Η Θεωρία του Σαμσάρα στη Δύση

"Πάνω στους τοίχους των πιο απρόσιτων διαμερισμάτων μας, όπου νομίζουμε ότι κάθε περίεργο μάτι έχει αποκλειστεί και η απομόνωσή μας δεν μπορεί ποτέ να βεβηλωθεί, εκεί υπάρχουν τα υπολείμματα όλων των πράξεών μας, οι σκιές όλων όσων έχουμε κάνει."[1]

Αυτή και μόνη η παράγραφος αρκεί να περιγράψει συνοπτικά τον νόμο του αιτίου και του αποτελέσματος, ο οποίος στην Ανατολή είναι γνωστός ως η "θεωρία του Σαμσάρα". Το Σαμσάρα, όρος σανσκριτικός - Samsara, σημαίνει την περιστροφή και την εναλλαγή; Είναι η περιστροφή που σχηματίζεται από τη δύναμη μιας αρχικής πνοής και συνάμα αιτίας, που θέτοντας σε συνεχή κίνηση έναν τροχό εξακολουθητικών αιτίων και αποτελεσμάτων, οδηγεί τη μονάδα στον ωκεανό των γεννήσεων και των θανάτων.

"Στενά ή μάλλον άρρηκτα συνδεδεμένος με το Κάρμα, όμως, είναι ο νόμος της επαναγέννησης ή της μετενσάρκωσης της ίδιας πνευματικής ατομικότητας μέσω μιας μακράς, σχεδόν ατελείωτης, σειράς προσωπικοτήτων. Αυτές οι τελευταίες μοιάζουν με τα διαφορετικά κοστούμια και τους χαρακτήρες που φοράει ο ίδιος ηθοποιός, με το καθένα δε απ'αυτά τα κοστούμια ταυτίζεται και το κοινό τον ταυτίζει μ'αυτά για λίγες μόνον ώρες. Ο εσωτερικός ή ο πραγματικός άνθρωπος, ο οποίος προσωποποιεί αυτούς τους χαρακτήρες, γνωρίζει πότε είναι ο Άμλετ .... και γνωρίζει ότι μια νύχτα πριν ήταν ο βασιλιάς Λήρ .... και μια νύχτα πιο πριν ήταν ο Οθέλλος.... Αλλά ο εξωτερικός και ορατός χαρακτήρας έχει άγνοια του γεγονότος. Στην καθημερινή ζωή αυτή η άγνοια είναι, ατυχώς, πολύ υπαρκτή. Αν και η αιώνια ατομικότητα έχει πλήρη επίγνωση της κατάστασης, εντούτοις, εξαιτίας της ατροφίας του "πνευματικού ματιού" στο φυσικό σώμα, αυτή η γνώση είναι αδύνατο να εντυπωθεί στη συνειδητότητα της ψεύτικης προσωπικότητας."[2]

Επίσης, "οι Αποκρυφιστές πρέπει να διδάσκουν την κυκλική και εξελικτική μετενσάρκωση. Αυτό το είδος της επαναγέννησης, μυστηριώδους και ακατανόητης ακόμη από πολλούς που δεν γνωρίζουν την ιστορία του κόσμου ... Μια επαναγέννηση για κάθε άτομο με μια ανάπαυλα-ιντερλούδιο στο Καμαλόκα και το Ντεβαχάν και μια κυκλική συνειδητή ενσάρκωση με ένα μεγάλο και θείο στόχο, για τους λίγους." [3]

Με αυτές τις χαρακτηριστικές απόψεις η Έλενα Π.Μπλαβάτσκυ τοποθετείται ως προς τον "κύκλο του Σαμσάρα", ο οποίος από τη Μυστική Διδασκαλία καθορίζεται ως το "ταξίδι του Προσκυνητή". Ο προσκυνητής είναι η Μονάδα, που είναι μια ακτίνα από το Απόλυτο "... μια πνοή από ..... την Απόλυτη Ομοιογένεια, που δεν έχει καμιά σχέση με το οριοθετημένο και το σχετικά περιοσμένο, για τούτο και είναι μη-συνειδητό στο δικό μας πεδίο."[4] Κάθε Μονάδα όντας ένα τμήμα της Μοναδικής Ουσίας, εμπίπτει στο κυκλικό ταξίδι του Προσκυνητή με σκοπό ξεδιπλώνοντας προοδευτικά τις λανθάνουσες δυνατότητές της, να επηρεάζει πνευματικά όχι μόνο τα βασίλεια της Φύσης αλλά και όλες τις σφαίρες των Πλανητικών Αλύσων με τις οποίες έρχεται σε επαφή μέσω των προβαλλόμενων ακτίνων της.

Η ανθρώπινη μονάδα είναι μια προεκβολή από την πνευματική Μονάδα της και ονομάζεται Επανενσαρκωνόμενο Εγώ. Αυτό το Εγώ θα κατακτήσει τη δυνατότητα της αυτο-συνειδητότητας με την προβολή του μέσω της υποδεέστερης ακτίνας του, που λέγεται ανθρώπινη προσωπικότητα. Δηλαδή μέσω των εμπειριών που η προσωπικότητα καταγράφει, κάποια στιγμή, το Μετενσαρκωνόμενο Εγώ θα κατακτήσει τέτοιου ύψους και εύρους συνειδητότητα, που δεν θα χρειάζεται πλέον μια προβολή του στο πεδίο της προσωπικότητας. Στη διάρκεια αυτού του ταξιδιού, η μονάδα-προσκυνητής υπακούοντας στον νόμο της Κίνησης και των Αλλαγών, περιερχόμενη μέσα από όλες τις διαστάσεις της αντικειμενικότητας θα πρέπει να κατακτήσει το έπαθλο της αυτο-συνειδητότητας με προσωπικές προσπάθειες, που υποστηρίζονται από τους νόμους του κάρμα και της επαναγέννησης.

