Μεσμερισμός

Αυτό είναι το όνομα που έχει δοθεί σε μια τέχνη ή στην επίδειξη μιας δύναμης που επενεργεί σε άλλους και  στη δεξιοτεχνία με την οποίαν εξασκείται, ιδιότητες που προηγούνται κατά πολύ χρονικά του Άντον  Μέσμερ. Ένα άλλο όνομα που αφορά σε μέρος των φαινομένων του είναι ο όρος «Υπνωτισμός» και ένα τρίτο είναι ο όρος «Μαγνητισμός». Ο όρος «μαγνητισμός» δόθηκε γιατί μερικές φορές το πρόσωπο επί του οποίου επενεργούσε η δύναμη φαινόταν να ακολουθεί το χέρι του μαγνητιστή σαν ελκυόμενο, όπως τα ρινίσματα του σιδήρου από έναν μαγνήτη. Αυτοί οι όροι χρησιμοποιούνται σήμερα από διάφορους χειριστές αλλά έχει γίνει γνωστός με ποικίλες ονομασίες, όπως γοητεία και ψυχολόγηση, αλλά είναι τόσο πολλές οι ονομασίες, που δεν χρειάζεται να εξετάσουμε όλο τον κατάλογο.

Ο Άντον Μέσμερ, που έδωσε μεγαλύτερη δημοσιότητα στο θέμα αυτό στον Δυτικό κόσμο αλλά και την ετυμολογία του όρου, γεννήθηκε το 1734 και λίγα χρόνια πριν το 1783 ή κατά το 1775 απέκτησε μεγάλη φήμη στην Ευρώπη χάρη στα πειράματα και στις θεραπείες του. Όμως, όπως λέει η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ στο Θεοσοφικό Λεξικό της,  ο Μέσμερ, απλώς, ξανα-ανακάλυψε το ζήτημα. Ολόκληρο το θέμα είχε ήδη ερευνηθεί πολύ πριν – στην πραγματικότητα πολλούς αιώνες πριν από την πολιτιστική ανάπτυξη της Ευρώπης – και όλες οι μεγάλες αδελφότητες της Ανατολής κατείχαν πάντα τα μυστικά που αφορούσαν στην εφαρμογή του και τα οποία παραμένουν ακόμα άγνωστα. Ο Μέσμερ, στ’ αλήθεια, παρουσίασε την ανακάλυψη ως αντιπρόσωπος – αν και μάλλον δεν αποκάλυψε αυτούς που βρίσκονταν πίσω του – ορισμένων αδελφοτήτων στις οποίες ανήκε. Οι δημοσιεύσεις του έγιναν στο τελευταίο τέταρτο του αιώνα, ακριβώς τότε που είχαν αρχίσει  οι δημοσιεύσεις της Θεοσοφικής Εταιρείας , το 1875, και ό,τι έκανε ήταν αυτό που μπορούσε να γίνει εκείνη την εποχή.

Όμως, το 1639, εκατό χρόνια πριν από τον Μέσμερ είχε δημοσιευθεί ένα βιβλίο στην Ευρώπη για την εφαρμογή του μεσμερισμού στην επούλωση των τραυμάτων , με τον τίτλο «Η Συμπαθητική Σκόνη του Εντρίκιους Μοχίνους του Εμπούρο». Αυτές οι θεραπείες, έλεγαν, μπορούσαν να  επιδράσουν σε απόσταση από το τραύμα, χάρη στη δυνατότητά τους ή στην κατευθυντήρια δύναμή τους προς το τραύμα. .Ακριβώς αυτή είναι μια από τις φάσεις και του υπνωτισμού και του μεσμερισμού. Στο ίδιο πνεύμα εκινούντο και τα γραπτά  ενός μοναχού που ονομαζόταν Ουλνέρικους Μπαλκ, ο οποίος, σε ένα βιβλίο που αναφερόταν στο «λυχνάρι της ζωής», το 1611, έλεγε ότι οι ασθένειες μπορούσαν να θεραπευθούν κατά παρόμοιο τρόπο. Φυσικά, σε αυτά τα κείμενα υπάρχει πολλή προκατάληψη, αλλά κάτω από τον παραλογισμό πραγματεύονται τον μεσμερισμό.

Αφού η επιτροπή της Γαλλικής Ακαδημίας, με τη συμμετοχή και του Βενιαμίν Φραγκλίνου, εξέδωσε καταδικαστική απόφαση επί του θέματος, ο μεσμερισμός έπεσε σε ανυποληψία, αλλά αναβίωσε στην Αμερική από πολλούς ανθρώπους που υιοθέτησαν διαφορετικά ονόματα για τη δουλειά τους και που έγραψαν σχετικά βιβλία. Ένας από αυτούς , ονόματι Ντοντς, έγινε διάσημος και προσκλήθηκε, ζώντος του Ντάνιελ Γουέμπστερ, να κάνει μια διάλεξη επ’ αυτού προς αρκετούς γερουσιαστές των Ηνωμένων Πολιτειών. Αποκάλεσε το σύστημά του «ψυχολογία» αλλά ήταν καθαρός μεσμερισμός, ακόμα και ως προς τις λεπτομέρειες που αφορούσαν στα νεύρα κ.λ.π.. Στην Αγγλία, επίσης, πολλοί άνθρωποι – όχι διακεκριμένοι επιστήμονες – έστρεψαν την προσοχή τους στο θέμα.

