Θεοσοφία και Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος

Ναζισμός, Φασισμός και το Θεοσοφικό Κίνημα κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο

δημοσιευμένο στο  www.esoteric-philosophy.com και στο www.filosofiaesoterica.com

 Οι συνέπειες μιας Ναζιστικής βομβιστικής επιδρομής στο Λονδίνο

 

 

Οι συνέπειες από μια βομβιστική επιδρομή των Ναζί στο Λονδίνο

 «Ο σχηματισμός ενός πυρήνα μιας Παγκόσμιας

Αδελφότητας της Ανθρωπότητας, χωρίς

Διάκριση φυλής, θρησκευτικού δόγματος, φύλου, τάξης ή χρώματος»

[Ο πρώτος και κύριος στόχος του Θεοσοφικού Κινήματος, που ιδρύθηκε στη Νέα Υόρκη το 1875]

 

Σε έναν κόσμο όπου ακόμα εν μέρει κυριαρχεί ο φανατισμός και οι τελετουργικές θρησκείες, είναι απόλυτα φυσικό να εξαπολύονται διάφορες επιθέσεις εκ των έσω και εκ των έξω εναντίον του Θεοσοφικού Κινήματος –που λειτουργεί μάλλον ως ειρηνικός πυροσβέστης των ψευδαισθήσεων.

Ένα παράδειγμα τέτοιων επιθέσεων είναι και διάφορα αβάσιμα κείμενα που κατηγορούν το Θεοσοφικό Κίνημα ότι πρόσκειται ευμενώς προς τον Ναζισμό και τον Φασισμό. Υπάρχουν διάφορες πηγές που διοχετεύουν παραπληροφόρηση πάνω στο ζήτημα της Θεοσοφίας και του Χιτλερισμού και θεωρούμε ότι πρέπει να δώσουμε στοιχεία για την πραγματική σχέση μεταξύ των δύο, περιλαμβανομένης και της περιόδου του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

 Ο Ναζισμός παραποίησε ιερά σύμβολα του Ινδουισμού με ιδιοτελείς σκοπούς. Οι ηγέτες των Ναζί εφάρμοσαν ένα είδος αντι-ανθρωπιστικής μαγγανείας και είχαν πολλά κοινά με τον συγκεκαλυμμένο «μυστικισμό μίσους και βίας» που επιμελώς αναπτύχθηκε από τους Ιησουΐτες και χρησιμοποιήθηκε από το Βατικανό από τον 16ο αιώνα. Βεβαίως, το Βατικανό ανέκαθεν υπήρξε πολέμιο της Θεοσοφίας, γιατί η Θεοσοφία προτείνει μια παγκόσμια αδελφότητα και αποκηρύσσει και καταπολεμά κάθε μορφή θρησκευτικού δογματισμού.

 Καθώς τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους, θα ξεκινήσουμε εξετάζοντας την πραγματική κατάσταση, στη μία χώρα μετά την άλλη, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

  •  Τον Μάιο του 1940, το Ολλανδικό Τμήμα της Θεοσοφικής Εταιρείας του Αντυάρ έπαψε να λειτουργεί αμέσως μετά την Γερμανική εισβολή. Οι Θεοσοφικές δραστηριότητες εξακολούθησαν σε ιδιωτική βάση και κρυφά, αν και είχαν απαγορευτεί από τους Ναζί εισβολείς. [1]

  • Στο Βέλγιο, στις 10 Μαΐου 1940, έγινε ο φοβερός βομβαρδισμός των Βρυξελλών. Ο βομβαρδισμός ακολουθήθηκε από λεηλασία όλων των βιβλιοθηκών ιδιωτικών ή όσων διέθετε η Στοά. Η Τζόζεφιν Ράνσομ γράφει ότι η Γενική Γραμματέας, δις Σερζ Μπριζί, μαζί με την θυρωρό, άναψαν μια τεράστια φωτιά, καθώς οι από αέρος επιδρομές συνεχίζονταν, και έκαψαν έτσι όλα τα έγγραφα που θα μπορούσαν να εκθέσουν τα μέλη. Η δις Σερζ Μπριζί κατέφυγε για λίγους μήνες στο Μπορντό. Όσο έλειπε η Γκεστάπο έκανε έρευνες στο σπίτι της. Πήραν τα βιβλία της και τις διαλέξεις της καθώς επίσης και τα βιβλία της έδρας του Τμήματος αλλά και όσα υπήρχαν στα σπίτια διακεκριμένων μελών στις Βρυξέλλες και Προέδρων των Στοών στις Επαρχίες. Τον Δεκέμβριο επέστρεψε και βρήκε το Τμήμα κλειστό. Ματαίως η Γκεστάπο απειλούσε να την τιμωρήσει εάν δεν βρισκόταν ο κατάλογος των μελών . Ποτέ δεν αποκαλύφτηκαν τα ονόματα. [2]

