Το Ιστορικό της Ίδρυσης της Θεοσοφικής Εταιρείας

Τα περισσότερα μέλη – σπουδαστές της Εταιρείας θα γνωρίζουν ότι, τον καιρό που ιδρύθηκε η Εταιρεία, ο πνευματισμός ήταν ευρέως διαδεδομένος, ιδιαίτερα στην Αμερική. Ο πνευματισμός κατέδειξε ότι υπάρχει μια εσώτερη, αόρατη πτυχή στη Φύση πίσω από τη φυσική ύπαρξη των γνωστών αισθήσεών μας. Στα όσα συνέβαιναν  κατά τη διάρκεια των πνευματιστικών συνεδριών το κοινό δεν έδινε μεγάλη προσοχή. Όμως, ήταν σύνηθες οι παρόντες να λαμβάνουν μηνύματα από τους νεκρούς και σπανιότερα συνέβαιναν πιο ενδιαφέροντα και σημαντικά πράγματα. Για παράδειγμα, εμφανίζονταν υλοποιημένες μορφές νεκρών ανθρώπων και, μάλιστα, μιλούσαν.

Οι εκδηλωνόμενες μορφές τους ήταν συχνά όχι μόνο αιθέριες αλλά «στέρεες». Σε συνεδρίες όπου παρευρίσκετο ο Συνταγματάρχης Όλκοτ, ένα από τα επισκεπτόμενα πνεύματα στεκόταν σε μία ζυγαριά που έδειχνε κατά περίσταση βάρος από 24 μέχρι 36 κιλά περίπου. Άλλοτε, εμφανιζόταν μια Ινδή γυναίκα που, κάποτε, άφησε να της κόψουν λίγα από τα μαλλιά της. Προς το τέλος της συνεδρίας εξαφανίστηκε, αλλά η τούφα από τα κομμένα μαλλιά της έμεινε εκεί. Μετά από εξέταση αποδείχτηκε ότι ανήκε, όντως, σε μια υγιή νεαρή Ινδή. Αυτά τα περιστατικά και διάφορα άλλα άνοιξαν έναν τομέα εμπειρίας και έρευνας έξω από τις συνηθισμένες επικοινωνίες με τους νεκρούς.

Άλλα φαινόμενα της εποχής εκείνης ήταν κάποια που θα μπορούσαν να υπαχθούν στον όρο «αποκρυφισμός» ή «μαγεία». Στα μέσα του 19ου αι. υπήρχαν διάφορες σχολές ή στοές Αποκρυφισμού, πολλές εκ των οποίων ισχυρίζονταν ότι προέρχονταν από πανάρχαιες οργανώσεις. Καθεμία είχε έναν κορμό μυστικής διδασκαλίας που αποκαλυπτόταν στους μυημένους. Αυτές οι διδασκαλίες ήσαν και θεωρητικές ή φιλοσοφικές και πρακτικές. Οι πρακτικές σήμαιναν ότι οι νεοφώτιστοι και τα μέλη των Στοών μπορούσαν να αναπτύσσουν δυνάμεις πέραν από τις συνηθισμένες. Με άλλα λόγια, μπορούσαν να γίνονται διορατικοί, μπορούσαν να μαθαίνουν να υπνωτίζουν και «κατά βούληση» να επηρεάζουν τους ανθρώπους, μερικοί δε από αυτούς υποστήριζαν ότι είχαν αποκτήσει αξιόλογες θεραπευτικές δυνάμεις κ.ο.κ.

 Για τους ενδιαφερόμενους και στην Αμερική και αλλού, ιδιαίτερα στη Γαλλία, υπήρχε εκτενής βιβλιογραφία. Οι στοές ήταν δομημένες συνήθως κατά το Τεκτονικό σύστημα και παρείχαν διάφορους βαθμούς μύησης. Μία από αυτές τις σχολές αναφέρεται στις Επιστολές των Μαχάτμα, όπου ο Διδάσκαλος Κ. Χ. έλεγε ότι την είχε επισκεφτεί για να δει τι συνέβαινε. Προφανώς οι εντυπώσεις του δεν ήταν πολύ ευνοϊκές.