Δεν του προσέδωσαν μεγαλύτερη φήμη από πριν και, τόσο ο τύπος όσο και το κοινό γενικά, τους θεωρούσε τσαρλατάνους, τον δε μεσμερισμό, απάτη. Έτσι είχαν τα πράγματα μέχρι που οι ερευνητές αυτού που σήμερα είναι γνωστός ως υπνωτισμός, πρόβαλαν εκ νέου αυτή την πλευρά του θέματος και μετά το 1875 το πλατύ κοινό άρχισε να δίνει όλο και περισσότερη σημασία στις δυνατότητες των τομέων της διόρασης, της διακοής, της διάσπασης της προσωπικότητας (έκστασης), των φαντασμάτων κ.ο.κ Ακόμα και γιατροί, αλλά και άλλοι που προηγουμένως απέρριπταν όλες αυτές τις διερευνήσεις, άρχισαν να τις εξετάζουν και να ασχολούνται ακόμα μαζί τους. Φαίνεται δε, αρκετά βέβαιο, ότι με οποιαδήποτε ονομασία ο μεσμερισμός είναι σίγουρο ότι θα προσελκύει όλο και περισσότερη  προσοχή. Διότι είναι αδύνατο να προχωρήσει κανείς πολύ σε υπνωτιστικά πειράματα  χωρίς να συναντήσει μεσμεριστικά φαινόμενα και επομένως αναγκάζεται να εξετάσει και αυτά.

Αδικαιολόγητα οι υπνωτιστές διεκδικούν τις ανακαλύψεις, αφού ακόμα και οι αμόρφωτοι τσαρλατάνοι, όπως αποκαλούνταν, των εποχών που προαναφέρθηκαν, μνημόνευαν το γεγονός που οικειοποιήθηκαν οι υπνωτιστές, ότι, δηλαδή, πολλοί άνθρωποι βρίσκονταν σε μια φυσιολογική  - γι’ αυτούς – κατάσταση ύπνωσης ή, όπως την έλεγαν, σε μια ψυχολογοποιημένη  κατάσταση ή αρνητική κ.ο.κ. σύμφωνα με το ιδιαίτερο σύστημα που εφαρμοζόταν.

Στη Γαλλία, ο Βαρόνος Ντυ Ποτέ εξέπληξε τους πάντες με τα μεσμεριστικά του κατορθώματα, προκαλώντας τόσο μεγάλες αλλαγές σε υποκείμενα των πειραμάτων όσες προκαλούν και σήμερα οι υπνωτιστές. Αργότερα και, έχοντας διαβάσει παλαιά βιβλία, υιοθέτησε έναν αριθμό παράξενων συμβόλων που, όπως έλεγε, ασκούσαν την πιο ασυνήθιστη επιρροή στο υποκείμενο και αρνήθηκε να τις κοινοποιήσει παρά μόνο σε έμπιστα πρόσωπα, που έχουν πάρει όρκο σιωπής. Ο κανονισμός αυτός παραβιάστηκε και τόσο οι οδηγίες του όσο και τα σύμβολά του κυκλοφόρησαν στο εμπόριο, όχι πριν πολλά χρόνια, με το πρόσχημα της μυστικότητας που διαφυλασσόταν με μια κλειδαριά στο βιβλίο. Το έχω διαβάσει και θεωρώ ότι δεν αξίζει τον κόπο, αφού, απλώς, εξαρτώνται από τη θέληση του ανθρώπου που τα εφαρμόζει. Ο ίδιος ο Βαρόνος διέθετε ισχυρή φυσική μεσμερική δύναμη και έκανε τα υποκείμενά του να πράττουν πράγματα που ελάχιστοι άλλοι μπορούσαν να προκαλέσουν. Πέθανε χωρίς να κάνει την επιστημονική κοινότητα να δώσει ιδιαίτερη προσοχή στο θέμα.

Το μεγάλο ζήτημα προς  συζήτηση είναι αν, στ’ αλήθεια, εκκρίνεται ή όχι ρευστό από τον μεσμεριστή. Πολλοί το αρνούνται και σχεδόν όλοι οι υπνωτιστές αρνούνται να το παραδεχτούν. Η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ δηλώνει ότι υπάρχει τέτοιο ρευστό και όσοι μπορούν να δουν στο επίπεδο όπου ανήκει, βεβαιώνουν ότι είναι μια ανεπαίσθητη μορφή ύλης. Νομίζω πως αυτό αληθεύει και δεν είναι καθόλου ανακόλουθο προς τα πειράματα του υπνωτισμού, γιατί το ρευστό μπορεί να υπάρχει ενώ οι άνθρωποι είναι αυτο-υπνωτισμένοι, έχοντας απλώς αναστρέψει το βλέμμα τους, κοιτάζοντας κάποιο φωτεινό αντικείμενο. Το υγρό αυτό αποτελείται, εν μέρει, από την αστρική ύλη που περιβάλλει τον καθένα και εν μέρει από τα φυσικά άτομα σε μια λεπτότερη διαβαθμισμένη κατάσταση. Ορισμένοι ονομάζουν αυτή την αστρική ύλη «αύρα». Όμως, η λέξη αυτή είναι αόριστη γιατί υπάρχουν πολλά είδη αύρας και πολλές βαθμίδες έκφρασής της. Αυτά δεν θα γίνουν γνωστά ούτε και στους πιο δεκτικούς Θεόσοφους μέχρις ότου η φυλή στο σύνολό της εξελιχθεί έως αυτό το σημείο. Έτσι, προς το παρόν, η λέξη αυτή θα παραμείνει εν χρήσει.