  • Στη Γαλλία, λίγες μέρες μετά την εισβολή του Γερμανικού στρατού στο Παρίσι, στρατιωτικοί αξιωματούχοι έκλεισαν τα κεντρικά γραφεία. Αργότερα μετέφεραν δίσκους, βιβλία από τη βιβλιοθήκη και άλλα αντικείμενα που ανήκαν στην Εταιρεία του Αντυάρ. Λίγους μήνες μετά η κυβέρνηση του Βισί [ελεγχόμενη από τους Ναζί] διέλυσε την Εταιρεία και δύο φορές μάλιστα οι Δημόσιοι Υπάλληλοι υποχρεώθηκαν να δηλώσουν ότι δεν ήσαν μέλη της Εταιρείας. Η Γκεστάπο πήρε το κτήριο των κεντρικών γραφείων στο Παρίσι και το κατέστησαν κέντρο για τις Μυστικές Υπηρεσίες της. [3] Αυτό είναι ενδιαφέρον γιατί η Γκεστάπο χρησιμοποίησε ιησουΐτικες και μαγγανευτικές μεθόδους όπως θα δούμε παρακάτω στο παρόν άρθρο. Πιθανώς θα ενδιαφέρονταν να εκμεταλλευτούν τον όποιο «λεπτό μαγνητισμό» που προέκυπτε  από τις θεοσοφικές μελέτες.

Παρά τη ναζιστική κατοχή, συνεχίστηκαν να γίνονται κρυφά ορισμένες συναντήσεις των μελών της Εταιρείας του Αντυάρ. Το Θεοσοφικό κίνημα επανήλθε σε δραστηριότητα μόλις οι Σύμμαχοι απελευθέρωσαν τη χώρα.

  • Το Ελληνικό Τμήμα της Εταιρείας του Αντυάρ εξέδωσε ανακοίνωση προς όλους τους θεόσοφους παγκοσμίως αποκηρύσσοντας την εισβολή στην Ελλάδα εκ μέρους της Φασιστικής Ιταλίας του Μπενίτο Μουσολίνι. [4] Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το Βατικανό –που εδρεύει στη Ρώμη – υποστήριξε επίσημα τον Φασισμό στην Ιταλία.

  • Το Ιταλικό Τμήμα της Θεοσοφικής Εταιρείας είχε διαλυθεί το 1939 από τη Φασιστική Κυβέρνηση. Ανεπίσημα κάποια δραστηριότητα εξακολούθησε να υφίσταται ενώ άρχισε να ξαναδραστηριοποιείται  το 1946. [5]

  • Μετά την εισβολή στην Πολωνία, μέλη της Ουγγρικής Εταιρείας του Αντυάρ βοήθησαν πλήθη Πολωνών προσφύγων που έφτασαν στην Ουγγαρία, μερικοί από τους οποίους ήταν Θεόσοφοι. [6]

  • Στη Γερμανία, το Θεοσοφικό κίνημα διαλύθηκε και τέθηκε εκτός νόμου από το 1939 μέχρι και το 1945. Λίγες μόνο συναντήσεις έλαβαν χώρα και αυτές κρυφά. [7]

  • Στη Νορβηγία, απαγορεύτηκε κάθε θεοσοφική δραστηριότητα από τον Απρίλιο του 1940 οπότε οι Ναζί εισέβαλαν στη χώρα και μέχρι την τελική της απελευθέρωση το 1945. [8]

  • Στην Αγγλία, η Τζόζεφιν Ράνσομ αναφέρει ότι το έργο της Εταιρείας του Αντυάρ παρακωλύθηκε, αν και διαλέξεις και ομάδες μελέτης συνέχισαν να γίνονται παρά τις αεροπορικές επιδρομές. Σε μερικές απ’ αυτές μάλιστα έπεσαν βόμβες τόσο κοντά στα κεντρικά γραφεία ώστε έσπασαν τα παράθυρα και υποχώρησαν οι οροφές. [9]

  • Στη Νέα Υόρκη το 1942, ο Τζορτζ Άρουντέιλ, Άγγλος υπήκοος και τότε πρόεδρος του διεθνούς τμήματος της Εταιρείας του Αντυάρ, για άλλη μια φορά παρότρυνε την Ινδία να συμμετάσχει καθολικά στον πόλεμο κατά των Ναζί. [10]

  • Όσο για τον Σ. Τζιναρατζαντάσα, που τότε είχε ηγετικό ρόλο παγκοσμίως ως προς τις εσωτερικές δραστηριότητες της Εταιρείας του Αντυάρ, γράφει ο Λ. Χ. Λέσλι- Σμιθ:
    «Ο αδελφός Ράτζα πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του δευτέρου πολέμου στο Λονδίνο, όπου είχαν την έδρα τους πολλές Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις οι χώρες των οποίων ήσαν υπό κατοχή αλλά όπου είχε την έδρα της και η Θεοσοφική Εταιρεία της Ευρώπης. Διέμενε στο 33 της Όβινγκτον Σκουέαρ, και ήθελε να κάνει αυτό το μέρος πνευματικό κέντρο και εστία της θεοσοφικής έμπνευσης στη διάρκεια των σκοτεινών χρόνων. Από εκεί, μέσω μιας τεράστιας αλληλογραφίας, έδινε ανακούφιση και κουράγιο σε μέλη άλλων χωρών που διέθεταν ακόμα ταχυδρομικές υπηρεσίες. Συχνά δούλευε όλη νύχτα μέχρι τις 4  το πρωί, αφήνοντας ένα σωρό επιστολών στο πάτωμα για να βάλει η γραμματέας του τα γραμματόσημα και να τις στείλει σε διάφορα μέρη του κόσμου».  Και προσθέτει η Λ. Χ. Λέσλι- Σμιθ: «Ως εθελοντής υπήρξε θαρραλέος προσφέροντας τις υπηρεσίες του στην Αεράμυνα {στον τομέα πυρόσβεσης}. Ένα απόγευμα με υποδειγματικό τρόπο αντιμετώπισε τον κίνδυνο όταν η γράφουσα καθόταν μαζί του στο δωμάτιο του στον πρώτο όροφο στο 33 της Όβινγκτον Σκουέαρ. Οι σειρήνες ήχησαν για να προειδοποιήσουν για επικείμενο βομβαρδισμό – κι όμως δεν αντέδρασε καθόλου. Τότε ακούστηκε η έκρηξη που έγινε πολύ κοντά. Κι η συζήτηση κατέληξε χωρίς την παραμικρή διακοπή.» [11]

