπαθούν να συμπαρίστανται σε όσους είχαν ανάγκη υποστήριξης. Ωθούμενος από ένα τέτοιο κίνητρο, ένας πλούσιος Θεόσοφος της έδωσε 5000 δολάρια για να ιδρύσει μια λέσχη εργαζομένων κοριτσιών στο Μπόου, στο Λονδίνο και μια μέρα, αφού η κ.Μπέζαντ είχε αναλάβει την όλη εκδήλωση, η κ.Μπλαβάτσκυ, αν και άρρωστη και ηλικιωμένη, πήγε εκεί μόνη της και εγκαινίασε τη λέσχη στο όνομα της Εταιρείας.

Σκοπός και στόχος της ζωής της ήταν να σπάσει τα δεσμά που σφυρηλάτησε το ιερατείο στον νου των ανθρώπων. Ήθελε να ξέρει κάθε άνθρωπος ότι αυτός είναι Θεός, στην πραγματικότητα, και ότι πρέπει καθείς να φέρει το φορτίο των αμαρτιών του, γιατί κανείς άλλος δεν μπορεί να το επωμισθεί. Παρουσίασε, λοιπόν, στη Δύση τις αρχαίες Ανατολικές διδασκαλίες του Κάρμα και της Μετενσάρκωσης. Σύμφωνα με τον νόμο του Κάρμα, τον νόμο της δικαιοσύνης, έλεγε πως ο καθένας πρέπει να βρει μόνος του τις απαντήσεις και σύμφωνα με τον νόμο της μετενσάρκωσης να τις πραγματοποιήσει πάνω στη γη, εκεί όπου έγιναν πράξη οι ενέργειές του. Ήθελε, επίσης, η επιστήμη να επανέλθει στην αληθινή της βάση, όπου η ζωή και η διάνοια είναι παραδεκτό να υπάρχουν και να δρούν μέσα σε και μέσα από κάθε άτομο του σύμπαντος. Ο στόχος της, λοιπόν, ήταν να κάνει επιστημονική τη θρησκεία και την επιστήμη θρησκευτική για να εξαλειφθεί ο δογματισμός εκατέρωθεν.

Η ζωή της από το 1875 πέρασε μέσα σε διαρκή προσπάθεια να φέρει στη Θεοσοφική Εταιρεία όσους θα μπορούσαν ανιδιοτελώς να διαδώσουν μια ηθική και μια φιλοσοφία που θα πραγματοποιούσε την ανθρώπινη αδελφότητα, φανερώνοντας την αληθινή ενότητα και την ουσιαστική μη- χωριστικότητα κάθε όντος. Και τα βιβλία της γράφτηκαν με τον ξεκάθαρο στόχο να προσφέρουν το υλικό για διανοητική και επιστημονική πρόοδο πάνω σε αυτές τις κατευθύνσεις. Η θεωρία που πρότεινε για την καταγωγή του ανθρώπου, τις δυνάμεις και το πεπρωμένο του, την οποία είχε αντλήσει από αρχαίες Ινδικές πηγές, μας τοποθετεί σε ένα υψηλότερο βάθρο από αυτό που μας προσέφερε είτε η θρησκεία είτε η επιστήμη, γιατί δίνει σε κάθε άνθρωπο τη δυνατότητα να αναπτύξει τις θεόμορφες δυνάμεις που υπάρχουν εντός του και να γίνει επιτέλους συν-εργάτης της φύσης.

Εφόσον τελικά ο θάνατος είναι η κοινή μοίρα όλων, δεν θα πούμε ότι ο θάνατός της ήταν απώλεια. Εάν, όμως, δεν είχε ζήσει και δεν είχε κάνει όσα έκανε, η ανθρωπότητα θα είχε στερηθεί την ορμή και τις ιδέες για το καλό, που ήταν αποστολή της να δώσει και να διακηρύξει. Και σήμερα, πράγματι, υπάρχουν πλήθη ανδρών και γυναικών που θέλουν να εξαγνίσουν τη ζωή τους αλλά και να γλυκάνουν τη ζωή των άλλων, που ανάγουν τις ελπίδες τους και τις προσδοκίες τους στη σοφία- θρησκεία που αναβίωσε στη Δύση μέσα από τις προσπάθειές της, άνθρωποι οι οποίοι με ευγνωμοσύνη ομολογούν ότι το πιο πολύτιμο αγαθό είναι το αποτέλεσμα της κοπιαστικής και αυτοθυσιαστικής ζωής της. Αν, και αυτοί με τη σειρά τους, ζουν σωστά και κάνουν το καλό, δεν θα απεικονίζουν τίποτα άλλο παρά τη διδασκαλία που εκείνη δίδασκε καθημερινά και εφάρμοζε στην πράξη κάθε ώρα».

ΟυϊλλιαμΤζατζ

 

Ελπίζω όλα αυτά να έχουν προσφέρει θέματα που αξίζει κανείς να σκεφθεί.
Αυτά τα κείμενα είναι επιλογές από μια σειρά πολλών άλλων κειμένων που μπορούν να προταθούν σε κάθε ενδιαφερόμενο. Αν κάποιος ρίξει μια ματιά στη βιογραφία «Ε.Π.Μπλαβάτσκυ.» της Σύλβια Κράνστον - θα βρεί πολλά που μπορεί να προσθέσει σε όσα παραθέτουμε.
Πάντως, το πιο σημαντικό είναι να δοθεί η ευκαιρία να μελετήσει κανείς τη ΘΕΟΣΟΦΙΑ σαν φιλοσοφία. Και κατόπιν, να ανακαλύψει ότι μας έδωσε μια ανασκόπηση της Παγκόσμιας Ιστορίας επιλεγμένη από τις σελίδες του αρχαίου «Βιβλίου των Τζιαν»- του βιβλίου της ΣΟΦΙΑΣ που ισχύει και συνεχώς εμπλουτίζεται από τους Μεγάλους Σοφούς : τους ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥΣ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ στους οποίους είχε αφοσιωθεί, όπως μας είπε. Ας εμπνεόμαστε όλοι από το παράδειγμά της.

Ντάλλας Ντένμπρεκ

 (από το Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.- 23 Απριλίου 2004)

 

© blavatsky.gr 
Επιτρέπεται η αντιγραφή αποσπασμάτων υπό τον όρο ότι δεν γίνονται αλλαγές, δεν προστίθενται λέξεις ή εικόνες και ότι η πηγή αναγράφεται πλήρως και σωστά.