Αυτή η αύρα, λοιπόν, εκπέμπεται από τον μεσμεριστή στον άνθρωπο-υποκείμενο και ο τελευταίος την δέχεται σε ένα τμήμα της εσώτερης σύστασής του που δεν έχει περιγραφεί ποτέ από τους Δυτικούς πειραματιστές, γιατί δεν το γνωρίζουν. Ξυπνά ορισμένα εσώτερα και μη φυσικά σημεία του υφισταμένου το πείραμα  προξενώντας αλλαγή σχέσης ανάμεσα στα διάφορα και πολυάριθμα περιβλήματα που περικλείουν τον εσώτερο άνθρωπο και καθιστώντας πραγματοποιήσιμες  διάφορες διαβαθμίσεις ευφυΐας, διόρασης κ.λ.π.

Δεν επηρεάζει καθόλου τον Ανώτερο Εαυτό (1) τον οποίο δεν μπορεί να φθάσει με τέτοια μέσα. Πολλοί άνθρωποι παραπλανώνται νομίζοντας ότι ο Ανώτερος Εαυτός είναι αυτός που ανταποκρίνεται ή πως κάποιο πνεύμα, τέλος πάντων, είναι παρόν. Όμως, δεν πρόκειται παρά για ένα από τα πολλά εσώτερα πρόσωπα, ας πούμε, που μιλάει ή μάλλον που γίνεται αιτία ώστε τα όργανα της ομιλίας να κάνουν τη δουλειά τους. Σε αυτό, λοιπόν, το σημείο κάνουν λάθος και οι Θεόσοφοι και οι μη- Θεόσοφοι, εφόσον τα λόγια που λέγονται είναι μερικές φορές πολύ ανώτερα της συνηθισμένης ευφυΐας ή της δύναμης του υποκειμένου όταν είναι σε εγρήγορση.. Έτσι, προτείνω να μείνει ημιτελής η θεωρία σχετικά με το τί ακριβώς συντελείται, καθώς έχει καταστεί ήδη γνωστό επί χρόνια σε αυτούς που βλέπουν με τον εσώτερο οφθαλμό και καθώς κάποια μέρα θα ανακαλυφθεί και θα γίνει αποδεκτό από την επιστήμη.

Όταν η υπνωτική ή μεσμεριστική κατάσταση ολοκληρωθεί – και συχνά όταν είναι ατελής – επέρχεται μια άμεση παράλυση της δύναμης του σώματος για να εκφράσει τις εντυπώσεις του και έτσι να τροποποιήσει τις αντιλήψεις του εσωτερικού όντος. Όταν ο άνθρωπος είναι φυσιολογικά σε εγρήγορση, χωρίς να μπορεί να αποδεσμευτεί, υπόκειται στις εντυπώσεις όλου του οργανισμού. Δηλαδή κάθε κύτταρο του σώματος, μέχρι και το απειροελάχιστο, έχει τις δικές του εντυπώσεις και ενθυμίσεις και όλες εξακολουθούν να επηρεάζουν τον μεγάλο ρυθμιστή, τον εγκέφαλο, μέχρις ότου η εντύπωση που παραμένει στο κύτταρο εξαντληθεί τελείως. Αυτή δε η εξάντληση παίρνει πολύ χρόνο. Ακόμα, καθώς συνεχώς προσθέτουμε νέες εντυπώσεις η περίοδος της εξαφάνισής τους αναβάλλεται επ’ αόριστον. Έτσι, ο εσώτερος άνθρωπος δεν μπορεί να τις νοιώσει. Όμως, με το κατάλληλο υποκείμενο, αυτές οι σωματικές εντυπώσεις ουδετεροποιούνται προσωρινά από τον μεσμερισμό και αμέσως ακολουθεί μια άλλη επίδραση που αντιστοιχεί στο να αποκοπεί ο στρατηγός από το στράτευμά του και να αναγκασθεί να βρει άλλο τρόπο έκφρασης.
Ο εγκέφαλος -  στις περιπτώσεις που το υποκείμενο μιλάει – αφήνεται ελεύθερος για να μπορέσει να υπακούσει στις εντολές του μεσμεριστή και να αναγκάσει τα όργανα του λόγου να απαντήσουν. Αυτά, σε γενικές γραμμές.

Τώρα, έχουμε φθάσει σε ένα άλλο σημείο της ανθρώπινης φύσης, που είναι ένας τόπος άγνωστος στον Δυτικό κόσμο και στους επιστήμονές του. Με τον Μεσμερισμό αρχίζουν να εργάζονται, αποδεσμευμένα από το σώμα και άλλα όργανα τα οποία, όμως, σε κανονικές συνθήκες λειτουργούν μαζί και μέσω του σώματος. Αυτά δεν τα παραδέχεται ο κόσμος, όμως υπάρχουν και είναι τόσο πραγματικά όσο και το σώμα – στην πραγματικότητα, κάποιοι που γνωρίζουν λένε πως είναι πιο πραγματικά  και λιγότερο επιρρεπή στη φθορά, γιατί παραμένουν σχεδόν αναλλοίωτα  από τη γέννηση μέχρι τον θάνατο. Αυτά τα όργανα έχουν τα δικά τους ρεύματα, κυκλοφορία, αν προτιμάτε, και μεθόδους αποδοχής και αποθήκευσης εντυπώσεων. Είναι αυτά που σε δευτερόλεπτα συλλαμβάνουν και συγκρατούν το παραμικρότερο ίχνος οποιουδήποτε αντικειμένου ή λέξης που εμφανίζεται στον εν εγρηγόρσει άνθρωπο. Όχι μόνο τα διατηρούν, αλλά συχνά τα κοινοποιούν, και όταν ο άνθρωπος είναι υπό το κράτος μεσμερισμού, η έξοδος του από το σώμα είναι ανεμπόδιστη.