 

   Το United Lodge των Θεόσοφων

Η Θεοσοφική Εταιρεία της Πασαντένα και το United Lodge  των Θεόσοφων ιδρύθηκαν στις ΗΠΑ – όπως και το Θεοσοφικό Κίνημα- και είναι, ακόμα και σήμερα, σε μεγάλη δραστηριότητα στη χώρα. Κατά τον Δεύτερο  Παγκόσμιο Πόλεμο το περιοδικό «Θεοσοφία» που εξέδιδαν στο Λος Άντζελες συνεργάτες του ULT επέκρινε αρκετές φορές, συχνά με σύντομα σημειώματα, πτυχές και γεγονότα του πολέμου. Τόνιζε τι δυστυχίες προκαλούν οι πόλεμοι γενικά. Τέτοιες επικρίσεις γίνονταν με βάση την φιλοσοφική άποψη της ιερής σοφίας και της αρχαίας παράδοσης αλλά και τις αρχές της μη –βίας (αχίμσα) και της παγκόσμιας αδελφότητας. [12]

Κάθε χρόνο, γύρω στις 25 Ιουνίου, το κεντρικό γραφείο του ULT των Θεόσοφων στο Λος Άντζελες στέλνει μια επιστολή στους συνεργάτες και φίλους σε όλο τον κόσμο. Η ετήσια Επιστολή του ULT με ημερομηνία 25 Ιουνίου, 1941, άρχιζε με τα εξής λόγια:

«Φέτος, καθώς ο ετήσιος χαιρετισμός μας απευθύνεται στα μέλη του ULT παντού στον κόσμο, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι το μήνυμα θα φτάσει στον προορισμό του χωρίς τη βοήθεια «αστρικού» ταχυδρομείου. Πέρσι, οι συνεργάτες του Λονδίνου διάβασαν την Επιστολή το ULT σε ένα κελάρι ενώ βόμβες εκρήγνυνταν  πάνω από τα κεφάλια τους. Φέτος, το κτήριο εκείνο έχει καταστραφεί, εκτός από δύο δωμάτια και τα βιβλία. Κι όμως, οι συναντήσεις εξακολουθούν να γίνονται, το Δελτίο του Λονδίνου εκδίδεται κανονικά και οι διαλέξεις επεκτάθηκαν στο Μπαθ και στο Σόλσμπερι». [13]

Τον επόμενο χρόνο, το 1942, η Επιστολή του ULT εξέφρασε θαυμασμό για τους συνεργάτες του Λονδίνου:

«Οι Θεόσοφοι στο Λονδίνο έδωσαν ένα θαρραλέο παράδειγμα στον ηθικό αγώνα που χρειάζεται γενικά ο κόσμος να μάθει. Χωρίς μίσος, χωρίς απελπισία, χωρίς να καταδικάζουν καμία ανθρώπινη ψυχή, το έργο συνεχίζεται στο Λονδίνο κάτω από τεράστια πίεση και ολοένα και περισσότερες στερήσεις. Αυτό είναι το αθάνατο πνεύμα ενός γενναίου λαού…»

 Στη συνέχεια το κείμενο αναφέρεται στη υπό Ναζιστική κατοχή Νορβηγία:

 «Αλλού, σε χώρες που υφίστανται το βαρύ πέλμα της κατοχής, η ηθική ζωή των ανθρώπων δυναμώνει. Από τη Νορβηγία, όπου τακτικές συναντήσεις δεν είναι πλέον δυνατό να γίνονται, μας ήρθαν αυτά τα συγκινητικά λόγια το περασμένο καλοκαίρι: «…φαίνεται σαν οι τωρινές δοκιμασίες να κάνουν τους ανθρώπους πιο ανοιχτόμυαλους και πρόθυμους να ακούσουν και να καταλάβουν. Γι’ αυτό και αυξάνεται η πιθανότητα όλο και περισσότερων ανθρώπων να στρέφονται στη φιλοσοφία  και το μέλλον  θα είναι λαμπρότερο». [14]

Το 1943 και το 1944, οι Επιστολές του ULT συνόδευσαν την καταβαλλόμενη προσπάθεια για να κρατηθεί δραστήριο το Θεοσοφικό κίνημα παρά τον πόλεμο. Το 1945, χαιρέτισε τον τερματισμό του πολέμου και την πρόοδο του ULT στο Λονδίνο. Το 1946. ανακοίνωσε ότι, μετά την ήττα των Ναζί, ξανάρχισαν οι τακτικές συναντήσεις του ULT στη Στοά του Παρισιού και σε άλλα μέρη της Ευρώπης.

