Ανοιχτή Επιστολή στην Άννι Μπέζαντ

Πώς το 1909 ο ο Γουίλιαμ Κίνγκσλαντ κατήγγειλε την φάρσα της Άνι Μπέζαντ  αναδημοσίευση από το Theosophy on-line

Άλις Λέιτον Κλίθερ

 

Alice_Cleather1

Η Άλις Κλίθερ παρέμεινε πιστή στην Αλήθεια

Σημείωση Συντάκτη (2010)

Το Κάρμα έχει τους δικούς του μυστηριώδεις τρόπους λειτουργίας. Υπάρχουν άνθρωποι που γίνονται αόρατοι για κάποιο χρονικό διάστημα στην ιστορία του Θεοσοφικού Κινήματος. Σχεδόν ξεχνιούνται και, μετά – λόγω του νόμου των κύκλων-, η μνήμη και η καταγραφή της ζωής τους και των προσπαθειών τους ξυπνούν ξανά.

Η Άλις Κλίιθερ είναι μία από αυτές τις περιπτώσεις. Ήταν μέλος της εσωτερικής ομάδας που ίδρυσε η Έλενα Π. Μπλαβάτσκυ στο Λονδίνο, στα τέλη της δεκαετίας του 1880. Στις αρχές του 20ου αιώνα, η Κα Κλίιθερ έγραψε τρία βιβλία για τη δασκάλα της, για τη Θεοσοφία και το Θεοσοφικό Κίνημα. Απέδειξε πώς η Άνι Μπέζαντ εγκατέλειψε την αρχική θεοσοφία για να μιλήσει "στον βασιλέα του κόσμου" και για να οργανώσει τη δημόσια επανεμφάνιση του "Κυρίου Ημών Χριστού" που ήταν δημιούργημα της φαντασίας της.

Ξεχασμένα από κάποιους, άγνωστα στους πολλούς, τα βιβλία της Άλις Κλίιθερ έχουν να δώσουν αποφασιστικές πληροφορίες για το Θεοσοφικό Κίνημα στον αιώνα που ζούμε. Η Κα Κλίιθερ ήταν ένας άνθρωπος με ήθος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήταν αλάθητη. Έβλεπε τα πράγματα με καθαρή ματιά. Η μαρτυρία της κατέχει μια θέση στην ιστορία του Κινήματος.

Ο Κος Γουίλιαμ Κίνγκσλαντ είναι άλλος ένας "αόρατος" θεόσοφος που η ζωή και το έργο του γίνονται και πάλι ορατά. Ο Κίνγκσλαντ ήταν πρόεδρος της Στοάς Μπλαβάτσκυ του Λονδίνου για κάποιο χρονικό διάστημα όσο ζούσε η Ε.Π.Μ. Ήταν παρών σε όλες τις συναντήσεις με την Ε.Π.Μ. το 1889, το περιεχόμενο των οποίων είναι καταγραμμένο στα "Σχόλια στη Μυστική Δοξασία" [1]. Είχε προεδρεύσει σε 12 από τις συνολικά 21 συνεδριάσεις, παίρνοντας ενεργό μέρος στις συζητήσεις και στους διαλόγους. Διαβάζοντας τη μία μετά την άλλη τις σελίδες των "Σχολίων στη Μυστική Δοξασία" ο αναγνώστης μαθαίνει τις απόψεις και τις ιδέες του Κίνγκσλαντ παρακολουθώντας τον άμεσο και ειλικρινή διάλογο με την Ε. Π. Μπλαβάστκυ.

Ήταν Δεκέμβριος του 1909, κάπου 20 χρόνια αργότερα, όταν ο Γουίλιαμ Κίνγκσλαντ παραιτήθηκε από μέλος της Εταιρείας του Αντυάρ. Η παραίτησή του συνοδεύτηκε από μια Ανοιχτή Επιστολή προς την Άνι Μπέζαντ και ένα σημαντικό μέρος αυτού του ντοκουμέντου αναδημοσιεύτηκε στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου της Άλις Κλίιθερ "Ε.Π.Μπλαβάτσκυ – Μια Μεγάλη Προδοσία".