Επειδή η Μυστική Διδασκαλία διδάσκει ότι υπάρχει "η θεμελιώδης ταυτότητα όλων των ψυχών με την Παγκόσμια Υπερ-Ψυχή, η τελευταία όντας μια όψη της Άγνωστης Ρίζας. Και το υποχρεωτικό ταξίδι για κάθε Ψυχή - που είναι μια σπίθα από την τελευταία - μέσω του Κύκλου της Ενσάρκωσης ή της Ανάγκης σύμφωνα με τον Κυκλικό και Καρμικό νόμο, στη διάρκεια όλης της περιόδου. Το πνευματικό Μπούντι δεν μπορεί να έχει ανεξάρτητη(συνειδητή) ύπαρξη πριν ο Σπινθήρας που προήλθε από την αγνή Ουσία της Παγκόσμιας Έκτης Αρχής ή της Υπερ-Ψυχής - α) περάσει μέσω κάθε στοιχειακής μορφής του φαινομενικού κόσμου αυτού του Μανβαντάρα και β )κατακτήσει ατομικότητα, πρώτα μέσω φυσικής ώθησης και μετά μέσω αυτο-προκαλούμενων και αυτο-επινοούμενων προσπαθειών (ελεγχομένων από το Κάρμα του), ανεβαίνοντας έτσι όλες τις βαθμίδες της νόησης, από το κατώτατο έως το ανώτατο Μάνας, από το ορυκτό και το φυτό έως τον αγιότερο Αρχάγγελο ή Ντυάνι-Βούδδα. Η βασική διδασκαλία της Εσωτερικής φιλοσοφίας δεν δέχεται προνόμια ή ιδιαίτερες χάρες για τον άνθρωπο, εκτός από εκείνες που κέρδισε με το δικό του Εγώ με προσωπική προσπάθεια και αξία, διαμέσου μιας μακράς σειράς μετεμψυχώσεων και επανενσαρκώσεων."[5]

Η ανθρώπινη μονάδα, που είναι η προέκταση της πνευματικής, είναι μια συνειδητότητα που κυριαρχείται από την αρχή της επιθυμίας την οποία πραγματοποιεί, είτε θετικά είτε αρνητικά, επειδή με αυτόν τον τρόπο εκπληρεί τις προδιαγραφές του πεδίου μέσα στο οποίο υπάρχει. Το ταξίδι της Ανάγκης πραγματοποιείται επειδή σε κάθε τμήμα της διαφοροποίησης η μονάδα θα πρέπει να επιβάλει την εν δυνάμει ουσία της, ενεργοποιώντας τις ληθαργημένες αρχές της, εκείνες που αντιστοιχούν πρώτα προς το πεδίο μέσα στο οποίο υπάρχει και στη συνέχεια να εκφράσει τις ανώτερες αρχές της, εκείνες που αποτελούν κάθε φορά ένα επόμενο και ανώτερο στάδιο στην ανοδική πνευματική της κλίμακα. "Στην Εσωτερική Φιλοσοφία, κάθε φυσικό τμήμα αντιστοιχεί και εξαρτάται από το ανώτερο νούμενον - από το Ον στην ουσία του οποίου ανήκει; Και επάνω όπως και κάτω, το Πνευματικό εξελίσσεται από το Θείο, το ψυχο-νοητικό από το Πνευματικό - κηλιδωμένο στο κατώτερό του πεδίο από το αστρικό - όλη η ζώσα και φαινομενικά μη ζώσα Φύση εξελισσόμενη σε παράλληλες γραμμές και σύροντας τα κατηγορήματά της τόσο εκ των άνω όσο και εκ των κάτω."[6]

Όμως σύμφωνα με την Ανατολική θεωρία του Σαμσάρα, ο αέναος κύκλος της ζωής και του θανάτου οδηγεί την ανθρώπινη ψυχή όχι μόνο σε μια ανθρώπινη επαναγέννηση αλλά και σε μια μετεμψύχωση που ζωοποιεί τη μορφή ενός ζώου, φυτού ή ορυκτού. Αυτή η θεμελιώδης άποψη για την πορεία της ανθρώπινης ψυχής, ερμηνευμένη από πολλούς σχολιαστές κατά γράμμα και όχι κατ'ουσία και αποδεκτή από το πλήθος των οπαδών της χωρίς καμιά αμφισβήτηση, οδηγεί τους πιστούς στην πλάνη ότι κάθε άνθρωπος, ανάλογα με τα κρίματά του, μεταφέρεται σε σώματα κατώτερων ειδών ζωής για τιμωρία. Αυτό, βέβαια, αν και έχει μια δόση αλήθειας, δεν αντιπροσωπεύει την εσωτερική διαδρομή της Μετενσαρκωνόμενης Μονάδας αλλά τη διαδρομή των ζωτικών και των φυσικών ατόμων, που αποτελούν τα σώματα της μονάδας.

Πριν απ'όλα, θα πρέπει να σταθούμε στους όρους "μετενσάρκωση" και "μετεμψύχωση". Μετενσάρκωση σημαίνει την παρουσία του μετενσαρκωνόμενου Εγώ, δηλαδή του Μάνας, μέσω μιας προσωπικότητας σε ένα φυσικό σώμα. Ενώ η μετεμψύχωση αφορά τη μονάδα-άτομο, που προς το παρόν είναι ψυχή εν δυνάμει, που ακολουθεί τον κύκλο της μετανάστευσης μέσα από τα φυσικά βασίλεια δίχως να έχει τη δυνατότητα της συνειδητής ανταπόκρισης. Στη διάρκεια του ταξιδιού μέσω των σφαιρών της εκδηλωμένης ζωής, η Μονάδα συλλέγοντας άτομα από το δικό της Ωοειδές, σχηματίζει σώματα αντίστοιχα των διαφοροποιημένων κόσμων-πεδίων μέσα στα οποία υπάρχει. Αυτά τα σώματα ονομάζονται ψυχικά σώματα και εξελίσσονται μαζί με το κέντρο συνειδητότητας από το οποίο σχηματίζονται. Η εκδίπλωση των αρχών της Μονάδας μέσω των σωμάτων της απαιτεί μια υποστήριξη από την ίδια τη Μονάδα, και αυτό ονομάζεται εμψύχωση.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η μετεμψύχωση είναι η διαδικασία κατά την οποία η ανώτερη μονάδα εμψυχώνει τις προβολές της στην αντικειμενικότητα; Ή ότι η μονάδα, που είναι πάντοτε το κέντρο συνειδητότητας, επηρεάζει με την πνοή της τα σώματα που την περικαλύπτουν, έτσι ώστε να τα ανασύρει προοδευτικά προς τη δική της πνευματική κατάσταση. Υπάρχει μια σταθερή και αδιάρηκτη σχέση ανάμεσα στη μονάδα και το σώμα της, που αν και είναι δύο, στην πραγματικότητα είναι ένα. Στην περίπτωση "άνθρωπος", όταν η μονάδα-Εγώ έχει συνειδητότητα και εκδηλώνει με τη βοήθεια του μάνας, τις ποιότητές της, τότε λέμε ότι το Εγώ μετενσαρκώνεται. Όμως, όσο οι ανθρώπινες δυνατότητες παραμένουν ληθαργούσες τόσο η μονάδα του - που είναι το κέντρο-ψυχή - το εμψυχώνει, ώστε η πνευματο-νοητική πνοή της να διαπερνά το Εγώ και να το εμπνέει να εκφράσει τις αρχές και τις ποιότητες για τις οποίες λέγεται άνθρωπος. Αυτή η διαδικασία ονομάζεται εμψύχωση και μετεμψύχωση, έως ότου επιτευχθεί η έκφραση των φυσικο-αστρικών αρχών, αυτές που προορίζονται για το είδος "άνθρωπος".