Χωρίζονται σε πολλές κατηγορίες και βαθμίδες και η κάθε μία διαθέτει ολόκληρη σειρά παράξενων ιδεών και γεγονότων καθώς και κέντρα στο αιθερικό σώμα με το οποίο έχουν σχέση. Τώρα, λοιπόν, αντί ο εγκέφαλος να χειρίζεται σωματικές αισθήσεις, αντιμετωπίζει κάτι πολύ διαφορετικό και αναφέρει ό,τι βλέπουν τα εσώτερα όργανα, σε οποιοδήποτε μέρος του χώρου και αν κατευθύνονται.

Αντί, λοιπόν, να έχει κανείς διεγείρει τον Ανώτερο Εαυτό του, έχει, απλώς, αποκαλύψει ένα από τα πολλά συστήματα εντυπώσεων και εμπειριών από τα οποία αποτελείται ο εσώτερος άνθρωπος και ο οποίος απέχει πολύ από τον Ανώτερο Εαυτό του. Αυτές οι ποικίλες εικόνες, πανταχόθεν ιδωμένες, καταδυναστεύονται συνήθως από τον δυνατό ορυμαγδό της καθημερινής ζωής που είναι το σύνολο της έκφρασης ενός φυσιολογικού όντος στο φυσικό επίπεδο, όπου κινούμαστε. Συνήθως, εμφανίζονται μόνο με αναλαμπές, όταν μας έρχονται ξαφνικές ιδέες ή αναμνήσεις ή στα όνειρα όταν ο ύπνος μας είναι γεμάτος φαντασιώσεις που δεν αντιστοιχούν στην καθημερινή ζωή μας.

Παρόλα αυτά , υπάρχει βάση που βρίσκεται σε κάποια ή κάποιες από τις εκατομμύρια μικρές εντυπώσεις της ημέρας που πέρασαν απαρατήρητες από τον εγκέφαλό μας αλλά που έγιναν οπωσδήποτε αντιληπτές με τη βοήθεια άλλων αισθητικών κέντρων που ανήκουν στο αστρικό διπλό μας. Διότι, αυτό το αστρικό σώμα ή το διπλό μας διαποτίζει το φυσικό μας σώμα, όπως το χρώμα γίνεται ένα με το νερό του δοχείου. Και, παρόλο που στις υλιστικές αντιλήψεις του παρόντος, μια τέτοια θολή σκιά δεν είναι παραδεκτό να έχει μέρη, δυνάμεις και όργανα, εντούτοις τα διαθέτει όλα με εκπληκτική ισχύ και έλεγχο. Αν και θολή, ίσως, μπορεί να εξασκεί, υπό τις κατάλληλες συνθήκες, μια δύναμη ανάλογη προς τον αόρατο άνεμο που ισοπεδώνει τις υπερήφανες κατασκευές του ασήμαντου ανθρώπου.

Επομένως, η περιοχή, για να ψάξει κανείς να βρει την εξήγηση για τον μεσμερισμό και τον υπνωτισμό, είναι το αστρικό σώμα. Ο Ανώτερος Εαυτός θα επεξηγήσει τα γρήγορα περάσματα που σπάνια κάνουμε στο βασίλειο του πνεύματος και είναι ο εντός μας Θεός – ο Πατήρ – που οδηγεί τα παιδιά Του στον μακρύ, απότομο, ανηφορικό δρόμο προς την τελείωση. Ας μην υποβαθμίσουμε την ιδέα του, περιορίζοντάς την στο χαμηλό επίπεδο των μεσμερικών φαινομένων, που οποιοσδήποτε υγιής άνθρωπος μπορεί να προκαλέσει αν προσπαθήσει. Όσο πιο ανεκπαίδευτος είναι ο χειριστής, τόσο το καλύτερο, γιατί, έτσι, είναι περισσότερη η μεσμερική δύναμη και, εάν επηρεασθεί ο Ανώτερος Εαυτός, τούτο θα σήμαινε ότι η ακατέργαστη ύλη εύκολα μπορεί να επιδράσει  και να παρεκτρέψει το υψηλό πνεύμα – πράγμα που είναι αντίθετο με τις μαρτυρίες όλων των εποχών.

Ένας Παραμαχάνσα των Ιμαλαΐων  έχει γράψει τα εξής : « Η Θεοσοφία είναι εκείνος ο  κλάδος της Μασονίας  που δείχνει τον Κόσμο υπό τη μορφή ενός αυγού». Αν αφήσουμε κατά μέρος το σπερματικό τμήμα του αυγού, μας μένουν άλλα πέντε βασικά τμήματά του :το υγρό, ο κρόκος, η μεμβράνη του κρόκου, η εσωτερική μεμβράνη του φλοιού και ο εξωτερικός φλοιός. Ο φλοιός και η εσωτερική του μεμβράνη μπορούν να νοηθούν ως ένα. Τότε, μας μένουν τέσσερα τμήματα που αντιστοιχούν στην παλαιά διαίρεση της φωτιάς, του αέρα, της γης και του ύδατος.

Ο άνθρωπος, σε γενικές γραμμές, διαιρείται κατά τον ίδιο τρόπο και από αυτές τις βασικές διαιρέσεις προκύπτουν όλες οι πολύμορφες εμπειρίες και στο εξωτερικό αλλά και στο ενδοσκοπικό πεδίο. Η ανθρώπινη κατασκευή διαθέτει επιδερμίδα, αίμα, το γήινο υλικό της – το αποκαλούμενο οστά, προς στιγμήν, σάρκα και, τελευταίο, το σπουδαίο σπέρμα που είναι απομονωμένο κάπου στον εγκέφαλο, περιβλημένο από ένα τέλειο λιπώδες υλικό.

