Τα εμπόδια για την επίτευξη της Αγάπης

Η πολικότητα που κυβερνά το εκδηλωμένο Σύμπαν, είναι ένας από τους Κοσμικούς Νόμους και εκφράζεται μέσα από δύο αντίθετες δυνάμεις οι οποίες εμφανίζουν παντού και πάντοτε τη ζωή με δύο όψεις: "σαν Σκιά που δείχνει πιο λαμπερό το Φως, σαν Νύχτα που κάνει μεγαλύτερη την ανακούφιση της Ημέρας, σαν το κρύο που μας κάνει να εκτιμούμε την άνεση της ζεστασιάς..." (Μ.Δ. Ι,412)

Αν και το υπόστρωμα της Ζωής είναι ουσία Μία και Αδιαίρετη, εντούτοις περιέχει μέσα της και τα δύο, και το Καλό και το Κακό. Η παγανιστική σκέψη παρουσίαζε τις δύο όψεις της Ζωής ως δίδυμα αδέλφια γεννημένα από την ίδια μήτρα, δηλαδή τη Φύση. Και τον ένα αδελφό τον ονομάζει Δράκοντα του Φωτός, ενώ τον άλλο Δράκοντα του Σκότους. Και ο τελευταίος ήταν γιος του Θεού και ο πιο όμορφος από τους αρχαγγέλους του... που παίρνει το όνομα Σαμαήλ (στο Ταλμούδ), μια συμβολική μορφή του οποίου το θεϊκό όνομα συμβολίζει ότι είναι ένας από τους επτά Ελοϊμ.

Το ίδιο σύμβολο εμφανίζεται ως ο Σατανάς, ο Αντίθετος, ο Ενάντιος, που "η ουρά αυτού σύρει το τρίτον των αστέρων του ουρανού και έβαλεν αυτούς εις την γήν".. Ο Αντίθετος είναι το σύμβολο "των Γιών της Μανβανταρικής Αιωνιότητας", ενώ "το τρίτον των αστέρων του ουρανού" είναι οι θείες Μονάδες, που ως ανθρώπινα Εγώ πρόκειται να εκτελέσουν ολόκληρο τον κύκλο των ενσαρκώσεων.

Αυτό το Ανθρώπινο Εγώ είναι η προέκταση της θείας και της πνευματικής μονάδας, που βυθισμένη μέσα στην περιοχή του Σκότους με μόνο σύνδεσμο το Μάνας, δηλαδή τη Νόηση, παλαίβει να ισορροπήσει μέσα στον χώρο των αντιθέτων, α) τα προβλήματα που απορρέουν αναγκαστικά από την κακή της φύση, που είναι η χωριστικότητα, β) να αποκτήσει εμπειρίες μέσω προσωπικής βούλησης και προσπάθειας και γ) να ενεργοποιήσει μια δημιουργική νοημοσύνη την οποία θέτοντας στην υπηρεσία της εκδηλωμένης ζωής, να μπορέσει να εκφράσει την πνευματική αγάπη που υπάρχει στην καρδιά της εσωτερικής της ύπαρξης.

Η ατομική ζωή είναι ένα ταξίδι μέσα στην αντικειμενική πλευρά της εκδηλωμένης δημιουργίας στη διάρκεια του οποίου η πνευματική μονάδα τυλιγμένη τα πέπλα της διαφοροποίησης, συλλέγει εμπειρίες από τις διαστάσεις μέσα στις οποίες βρίσκεται και παραμένει για απροσδιόριστους χρόνους, μέσω των αντιληπτικών οργάνων που, κάθε φορά, ο Νόμος της προσδιορίζει και της παραχωρεί.

Η ανθρώπινη ζωή αποτελεί ένα τμήμα αυτού του αιώνιου ταξιδιού και διαφέρει ως προς τα προηγούμενα κυκλικά ταξίδια της μονάδας στα φυσικά και τα στοιχειακά βασίλεια της αντικειμενικότητας, επειδή στον ανθρώπινο κύκλο ο Κόκκινος Πύρινος Δράκοντας ή ο Εωσφόρος βρίσκεται μέσα στον καθένα μας. Αυτός είναι ο Νους μας που είναι και ο Πειρασμός και ο Λυτρωτής μας, γιατί αυτός δίνει τη δυνατότητα της αυτο-συνειδητότητας, της αντίληψης, της κρίσης και της δημιουργικής ικανότητας.

Ο Νους είναι η δύναμη που μεταβάλει το παθητικό ζώο σε άνθρωπο και τον καθιστά ένα κακέκτυπο του Δημιουργού του, όταν οι νοητικές του δυνάμεις χρησιμοποιούνται για την εξυπηρέτηση της χωριστικότητάς του, ενώ τον μεταβάλει σε ένα τέλειο ανάτυπό Του, όταν οι νοητικές ενέργειες χειραγωγούμενες από την πνευματική αγάπη εκφράζουν τη μυστική όψη του όντος και το μετατρέπουν σε έναν αυλό συμπόνοιας και στοργικής θυσίας για όλα όσα ζούν κάτω από την άγνοια, την προσκόλληση και τον κυκλικό θάνατο.

