Το Νόημα του Πνευματισμού (αποσπάσματα από κείμενα του Ουϊλλιαμ Τζατζ)

Μια έρευνα που έγινε στα αρχεία του γνωστού ως Πνευματιστικού Κινήματος αποκαλύπτει μια παράξενη κατάσταση, μια άγνοια έναντι στα δίκαια και λογικά συμπεράσματα που προκύπτουν από μια σωρεία γεγονότων.

Όταν η κ. Μπλαβάτσκυ ήρθε σε αυτή τη χώρα, ξεκίνησε με τον Πνευματισμό. Αρχικά επιδιώχθηκε να δοθεί στους Πνευματιστές η ευκαιρία να κάνουν αυτό που μπορούσαν και όφειλαν να κάνουν, προς χάρη των φυλών της Δύσης. Όμως, η ευκαιρία δεν αξιοποιήθηκε καθόλου: αντ’ αυτής η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ αντιμετώπισε χλευασμό και φθόνο. Εκείνη ήθελε να καταργήσει στρεβλές καταστάσεις όπως η χρησιμοποίηση διαμέσων επί πληρωμή, λανθασμένες νοοτροπίες και το σύστημα χειρισμού του ζητήματος. Ιδιαίτερα δε, ήθελε, όπως κι εμείς άλλωστε, να λέγονται τα πράγματα με το όνομά τους και να μην γίνονται αποδεκτά ορισμένα γεγονότα ως αποδείξεις θεωριών που προωθούσαν τα διάμεσα και ως προς τη μεταθανάτια κατάσταση καθώς και ως προς τη δύναμη και τη φύση των ιδιοτήτων τους.

Γιατί αυτοί οι άνθρωποι στέκονται μπροστά στον τάφο και καλούν τους νεκρούς, που ζουν πλέον σε άλλες καταστάσεις, και που βεβαίως δεν επιστρέφουν. Εις ανταπάντηση οι ερευνητές ανταμείβονται με φαντάσματα, δαίμονες, βρυκόλακες, μη αισθητά αιωρούμενα σχήματα, άχρηστες εικόνες και αντανακλάσεις των ανθρωπίνων σκέψεων και πράξεων από τις οποίες είναι γεμάτο το μεγάλο απόθεμα του Αστρικού Φωτός. Αυτό λατρεύουν και μόνο.

Όμως από το μακρινό παρελθόν μέχρι σήμερα έχουν διατυπωθεί ηχηρότατες και σαφέστατες προειδοποιήσεις ενάντια σε τέτοιες πρακτικές. Αυτό στην αρχαιότητα λεγόταν νεκρομαντεία και απαγορεύτηκε από τη Χριστιανική Βίβλο και τα ειδωλολατρικά μυστήρια. Αλλά οι Πνευματιστές και οι επικεφαλής τους, εάν διαθέτουν ηγέτες, αγνοούν επίμονα όχι μόνο την εμπειρία του παρελθόντος αλλά και τις προειδοποιήσεις που πότε πότε κάνουν και τα δικά τους «πνεύματα».

Γιατί όπως καλά γνωρίζει ο σκεπτόμενος Θεόσοφος, τα διάμεσα όντας παθητικά και ανοιχτά σε οποιαδήποτε τυχαία επιρροή, συχνά διαδίδουν τη γνώση που έχουν ζώντες άνθρωποι πάνω σε αυτά τα ζητήματα. Καθώς οι θιασώτες πνευματιστικών συγκεντρώσεων δεν βρίσκονται στο παρασκήνιο, δεν μπορούν να ξέρουν ποιός είναι ή τί μπορεί να γίνεται ούτως ώστε να προκαλούνται τα παρουσιαζόμενα φαινόμενα.

Γνωρίζοντας τις περίεργες ιδιότητες του Αστρικού επιπέδου και την πραγματική μοίρα του περικαλύμματος της ψυχής…οι Θεόσοφοι Μύστες όλων των εποχών δεν έδωσαν καμια αξιοπιστία στην υποτιθέμενη επιστροφή των νεκρών.