Η επιδερμίδα συμπεριλαμβάνει τις βλέννες, όλες τις μεμβράνες του σώματος, τα αρτηριακά στρώματα κ.ο.κ. Η σάρκα συμπεριλαμβάνει τα νεύρα, τα ονομαζόμενα ζωικά κύτταρα και του μυς. Τα  οστά είναι ανεξάρτητα. Το αίμα έχει τα κύτταρά του, τα αιμοσφαίρια και το πλάσμα μέσα στο οποίο κυκλοφορούν. Τα όργανα, όπως το συκώτι, ο σπλήνας, οι πνεύμονες περιλαμβάνουν επιδερμίδα, αίμα και βλέννες. Καθε μία από αυτές τις διαιρέσεις και όλες τους οι υποδιαιρέσεις έχουν τις δικές τους περίεργες αποτυπώσεις και αναμνήσεις και όλες μαζί, με τον εγκέφαλο συντονιστή, αποτελούν τον άνθρωπο, έτσι όπως είναι στο ορατό επίπεδο.

Όλα αυτά έχουν σχέση με το φαινόμενο του μεσμερισμού, αν και υπάρχουν μερικοί που, ίσως θεωρούν ότι δεν είναι δυνατόν η βλεννώδης μεμβράνη ή η επιδερμίδα να μπορούν να μας δώσουν κάποια γνώση. Όμως, αυτό είναι γεγονός, γιατί οι αισθήσεις κάθε μέρους του σώματος επηρεάζουν κάθε γνωστική λειτουργία και όταν οι εμπειρίες των δερματικών κυττάρων ή κάποιων άλλων κυριαρχούν στον εγκέφαλο του μαγνητισμένου, τότε όλες οι αναφορές προς τον μαγνητιστή του θα είναι σχετικές με αυτό το γεγονός, άγνωστο και στους δυο, όμως διατυπωμένο σε τέτοια γλώσσα ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τον εγκέφαλο. Αυτή είναι η Εσωτερική Διδασκαλία και τελικά θα αποδειχθεί σωστή. Γιατί ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος από  εκατομμύρια ζωές και από αυτές που δεν μπορούν μόνες τους να δράσουν ορθολογιστικά ή ανεξάρτητα, κερδίζει ιδέες και, ως κυρίαρχος, ενσωματώνει αυτές τις ιδέες με άλλες από υψηλότερα επίπεδα μέσα στη σκέψη, στο λόγο και στην πράξη. Εξου και από την πρώτη βαθμίδα του μεσμερισμού, πρέπει να θυμόμαστε αυτόν τον παράγοντα, αν και σήμερα οι άνθρωποι δεν τον ξέρουν και δεν μπορούν να αναγνωρίσουν την παρουσία του αλλά παρασύρονται από το αλλόκοτο των φαινομένων.

Τα καλύτερα υποκείμενα είναι μπερδεμένα στις αναφορές τους γιατί αυτά που, πράγματι, βλέπουν είναι ποικίλα και παραποιημένα από τις διάφορες εμπειρίες των μερών της φύσης τους, που ήδη ανέφερα, που, όμως, όλες κραυγαλέα ζητούν να εισακουσθούν. Οπωσδήποτε, δε, κάθε χειριστής (υπνωτιστής ή μαγνητιστής) είναι βέβαιο ότι θα παραπλανηθεί από αυτές εκτός εάν ο ίδιος είναι ένας εκπαιδευμένος οραματιστής.

Το επόμενο βήμα μας οδηγεί στον εσώτερο άνθρωπο, όχι στο πνευματικό ον, αλλά στο αστρικό που είναι το πρότυπο πάνω στο οποίο είναι χτισμένη η εξωτερική ορατή μορφή. Ο εσώτερος άνθρωπος είναι ο μεσάζων ανάμεσα στον νου και την ύλη. Ακούγοντας τις εντολές του νου κάνει τα νεύρα να ενεργούν και έτσι όλο το σώμα ενεργεί. Όλες οι αισθήσεις έχουν την έδρα τους σε αυτόν τον άνθρωπο και καθεμία από αυτές είναι χίλιες φορές πιο εκτεταμένη από τους εξωτερικούς της αντιπροσώπους.Γιατί αυτά τα εξωτερικά μάτια, αυτιά καθώς και η αίσθηση της αφής, γεύσης και όσφρησης δεν είναι παρά ακατέργαστα όργανα που χρησιμοποιούν τα εσωτερικά όργανα και τα οποία, όμως, μόνα τους δεν μπορούν να κάνουν τίποτα.

Αυτό μπορεί να διαπιστωθεί εάν αποκόψουμε π.χ, το οπτικό νεύρο του οφθαλμού, οπότε ο εσωτερικός οφθαλμός παύει να συνδέεται με την πραγματική φύση και αδυνατεί να διακρίνει κάποιο αντικείμενο τοποθετημένο μπροστά από τον αμφιβληστροειδή, παρόλο που η αφή και η ακοή μπορούν ακόμα με τον τρόπο τους να το αντιλαμβάνονται, εάν, βέβαια, τα αντίστοιχα νεύρα δεν έχουν αποκοπεί.