Σχετικά με ό,τι συνέβαινε σε αυτές τις σχολές η Ε. Π. Μπλαβάτσκυ έγραψε δύο ενδιαφέρουσες παραγράφους σε άρθρο που τιτλοφορείται «Η Επιστήμη της Μαγείας» ανατυπωμένο στα «Άπαντα», Τόμος ΙΙ, 137/8, όπου λέει τα εξής:

Η άσκηση της μαγικής δύναμης είναι άσκηση των φυσικών δυνάμεων, αλλά ΑΝΩΤΕΡΗ από τις συνηθισμένες λειτουργίες της Φύσης. Το θαύμα δεν αποτελεί παράβαση των νόμων της Φύσης, παρά μόνο για τον αδαή. Η Μαγεία δεν είναι παρά μια επιστήμη, μια βαθιά γνώση των Απόκρυφων Δυνάμεων της Φύσης, και των νόμων που διέπουν τον ορατό ή αόρατο κόσμο. Ο πνευματισμός στα χέρια ενός Αντέπτ γίνεται Μαγεία, γιατί είναι γνώστης    της τέχνης του να συνδυάζει τους νόμους του Σύμπαντος, χωρίς να παραβαίνει κανέναν από αυτούς  παραβιάζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τη Φύση. Στα χέρια ενός πεπειραμένου διάμεσου, ο πνευματισμός γίνεται Μη ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΜΑΓΕΙΑ, γιατί, επιτρέποντας να γίνει το ανίσχυρο εργαλείο διαφόρων πνευμάτων, για τα οποία δεν γνωρίζει τίποτα παρά μόνο ό,τι αυτά του επιτρέπουν να γνωρίζει, ανοίγει μια, άγνωστη σε αυτόν, πόρτα επικοινωνίας ανάμεσα στους δύο κόσμους, μέσω της οποίας αναδύονται οι τυφλές δυνάμεις της Φύσης, που ενεδρεύουν στο αστρικό φως, καθώς και καλά και κακά πνεύματα.

Στα κείμενά της η Ε. Π. Μπλαβάτσκυ αναφέρει διαφόρους ανθρώπους, π. χ. τον Βαρόνο Ντυ Ποτέ, τον Ρεγκατζόνι και τον Πιέτρο ντ’ Αμίτσις της Μπολόνια, για τους οποίους, λέει ότι,
…….είναι μάγοι, γιατί έχουν γίνει αντέπτ, μυημένοι στο μεγάλο μυστήριο της Μητέρας μας Φύσης. Τέτοιοι άνθρωποι όπως οι προαναφερθέντες – και τέτοιοι ήσαν ο Μέσμερ και ο Καλιόστρο – ελέγχουν τα πνεύματα αντί να  επιτρέπουν στον εαυτό τους να ελέγχονται από αυτά, και ο Πνευματισμός δεν διακινδυνεύει στα χέρια τους.

Ένας άλλος τέτοιος αποκρυφιστής, αυτής της εποχής, ήταν ο Ελιφάς Λεβί, στα γραπτά του οποίου αναφέρθηκε η Ε. Π. Μπλαβάτσκυ. Σε μία από τις πραγματείες του, πάνω στις μεταθανάτιες καταστάσεις, έκανε σχολιασμό και υποσημειώσεις ο Διδάσκαλος Κ. Χ.           

Η Ε.Π.Μ. απαριθμεί διάφορους μεσαιωνικούς «Μάγους» και στη συνέχεια αναφέρει τους «Ερμητικούς Φιλοσόφους», οι οποίοι, λέει :

Δεν αντιμετωπίστηκαν ποτέ…. από κανένα ως ανόητοι και ηλίθιοι, όπως, δυστυχώς, για μας και τον Σκοπό μας, ο κάθε άπιστος θεωρεί ΟΛΟΥΣ εμάς,   που πιστεύουμε στον Πνευματισμό. Αυτοί οι Ερμητιστές και φιλόσοφοι μπορεί να αμφισβητούνται τώρα, όπως αμφισβητούνται γενικώς τα πάντα,  αλλά πολύ λίγοι αμφέβαλαν για τη γνώση και τη δύναμή τους κατά τη διάρκεια της ζωής τους, γιατί μπορούσαν πάντα να αποδεικνύουν ό,τι  ισχυρίζονταν, ασκώντας έλεγχο πάνω σε εκείνες τις δυνάμεις που τώρα  διατάζουν τα ανίσχυρα διάμεσα. Η επιστήμη τους και η καταγεγραμμένη φιλοσοφία τους, τους βοηθούσαν να καταρρίπτουν τις γελοίες αντιθέσεις, ενώ εμείς οι συναισθηματικοί Πνευματιστές, αποκοιμιζόμενοι με «νανουρίσματα», είμαστε ανίκανοι να ξεχωρίσουμε ένα πλαστό φαινόμενο από ένα γνήσιο….