Όταν ο άνθρωπος πεθαίνει, το Εγώ-Μονάδα περνάει στο Ντεβαχάν, αφού προηγουμένως οι αρχές που το αποτελούσαν αποσύρονται και αναδιπλώνονται προς το Αιτιατό από το οποίο και επαναπροβάλλονται στη νέα γέννηση. Όταν οι αρχές αποσύρονται, τα σώματα που τις περικάλυπταν, παραμένουν στα αντίστοιχα πεδία τους έως ότου εξαντληθεί η δύναμη που τα κρατούσε ζωντανά. Στη συνέχεια, τα άτομα, όταν το κέλυφος διαλύεται, επιστρέφουν ή πηγαίνουν προς το περιβάλλον από το οποίο έλκονται ψυχο-μαγνητικά. Έτσι εμπίπτουν στη διαδικασία της μετανάστευσης σύμφωνα με την οποία τα άτομα θα ταξιδεύουν για χιλιάδες χρόνια μέσα από όμοιες μαγνητικά ομάδες έως ότου ανανεωμένα από εμπειρίες επιστρέψουν ξανά στο σημείο από το οποίο ξεκίνησαν.

Αυτό το σημείο εκκίνησης είναι το Ωοειδές της ανθρώπινης μονάδας, ο μικρόκοσμός της και η αποθήκη της από την οποία αντλεί τα στοιχειακά άτομα με τα οποία διαμορφώνει τα σώματά της. Τα ίδια άτομα διαμορφώνουν σε κάθε ενσάρκωση τα περικαλύμματα των αρχών της, τα οποία εξελίσσονται και αναδομούνται παράλληλα με την ενεργοποίηση της αρχής που τα εμψυχώνει. Λέγεται ότι τα στοιχειακά αυτά άτομα επιστρέφουν στην κοιτίδα τους, δηλαδή στο Ανθρώπινο Ωοειδές, ανά 2.000 έως 3.000 χρόνια, αφού, μετά την απόσυρση των αρχών που πραγματοποιείται με τον θάνατο του ανθρώπου, ταξιδέψουν κυκλικά μέσα από άλλες ομάδες από τις οποίες έλκονται μαγνητικά.

Αυτή η διαδικασία ονομάζεται "διδασκαλία της μετανάστευσης" και αποτελεί τη βάση της μετεμψύχωσης. Η διδασκαλία αυτή, όμως, έχει παρεξηγηθεί και παρερμηνευθεί, ακόμη και από τους Δυτικούς οι οποίοι πιστεύουν ότι η ανθρώπινη ψυχή κατεβαίνει στα σώματα των ζώων. Αυτό όμως, δεν είναι η αλήθεια, και αν ακόμη αυτό συμβεί, τότε δεν κυριαρχεί το Μετενσαρκωνόμενο Εγώ, δηλαδή η ψυχή, αλλά οι κατώτερες αρχές της. Αυτό, δηλαδή το Εγώ, έχει εγκαταλείψει το κατώτερο όχημα, το ζωώδες, εφόσον οι αρχές που το εκπροσωπούν, είναι ανύπαρκτες ή καλύτερα εντελώς ανεκδήλωτες στο κατώτερο αυτό είδος ζωής.

Σύμφωνα με τη Μυστική Διδασκαλία, η Μονάδα είναι μια σταγόνα από τη Μοναδική Ουσία, που είναι το υπόστρωμα της Θεότητας. Ο Ανώτερος Εαυτός είναι η Πνευματική Μονάδα - το άτμα-μπούντι - και η ουσία του είναι πνευματική. Ο Άνθρωπος είναι το Ανώτερο Εγώ και η ουσία του είναι Βουδδικό-Μανασική. Το Μετενσαρκωνόμενο Εγώ είναι μια ακτίνα του Ανώτερου και η φύση του είναι καμα-μανασική. Όταν ενδύεται την προσωπικότητα, τότε γίνεται μια ανθρώπινη ψυχή, μια ψυχο-αστρική οντότητα που περιστοιχίζεται από ζωικά και φυσικά άτομα.

Ο άνθρωπος είναι ένα μετενσαρκωνόμενο Εγώ, μια ψυχο-αστρική μονάδα που ενδύεται μια προσωπικότητα, η οποία ορίζεται από τις δικές της αρχές και τα δικά της σώματα. Αυτά τα σώματα, που είναι το νοητικό-καμικό, πρανικό και φυσικό αποτελούνται από μυριάδες άτομα, τα οποία αντιστοιχούν στα σώματά της σύμφωνα με την ομοιογένειά τους και τον ομοιοκραδασμό τους. Αυτό που κάνει τον άνθρωπο να ξεχωρίζει από το ζωώδες είναι η δυνατότητά του να συλλογίζεται, να εκφράζεται και να ελέγχει τα ένστικτά του.