Η ανθρώπινη μονάδα ζει την πτώση της από τον πνευματικό κόσμο και μέσα απ'αυτή την πτώση της δοκιμάζεται, μαθαίνει να διακρίνει το καλό από το κακό, γίνεται υπεύθυνη και δημιουργική και ανασταίνοντας την πνευματική της φύση μέσα στην ύλη, κατορθώνει να γίνει από μη-συνειδητή μονάδα συνειδητή και τελικά αυτο-συνειδητή, ανεβαίνοντας έτσι όλη την κλίμακα της Ζωής και κατακτώντας με δικές της αυτόβουλες προσπάθειες βαθμούς στην Ιεραρχική κλίμακα της Συνειδητότητας, έως ότου μεταβληθεί από μια παθητική πνευματική οντότητα σε μια ενεργό πνευματική ατομικότητα, δηλαδή σε έναν θεό.

Θα πρέπει να αναφερθεί ότι το Πνεύμα είναι έμφυτα αγνό, δεν γνωρίζει το κακό που βρίσκεται στον ίσκιο του. Η πνευματική μονάδα, για να γνωρίσει το κακό και ό,τι υπάρχει μακριά από το πνευματικό πεδίο, θα πρέπει να πέσει στον Κύκλο της Ανάγκης και να γίνει μια συνειδητή Οντότητα, γεγονός που συμβαίνει μόνο όταν γίνεται άνθρωπος. Αυτή η διαδικασία της μεταβολής του πνευματικού στοιχείου μας από παθητικό σε ενεργητικό και από μη-συνειδητό σε αυτο-συνειδητό, κρύβεται μέσα στην αλληγορία του Εωσφόρου ή Σατανά, και στον μύθο του Προμηθέα, που και οι δύο ανέλαβαν να μετατρέψουν τον γήϊνο σε θείο Άνθρωπο δίνοντάς του τον Νόμο του Πνεύματος και έτσι να τον ελευθερώσουν από την άγνοια και τον θάνατο.

Η πρακτική πλευρά όλης αυτής της διαδικασίας που ονομάστηκε Πτώση και μεταφέρει τη μονάδα στην κατάσταση της άγνοιας, της χωριστικότητας, της προσκόλλησης στις ευχαριστήσεις του προσωπικού Εγώ και στον φόβο του θανάτου, θέτει σε συναγερμό μια ατέλειωτη σειρά από προσωπικές προσπάθειες που στοχεύουν στην επιβίωση της πνευματικής αγνότητας της μονάδας και στην έκφρασή της προς τον κόσμο της ύλης.

Αυτή η διαδικασία που είναι η μεταστροφή από το υλικό προς το πνευματικό και από το μη-συνειδητό προς το αυτο-συνειδητό, ξετυλίγεται μέσα από διαδοχικές γεννήσεις και θανάτους πάνω στη γη και ενδιάμεσα μεταθανάτια διαλείμματα, που στηρίζονται από τον νόμο του Κάρμα και διαρκεί εκατομύρια χρόνια, τόσα όσα χρειάζεται η πλανητική μας ανθρωπότητα για να αναπτύξει και να οργανώσει την Αρχή του Κάμα-Μάνας.

Το Μάνας που είναι η φωτιά του Νου, είναι το στοιχείο που φέρνει την αντίληψη αλλά και τη συνειδητότητα και έτσι δίνει στην ανθρώπινη μονάδα τη δυνατότητα να επιλέγει και να αποφασίζει αλλά και να αμοίβεται ή να τιμωρείται για όσα θέλει. Αυτή η νοητική δύναμη, που είναι μια φωτιά, κάνει τον άνθρωπο ανυπάκουο, επαναστάτη και αποστάτη από την πνευματική του φύση, όμως δίνοντάς του τη δυνατότητα της αυτόβουλης δράσης και των συνεπειών της, του επιτρέπει την άμεση εμπειρία στην επαφή του με τον κόσμο που τον περιστοιχίζει και στη συνέχεια τον καθιστά επόπτη των δυνάμεων που συνθέτουν το είναι του.

Αυτή η φωτιά εξ ουρανού, το Μάνας, έφθασε την άλλοτε άνοη ανθρώπινη σκιά μέσω της τάξης των Πεπτωκότων και την κατοίκησε. Και αυτό το απόκρυφο γεγονός, το τόσο κατηγορημένο από τους αδαείς, υπήρξε η αρχή μιας πολύ μεγάλης θυσίας που έγινε μόνο από "το ένα τρίτο των αστέρων του ουρανού" και η οποία ακόμη βρίσκεται σε εξέλιξη.