Παρόντος ενός ευαίσθητου, αφύσικης ιδιοσυγκρασίας ατόμου – δηλαδή του διαμέσου, και όλη αυτή η κατηγορία ανθρώπων έχει μια νευρική ανισορροπία – το Αστρικό Φως και το αστρικό σώμα του διαμέσου ανακαλούν αυτά τα άψυχα φαντάσματα και από το ίδιο απόθεμα αντιγράφουν τον λόγο τους, τον τόνο της φωνής τους, τις ιδιατερότητες του χαρακτήρα τους. Έτσι εξαπατώνται οι παραπλανημένοι θεατές αυτής της υποτιμητικής πρακτικής καθώς φαντάζονται ότι έχει επιστρέψει ο νεκρός φίλος ή οι συγγενείς τους.

Ο Πνευματισμός δεν καταλήγει σε τίποτα άλλο από τη λατρεία ή την παρακολούθηση των νεκρών. Δεν πρόκειται για λατρεία των «πνευμάτων». Πρόκειται για ενασχόληση με τα νεκρά περιβλήματα ανδρών και γυναικών που κάποτε ζούσαν. Πιστεύουμε ότι με τον θάνατο η ψυχή πετά σε άλλες καταστάσεις και εγκαταλείπει το περίβλημα του δέρματος και την αστρική ύλη της. Αυτά τα δύο θα έπρεπε να τα αγνοήσουμε γιατί εγκυμονούν κινδύνους. Ανήκουν σε υλικά επίπεδα και αν προκαλέσουμε θηρία και δαίμονες, όπως πράγματι είναι, τότε θα εκθέσουμε τον εαυτό μας στην επιρροή και τη δύναμή τους. Λέω πως είναι θηρία και δαίμονες, γιατί γνωρίζουμε ότι ένα μέρος της φύσης μας δεν είναι θείο αλλά σχετίζεται με τη γήινη ύλη και είναι γεμάτο από τα πάθη και τις επιθυμίες που νιώθουμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Με την αποχώρηση της ψυχής δεν υπάρχει οδηγός να μας κατευθύνει και να μας αποτρέψει και έτσι ασχολούμαστε μόνο με τα ακατέργαστα ανθρώπινα υπολείμματα παρακολουθώντας πνευματιστικές συγκεντρώσεις ή επιτρέποντας στους εαυτούς μας να γίνουν διάμεσα.

Ο Θεόσοφος πρέπει να αποδεχτεί τα πνευματιστικά γεγονότα αλλιώς κατηγορείται για άγνοια και μισαλλοδοξία. Η φιλοσοφία του όμως τα εξηγεί βάσει της πραγματικής ανθρώπινης φύσης χωρίς συναίσθημα, θαυμασμό ή έκπληξη. Ερευνά το σωστό νόημα όποιο κι αν είναι. Επίσης ο προσεκτικός Θεόσοφος ξέρει πως είναι επικίνδυνο να επιζητεί να βρεί διάμεσο. Είναι προτιμότερο να απέχει για να μπορέσει πρώτα απ’ όλα να καταλάβει τη φιλοσοφία.

Εάν παρατηρήσετε την ίδια τη ζωή σας κατά τα τρία στάδια: το στάδιο της αφύπνισης, του βαθύ ύπνου και των ονείρων θα βρείτε το κλειδί για όλα τα μυστήρια του νου ακόμα δε και για τα μυστήρια όλης της φύσης. Έτσι, εξετάζοντας τον Πνευματισμό δεν πρέπει να τον κατατάξετε σε έναν δικό του τομέα αλλά πρέπει να ερευνήσετε κάθε σημείο του ζητήματος σε σχέση με τον ζώντα άνθρωπο και τη φιλοσοφία της οντότητάς του. Γι’ αυτό είναι σημαντικό για μας να μην ξεχνάμε την επταπλή σύσταση του ανθρώπου όπως αυτή εξηγείται στα Θεοσοφικά κείμενα. Πρέπει να γνωρίσουμε την επταδική μας φύση αν πρόκειται να μάθουμε τί ακριβώς σημαίνουν τα ψυχικά φαινόμενα. Με άλλα λόγια, ο πραγματικός δάσκαλος και μύστης του ανθρώπου είναι αυτός ο ίδιος μέσα στο σώμα του και όχι κάποια εξαϋλωμένη διάνοια.

[ΘΕΟΣΟΦΙΑ, Τόμ. 17, Νο 8, Ιούνιος 1929 (Σελίδες 368-369)]

© blavatsky.gr 
Επιτρέπεται η αντιγραφή αποσπασμάτων υπό τον όρο ότι δεν γίνονται αλλαγές, δεν προστίθενται λέξεις ή εικόνες και ότι η πηγή αναγράφεται πλήρως και σωστά.