Τα βιβλία που έγραψε η Κα Κλίιθερ είναι ποικιλοτρόπως χρήσιμα στις νέες γενιές σπουδαστών που θέλουν να καταλάβουν την εξέλιξη του Θεοσοφικού Κινήματος στο σύνολό της. Ενώ άρχιζε τη δράση του στις ΗΠΑ το United Lodge of Theosophists – ULT το 1909, με κύριο στόχο τη διάσωση της αυθεντικής φιλοσοφίας που κατέγραψε η Ε.Π.Μ., παράλληλα στο Λονδίνο ο Γουίλλιαμ Κίνγκσλαντ , ο Έντουαρντ Σουρέ και άλλοι εγκατέλειπαν την Εταιρεία του Αντυάρ, γιατί το Αντυάρ είχε υιοθετήσει σαν ντε φάκτο γκουρού του κάποιον που πολλοί θεωρούσαν εγκληματία ή τουλάχιστον εχθρό των Διδασκάλων της Σοφίας και του Κώδικα Ηθικής τους. Ο Κίνγκσλαντ και ο Σουρέ ακολούθησαν το παράδειγμα του Τζ. Ρ. Σ. Μίιντ. Οι ίδιοι τίμιοι άνθρωποι που είχαν χρησιμοποιηθεί στην πολιτική εκστρατεία, που είχε εξαπολυθεί κατά του Γουίλλιαμ Τζατζ στα 1894-1895, μπόρεσαν τότε να καταλάβουν, τουλάχιστον εν μέρει, τί ακριβώς είχε συμβεί στην Εταιρεία τους.

Παραθέτουμε στη συνέχεια το πρώτο Κεφάλαιο από το βιβλίο της Κας Κλίιθερ "Ε.Π.Μπλαβάτσκυ -Μια Μεγάλη Προδοσία" [2].
Ο τίτλος του κειμένου είναι "Ο Κος Γουίλιαμ Κίνγκσλαντ για την Κρίση του 1906".
Για να καταλάβει την πρώτη παράγραφο ο αναγνώστης πρέπει να λάβει υπ' όψη του ότι το 1906 ο Κος Τσαρλς Λεντμπίτερ είχε αναγκαστεί από τον Χένρυ Όλκοτ να παραιτηθεί από μέλος της Εταιρείας του Αντυάρ ούτως ώστε να αποφύγει την επίσημη αποπομπή του.

(Κάρλος Καρντόσο Αβελίνε)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] "Σχόλια στη Μυστική Δοξασία", της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ. Μεταγραφή και σχολιασμός από τον Μ. Γκόμες, I.S.I.S., Ολανδία, 2010, 687 σελ.

[2] "Ε.Π.Μπλαβάστκυ – Μια Μεγάλη Προδοσία", της Άλις Λέιτον Κλίιθερ, Thacker Spink & Co., Καλκούτα, 1922, 96 σελ. Βλέπε σσ. 7-10.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Ο Κος Γουίλιαμ Κίνγκσλαντ για την Κρίση του 1906.

Άλις Λέιτον Κλίθερ

Το πρώτο από τα παλαιά έγγραφα, από το οποίο θα παραθέσω αποσπάσματα, το έχει γράψει ένας παλιός μου φίλος και επίσης μέλος του Συμβουλίου, ο Κος Γουίλιαμ Κίνγκσλαντ, συγγραφέας του "Η Εσωτερική Βάση του Χριστιανισμού" και συναφών βιβλίων. Ήταν ανάμεσα στα ηγετικά στελέχη της πρώτης περιόδου, όταν επί κεφαλής ήταν η Ε.Π.Μ. Αυτά τα άτομα παραιτήθηκαν από μέλη, μόλις η Άνι Μπέζαντ, εξασφαλίζοντας την Προεδρία μετά το θάνατο του Συνταγματάρχη Όλκοτ το 1907, αποκατέστησε τον Κο Λεντμπίτερ. Η Κα Μπέζαντ είχε γράψει κριτική για ένα νέο βιβλίο του Κου Κίνγκσλαντ και άδραξε την ευκαιρία να αναφερθεί στην παραίτησή του. Απαντώντας με μια "Ανοιχτή Επιστολή στην Άνι Μπέζαντ" με χρονολογία Δεκέμβριος, 1909, ο Κίνγκσλαντ της λέει:

"Έχετε κάνει μια απολύτως άσχετη, απρόκλητη και αναληθή δήλωση που δεν μπορώ να επιτρέψω να περάσει αναπάντητη.... Τα λόγια στα οποία αναφέρομαι είναι τα εξής: "Εδώ έχουμε ένα εξαιρετικό θεοσοφικό βιβλίο, που αποφεύγει να αναγνωρίσει την πηγή από την οποία πηγάζουν οι ιδέες. Όταν θα γίνει της μόδας η Θεοσοφία, πώς τότε, όσοι αρνούνται να συμπορευτούν μαζί της τώρα που περιφρονείται, θα συρρέουν κατά πλήθη για να την διεκδικήσουν, όταν θα βαδίζει μέσα στο φως του ήλιου και στα χειροκροτήματα!". Αυτά τα λόγια, κατά πρώτον, υποδηλώνουν ότι υπάρχει σχέση ανάμεσα στη μορφή με την οποία παρουσιάζεται το βιβλίο μου και στα πρόσφατα γεγονότα που συνέβησαν στη Θεοσοφική Εταιρεία, γεγονότα που οδήγησαν τόσο εμένα όσο και πολλούς άλλους στο να διακόψουμε τη σχέση μας με την Εταιρεία. Και, κατά δεύτερον, ότι τώρα "αρνούμαστε να συμπορευτούμε μαζί της" γιατί, όντως, δεν είναι τώρα "της μόδας" αλλά περνά "μέρες περιφρόνησης". Καμιά από αυτές τις εκφράσεις δεν απηχεί την αλήθεια και ο υπαινιγμός είναι ανάξιός σας... Αυτό, όμως, είναι μικρό ζήτημα, αν το συγκρίνει κανείς με τον υπαινιγμό ότι εγώ και άλλοι γυρίσαμε την πλάτη μας στη Θεοσοφία για μια τόσο ανάξια λόγου αιτία.

Να σας ζητήσω να κοιτάξετε τα ονόματα των παλαιών και δοκιμασμένων εργατών του Κινήματος που τους αναγκάσατε να φύγουν από την Εταιρεία με την καταστροφική σας πολιτική και μετά ρωτείστε τον εαυτό σας ενώπιον της Μεγάλης Παρουσίας, αν είναι αλήθεια ότι οποιοσδήποτε από αυτούς εγκατέλειψε τη Θεοσοφία ή μάλλον τη Θεοσοφική Εταιρεία επειδή είναι λιγότερο "της μόδας" τώρα από όσο παλιά, τότε που εσείς, εγώ κι αυτοί οι άλλοι στεκόμασταν δίπλα-δίπλα και δίναμε τη μάχη για την Ε.Π.Μπλαβάτσκυ. Προσπάθησε τότε κανένας από μας να αποφύγει τις λοιδορίες και πιστεύετε, πράγματι, ότι σήμερα είμαστε λιγότερο έτοιμοι να τις αντιμετωπίσουμε; Είναι ένα ζήτημα, όμως, να υφίστασαι λοιδορίες για χάρη της Αλήθειας και τελείως διαφορετικό ζήτημα να σου ζητάνε να το κάνεις υποστηρίζοντας ανήθικες διδασκαλίες... Αλλά αυτό που θέλω να τονίσω εδώ ιδιαίτερα, και για το καλό της αληθινής Θεοσοφίας, είναι, ότι κάνετε το τεράστιο λάθος – ένα λάθος που ποτέ δεν έκανε η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ – να θεωρείτε, να γράφετε και να μιλάτε σαν να είναι η Θεοσοφία και η Θεοσοφική Εταιρεία ένα και το αυτό, σαν να ταυτίζονται. Λέτε ακόμα πως δεν μπορεί να υφίσταται η Θεοσοφία στον κόσμο χωρίς τη Θεοσοφική Εταιρεία αλλά ούτε και Θεόσοφοι αν δεν ανήκουν σ' αυτήν.... Πρέπει να ξέρετε ότι φεύγοντας από τη Θεοσοφική Εταιρεία, σε καμία περίπτωση, η μεγάλη πλειοψηφία από μας δεν εγκατέλειψε τη Θεοσοφία, ακόμα κι αν νοιώθουμε αναγκασμένοι να την διδάσκουμε δίνοντάς της άλλο όνομα και, ότι, παρόλο που δεν μπορούμε πια να προσφέρουμε έργο μαζί με τη Θεοσοφική Εταιρεία ή μέσω αυτής, εντούτοις συνεχίζουμε το σπουδαίο έργο που ξεκίνησε η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ.