 

Ένα Γράμμα από την Τζιν Όβερτον Φούλερ

Η Βρετανίδα Θεόσοφος Κα Τζιν Όβερτον Φούλερ έζησε και συνέγραψε τα βιβλία της κοντά στο Λονδίνο. Ήταν μία από τις κύριες βιογράφους της Ε. Π. Μπαβάτσκυ. Συγγραφέας του βιβλίου «Η Μπλαβάτσκυ και οι Διδάσκαλοί Της» [15]. Ανάμεσα στα διάφορα βιβλία της υπάρχουν ενδιαφέρουσες βιογραφίες, όπως ένα βιβλίο αφιερωμένο στον Κόμη Σεν –Ζερμαίν και στον Φράνσις Μπέικον. Σε όλη τη διάρκεια της μακράς ζωής της προσέφερε έργο και πέθανε το 2009 σε ηλικία 94 ετών. Η Τζιν δεν μελέτησε απλώς την ιστορία. Την έζησε κιόλας. Το 2006, ήδη είχα αρχίσει να ερευνώ την πραγματική σχέση Ναζισμού και Θεοσοφίας και της ζήτησα να γράψει μερικά σχόλια για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Τζιν, στις 27 Μαΐου 2006 μου έγραψε το ακόλουθο γράμμα:

 «Αγαπητέ Κάρλος

Χάρηκα που πήρα το γράμμα σου αλλά με έκπληξη διάβασα να μου λες ότι
εκδόθηκε κάποιο βιβλίο με τίτλο ΑΝΙΕΡΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ [16], που κατηγορεί τη Θεοσοφική Εταιρεία ότι ενέπνευσε τον Χίτλερ. Φυσικά πρόκειται για ανοησία.
«Έζησα τον πόλεμο στο Λονδίνο, μέσα στους βομβαρδισμούς. Εργαζόμουν κάθε μέρα από τις 9 μέχρι τις 5 στην  Κυβερνητική Υπηρεσία της Λογοκρισίας της Επιστολογραφίας του Υπουργείου Πληροφοριών και το βράδυ, τρεις φορές την εβδομάδα, εργαζόμουν πρώτον φροντίζοντας ανθρώπους που τα σπίτια τους είχαν  καταστραφεί από τους βομβαρδισμούς και κατόπιν ως εκπαιδευμένη πυροσβέστης ανήκοντας σε μια ομάδα που συνεργαζόταν με την Πυροσβεστική Υπηρεσία. Όταν ακουγόταν  το σύνθημα κινδύνου και ήταν η βραδιά που ήμουν σε υπηρεσία έπρεπε να πεταχτώ από το κρεβάτι και να πάω, μαζί με άλλους, να βοηθήσω με τον κασμά, τον κουβά και τη μάνικα…Ήμουν επίσης μέλος της Θεοσοφικής Εταιρείας. Είχα αρχίσει να είμαι μέλος από το 1942 και ποτέ δεν άκουσα να εκφράζεται στην Εταιρεία οποιαδήποτε συμπάθεια προς τους Ναζί!.

«Επειδή αναρωτιόμουνα τι θα μπορούσε να έχει δώσει στον συγγραφέα αυτή την παράξενη, λανθασμένη ιδέα, μου ήρθε η σκέψη ότι η ανίχνευση της προέλευσης των φυλών – ιδιαίτερα όπως αναλύονται στο βιβλίο του Α. Ε. Πάουελ  «Το Ηλιακό Σύστημα», που βασίζεται σε αποσπασματικά κείμενα της Άνι Μπέζαντ και του Λεντμπίτερ προερχόμενα από τις έρευνές τους, θα μπορούσαν ίσως να δώσουν την εντύπωση ότι ενδιαφέρονταν πέραν του δέοντος για τις φυλές. Είμαι βέβαιη ότι ούτε η Κα Μπέζαντ ούτε ο Λεντμπίτερ σκέφτηκαν ποτέ να ενθαρρύνουν τις φυλετικές διακρίσεις. Διάκριση έναντι οιασδήποτε φυλής ή θρησκείας θα ερχόταν σε απόλυτη ανακολουθία προς τον Πρώτο Στόχο της Εταιρείας. Φαντάζομαι όμως με ποια σκοπιμότητα ένα μυαλό σαν του Χίτλερ θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει αυτά τα κείμενα. Χαίρομαι που μου έδωσες χρήσιμες πληροφορίες για το τι συνέβη στη Θ. Ε. στις διάφορες χώρες που κατέλαβαν οι Γερμανοί.»