Μερικοί Διδάσκαλοι με τους οποίους και οι δύο, η Ε.Π.Μ. και ο Όλκοτ, ήταν σε επαφή εκείνο τον καιρό, ήσαν μέλη μιας Αδελφότητας του Λούξορ (που περιελάμβανε διάφορα Τμήματα) αλλά υπήρχε επίσης μια Αδελφότητα στην Αμερική αυτοαποκαλούμενη Ερμητική Αδελφότητα του Λούξορ. Η Ε.Π.Μ. την περιέγραψε σαν μασονική, αλλά ο Όλκοτ είπε ότι ήταν «ψεύτικη». (Βλέπε, σελίδα 9 της 2ης Σειράς των Επιστολών των Διδασκάλων της Σοφίας που συντάχθηκε από τον Τζιναραζαντάσα. Επίσης, «Άπαντα», Τόμος Χ, σελ 125)

Κατά περιόδους στις οδηγίες τους οι Διδάσκαλοι προέτρεπαν τους οπαδούς που θα έρχονταν σε επαφή με αυτούς να ΔΟΚΙΜΑΣΟΥΝ! Σχετικά με αυτή τη λέξη η Ε.Π.Μ. έγραψε κάποτε τα εξής:

Είμαι ένα μυημένο ράκος, και ξέρω τί κατάρα η λέξη «δοκίμασε» έχει αποδειχθεί για μένα στη ζωή μου και πόσο συχνά έτρεμα από το φόβο μου μήπως παρανοήσω τις διαταγές τους και επισύρω στον εαυτό μου τιμωρία εκτελώντας αυτές είτε καθ’ υπερβολή ή όχι επαρκώς….

Και έπειτα προσθέτει μια προειδοποίηση στον Όλκοτ που φυσικά εκείνη τη στιγμή ήταν Νεοφώτιστος:

Φαίνεσαι να παίρνεις το ζήτημα σαν παιχνίδι για παιδιά. Πρόσεχε, Χένρυ, πριν το πληρώσεις ακριβά… Υπάρχει χρόνος ακόμα, και μπορείς να σταματήσεις τη σχέση. Αλλά εάν κρατήσεις την επιστολή που σου στέλνω και συμφωνήσεις στηλέξη Νεοφώτιστος, κάηκες, παιδί μου, και δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής. Δοκιμές και πειρασμοί στη πίστην σου θα πέσουν σαν καταιγίδα πρώτα από όλα επάνω σου.

Κατόπιν, ακολουθεί μια επιστολή από την Αδελφότητα του Λούξορ, Τμήμα Τέταρτο, προς  τον Χένρυ Σ. Όλκοτ:

ΝΕΟΦΩΤΙΣΤΕ ΑΔΕΛΦΕ

Σε χαιρετίζουμε. Αυτός που Μας ψάχνει, Μας βρίσκει. ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ.   Ηρέμησε την σκέψη σου, διώξε κάθε αμφιβολία. Εμείς παρακολουθούμε τους πιστούς στρατιώτες μας. Η αδελφή Έλενα είναι ένας γενναίος, αξιόπιστος υπηρέτης. Άνοιξε το πνεύμα σου στην πίστη, έχε πίστη και αυτή θα σε οδηγήσει στη Χρυσή Πύλη της αλήθειας. Δεν φοβάται ούτε ξίφος, ούτε φωτιά, αλλά η ψυχή της απεχθάνεται την ατιμία και έχει λόγους να δυσπιστεί    για το μέλλον.
Η επιστολή συνεχίζεται και υπογράφεται ως Τουίτιτ Μπέι.