Παλιά, όμως, τουλάχιστον, πράγματι θεωρούσαμε ότι η Θεοσοφική Εταιρεία αντιπροσώπευε την καθαρή Θεοσοφία και την αγνή Ηθική. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορούμε πια ούτε να το σκεφτόμαστε ούτε να το λέμε. Η "Θεοσοφία" της Θεοσοφικής Εταιρείας κατάντησε να είναι τώρα ένα συγκεκριμένο θρήσκευμα, ένα δόγμα που βασίζεται σε αυταρχικές ψυχικές διακηρύξεις κι όποιος τολμήσει να διαφοροποιηθεί απ' αυτές, η Προέδρος, κατ' αρχήν, τον καταργεί από τη θέση του και, στο τέλος, αναγκάζεται να φύγει από την Εταιρεία, έχοντας αποκηρυχτεί με σκληρότατες λέξεις σαν "διώκτης" και "εχθρός". Ξέρω πολύ καλά ότι συνέχεια κάνετε κήρυγμα για την ελευθερία της γνώμης. Αυτό όμως είναι μία από τις κωμικές πτυχές του καθεστώτος που καθιερώσατε.... Ό,τι κι αν διακηρύσσετε, όλος ο κόσμος βοά πλέον ότι στην πράξη κάνετε ακριβώς το αντίθετο. Κατ' αρχήν, διώξατε τον Αντιπρόεδρο, επειδή τόλμησε να έχει διαφορετική γνώμη από τη δική σας αναφορικά με το πώς ξεκίνησε η Εταιρεία. Στη συνέχεια χειριστήκατε έτσι τα πράγματα ώστε παλαιά και δοκιμασμένα στελέχη, που ήταν αντίθετα στις διακηρύξεις και στην πολιτική σας, εκδιώχθηκαν από τη θέση του Γενικού Γραμματέα των Τμημάτων... Τα καταφέρατε λοιπόν, διορίσατε δικούς σας υποστηρικτές – και χάσατε πολλές εκατοντάδες παλαιών μελών.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τώρα θα έχετε τον πλήρη έλεγχο και θα μπορείτε να βάλετε σε καλούπι την Εταιρεία όπως εσείς θέλετε και όπως σας αρέσει, μαθαίνοντάς την να "υπακούει" στην ψυχική σας εξουσία και οράματα.

Ποιό ήταν το τίμημα και ποιές αρχές θυσιάστηκαν για να το κάνετε αυτό, όλοι ξέρουμε. Ας μην φανταστεί κανείς, όμως, ότι αυτή είναι η βάση πάνω στην οποία η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ θεμελίωσε την Εταιρεία. Ή ότι έτσι θα εκπληρωθεί η αποστολή για την οποία προοριζόταν. Ή ότι μπορεί με τέτοιες μεθόδους να γίνει κάτι άλλο από μια περιορισμένη και κλειστή αίρεση. Κι αν ίσως αληθεύει αυτό που λέτε , ότι, δηλαδή, η Θεοσοφική Εταιρεία, την οποία τόσο λανθασμένα ταυτίζετε με τη Θεοσοφία, ζει τώρα "μέρες περιφρόνησης", ότι είναι, ίσως, πιο περιφρονημένη από παλιά, τί και ποιός είναι που την έκανε να περιφρονείται;