 

Η Σχολή της Σοφίας και η Παγκόσμια Καλή Θέληση

Προερχόμενη από το Θεοσοφικό Κίνημα και ιδρυμένη από την Άλις Μπέιλι, η Σχολή της Σοφίας, η «Παγκόσμια Καλή Θέληση» και η «Νέα Ομάδα Βοηθών του Κόσμου» υποστήριξαν ένθερμα και ενεργά τους Συμμάχους κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Επιπλέον η Μπέιλι κατάκρινε τον πασιφισμό του Μαχάτμα Γκάντι – ο οποίος ως ακτιβιστής ήταν καταφανώς αντίθετος προς τους Βρετανούς και πιθανώς θεώρησε ότι είναι πολιτικά επωφελές να μην τους υποστηρίξει κατά των Γερμανών, κάτι για το οποίο επικρίθηκε.

 Τον Αύγουστο του 1942, η Άλις Μπέιλι έγραφε για «…τις πασιφιστικές θέσεις – ιδεαλιστικές και αναποτελεσματικές που σήμερα βρίσκονται στο κέντρο της στάσης του Γκάντι. Εμφανίζει μια σαφή άποψη αδιάλλακτης, φανατικής στάσης που δεν είναι ρεαλιστική και που θα προκαλέσει ηθελημένα απώλειες ζωών, εθνών και του μέλλοντος της ανθρωπότητας για να πετύχει τον σκοπό της». Σε όλα τα κείμενα που έγραψε η Μπέιλι κατά τη διάρκεια του Πολέμου περιέγραφε τα Συμμαχικά και δημοκρατικά έθνη σαν εμπνευσμένα από τους Διδασκάλους, ενώ τον Άξονα του Χίτλερ να διακατέχεται από μίσος και μοχθηρία. [17] Η Κα Μπέιλι είχε δίκιο και σ’ αυτό αλλά και γενικότερα. Γιατί η Θεοσοφία χρειάζεται ελευθερία σκέψης και σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα.

 

Τζιντού Κρισναμούρτι

 Ο Τζιντού Κρισναμούρτι, που εγκατέλειψε τη Θεοσοφική Εταιρεία του Αντυάρ το 1929, τήρησε μια απόλυτα πασιφιστική στάση. Περιγράφοντας τα γεγονότα του 1942, η προσωπική του φίλη και βιογράφος του Μαίρη Λάτιενς παραδέχεται:

 «Για εκείνους που στην Αγγλία ήταν υπερήφανοι που αντιστέκονταν μόνοι τους κατά της Ναζιστικής επιθετικότητας, που είχαν νοιώσει ανάταση με τη Μάχη της Αγγλίας, που είχαν ενθουσιαστεί με τα λόγια του Τσώρτσιλ και που είχαν με κάποιο τρόπο καταφέρει να ελέγξουν τον τρόμο που τους είχαν προκαλέσει οι αιφνιδιαστικές αεροπορικές επιθέσεις, πιστεύοντας με πάθος ότι πολεμούσαν κατά της ενσάρκωσης του κακού, οι φιλειρηνικές εκδηλώσεις του Κρισναμούρτι από παράδεισους όπως το Οχάι (στην Καλιφόρνια), το Μάρθα Βάινγιαρντ και το Εθνικό Πάρκο Σεκόγια ήταν δύσκολο να γίνουν κατανοητές. Η Λαίδη Έμιλυ προφανώς του το είπε κάπως απότομα και τον κατηγόρησε πως προσπαθεί να αποφύγει τη φρίκη….»[18]

 Αυτό δεν ήταν το μόνο λάθος που έκανε ο Κρισναμούρτι, ο οποίος –από το 1929 – δεν ήταν πια μέλος του Θεοσοφικού κινήματος. Ωστόσο, όποια γνώμη κι αν έχει κάποιος για την πασιφιστική στάση του Κρισναμούρτι, δεν μπορεί κανείς να τον κατηγορήσει ευθέως ότι συμπαθούσε τον Ναζισμό ή τον Φασισμό.

 

Το Θεοσοφικό ιδεώδες στον καταστατικό χάρτη των Ηνωμένων Εθνών

 Μετά την ήττα του Αδόλφου Χίτλερ, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών προέκυψε το 1945 ως ένα παγκόσμιο δίκτυο κρατών. Τούτο έγινε ακριβώς 70 χρόνια μετά την ίδρυση του Θεοσοφικού Κινήματος, τον Σεπτέμβριο του 1875. Η περίοδος των επτά δεκαετιών είναι σημαντική από αριθμητολογική άποψη. Ενδεχομένως να μην είναι σύμπτωση και το γεγονός ότι τα Ηνωμένα Έθνη ιδρύθηκαν στη Νέα Υόρκη, στην ίδια ακριβώς πόλη όπου ιδρύθηκε και το Θεοσοφικό Κίνημα- το αποκρυφιστικό τους αρχέτυπο.