Πρόσφατα, εκδόθηκε ένα βιβλίο για τη ζωή ενός ανθρώπου ονομαζόμενου Πασκάλ Μπέβερλυ Ράντολφ (από τον Τζον Πάτρικ Ντέβενι, του State University New York Press). Περιγράφει τον Ράντολφ σαν έναν έγχρωμο Αμερικανό πνευματιστή του 19ου αι., Ροδόσταυρο και μάγο. Έζησε την περίοδο ακριβώς πριν από την ίδρυση της Θεοσοφικής Εταιρείας και έπαιξε προεξάρχοντα ρόλο στον Αμερικανικό πνευματισμό. Προφανώς είχε επαφές με την Αδελφότητα του Λούξορ. Στη Γαλλία συνάντησε πολλούς από τους προαναφερθέντες «μάγους» που ήταν φυσικά όλοι γνωστοί στην Ε.Π.Μ. που γνώριζε τον Ράντολφ και αναφέρθηκε σε αυτόν ως μισο-μυημένο (βλέπε, Πίνακα Περιεχομένων στα «Άπαντα»). Μια άλλη σημαντική πνευματίστρια της εποχής της ήταν η Έμα Χάρντιντζ Μπρίτεν, που επέζησε του Ράντολφ και ζούσε κατά τη διάρκεια της πρώτης φάσης της ζωής της Θεοσοφικής Εταιρείας (πέθανε το 1899). Είχε συνάψει επαφές με διάφορους Άγγλους πνευματιστές τους οποίους, επίσης, γνώριζε και η Ε.Π.Μ. και ο Όλκοτ. (Γίνεται αναφορά σε αυτούς στο «Αποκαλυμμένη Ίσις» και στα «Άπαντα»).

Οι ανωτέρω παράγραφοι καταδεικνύουν τη σχέση μεταξύ των ιδρυτών της Θεοσοφικής Εταιρείας και των πνευματιστικών και αποκρυφιστικών δραστηριοτήτων που πραγματοποιούνταν πριν από την ίδρυσή της. Αλλά και ο δεσμός μεταξύ των αποκρυφιστικών Αδελφοτήτων εκείνης της εποχής και της Θ. Ε. είναι, επίσης, σημαντικός.

Δεν μπορεί κανείς να διαμορφώσει αντικειμενική άποψη για τις συνθήκες της ίδρυσης της Θεοσοφικής Εταιρείας μόνο από την σκοπιά αυτών των ιστορικών γεγονότων και προσωπικοτήτων. Σημαντικό είναι, επίσης, το ιστορικό της Ε. Π. Μπλαβάτσκυ. Είναι μια μεγάλη ιστορία, αλλά το σημαντικό μέρος της είναι ότι από πολύ νωρίς στην παιδική ηλικία της η Ε.Π.Μ. διέθετε σπουδαίες ψυχικές δυνάμεις. Είχε συνείδηση ότι βρισκόταν σε ψυχική επαφή με κάποιον, τον οποίον ανέφερε, όταν ήταν νέα, ως «Προστάτη» της, γιατί σε δύο ή τρία περιστατικά, πράγματι, την προστάτευσε από κίνδυνο. Μόλις, όμως, το 1851 τον είδε πραγματικά «με σάρκα και οστά» στο Λονδίνο και τον αναγνώρισε αμέσως. Ήταν ο Δάσκαλός της που γνωρίζουμε τώρα ως Μορύα. Ήταν καταγωγής Ρατζπούτ (από την Ινδία) και, φαινομενικά, ανήκε σε έναν διαφορετικό κλάδο της Απόκρυφης Αδελφότητας από αυτόν του Λούξορ. Το ίδιο ίσχυε και για τον Δάσκαλο που γνωρίζουμε ως Κουτ Χούμι, που εμφανίζεται σε ένα μεγάλο μέρος των επιστολών προς τον Α. Π. Σίνετ.

Είναι, επίσης, ενδιαφέρον να αποκαλυφθεί ότι υπήρχαν και άλλοι κλάδοι αυτής της Απόκρυφης Αδελφότητας. Ένας εξ αυτών αναφέρεται από τον Π. Γ. Μπάουεν του οποίου δάσκαλος ήταν ένας Μύστης σε κάποιο κλάδο της Αφρικής. Διαβάζοντας ανάμεσα στις γραμμές φαίνεται ότι αυτός ο Αφρικανικός κλάδος ήταν πολύ αρχαίος και είχε σχέση, πιθανώς, με τα ερείπια της Ζιμπάμπουε. Σε όσους ενδιαφέρονται για κάποιες από τις μεγάλες διδασκαλίες που προέρχονται από αυτήν την πηγή συνιστούμε να διαβάσουν τις Ρήσεις του Αρχαίου.