Άραγε, δεν οφείλεται αυτό το γεγονός στο ότι η Πρόεδρος και το Γενικό Συμβούλιο έβαλαν τη δική τους σφραγίδα και έδωσαν επίσημο συγχωροχάρτι σε μια "θεοσοφία" που επιτρέπει την πιο κατάφωρη ανηθικότητα και που μπορεί να υποστηρίζει – σαν τρόπο "απαλλαγής  από τις σκεπτομορφές" (βλέπε το φυλλάδιο του Βαν Χουκ) – μια πρακτική που εσείς η ίδια κάποτε χαρακτηρίσατε σαν "ουσιαστικά γήινη, αισθησιακή, διαβολική, ενώ διδασκόταν εν ονόματι της Θείας Σοφίας"; Κι όμως έτσι διδάσκεται και δικαιολογείται, επικαλούμενη τους νόμους της μετενσάρκωσης και του κάρμα – στο φυλλάδιο του Βαν Χουκ, που εσείς και η Γενική Επιτροπή αρνηθήκατε να αποκηρύξετε, εγκρίνοντάς το μ' αυτόν τον τρόπο.

Και τώρα, μια που κάνατε αυτό που θέλατε, και αφού καθαρίσατε την Εταιρεία από τα στοιχεία που, όπως είπατε, "την μισούσαν και την καταδίωκαν", δεν μπορείτε, τουλάχιστον, να σταματήσετε να μας χτυπάτε πισώπλατα; Τίποτα δεν είναι πιο θλιβερό για τους παλιούς σας φίλους και συντρόφους από το να σας βλέπουν να σκύβετε μπροστά σε καλυμμένους υπαινιγμούς ή ακόμα και μπροστά σε ξεκάθαρες ανακρίβειες ή να μη χάνετε ευκαιρία -ούτε και με αφορμή την κριτική ενός βιβλίου – να χτυπάτε αδίκως και ψευδώς εκείνους που πρόσφατα υπήρξαν αντίπαλοί σας και που τώρα δεν διαθέτουν άμεσο τρόπο να σας απαντήσουν ή να αντικρούσουν όσα λέτε μέσα στην ίδια την Εταιρεία.

-------------------------------------------------------

Χρησιμοποίησα πλάγιους χαρακτήρες σε ορισμένα σημεία που φαίνεται να έχουν ιδιαίτερη σημασία καθώς δείχνουν ότι, 13 χρόνια πριν [1], το δόλιο χέρι του Κου Λεντμπίτερ είχε ήδη γραπώσει την Εταιρεία και τη φαντασμένη Πρόεδρό της και ότι οι αχρείες και ανήθικες διδασκαλίες του, με τη δική της υποστήριξη, είχαν αποδιώξει κάποιους από τους παλαιότερους, πιο νηφάλιους και οξυδερκείς από τους φίλους και μαθητές της Ε. Π. Μπλαβάστκυ. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Κος Τζ. Ρ. Μίιντ, που ανήκε στην Επιτροπή Έρευνας για τον Λεντμπίτερ, και που παραιτήθηκε κι ο ίδιος όταν έγινε Πρόεδρος η Κα Μπέζαντ για τους ίδιους λόγους που είχε αναφέρει ο Κος Κίνγκσλαντ. Η "πρακτική' την οποία υπαινίσσεται στην Ανοιχτή Επιστολή του είναι βεβαίως τώρα πασίγνωστο ότι διδάσκεται και υποστηρίζεται από τον Κο Λεντμπίτερ, που ισχυρίζεται ότι, με τις πράξεις του, ενεργεί σύμφωνα με τη συμβουλή και κάτω από την καθοδήγηση ενός από τους Διδασκάλους της Σοφίας. Τι πιο αναίσχυντο θα μπορούσε να γίνει!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

[1] Η Κα Κλίιθερ έγραψε το κείμενο το 1922. (C.C.A)

© blavatsky.gr 
Επιτρέπεται η αντιγραφή αποσπασμάτων υπό τον όρο ότι δεν γίνονται αλλαγές, δεν προστίθενται λέξεις ή εικόνες και ότι η πηγή αναγράφεται πλήρως και σωστά.