Ο πρώτος και κύριος στόχος του Θεοσοφικού Κινήματος, που αναφέρεται ως ιδεώδες της Παγκόσμιας Αδελφότητας, υιοθετήθηκε σαφώς από τα Ηνωμένα Έθνη.  Το πρώτο άρθρο του Καταστατικού των Ηνωμένων Εθνών, όπου καθορίζονται οι τέσσερις Στόχοι και Αρχές των Ηνωμένων Εθνών, είναι βαθιά θεοσοφικοί. Οι στόχοι των Ηνωμένων Εθνών είναι:

1) Η διατήρηση της ειρήνης και της ασφάλειας(…)

2) Η ανάπτυξη φιλικών σχέσεων μεταξύ των εθνών (…)

3) Η επίτευξη διεθνούς συνεργασίας για την επίλυση διεθνών προβλημάτων οικονομικής, κοινωνικής, πολιτισμικής ή ανθρωπιστικής φύσης και η προώθηση και ενδυνάμωση του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των βασικών ελευθεριών για όλους ανεξαρτήτως φυλής, φύλου, γλώσσας ή θρησκείας και

4) Η λειτουργία του ως κέντρου για την εναρμόνιση δράσεων των εθνών ούτως ώστε να επιτευχθούν αυτοί οι κοινοί στόχοι. [19]

Από το 1945 και εφεξής, η νίκη των Συμμάχων επίσημα εορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαΐου. Είναι ακριβώς η επέτειος του θανάτου της Ε. Π. Μπλαβάτσκυ που πέθανε το 1891 και η ημέρα που οι θεόσοφοι την τιμούν από τότε που «έφυγε». Μια ακόμα ενδιαφέρουσα αριθμητολογική «σύμπτωση» είναι το γεγονός ότι ο Χάρυ Τρούμαν –ως Πρόεδρος των ΗΠΑ κατά την τελευταία φάση του πολέμου – γεννήθηκε κι αυτός στις 8 Μαΐου.

Λαμβάνοντας υπόψη τα στοιχεία που προαναφέρθηκαν δεν είναι δύσκολο να φτάσει κανείς, τουλάχιστον, σε ένα συμπέρασμα.

Όποια κριτική κι αν κάνει κανείς στον έναν ή στον άλλο θεοσοφικό οργανισμό –και υπάρχουν πολλοί- είναι απλώς ζήτημα κοινής λογικής το να παραδεχτεί ότι στο σύνολό του το Κίνημα, συμπεριλαμβανομένης και της Εταιρείας του Αντυάρ, είναι εκ φύσεως και ουσιαστικά υπέρ της ελευθερίας και της δημοκρατίας και ενάντια στην όποια απαξίωση της ανθρώπινης ζωής. Το κίνημα έχει μια εγγενή τάση  προς τον βασικό του στόχο, την παγκόσμια αδελφότητα.

 

Η υποστήριξη του Βατικανού προς τον Αδόλφο Χίτλερ

Στις παραπάνω παραγράφους είδαμε ότι ο Ναζισμός και ο Φασισμός καταδίωξαν το Θεοσοφικό Κίνημα σε κάθε έθνος όπου κυριάρχησαν τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Το κίνημα επανήλθε σε κανονικούς ρυθμούς όταν ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι ηττήθηκαν από τα δημοκρατικά έθνη.

Ας εξετάσουμε τώρα μια άλλη πτυχή του προβλήματος. Ποιες ακριβώς ήσαν οι σχέσεις μεταξύ του Γερμανικού Ναζισμού, του Ιταλικού Φασισμού και του Βατικανού;

Υπήρξε μια άβολη αλλά στενή συνεργασία ανάμεσα στους τρεις. Ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1920 όπως μας δείχνει ο Τζον Κόρνγουελ στο έγκυρο βιβλίο του «Ο Πάπας του Χίτλερ – Η Μυστική Ιστορία του Πάπα Πίου ΧΙΙ» [20]. Το Βατικανό υποστήριξε αποφασιστικά επίσης και τη βίαιη φιλοναζιστική δικτατορία του Φράνκο στην Ισπανία.

Εκπρόσωπος του Πάπα στη Γερμανία κατά τη δεκαετία του 1920 ήταν ο Εουτζένιο Πατσέλι. Αργότερα θα γινόταν ο Πάπας Πίος ΧΙΙ. Ο Πατσέλι έπαιξε καίριο ρόλο στο να εμποδίσει τους Γερμανούς καθολικούς, παραδοσιακούς δημοκράτες, από του να προβάλουν αντίσταση στην πορεία του Χίτλερ προς την απολυταρχία. Χάρη στον Πατσέλι, μόλις ανέλαβε την εξουσία ο Χίτλερ το 1933, ο Γερμανικός Καθολικισμός του πρόσφερε ανοιχτά την υποστήριξη του. (Η Λουθηρανική Εκκλησία είχε ήδη υποστηρίξει τους Ναζί).

Όσο για την Ιταλία, το 1929 ο Πάπας Πίος ΧΙ υπέγραψε ένα γενικό Σύμφωνο με τον Φασίστα δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι. Όλα αυτά επιβεβαιώνουν την ύπαρξη δυνατών αμοιβαίων μηχανισμών υποστήριξης ανάμεσα στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και τον Ναζισμό – Φασισμό.