Ο μαγικός καθρέφτης ήταν ένα από τα προτεινόμενα βοηθήματα για διόραση, που χρησιμοποιούσε και προμήθευε ο Ράντολφ. Οι καθρέφτες αυτοί, προφανώς, θα έπρεπε να έχουν ειδικές προδιαγραφές για να είναι αποτελεσματικοί. Αυτό, ωστόσο, δεν συμφωνεί με όσα μπορούμε να διαβάσουμε για την ανάπτυξη της διόρασης στις Επιστολές των Μαχάτμα, όπου οι εκπαιδευόμενοι κάθονται μπροστά από έναν γυαλισμένο χάλκινο τοίχο ενώ ένας μαγνήτης εκτείνεται πάνω από τα κεφάλια τους για τη δημιουργία «διαύγειας». Στη σελίδα 221, των «Προσωπικών Απομνημονευμάτων της Ε. Π. Μπλαβάτσκυ» από τη Μαίρη Νεφ, υπάρχει μια ενδιαφέρουσα απεικόνιση ενός μαγικού καθρέφτη, πίσω από το κεφάλι ενός Δασκάλου, που προφανώς μοιάζει πολύ με αυτούς που περιγράφει ο Ράντολφ. Κι αυτό αποτελεί μια άλλη θεοσοφική σύνδεση με τις πρακτικές των αρχών του 19ου αι.

Είναι σημαντικό ότι στις Επιστολές των Μαχάτμα οι Διδάσκαλοι τόνιζαν ότι ήθελαν να ιδρύσουν μία Αδελφότητα που να θυμίζει ίσως την Αδελφότητα του Λούξορ και ότι η Αδελφότητα που επεδίωκαν ήταν, όπως φαίνεται στους Στόχους της Εταιρείας, να είναι ένας πυρήνας της Παγκόσμιας Αδελφότητας της ανθρωπότητας.

Εντούτοις, τόνιζαν ιδιαίτερα ότι δεν ήθελαν η Εταιρεία να γίνει σχολή μαγείας, όπως προφανώς ήταν οι σχολές μέχρι την εποχή εκείνη. Ωστόσο, χρησιμοποίησαν την Ε. Π.Μπλαβάτσκυ στα όρια των δυνάμεών της για να παραγάγει το ογκώδες συγγραφικό έργο που όχι μόνο περιγράφει τη φιλοσοφία του Αποκρυφισμού όπως παραδίδεται από την αρχαία γραμματεία μέσω του Μεσαίωνα μέχρι την παρούσα εποχή αλλά προσθέτει και πληροφορίες που ποτέ πριν δεν είχαν κοινοποιηθεί.

Πριν από την ίδρυση της Θεοσοφικής Εταιρείας που διέχυσε τις πληροφορίες, η τότε γνωστή γραμματεία προερχόταν από διάφορες κλασικές πηγές, όπως ο Καμπαλισμός, η Μασονία, ο Ροδοσταυρισμός και η Αλχημεία. Περιελάμβανε μία ευρεία ποικιλία απόψεων σχετικά με την κοσμολογία, τη φύση των οντοτήτων στους εσώτερους κόσμους και την εσώτερη φύση του ανθρώπου, τη ζωή μετά τον θάνατο κ.λ.π. Σε πολλά  σημαντικά σημεία, όμως, αυτή η γραμματεία δεν είχε κοινή αφετηρία για τις διάφορες «διδασκαλίες της». Υπήρχαν πολλές ανακολουθίες, παραλείψεις και σκοτεινά σημεία, πολλές προφανείς εικασίες, που λίγο απείχαν από καθαρή δεισιδαιμονία.