Ο Εωσφόρος θεωρείται και είναι ο Αρχάγγελος του Φωτός, ο Προμηθέας Δεσμώτης, του οποίου η αγάπη και η συμπόνοια για τα εγκλωβισμένα στην ύλη αδέλφια του, τον έφεραν μέχρι το βάθος της αντικειμενικότητας για να βοηθήσει στην εξέλιξη της αυτο-συνειδητότητας. Μέσα στα περικαλύμματα της ύλης, το Λαμπερό Φως, εγκλωβίστηκε και οι πνευματικές του ιδιότητες συσκοτίστηκαν και αδράνησαν. Φάνηκαν μόνο τα αντίθετά τους, εκείνα που οι άνθρωποι γνωρίζουμε ως αρμαρτήματα, ελαττώματα και αδυναμίες. Όμως, αυτά τα στοιχεία που εκπροσωπούν το Κακό, έγιναν διακριτά εξαιτίας της πτώσης των Γιών του Νου μέσα στα ζωώδη σώματα και έδωσαν τη δυνατότητα εξαιτίας της συνειδητότητας που προκαλούν, η ανθρώπινη μονάδα να αντιλαμβάνεται τις συνέπειες της εφαρμογής του κακού και του καλού και έτσι να αποφασίζει για τις επιδιώξεις της.

Το ταξίδι του ανθρώπινου Εγώ είναι μακρύ και γεμάτο εμπόδια που προέρχονται από το κατώτερο Εγώ, το οποίο είναι περιτυλιγμένο από το κακό, τον εγωισμό και την πλάνη. Μακριά από το κέντρο της Συμπαντικής Αγάπης, με την υποστήριξη των νόμων του κάρμα και της μετενσάρκωσης, και με την ατέλειωτη συμπαράσταση και βοήθεια των Όντων της Συμπόνοιας, τα ανθρώπινα Εγώ πορεύονται το ταξίδι της πνευματικής τους προόδου και μέσα από επαναληπτικές προσπάθειες και αποτυχίες πλησιάζουν αργοπερπατώντας προς έναν στόχο, που είναι η ενότητα των μονάδων μέσα από τα νήματα της Παγκόσμιας Αγάπης.

Το κατώτερο Εγώ, που είναι η ανθρώπινη προσωπικότητα, περιστρέφεται γύρω από τον άξονα της χωριστικότητας, και αυτό το γεγονός είναι που το απομακρύνει από κάθε πράξη ενωτικής δράσης, και προσωπικής θυσίας. Τυλιγμένο στις προσωπικές του εντυπώσεις, στην αλαζονεία του, στην κριτική του για τα ελατώματα των άλλων και όχι για τα δικά του, στην απληστία του και στα προσωπικά του δόγματα, ζει μέσα στον δικό του μικρόκοσμο απομονωμένο και αποκομμένο από τα νήματα που συνδέουν την ομάδα-ανθρωπότητα, στην οποία ανήκει. Ο ανθρώπινος κόσμος μας απομακρυσμένος από το λίκνο της πνευματικότητας, θα πρέπει να προσπαθήσει για την επανασύνδεσή του με αυτό και αυτό μπορεί να συμβεί μέσα από μια υπέρβαση της χωριστικότητάς μας, που μπορεί να γίνει με την ανιδιοτελή αγάπη, τον αλτρουϊσμό και τη συνεχή συμπάθεια και συμπόνοια για όλα εκείνα που αν και βρίσκονται έξω από τον χωριστό μας εαυτό, είναι ουσιαστικά ένα μαζί του.

Ας διαβάσουμε μερικές στροφές από τη Φωνή της Σιγής, αυτό το θεσπέσιο μεταφυσικό κείμενο της Ε.Μπλαβάτσκυ, που αναφέρεται ποιητικά στον τρόπο της απελευθέρωσης της ανθρώπινης ψυχής από τα δεσμά του κατώτερου Εγώ, μέσω της θυσίας του προσωπικού και κατώτερου προς το ομαδικό και ανώτερο.

  • Το εγώ της ύλης και το Εγώ του πνεύματος δεν θα μπορέσουνε ποτέ να συναντηθούν. Θα πρέπει το ένα να αφανιστεί, θέση και για τα δύο δεν υπάρχει.
  • Πριν να μπορέσει ο νους τα της ψυχής σου να κατανοήσει, θα πρέπει το βλαστάρι της προσωπικότητας να έχει συντριβεί και το σκουλήκι των αισθήσεων να αφανιστεί, χωρίς ελπίδα ανάστασης.
  • Άφησε την ψυχή σου να στήνει πρόθυμο αυτί σε κάθε κραυγή πόνου, όπως γυμνώνει την καρδιά του ο λωτός για να ρουφήξει τον πρωϊνόν ήλιο.
  • Μην επιτρέψεις στον φλογερό ήλιο να στεγνώσει ούτε ένα δάκρυ πόνου, πριν νάχεις συ ο ίδιος σκουπίσει όλα τα δακρυσμένα μάτια.
  • Άνθρωπε, με την καρδιά γεμάτη από ευσπλαχνία, τα δάκρυα αυτά είναι τα ποτάμια που ποτίζουν τους κάμπους της αθάνατης Συμπόνοιας.... Είναι η σπορά που ελευθερώνει από τις αναγεννήσεις...
 

© blavatsky.gr 
Επιτρέπεται η αντιγραφή αποσπασμάτων υπό τον όρο ότι δεν γίνονται αλλαγές, δεν προστίθενται λέξεις ή εικόνες και ότι η πηγή αναγράφεται πλήρως και σωστά.