Αυτές οι εσώτερες αισθήσεις μπορούν να αντιλαμβάνονται τα πράγματα υπό ορισμένες συνθήκες, σε οιανδήποτε απόσταση, ασχέτως θέσης ή εμποδίων. Όμως, δεν μπορούν να βλέπουν το καθετί ούτε και μπορούν πάντα να αντιλαμβάνονται σωστά τη φύση οποιουδήποτε πράγματος που κοιτάζουν. Γιατί, μερικές φορές, εμφανίζεται μπροστά τους κάτι που δεν τους είναι οικείο. Επιπλέον, συχνά, αναφέρουν ότι είδαν αυτό που ο μαγνητιστής επιθυμούσε να δουν, οπότε, στην πραγματικότητα, δίνουν αναξιόπιστες πληροφορίες. Διότι, καθώς οι αστρικές αισθήσεις του ανθρώπου είναι η άμεση κληρονομιά του από τις προηγούμενες ενσαρκώσεις του και, όχι η απόρροια της οικογενειακής του κληρονομικότητας, δεν μπορούν να υπερβούν τη δική τους εμπειρία και, συνεπώς, οι γνωστικές τους λειτουργίες είναι περιορισμένες από την εμπειρία, όσο υπέροχη και αν φαντάζει η δράση τους στον άνθρωπο που χρησιμοποιεί μόνο τα φυσικά αισθητήρια όργανα. Στον μέσο υγιή άνθρωπο, αυτές οι αστρικές αισθήσεις είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένες  με το σώμα και περιορισμένες από τα όργανα που τους παρέχει όταν είναι σε εγρήγορση. Μόνο, δε, όταν κοιμάται κάποιος ή βρίσκεται σε κατάσταση μεσμερισμού ή διάσπασης ή και κατά τη διάρκεια πολύ αυστηρής εκπαίδευσης, μόνον τότε δρουν κατά κάποιο ανεξάρτητο τρόπο. Αυτό το κάνουν στον ύπνο, όταν ζουν μιαν άλλη ζωή από την επιβεβλημένη από τη δύναμη και τις ανάγκες του εν εγρηγόρσει οργανισμού. Όταν, δε, συμβαίνει ακινησία του σώματος από το μεσμερικό ρευστό μπορούν να δράσουν, διότι οι εντυπώσεις από τα φυσικά κύτταρα παρεμποδίζονται.

Το μεσμερικό ρευστό προκαλεί αυτή την ακινησία  ρέοντας από τον χειριστή προς το υποκείμενο, καταλαμβάνοντας σταθερά όλο του το σώμα, αλλάζοντας την πολικότητα των κυττάρων σε κάθε σημείο, αποσυνδέοντας, έτσι, τον εξωτερικό από τον εσωτερικό άνθρωπο. Καθώς όλο το σύστημα των φυσικών νεύρων λειτουργεί συμπαθητικά σε όλες του τις διακλαδώσεις, όταν ορισμένες βασικές ομάδες νεύρων επηρεάζονται και άλλες επηρεάζονται κατ’ ακολουθία, αφού ανήκουν στο συμπαθητικό σύστημα. Έτσι, συμβαίνει συχνά με υποκείμενα, που έχουν υποστεί μεσμερισμό, να παραλύουν, ξαφνικά, τα χέρια ή τα πόδια τους χωρίς άμεση επέμβαση σε αυτά ή εξίσου συχνά η αίσθηση η απορρέουσα από το ρευστό γίνεται αισθητή πρώτα στο μπροστινό μέρος του χεριού, αν και μόνο το κεφάλι έχει αγγιχτεί.

Υπάρχουν πολλά μυστικά σχετικά με αυτό το τμήμα της διαδικασίας, αλλά δεν θα αποκαλυφθούν, γιατί είναι αρκετά εύκολο, για ευνόητους λόγους, να υπνωτίσει κανείς ένα υποκείμενο ακολουθώντας τις δημοσιευμένες γνώσεις. Μέσω ορισμένων νευρικών σημείων, που βρίσκονται κοντά στην επιδερμίδα, ολόκληρο το νευρικό σύστημα μπορεί να τροποποιηθεί σε ένα λεπτό, ακόμα και με ένα ελαφρύ φύσημα από το στόμα σε μια απόσταση 8,5 μέτρων από το υποκείμενο. Τα σύγχρονα βιβλία, όμως, δεν τονίζουν αυτό  το σημείο.

Όταν ολοκληρωθεί η ακινησία και η αλλαγή της πολικότητας στα κύτταρα, ο αστρικός άνθρωπος είναι, σχεδόν, αποσυνδεδεμένος από το σώμα. Έχει, τότε, κάποια δομή; Ποιος μεσμεριστής το γνωρίζει;  Πόσοι είναι πιθανόν να αρνηθούν πως έχει την ελάχιστη δομή; Είναι μόνο αχλύ, μια ιδέα; Και, πάλι, πόσα υποκείμενα έχουν εκπαιδευτεί ώστε να μπορούν να αναλύουν την αστρική τους ανατομία;

Όμως, η δομή του εσώτερου αστρικού ανθρώπου είναι καθορισμένη και έχει συνοχή. Δεν είναι δυνατόν ένα άρθρο περιοδικού να την διαπραγματευθεί πλήρως αλλά, μπορεί να διατυπωθεί κατά προσέγγιση, αφήνοντας τους αναγνώστες να συμπληρώσουν τις λεπτομέρειες.

Όπως ακριβώς το εξωτερικό σώμα διαθέτει μια σπονδυλική στήλη που είναι η κολώνα πάνω στην οποία στηρίζεται το ον και στην κορυφή της οποίας υπάρχει ο εγκέφαλος, έτσι και το αστρικό σώμα έχει τη σπονδυλική του στήλη και τον εγκέφαλό του. Είναι υλική, αφού είναι φτιαγμένη από ύλη., όσο και αν είναι κατά λεπτό τρόπο διαιρεμένη και δεν έχει σχέση με τη φύση του πνεύματος.
Μετά την ωρίμανση του εμβρύου πριν από τη γέννηση καθορίζεται αυτή η μορφή, έχει συνοχή και διάρκεια και υφίσταται λίγες μόνο μεταβολές από εκείνη την ημέρα μέχρι τον θάνατο. Το ίδιο ισχύει και με τον εγκέφαλό του. Παραμένει αναλλοίωτος μέχρι  να παραδοθεί το σώμα και δεν εμποδίζει τα κύτταρα να αντικαθίστανται από άλλα από ώρα σε ώρα, σαν τον εξωτερικό εγκέφαλο. Αυτά, λοιπόν, τα εσωτερικά μέρη είναι πιο σταθερά από τα εξωτερικά αντίστοιχά τους. Τα υλικά μας όργανα , τα οστά και οι ιστοί υπόκεινται σε αλλαγές κάθε στιγμή. Πάντα υφίστανται αυτό που οι αρχαίοι αποκαλούσαν «σταθερή στιγμιαία αποσύνθεση των ελάχιστων μονάδων της ύλης» εξου και κάθε μήνα ισχύει μια αισθητή αλλαγή είτε προς μείωση είτε προς προσαύξηση.