Στα μεσοδιαστήματα ανάμεσα στη γήινη ζωή και την επαναγέννηση, τα άτομα που αποτελούν τα σώματα της ανθρώπινης ψυχής μεταναστεύουν διαμέσου και μέσα στο ζωικό βασίλειο καθώς και στα υπόλοιπα κατώτερα είδη της ζωής. Στην πραγματικότητα, καθώς αρχίζουν το ταξίδι της περιήγησης, έλκονται από εκείνα τα σώματα και εκείνα τα όντα των οποίων οι ρυθμοί και οι ποιότητες ομοιάζουν, είτε πρόκειται για ανθρώπους, ζώα, φυτά ή ορυκτά. Τα ίδια άτομα μπορούν να μεταναστεύσουν μέσα σε άλλα ανθρώπινα σώματα μέσω του αέρα, του νερού, της γης, της αναπνοής, της διατροφής. Η ζωή διακατέχεται από μια αέναη κίνηση, από μια κυκλική περιφορά η οποία οδηγεί σταθερά τα άτομά της σε καινούριες εμπειρίες, που οδηγούν στην ανανέωση της ζωής και στην επαυξανόμενη συνειδητότητα.

Και όπως η ανθρώπινη μονάδα εμπίπτει στο ταξίδι της Ανάγκης ή στον κύκλο της Περιήγησης έως ότου κατακτήσει την αυτο-συνειδητότητα και τότε επιστρέψει στην Παγκόσμια Ψυχή από την οποία προβλήθηκε, με τον ίδιο τρόπο το ζωικό άτομο όντας μια ακτίνα της ανθρώπινης μονάδας εμπίπτει στον κύκλο της μετανάστευσης με σκοπό την ανανέωση μέσω εμπειριών διαμέσου όμοιων οργανωμένων ομάδων ζωής έως ότου επιστρέψει στην αρχική εστία από την οποία προβλήθηκε. Και στη διάρκεια αυτών των περιηγήσεων και η προβαλλόμενη μονάδα και τα άτομα κερδίζοντας ατομική γνώση και άμεση εμπειρία, επαυξάνουν τη συνειδητότητά τους, η μεν μονάδα αγγίζοντας τον στόχο της πνευματικότητας, το δε άτομο φθάνοντας τον στόχο της νοητικότητας.

Αν ένας άνθρωπος έζησε με έναν εξαιρετικά άσχημο και άκρως υλιστικό τρόπο είναι φυσικό, σύμφωνα με τον νόμο της ομοιοδόνησης, τα άτομά του να ελκυσθούν από παρόμοιες ομάδες ατόμων, οι οποίες συνήθως αποτελούν τα σώματα των ζώων. Στην περίπτωση που τα άτομα αυτά ανήκαν σε μια μονάδα που κυριαρχούσε η αδράνεια αλλά και η ευαισθησία, τότε τα άτομα μπορεί να ελκύονται στον σχηματισμό των φυτών. Τα ίδια αυτά άτομα μετά από πολυάριθμες μεταναστεύσεις χρησιμοποιούνται και πάλι από την ανθρώπινη μονάδα, δηλαδή το επανενσαρκωνόμενο Εγώ, του οποίου αποτελούσαν τα σώματα στην προηγούμενη ενσάρκωσή του. Και δομημένα σε ενότητες νοητικές-συναισθηματικές, ενεργειακές και φυσικές σχηματίζουν το νέο σώμα που θα χρησιμοποιήσει η ανθρώπινη ψυχή για τη νέα της επαναγέννηση.

Αυτό που πρέπει να γνωρίζουμε είναι ότι στην περίπτωση της επαναγέννησης δεν ενσαρκώνεται η Ανώτερη Τριάδα, δηλαδή το άτμα-μπουντι- ανώτερο μάνας. Αυτή επιδρά πάνω στον εγκέφαλο και στην καρδιά μέσω της δύναμης της νόησης. Η κατώτερη φύση, που είναι οι αρχές του κατώτερου μάνας και του κάμα, είναι αυτή η οποία περισυλλέγει κατεβαίνοντας από το Αιτιατό διαμέσου των αστρικών πεδίων, όλα εκείνα τα άτομα που ανέκαθεν ήταν δικά της και ξανακτίζει την ανθρώπινη ύπαρξή της πριν ακόμη ξαναγεννηθεί. Τότε λέγεται ότι το Εγώ ενσαρκώνεται, ενώ η Ανώτερη Τριάδα το εμψυχώνει με το φως και τη δύναμή της μέσω της νόησης ή του μάνας. Με μια παρόμοια αναλογία η ανθρώπινη μονάδα, που είναι η άμεση εκπόρευση του Μετενσαρκωνόμενου Εγώ, επειδή εμπεριέχει ένα τμήμα του Μάνας, εμψυχώνει τα άτομα που αποτελούν τα σώματα-οχήματά της.

Στους Νόμους του Μάνου[7] αναφέρεται το εξής απόσπασμα: "κάθε πράξη, είτε νοητική, είτε προφορική ή σωματική, φέρνει καλό ή κακό αποτέλεσμα; Από τις πράξεις προκαλούνται, οι ποικίλλες μετεμψυχώσεις των ανθρώπων(όχι των ψυχών) οι υψηλότερες, οι, μεσαίες κα οι κατώτερες." (κεφ.ΧΙΙ, 3) Και συνεχίζει "ο δολοφόνος του Μπραχμάν εισέρχεται στο σώμα ενός σκύλου, αρκούδας, όνου, καμήλας, κατσίκας, αρνιού, πουλιού κτλ." (κεφ.ΧΙΙ, 55) Σύμφωνα με την ερμηνεία που δίνει η Έλενα Μπλαβάτσκυ στα δύο προηγούμενα αποσπάσματα "αυτός που αποκόπτει το προσωπικό του Εγώ από το Άτμαν και έτσι σκοτώνει τον μελλοντικό Ντεβαχάνι, γίνεται φονιάς του Μπράχμα. Αντί να διευκολύνει μέσω μιας ενάρετης ζωής και πνευματικών τάσεων την αμοιβαία ένωση του Μπούντι και του Μάνας, καταδικάζει με τις δικές του κακές πράξεις κάθε άτομο των κατωτέρων αρχών του να ελκυστεί και να μικρύνει σε μαγνητική τελειότητα και έτσι φτιαγμένο από τα πάθη του να σχηματίσει σώματα κατώτερων ζώων ή κτηνών. Αυτή είναι η πραγματική σημασία της Μετεμψύχωσης. Αυτή η συγχώνευση των ανθρωπίνων μορίων με τα ζωικά ή και τα φυτικά άτομα, δεν μεταφέρει την ιδέα της προσωπικής τιμωρίας καθεαυτής, γιατί δεν είναι έτσι. Αλλά δημιουργείται μια αιτία της οποίας τα αποτελέσματα μπορεί να εκδηλωθούν διαμέσου των επόμενων επαναγεννήσεων - εκτός και αν η προσωπικότητα εκμηδενιστεί (εξοντωθεί)."[8]