Η ίδρυση της Εταιρείας πραγματοποιήθηκε σε μια εποχή που η πνευματιστική και «αποκρυφιστική» δραστηριότητα ήταν σε έξαρση. Ένα από τα πρώτα μείζονα γεγονότα αμέσως μετά την ίδρυση της Εταιρείας ήταν η συγγραφή από την Ε.Π.Μ. του πρώτου σημαντικού έργου της, «Αποκαλυμμένη Ίσις», που εκδόθηκε το 1877. Ήταν ένα έργο τεράστιας ευρυμάθειας όπου υπήρχαν αποσπάσματα από περίπου 1300 άλλες εργασίες μερικές από τις οποίες αναφέρονταν κατ’ επανάληψη. Από την εποχή της συγγραφής του βιβλίου σχεδόν όλες οι αναφορές που χρησιμοποίησε η Ε.Π.Μ. έχουν επιβεβαιωθεί. Το βιβλίο έχει τη μορφή πολυάριθμων δοκιμίων σε διάφορες πτυχές πνευματισμού και αποκρυφισμού. Πραγματεύεται τις παραδοσιακές αρχές και πρακτικές στις παγκόσμιες θρησκείες, αρχαίες και σύγχρονες, και τις φιλοσοφίες που έχουν την ρίζα τους σε μακρινές εποχές. Καταδεικνύει τον τεράστιο όγκο γνώσης σε αυτούς τους τομείς που είχε συσσωρευτεί από εκατοντάδες γενεών. Εκτός από αυτά που περιλαμβάνονταν στις παλαιές γραφές, όμως, δεν είχε γίνει καμιά απόπειρα για συστηματοποίηση ή ταξινόμηση. Οι αναγνώστες εξοικειώθηκαν με τις πτυχές ενός τεράστιου τομέα γνώσης, που, διαφορετικά, δεν θα μπορούσαν να προσεγγίσουν. Το έργο ήταν κάτι που ξεπερνούσε οτιδήποτε άλλο είχε έως τότε εκδοθεί από όποια άλλη πηγή. 

Κάτω από αυτές τις συνθήκες ιδρύθηκε η Θεοσοφική Εταιρεία και οι τρεις Στόχοι της επρόκειτο σύντομα να προσδιοριστούν. Είναι σημαντικό ότι εκείνη την περίοδο το όνομα  «Θεοσοφία» δεν είχε αναφερθεί ποτέ, γιατί δεν είχε διατυπωθεί ακόμα κάτι τέτοιο, αν και η Εταιρεία ονομάστηκε από την αρχή Θεοσοφική Εταιρεία.

Μετά από την ίδρυση της Εταιρείας η Ε.Π.Μ. άρχισε να συγγράφει πολλά και εκτενή κείμενα. (Αυτά έχουν τώρα συγκεντρωθεί και εκδοθεί από τον Μπορίς ντε Ζιρκόφ στη σειρά «Άπαντα» και απαρτίζουν δεκατέσσερις ογκώδεις τόμους). Σε αυτά  αποκαλύφθηκαν λίγο- λίγο μερικές από τις συνεπείς διδασκαλίες της Θεοσοφίας. Εντούτοις, δεν εμφανίστηκαν ως ολοκληρωμένο σύνολο μέχρι την συγγραφή της «Μυστικής Δοξασίας» το 1888. Σε αυτό το σπουδαίο έργο προτάθηκε το καταπληκτικό σύστημα της Θεοσοφίας. Δεν ήταν τίποτε λιγότερο από μια περιγραφή της φύσης και των διαδικασιών του Σύμπαντος από την αρχή του χρόνου. Η ιστορία αυτή περιέλαβε απαραιτήτως την ιστορία του Ανθρώπου σε τούτο τον πλανήτη, μαζί με την προέλευση όλων εκείνων που περιλαμβάνονται στη συνολική σύστασή του, εσώτερη και εξώτερη.

Στις Επιστολές τους στον Σίνετ, οι Διδάσκαλοι χαρακτηρίζουν τη διδασκαλία τους «θεωρητική». Όπως θα ξέρει κάθε σπουδαστής των κειμένων της Μπλαβάτσκυ/Διδασκάλων, είναι τόσο εκτενή ώστε να είναι αρκετά έξω από τις ικανότητες κάθε κανονικού μελετητή να απορροφήσει ή να κατανοήσει το βάθος τους καθ’ ολοκληρία. Εντούτοις, όπως η Ε.Π.Μ. είπε, αφού την παρήγαγε, θα παραμείνει πηγή φώτισης για τους όποιους αναζητητές της Αλήθειας στις επερχόμενες γενεές.