Τούτο δεν ισχύει στην εσώτερη μορφή. Αλλάζει μόνο από ζωή σε ζωή, όντας δομημένη τη στιγμή της μετενσάρκωσης να διαρκέσει μια ολόκληρη περίοδο ύπαρξης. Γιατί είναι το πρότυπο που καθορίστηκε από τις παρούσες εξελικτικές αναλογίες για το εξωτερικό σώμα. Είναι ο συλλέκτης, κατά κάποιο τρόπο, των ορατών ατόμων που μας δίνουν την εξωτερική μας εμφάνιση. Έτσι κατά τη γέννηση έχει, εν δυνάμει, ένα ορισμένο μέγεθος και όταν φτάσει σε αυτό το όριο, σταματά την περαιτέρω αύξηση του σώματος, κάνοντας εφικτά αυτά που είναι σήμερα γνωστά ως μέσος όρος βάρους και μεγέθους. Συγχρόνως, το εξωτερικό σώμα διατηρείται με τη βοήθεια του εσώτερου μέχρι την περίοδο της φθοράς. Αυτή δε η φθορά που ακολουθείται από τον θάνατο, δεν οφείλεται στην αποσύνθεση αυτή καθεαυτή αλλά στο γεγονός ότι έχει φθάσει το χρονικό όριο του αστρικού σώματος οπότε δεν είναι πλέον δυνατό να διατηρήσει το εξωτερικό περίβλημα αλώβητο. Επειδή έχει εξαντληθεί η δύναμη αντίστασης προς τον πόλεμο των υλικών μορίων, ο ύπνος του θανάτου υπερισχύει.

Έτσι, λοιπόν, όπως στη φυσική μας μορφή ο εγκέφαλος και η σπονδυλική στήλη αποτελούν το κέντρο των νεύρων, κατά τον ίδιο τρόπο στην άλλη μορφή υπάρχουν τα νεύρα που διακλαδώνονται από τον εσώτερο εγκέφαλο και τη σπονδυλική στήλη προς όλο το σύστημα. Όλα αυτά έχουν σχέση με κάθε όργανο του εξωτερικού ορατού σώματος. Προσομοιάζουν περισσότερο προς τη φύση των ρευμάτων παρά των νεύρων, έτσι όπως αντιλαμβανόμαστε τον όρο, και μπορούν να αποκαλούνται αστρο-νεύρα. Κινούνται συναφώς προς τα μεγάλα κέντρα του εξωτερικού σώματος, όπως είναι η καρδιά, η λαρυγγική κοιλότητα, το ομφάλιο κέντρο, ο σπλήνας και το ιερό πλέγμα. Και εδώ, παρεμπιπτόντως, μπορεί να τεθεί το ερώτημα τί γνωρίζουν οι Δυτικοί μεσμεριστές για τη σκοπιμότητα και τη δύναμη, αν υφίσταται, του ομφάλιου κέντρου. Πιθανότατα, θα πουν ότι δεν εξυπηρετεί κάποια ιδιαίτερη σκοπιμότητα μετά την επίτευξη της γέννησης. Όμως, η γνήσια επιστήμη του μεσμερισμού λέγει ότι έχουμε πολλά ακόμα να μάθουμε και γι’ αυτό το θέμα. Και δεν είναι λίγα τα στοιχεία  - εάν ερευνήσει κανείς τις κατάλληλες πηγές – τα σχετικά με πειράματα που έχουν γίνει ως προς την σκοπιμότητα αυτού του κέντρου.

Η αστρο-σπονδυλική στήλη διαθέτει τρία σημαντικά νεύρα της ιδίας σύστασης. Μπορούν να ονομασθούν οδοί ή δίαυλοι δια μέσου των οποίων ενεργούν οι δυνάμεις προς τα πάνω και προς τα κάτω, που επιτρέπουν στον άνθρωπο τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά να στέκεται όρθιος, να κινείται, να αισθάνεται και να ενεργεί. Περιγραφόμενα ανταποκρίνονται, ακριβώς, προς τα μαγνητικά υγρά, δηλαδή, είναι αντιστοίχως θετικά, αρνητικά και ουδέτερα ενώ η σταθερή ισορροπία τους είναι βασική για την πνευματική υγεία. Όταν η αστρική σπονδυλική στήλη αγγίξει τον εσώτερο εγκέφαλο, τα νεύρα διαφοροποιούνται και γίνονται πιο πολύπλοκα και τελικά καταλήγουν στο κρανίο. Ακολούθως, με τα δύο αυτά σημαντικά μέρη του ανθρώπου συνυπάρχουν τα υπόλοιπα πολύμορφα συστήματα νεύρων παρόμοιας φύσης που σχετίζονται με τα διάφορα επίπεδα αίσθησης τόσο στον ορατό όσο και στον αόρατο κόσμο. Όλα αυτά, λοιπόν, συναποτελούν  τον εσωτερικό, προσωπικό δράστη και σε αυτά πρέπει να αναζητηθεί η λύση των προβλημάτων που παρουσιάζονται από τον μεσμερισμό και τον υπνωτισμό.
Αν αποσυνδέσεις αυτό το ον από το εξωτερικό σώμα με το οποίο είναι συνδεδεμένο, η αποσύνδεση θα του στερήσει προσωρινά την ελευθερία του, κάνοντάς το σκλάβο του χειριστή. Όμως, οι μεσμεριστές γνωρίζουν πολύ καλά ότι το υποκείμενο μπορεί να ξεφύγει από τον έλεγχο, πράγμα που γίνεται συχνά, προκαλώντας, έτσι, αμηχανία σε αυτούς και, μάλιστα, τρομάζοντάς τους. Αυτό επιβεβαιώνεται από τους καλύτερους συγγραφείς των Δυτικών σχολών.