Σ'αυτή την τελευταία φράση αξίζει να σταθούμε, επειδή εκμηδενισμός της προσωπικότητας σημαίνει ότι το μετενσαρκωνόμενο Εγώ αποσύρει την ακτίνα του. Αυτό συμβαίνει για δύο λόγους: είτε γιατί η προσωπικότητα εκτέλεσε το έργο της και το Εγώ δεν την χρειάζεται πια, είτε γιατί το Εγώ εγκαταλείπει την προσωπικότητα εξαιτίας της πολύ κακής συμπεριφοράς της. Στη δεύτερη περίπτωση, οι κατώτερες αρχές (πρώτη, δεύτερη και τρίτη) καθώς και η μεσαία (τέταρτη-κάμα) εξακολουθούν να υπάρχουν και συνεχίζουν να ζουν δίχως να έχουν επαφή με το Ανώτερο Μάνας και το Μπούντι. Στην περίπτωση αυτή η πρώην ανθρώπινη ψυχή τιμωρείται, επειδή χάνει την πρωτοστατούσα αρχή της, αυτήν που την προσδιορίζει ως ένα μετενσαρκωνόμενο Εγώ, ενώ συνεχίζει να υπάρχει με τις κατώτατες αρχές εκείνες που αναλογούν στα ζώα και τα φυτά.

Σε ένα άλλο απόσπασμα από το άρθρο της "Ιεροσοφία και Θεοσοφία" αναφέρει τα εξής σχετικά για τη μετανάστευση των ζωικών ατόμων, όπως την πίστευαν οι Αιγύπτιοι: "Μας δίδαξαν ότι για 3 000 χρόνια τουλάχιστον η "μούμια", παρόλες τις χημικές προετοιμασίες, αποσυντίθεται στα τελευταία αόρατα άτομα τα οποία από την ώρα του θανάτου, επανα-εισερχόμενα μέσα στους στροβίλους του όντος, περνούν μέσα από κάθε αλλαγή των οργανωμένων μορφών ζωής. Αλλά δεν είναι η ψυχή, η πέμπτη για να μην πούμε η έκτη αρχή, αλλά τα ζωικά άτομα της ψυχής, δηλαδή η δεύτερη αρχή. Στο τέλος των 3000 ετών, μερικές φορές περισσότερο άλλες λιγότερο, μετά από ατέλειωτες μεταναστεύσεις, όλα αυτά τα άτομα ρίχνονται και πάλι μαζί και φτιάχνουν τη μορφή του νέου εξωτερικού ενδύματος ή το σώμα της ίδιας μονάδας (της πραγματικής ψυχής), η οποία έχει ήδη ντυθεί με αυτά δύο με τρεις χιλιάδες χρόνια πριν. Ακόμη και στη χειρότερη περίπτωση που είναι η εξόντωση της προσωπικής συνειδητής αρχής, η μονάδα ή η ατομική ψυχή είναι πάντοτε η ίδια όπως ίδια είναι επίσης τα άτομα των κατωτέρων αρχών, τα οποία, αναγεννημένα και ανανεωμένα μέσα σ'αυτόν το διαρκώς κινούμενο ρεύμα του όντος, συγκεντρώνονται μαγνητικά όλα μαζί εξαιτίας της συγγένειάς τους και ακόμη μια φορά επανενσαρκώνονται μαζί. Αυτή ήταν η αληθινή απόκρυφη θεωρία των Αιγυπτίων."[9]

Επανερχόμενη στη θεωρία του Σαμσάρα, θα ήθελα να καταθέσω μια ακόμη άποψη. Η Μονάδα, που είναι μια στήλη φωτός και ένα κέντρο συνειδητότητας, εκκινούμενη από τη Μοναδική Ουσία[10], σχηματίζει ορισμένους θεμελιώδεις σταθμούς συνειδητότητας, που είναι:

  1. η θεία μονάδα
  2. η πνευματική μονάδα
  3. η Εγωική μονάδα
  4. η νοητική μονάδα ή η ψυχή
  5. η μονάδα - ζωικό άτομο και
  6. η μονάδα-άτομο.

Σε κάθε διαφοροποίηση πρωτοστατεί μια ιδιαίτερη αρχή , που θα πρέπει να ενεργοποιηθεί και να επιβληθεί στο σώμα ή στα σώματα που την περιστοιχίζουν. Μια τέτοια διαδικασία - δηλαδή η σχέση αρχής και σώματος - καταλήγει σε ένα είδος ζωής, και εξαιτίας αυτής σχηματίζεται η Ιεραρχική Κλίμακα της Ζωής. Σε αυτή τη διαδικασία που είναι το ταξίδι της μονάδας από το Θείο Κέντρο προς την αντικειμενικότητα - αυτό λέγεται εξέλιξη και η επιστροφή της μετά από ένα πολύμακρο και πλήρες εμπειριών διάστημα στο λίκνο της εκπόρευσής της - αυτό λέγεται εισέλιξη - υπάρχει πάντοτε ένας ενδιάμεσος κρίκος- αρχή, που εμψυχώνει την κατώτερη ζωή και τη συνδέει με την ανώτερη. Υπάρχει ένας συνεχής και ακατάλυτος δεσμός των ατόμων με τις γεννήτριές τους και των γεννητριών-μονάδων με το κεφαλόβρυσό τους, που είναι η Υπερ-Ψυχή.