Δεν είναι γενικά αντιληπτό από τους σπουδαστές και σίγουρα όχι από το σώμα των μελών της Θεοσοφικής Εταιρείας ότι οι πληροφορίες που περιλαμβάνονται στα μεγάλα έργα της Ε.Π.Μ. δεν είναι θέμα υπόθεσης, εικασίας, πίστης ή γνώμης. Είναι έκφραση της γνώσης που αποκτήθηκε από γενεές μεγάλων ανθρώπων που είχαν τελειοποιήσει την εσώτερη ενόρασή τους – υπερβαίνοντας κατά πολύ τη φυσική διόραση – σε βαθμό που μπορούσαν να διαπιστώνουν ως γεγονός την προέλευση και  φύση όλων αυτών που συνέβαιναν στο παρασκήνιο του φυσικού μας κόσμου. Εξοικειώθηκαν όχι μόνο με τις δυνάμεις, τις ενέργειες και τις δυνατότητες αυτού του κόσμου αλλά και με τις διαμορφωτικές διαδικασίες του, πώς δηλαδή είχαν διαμορφωθεί τα μεγάλα αρχέτυπα όλων όσα υπάρχουν στη Φύση. Αυτά τα αρχέτυπα προκάλεσαν αναρίθμητα πρότυπα όλων των μορφών ζωής σε όλα τα βασίλεια της Φύσης περιλαμβανομένου και του ανθρώπου. Οι μεγάλοι Αντέπτ ήξεραν αυτά τα πράγματα. Τα ήξεραν την εποχή που ενέπνεαν την Ε.Π.Μ. και χωρίς αμφιβολία συνεχίζουν να τα ξέρουν. Αυτό το καταπληκτικό σχήμα των πραγμάτων που εξέθεσε στα κείμενα της η Ε.Π.Μ. έγινε γνωστό ως Θεοσοφία.

Η κλασική θεοσοφική γραμματεία, λοιπόν, ιδιαίτερα τα δύο σπουδαία έργα, «Αποκαλυμμένη Ίσις» και «Μυστική Δοξασία», ήταν έμπνευση κατά μεγάλο μέρος, εάν δεν γράφτηκαν από διαφόρους Δασκάλους (ένας σπουδαστής των «Παλαιών Φύλλων του Ημερολογίου» του Όλκοτ, θα μπορούσε ίσως να ανακαλύψει έξι ή επτά) που τα διακρίνει από το πλήθος των κειμένων πάνω στο θέμα που ακολούθησαν και που τα καθιστά μοναδικά.

Προσπαθήσαμε, νωρίτερα, να δείξουμε ότι η Θεοσοφία που μας έχει παραδοθεί στην κλασική γραμματεία περιείχε, από μόνη της, όσα υπήρχαν στα μέχρι τότε διαθέσιμα κείμενα της παγκόσμιας γραμματείας, με κάποιες συμπληρωματικές πληροφορίες που προστέθηκαν για να αποτελέσουν ένα ασύγκριτα ευρύ και περιεκτικό σχήμα. Η Θεοσοφική Εταιρεία είναι κληρονόμος όλης αυτής της γνώσης και ιδρύθηκε για να την διαδώσει. Αλλά για να επιτευχθεί αυτό, πρέπει να υπάρξουν σπουδαστές ικανοί και πρόθυμοι κατά πρώτον να κάνουν την απαραίτητη εργασία για να την ανακαλύψουν και κατά δεύτερο να διαδώσουν τη γνώση, όσο καλύτερα μπορούν, στον εξωτερικό κόσμο, όπου θα μπορούσε να συμπληρώσει και να ολοκληρώσει όλες τις τρέχουσες ανακαλύψεις της επιστημονικής έρευνας σε τόσους πολλούς τομείς των διεργασιών της Φύσης. Μια τέτοια συνεργασία θα μπορούσε όχι μόνο να δώσει τα κλειδιά πολλών μυστηρίων, αλλά και να ενημερώσει τον άνθρωπο ως προς τη σωστή του θέση στο ισχυρό σχήμα των πραγμάτων, και, επίσης, να του δείξει τον μεγάλο ρόλο που είναι προορισμένος να παίξει σε αυτό.  

Άρθρο από το "Theosophist", Φεβρουάριος 1998

www.theosophical.ca

 

© blavatsky.gr 
Επιτρέπεται η αντιγραφή αποσπασμάτων υπό τον όρο ότι δεν γίνονται αλλαγές, δεν προστίθενται λέξεις ή εικόνες και ότι η πηγή αναγράφεται πλήρως και σωστά.