Αυτός, λοιπόν, ο εσώτερος  άνθρωπος δεν είναι, κατά καμία έννοια, παντογνώστης. Έχει μια αντίληψη περιορισμένη από την ίδια την εμπειρία του, καθώς προαναφέρθηκε. Γι’ αυτό τον λόγο, το λάθος παραμονεύει αν, ενώ βρίσκεται σε μεσμερική διάσπαση, βασιστούμε στα λόγια του για ο,τιδήποτε απαιτεί φιλοσοφική γνώση. Υπάρχουν σπάνιες εξαιρέσεις αλλά είναι τόσο ασυνήθεις ώστε να μη χρειάζεται να τις εξετάσουμε τώρα. Γιατί, ούτε το όριο της δύναμης του υποκειμένου για γνώση ούτε και η επίδραση του χειριστή στα εσώτερα κύτταρα των αισθήσεων, που ήδη έχουν περιγραφεί, είναι γνωστά, γενικώς, στους χειριστές και ειδικά σε αυτούς που δεν αποδέχονται την αρχαία  διαίρεση της εσώτερης φύσης του ανθρώπου. Ο χειριστής, σχεδόν πάντα, μεγαλοποιεί όσα αναφέρει το υποκείμενο.

Ας δώσουμε ένα παράδειγμα: ο Α. ήταν μεσμεριστής της Κ., που ήταν μια πολύ ευαίσθητη γυναίκα που ποτέ δεν είχε μελετήσει φιλοσοφία. Ο Α. είχε αποφασίσει να ακολουθήσει μια συγκεκριμένη τακτική σχετικά με άλλους ανθρώπους  η οποία απαιτούσε συζήτηση. Όμως, πριν ενεργήσει, συμβουλεύθηκε την ευαίσθητη  γυναίκα έχοντας στην κατοχή του ένα γράμμα από τον Χ. που είναι σκεπτόμενος άνθρωπος και πολύ θετικός. Εξ άλλου, ο Α. δεν είχε κατασταλαγμένες ιδέες, αν και ήταν καλός φυσικός μεσμεριστής. Το αποτέλεσμα ήταν ότι η ευαίσθητη γυναίκα, φθάνοντας σε διάσπαση της προσωπικότητας και ερωτηθείσα για το υπό συζήτηση θέμα  απάντησε με τις απόψεις του Χ. τον οποίον δεν γνώριζε και, μάλιστα, με τέτοια επιμονή, ώστε ο Α. άλλαξε τα σχέδιά του – όχι, βεβαίως, την πεποίθησή του – μη γνωρίζοντας ότι η επίδραση των  ιδεών του Χ.  είχαν λοξοδρομήσει την αντίληψη της ευαίσθητης γυναίκας. Οι σκέψεις του Χ., που ήταν πολύ ξεκάθαρες, ήταν αρκετές για να αλλάξουν τελείως οποιεσδήποτε προηγούμενες απόψεις είχε το υποκείμενο. Επομένως, ποιά εμπιστοσύνη μπορεί να δοθεί σε ανεκπαίδευτους οραματιστές ; Και πρέπει να ξέρουμε ότι όλοι οι υποκείμενοι σε μεσμερισμό είναι απολύτως ανεκπαίδευτοι, υπό την έννοια που η λέξη υποδηλώνει σε συνάφεια με τον αρχαίο μεσμερισμό για τον οποίον έχω μιλήσει.

Δεν χρειάζεται, σε αυτό το σημείο, να αναλύσουμε τις διαδικασίες που ακολουθούνται στα πειράματα δια μαγνητισμού. Υπάρχουν πολλά βιβλία που τις διατυπώνουν αλλά έχοντας μελετήσει το θέμα επί 22 χρόνια δεν νομίζω ότι κάνουν κάτι άλλο από το να αντιγράφουν το ένα το άλλο και ότι το σύνολο των υποδείξεων, για πρακτικούς λόγους, μπορεί να συμπεριληφθεί απλώς και μόνο σε ένα φύλλο χαρτί. Όμως, υπάρχουν πολλές άλλες μέθοδοι μεγαλύτερης αποτελεσματικότητας που έχουν διδαχθεί από την αρχαιότητα , οι οποίες μπορούν να συζητηθούν σε μια άλλη ευκαιρία.

Ουϊλλιαμ Τζατζ

Λούσιφερ, Μάϊος 1892

 

  1. Το Ατμα, με το όχημά του το Μπούντι.
 

© blavatsky.gr 
Επιτρέπεται η αντιγραφή αποσπασμάτων υπό τον όρο ότι δεν γίνονται αλλαγές, δεν προστίθενται λέξεις ή εικόνες και ότι η πηγή αναγράφεται πλήρως και σωστά.