Η εκδηλωμένη ζωή είναι μια αλυσίδα αρχών και ποιοτήτων - οι αρχές ανήκουν στη Συνειδητότητα, ενώ οι ποιότητες στην Ύλη-Ουσία - και υπάρχει όχι μόνο μια συνεχής ροή και ανακύκλωση του πάνω με το κάτω και του μέσα με το έξω, αλλά και μια σχέση πατρικής στοργής του πνευματικού προς την ύλη. Όμως για κάθε προέκταση, που αποτελεί προσωρινά ένα ξεχωριστό είδος ζωής, υπάρχουν ορισμένοι νόμοι και κανόνες, που η ατομική ζωή θα πρέπει να υπακούει, να εκτιμά και να χρησιμοποιεί. Σκοπός δε αυτού του περιορισμού είναι η ενεργοποίηση της πρωτοστατούσας αρχής και η έκφρασή της με ανάλογες ποιότητες μέσω των περικαλυμμάτων της στη διάρκεια της εκάστοτε διαφοροποίησης. Στην περίπτωση που η ατομική ζωή αρνείται να εφαρμόσει τον νόμο που επιβάλλεται από την πρωτοστατούσα αρχή της, τότε η αρχή αποσυρόμενη αποτραβά την ακτίνα της, έως ότου έλξει μαγνητικά μια άλλη ομάδα ατόμων, που προεξοφλεί την εγκατάσταση της ανώτερης ακτίνας και την έκφραση των δυνατοτήτων στο ανάλογο πεδίο.

Τότε, στην περίπτωση της αποχώρησης της ανώτερης ακτίνας, - στην προκειμένη περίπτωση είναι το Μετενσαρκωνόμενο Εγώ - η ομάδα των κατώτερων αρχών και των αντίστοιχων ατόμων που αποτελούν τα περικάλυματά της, συνεχίζει τον κύκλο της περιήγησης και της μετανάστευσης ως ζωo-ανθρώπινη μονάδα ή ως ζωική μονάδα και όχι ως μονάδα με αυτο-συνειδητότητα. Επειδή η ανθρώπινη μονάδα διακρίνεται από τη ζωική εξαιτίας της επαφής της με το Ανώτερο Μάνας και το Μπούντι, γεγονός που της προσδίδει τη δυνατότητα να διακρίνει ανάμεσα στο καλό και το κακό. Τότε αυτή η εγκαταλειμένη από την Έκτη Αρχή - το Μπούντι - κατώτερη ύπαρξη, συνεχίζει να ζει ως κατώτερο είδος ζωής επειδή αυτό της ταιριάζει. Ο κατώτερος δε αυτός γύρος συνεχίζεται έως ότου η ζωική ύπαρξη ωριμάσει τόσο ώστε να μπορεί να εκτιμήσει το άρωμα της Ανώτερης Μανασικής αρχής και προπαντός να το χρησιμοποιήσει με τον κατάλληλο τρόπο. Η αρετή και η νοήμων δραστηριότητα είναι τα δύο μέγιστα χαρακτηριστικά των Ανώτερων Αρχών και είναι αυτές οι ιδιότητες που μπορούν να μεταβάλουν το ζώο-άνθρωπο σε άνθρωπο.

Στις Επιστολές των Μαχάτμας, αρ.16, αναφέρονται τα εξής για τις αρχές που αποτελούν τον άνθρωπο και για το ταξίδι του ως Εγώ: "Απ'ό,τι γνωρίζω και θυμάμαι, η Ε.Π.Μ. εξήγησε ..... ότι η έκτη αρχή του ανθρώπου, καθώς είναι κάτι καθαρά πνευματικό, δεν θα μπορούσε να υπάρχει ή να έχει συνειδητότητα στο Ντεβαχάν, εκτός και αν έχει αφομοιώσει μερικά από τα πιο αφηρημένα και αγνά νοητικά κατηγορήματα της Πέμπτης Αρχής ή της ζωικής Ψυχής: τον νου και τη μνήμη. Όταν ένας άνθρωπος πεθαίνει, η Δεύτερη και Τρίτη αρχή πεθαίνουν μαζί του: η κατώτερη τριάδα εξαφανίζεται και η Τέταρτη, Πέμπτη, Έκτη και Έβδομη Αρχή11σχηματίζουν την επιζώσα Τετράδα. Έτσι υπάρχει μια μάχη μέχρι θανάτου ανάμεσα στην Ανώτερη και Κατώτερη Δυάδα. Αν νικήσει η Ανώτερη, η Έκτη, που έχει ελκύσει προς το μέρος της την πεμπτουσία του Καλού από την Πέμπτη - τις ευγενέστερες συμπάθειες,, τις άγιες εμπνεύσεις και τα πιο πνευματικά τμήματα του νου - τότε ακολουθεί το θεϊκό της ανώτερο (την 7η Αρχή), στη διάρκεια της Κυοφορίας[12]. Και η Πέμπτη και Τέταρτη Αρχή παραμένουν συνδεδεμένες σαν άδειο κέλυφος .... να περιπλανώνται στην ατμόσφαιρα της γης, με τη μισή προσωπική μνήμη χαμένη και τα πιο άγρια ένστικτα ολοζώντανα για κάποια χρονική περίοδο - εν ολίγοις ένα Στοιχειό. Αυτό είναι ο άγγελος-οδηγός του μέσου διαμέσου. Εάν είναι η Ανώτερη Δυάδα που έχει νικηθεί, τότε είναι η Πέμπτη Αρχή που αφομοιώνει όλα εκείνα που υπάρχουν από την προσωπική συλλογή και τις εντυπώσεις της προσωπικής ατομικότητας. Αλλά με όλο αυτό το επιπρόσθετο φορτίο, δεν θα παραμείνει στο Καμαλόκα - "τον κόσμο της επιθυμίας" ή της γήινης ατμόσφαιρας. Πολύ σύντομα, σαν ένα στάχυ παρασυρμένο από την έλξη των στροβίλων και των χασμάτων ... αρπάζεται και ρίχνεται στη μεγάλη ρουφήχτρα των ανθρώπινων Εγώ; Ενώ η έκτη και έβδομη - τώρα μια αγνή πνευματική, ατομική Μονάδα, άδεια από κάθε στοιχείο της προηγούμενης προσωπικότητας, χωρίς περίοδο κυοφορίας, μετά από μια μικρή ή μεγάλη περίοδο μη-συνειδητής ανάπαυσης στο απεριόριστο Διάστημα - θα ξαναγεννηθεί σε μια άλλη προσωπικότητα ...."[13]

Σε αυτό το απόσπασμα ο Διδάσκαλος της Σοφίας αναφέρεται στις αρχές που αποτελούν την ανθρώπινη μονάδα και προσδιορίζει τις αρχές που προωθούν την ανθρώπινη φύση στην απελευθέρωσή της από τον τροχό των επαναγεννήσεων και εκείνες τις αρχές που περιορίζουν τον άνθρωπο μέσα στον φυσικό κόσμο.

Σύμφωνα με τη Μυστική Διδασκαλία "η τελευταία ανθρώπινη Μονάδα ενσαρκώθηκε πριν από την αρχή της Πέμπτης Ριζικής Φυλής. Ο κύκλος της μετεμψύχωσης για την ανθρώπινη μονάδα έχει κλείσει, γιατί βρισκόμαστε στον Τέταρτο Γύρο και στην Πέμπτη Ριζική Φυλή... Αυτός είναι ο κύκλος του κρίσιμου σημείου, μετά από το οποίο η ύλη - έχοντας φτάσει στο κατώτερο βάθος της - αρχίζει να ανοίγει τον δρόμο της προς τα πάνω και να πνευματοποιείται με κάθε καινούρια Φυλή και με κάθε νέο κύκλο."[14]

Η μετεμψύχωση είναι η διαδικασία που επιδιώκει την ενεργοποίηση των λανθανουσών δυνατοτήτων της ουσίας στα άνοα είδη της ζωής μέσω της ακτινοβολίας και της παρουσίας της ανώτερης ζωής. Το γεγονός της εμψύχωσης των πρώτων σκιών από την αρχή του Μάνας, οι οποίες πολύ αργότερα έγιναν άνθρωποι, συνέβη στα πρώτα βήματα της εξέλιξης των φυλών της ανθρωπότητας. "Οι Κουμάρας, εξηγεί ένα εσωτερικό κείμενο, είναι οι Ντυάνι, που προέρχονται κατευθείαν από την υπέρτατη Αρχή, που επανεμφανίζονται..... για την πρόοδο της ανθρωπότητας.... είναι μια ειδική ή έξτρα δημιουργία, επειδή είναι αυτοί που, ενσαρκωνόμενοι μέσα στα άλογα ανθρώπινα κελύφη στις πρώτες δύο Ριζικές Φυλές και σε μεγάλο μέρος της Τρίτης Ριζικής Φυλής, δημιουργούν κατά κάποιο τρόπο μια νέα φυλή, εκείνη των σκεπτόμενων, αυτοσυνείδητων και θείων ανθρώπων." [15]

Αυτό συμβαίνει επειδή, "ο άνθρωπος παρέμεινε μια άδεια χωρίς αίσθηση Σκιά"16 και επειδή "η Μονάδα... είναι ασυνείδητη στο πεδίο μας. Γι'αυτό, εκτός από το υλικό που θα χρειαστεί για τη μελλοντική ανθρώπινη μορφή της, η Μονάδα χρειάζεται α) ένα πνευματικό μοντέλο ή πρότυπο, σύμφωνα με το οποίο θα σχηματιστεί αυτό το υλικό και β) μια νοήμονα συνειδητότητα για να καθοδηγεί την εξέλιξη και την πρόοδό της. Και κανένα απ'αυτά δεν το κατέχει ούτε η ομοούσια Μονάδα, ούτε η άλογη αν και ζώσα ύλη. Μέσα στον Αδάμ της σκόνης χρειάζεται να εμφυσηθεί η Πνοή της Ζωής: οι δυο μεσαίες αρχές, που είναι η αισθανόμενη ζωή του άλογου ζώου και η Ανθρώπινη ψυχή, γιατί η πρώτη είναι άλογη χωρίς τη δεύτερη."[17]

Έως και τις πρώτες Φυλές της Τρίτης Ριζικής Φυλής, ο τότε άνθρωπος ήταν ένα ζωώδες κέλυφος, δηλαδή ένα σώμα φτιαγμένο μόνο από τις δυνάμεις της Γης χωρίς καμιά δυνατότητα νοημοσύνης και αυτοσυνειδητότητας. Ήταν μόνον ένα άλογο ζώο. Όταν τα κελύφη "κατοικήθηκαν" δηλαδή εμψυχώθηκαν από τους Μανασαπούτρα - τους Γιούς του Νου - τότε άρχισαν να μετατρέπονται σε νοήμονα όντα και ονομάστηκαν ανθρώπινες ψυχές. Αυτό συνέβη στα μισά της Τρίτης Ριζικής Φυλής και στη διάρκεια των υπόλοιπων φυλών έως και το τέλος της Τετάρτης Ριζικής Φυλής, η Μανασική Μονάδα εμψύχωνε καινούρια κελύφη τα οποία προοδευτικά ετοιμάζονταν για να την δεχτούν και με πολύ κόπο να μεταλλαγούν από ζωώδη σε ανθρώπινα. Δηλαδή, όσο το κέλυφος με τις κατώτερες αρχές του κρατούσε τα χαρακτηριστικά της ζωώδους φύσης, η Μανασική Αρχή το εμψύχωνε για να το μεταβάλει σε άνθρωπο. Αυτή η εμψύχωση σήμαινε τις ψυχολογικές αλλαγές που υφίστατο η νεοσύστατη ανθρώπινη οντότητα έως ότου μετατραπεί από ζωο-άνθρωπος σε άνθρωπο.

Για τούτο αναφέρεται στη Μυστική Διδασκαλία ότι το Εγώ κερδίζει με προσωπική προσπάθεια "... διαμέσου μιας μακράς σειράς μετεμψυχώσεων και μετενσαρκώσεων" (Μ.Δ. Ι, 17) και ότι από την Πέμπτη Ριζική Φυλή και μετά, σταμάτησε η διαδικασία της μετεμψύχωσης, εφόσον έκλεισε η είσοδος νέων ψυχών στην ανθρωπότητα καθώς η διαδρομή της ξεπέρασε τον βυθό της καθόδου και άρχισε να πορεύεται στο τόξο της ανόδου προς το κλείσιμο του Τετάρτου Γύρου της.

Ο όρος μετεμψύχωση θα μπορούσε να σημαίνει τη διαδικασία της ψυχολογικής μεταμόρφωσης και με αυτή την έννοια πολλές φορές καλύπτεται κάτω από ονόματα ζώων, που προσδιορίζουν τα χαρακτηριστικά της ενσαρκωμένης προσωπικότητας και όχι βέβαια ότι ένας άνθρωπος ξαναγιεννιέται ζώο ή φυτό για τιμωρία. Όπως αναφέρεται από τον Δρ.ντε Πουρούκερ "Είναι βέβαια φανερό ότι αυτές οι λέξεις έχουν στενή σχέση η μια με την άλλη, όπως, για παράδειγμα, κάθε ψυχή κατά τη μετεμψύχωσή της μεταβιβάζει επίσης την προσωπική της ουσία. Και αντιστρόφως, κάθε μετενσαρκωνόμενη οντότητα έχει επίσης τις μετεμψυχώσεις ή τις ψυχικές αλλαγές μέσα στο είναι της. Όμως αυτοί οι συσχετισμοί ή ανακατέματα των νοημάτων δεν πρέπει να συγχέονται με το ιδιαίτερο νόημα που συνδέεται με καθεμιά από αυτές τις λέξεις."[18]

Όσον αφορά την Πλατωνική θέση για τις μεταβολές των ανθρώπων σε ζώα ανάλογα με τις πράξεις τους, δεν θα πρέπει να ερμηνεύονται κατά γράμμα, αλλά μάλλον να εκλαμβάνονται ως αλληγορίες που μεταφέρουν το μήνυμα της επαναγέννησης κάτω από συνθήκες που η ίδια η ανθρώπινη ψυχή έχει καλλιεργήσει σύμφωνα με τις δικές της επιλογές και τις προσπάθειες.

Μέσα στον κόσμο τον γεννημένο από τη Σοφία και την Άπειρη Συμπόνοια Του, υπάρχει και πρωτοστατεί η Θέλησή Του που γίνεται ο Νόμος της Εκδήλωσης. Ο Νόμος φροντίζει να πραγματοποιείται το Θείο Σχέδιο, που είναι η εξέλιξη της εκδηλωμένης ζωής και η πορεία της προς όλο και πιο πνευματικά πεδία. Σ'αυτό το παιχνίδι της εξέλιξης, η εφαρμογή του Νόμου μοιάζει με τιμωρία. Όμως και η τιμωρία και η ανταμοιβή είναι οι δύο όψεις του Νόμου, που επεμβαίνουν για να τοποθετούν τη μονάδα στην τελική πνευματική ευθεία της. Ουσιαστικά, δεν υπάρχει ούτε τιμωρία ούτε ανταμοιβή, υπάρχει μόνο η Άπειρη Συμπόνοια Του που μέσω της Εκδήλωσης, δίνει την ευκαιρία στα γεννήματά Του να γίνουν όπως ο Ίδιος Είναι.

[1] Μ.Δ. Ι, 104 - υποσημ.2
[2] Μ.Δ. ΙΙ, 306
[3] Μ.Δ. V, 357
[4] Μ.Δ. Ι, 247
[5] Μ.Δ. Ι, 17
[6] Μ.Δ. Ι, 218
[7] Κεφ.ΧΙΙ, 3 & 55, από τον πέμπτο τόμο των "Απάντων", της Έλενας Μπλαβάτσκυ, κεφ. "Η μετανάστευση των ζωτικών ατόμων", σ.114
[8] "Η μετανάστευση των ζωτικών ατόμων" της Έλενας Μπλαβάτσκυ, από τα "Άπαντα", 5ος τόμος.
[9] "Ιεροσοφία και Θεοσοφία" της Έλενας Μπλαβάτσκυ, από τον 4ο Τόμο των "Απάντων", σ.559
[10] Μοναδική Ουσία: είναι η ουσία που αποτελεί την υπόσταση ενός θεού.
[11] Οι Επτά Αρχές είναι οι εξής: 7) Άτμα 6) Μπούντι 5) Μάνας 4) Κάμα 3) Πράνα 2) Λίνγκα Σαρίρα 1) Φυσικό.
[12] Η κυοφορία είναι η μεταθανάτια περίοδος της ανθρώπινης ψυχής, στη διάρκεια της οποίας η ψυχή αφομοιώνει όσα μπορεί σε ένα πεδίο και έτσι εισέρχεται στο επόμενο ή κατέρχεται για επαναγέννηση.
[13] Επιστολές των Μαχάτμας, αρ.16, από το βιβλίο του Τζ.Φάρδινγκ "Η μεταθανάτια συνειδητότητα και οι διαδικασίες της", σ.225
[14] Μ.Δ. Ι, 185
[15] Μ.Δ. Ι, 457 και υποσημ.5
[16] Ανθρωπογένεσις, Στάντζα IV, σλόκα 17
[17] Μ.Δ. Ι, 246-7
[18] Γκ.ντε Πουρούκερ, "Απόκρυφο Γλωσσάριο", σ. 105, Θεοσοφικός Πανεπιστημιακός Τύπος, Πασαντένα, Καλιφόρνια

 

© blavatsky.gr 
Επιτρέπεται η αντιγραφή αποσπασμάτων υπό τον όρο ότι δεν γίνονται αλλαγές, δεν προστίθενται λέξεις ή εικόνες και ότι η πηγή αναγράφεται πλήρως και σωστά.