Δεν ήταν σύμπτωση, επομένως, που το 1930 ο Εουτζένιο Πατσέλι έφυγε από τη Ναζιστική Γερμανία για να πάει στη Ρώμη και να εργαστεί εκεί ως Υπουργός Εσωτερικών. Το 1939, ο Πατσέλι επισήμως χρίστηκε Πάπας με το όνομα Πίος ΧΙΙ. Ο Τζον Κόρνγουελ αναφέρει ότι σχεδόν αμέσως μετά ο Πατσέλι έγραψε ένα ευγενικό και φιλικό γράμμα στον Αδόλφο Χίτλερ ανανεώνοντας την προσωπική του δέσμευση στη «συμμαχία μεταξύ Εκκλησίας και Κράτους» στη Γερμανία και λέγοντας ότι θα παρέμενε «αφοσιωμένος στην ευημερία του Γερμανικού λαού, που βρίσκεται υπό την ηγεσία σας»[21]

Ένας άλλος ιστορικός, ο Πωλ Τζόνσον, (που, σημειωτέον, δεν είναι ίδιος με τον ομώνυμο συγγραφέα που έγραψε βιβλία για το Θεοσοφικό κίνημα), γράφει σχετικά μ’ αυτό:

«Ο Πίος ΧΙΙ, που εξελέγη Πάπας τον Μάρτιο του 1939, βιαζόταν να στείλει στον Χίτλερ ένα φιλικό γράμμα. Αρνήθηκε να καταδικάσει την καθυπόταξη της Τσεχοσλοβακίας που είχε συμβεί πριν από λίγες μέρες, αν και ήξερε πως αυτό σήμαινε ότι οι Καθολικοί της Τσεχοσλοβακίας θα στερούνταν αμέσως τα σχολεία τους. (…) Τον Απρίλιο του 1939, οι Προτεστάντες και οι Καθολικοί γιόρταζαν τα γενέθλια του Χίτλερ και ο Καρδινάλιος Μπέρτραμ, ο Καθολικός πριμάτος, του έστελνε ευχετήριο τηλεγράφημα». [22]

Τώρα πια ο Αδόλφος Χίτλερ είχε κα τις ευλογίες του Βατικανού που του έκανε χώρο για να εμβαθύνει την πολιτική του με τη μαζική εξόντωση ανθρώπων σε όλο τον κόσμο.

Εντούτοις, υπήρξε μια ομάδα Χριστιανών που αντιστάθηκε στον Χίτλερ. Ήταν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά. Γράφει σχετικά ο Πωλ Τζόνσον:

«Αρνήθηκαν κάθε συνεργασία με το καθεστώς των Ναζί, που το αποκήρυξαν ως απόλυτα κακό (…) Πολλοί απ’ αυτούς καταδικάστηκαν σε θάνατο επειδή αρνήθηκαν να καταταγούν στο στρατό παροτρύνοντας και άλλους να κάνουν το ίδιο. Ή κατέληξαν στο Νταχάου και σε φρενοκομεία.  Το 1/3 του πληθυσμού τους σκοτώθηκε στην κυριολεξία. Το 97% υπέστη διώξεις με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.» [23]

Αυτά, βεβαίως, είναι μερικά μόνο στοιχεία για τη συνεργασία μεταξύ του Βατικανού και του Χίτλερ. Υπάρχουν πολλά ακόμα.

Από τη θεοσοφική άποψη πρέπει να θυμόμαστε πόσο κατηγορηματικά η Ε. Π. Μπλαβάτσκυ και οι Διδάσκαλοί της αντιτάχτηκαν και αποκήρυξαν τις πολιτικές του Βατικανού και ιδιαίτερα των Ιησουϊτών. Αρκεί να διαβάσει κανείς το σχετικό απόσπασμα που περιέχεται στις «Επιστολές του Μαχάτμα προς τον Α. Π. Σίνετ», συγκεκριμένα την Επιστολή ΧΧΧ στην έκδοση Theosophical University Press. [24]. Σ’ αυτή την επιστολή γίνεται σύγκριση ανάμεσα στις διαμετρικά αντίθετες μεθόδους που χρησιμοποιούν οι Ιησουΐτες και οι Διδάσκαλοι της Σοφίας των Ιμαλαΐων. Ένας Δάσκαλος γράφει στην Επιστολή:

«Όπως έχω ξαναπεί, εκείνοι (δηλαδή, οι Ιησουΐτες) γνωρίζουν ότι αυτά που διδάσκουν είναι ψέμα. Κι εμείς γνωρίζουμε ότι η γνώση που μεταβιβάζουμε είναι η αλήθεια, η μόνη αλήθεια και τίποτε άλλο από την αλήθεια. Εκείνοι δουλεύουν για τη μεγαλύτερη ισχύ και τη δόξα (!) στο δικό τους τάγμα. Εμείς – για τη δύναμη και τη δόξα των ατόμων, των μεμονωμένων μονάδων, της ανθρωπότητας στο σύνολό της (….). Εκείνοι εργάζονται και μοχθούν και εξαπατούν αποσκοπώντας σε εγκόσμια δύναμη σ’ αυτή τη ζωή. Εμείς εργαζόμαστε και μοχθούμε, επιτρέποντας στους τσέλα μας να παραπλανώνται προσωρινά για να τους δώσουμε τα μέσα να μην εξαπατηθούν ποτέ στις επόμενες ζωές. Και να δουν στο σύνολό της την κακότητα της ψευτιάς και της αναλήθειας όχι μόνο στην παρούσα αλλά και σε πολλές μελλοντικές ζωές. Εκείνοι –οι Ιησουΐτες- θυσιάζουν την εσώτερη αρχή, τον πνευματικό εγκέφαλο του Εγώ, για να θρέψουν και να αναπτύξουν  όσο περισσότερο μπορούν τον  φυσικό εγκέφαλο του προσωπικού και εφήμερου ανθρώπου, θυσιάζοντας έτσι όλη την ανθρωπότητα, δίνοντάς την σαν ένα ολοκαύτωμα στην Κοινότητά τους – το αχόρταγο τέρας που θρέφεται από τον εγκέφαλο και το μεδούλι της ανθρωπότητας αναπτύσσοντας ένα αθεράπευτο καρκίνωμα σε κάθε σημείο της υγιούς σάρκας που αγγίζει. Εμείς – οι κατηγορούμενοι και παρανοημένοι Αδελφοί – προσπαθούμε να κάνουμε τους ανθρώπους να θυσιάσουν την προσωπικότητά τους – μια αναλαμπή περαστική – για το καλό της όλης ανθρωπότητας, επομένως και για το δικό τους αθάνατο Εγώ, που αποτελεί μέρος της αφού η ανθρωπότητα είναι ένα κλάσμα του αδιάσπαστου όλου που κάποτε θα γίνει ενιαίο. Εκείνοι είναι εκπαιδευμένοι να εξαπατούν. Εμείς – να ξεσκεπάζουμε την πλάνη. (…)». [25]

Έτσι βλέπει η αληθινή Θεοσοφία το Βατικανό και τον Ιησουϊτισμό.

Εξάλλου, είναι αδύνατο να μη διακρίνει κανείς ότι υπάρχει μια ενδιαφέρουσα «εσωτερική», ουσιαστική σχέση  μεταξύ του Χιτλερικού ναζισμού και των Ιησουϊτών. Αυτό είναι κάτι που με ειλικρίνεια περιέγραψε ο Ιησουΐτης ιστορικός Βίνσεντ Α. Λαπομάρντα στο βιβλίο του  «Οι Ιησουίτες και το Τρίτο Ράιχ».

Παραθέτοντας διάφορα Ναζιστικά κείμενα, ο Λαπομάρντα μοιάζει να υπερηφανεύεται σχεδόν που φέρνει ποικίλες αποδείξεις για το ζήτημα αυτό. Έγραψε, επαναλαμβάνοντας τα λόγια ενός άλλου συγγραφέα:

«Ο Χίμλερ διαμόρφωσε τους Ες-Ες του τόσο στενά ακολουθώντας το μοντέλο των Ιησουϊτών που ακόμα και ο Χίτλερ τον αποκαλούσε «ο δικός μου Ιγνάτιος Λογιόλα»

Ο Λαπομάρντα λέει ακόμα:

«Ο Χίμλερ διατηρούσε έναν μεσαιωνικό πύργο, τον Βέβελσμπουργκ, που λειτουργούσε τρόπον τινα σαν μοναστήρι των Ες-Ες»

Στην ίδια σελίδα, παραθέτοντας απόσπασμα ενός άλλου συγγραφέα, παραδέχεται ο Ιησουΐτης ότι:

«…ο Χίλτερ όχι μόνο θεωρούσε τους Ες-Ες σαν το δικό του Ιησουΐτικο Τάγμα αλλά επέμενε κιόλας ότι αυτοί οι Ναζί είχαν μελετήσει το «Οι Πνευματικές Ασκήσεις» που έγραψε ο Άγιος Ιγνάτιος Λογιόλα, ιδρυτής της Εταιρείας του Ιησού» [26]

Δύο από τους κυριότερους λόγους ένεκα των οποίων το Θεοσοφικό κίνημα καταδιώχτηκε τόσο από τους Ναζί όσο και από το Βατικανό ήταν: 1) το ότι οι ιδρυτές του το οραματίστηκαν και το δημιούργησαν ως ένα πυρήνα της Παγκόσμιας Αδελφότητας και 2) ότι η ιδέα της Παγκόσμιας Αδελφότητας εμπνέει τον θεμελιώδη και διακηρυγμένο στόχο του καθώς και την ουσία των δραστηριοτήτων του.

Κατά συνέπεια η στρατιωτική ήττα των Ναζί ήταν μια βαριά πολιτική ήττα για το Βατικανό. Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, οι Ιησουΐτες ποτέ δεν ανέκτησαν την επιρροή που ασκούσαν πριν από τον πόλεμο ή κατά τη διάρκεια των ετών κατά τα οποία ο Ναζισμός κι ο Φασισμός διέπρατταν με άνεση τις εγκληματικές τους πράξεις.

Από την άλλη, ήταν ευτυχέστατη και σημαντικότατη «συγκυρία» το γεγονός ότι ο βασικός θεοσοφικός στόχος, δηλαδή η παγκόσμια αδελφοσύνη, υιοθετήθηκε με σαφήνεια το 1945 ως μέρος του Καταστατικού των Ηνωμένων Εθνών.

Έκτοτε αποτελεί έναν από τους κύριους διαχρονικούς στόχους της λειτουργίας των Ηνωμένων Εθνών  - ή ίσως τον κεντρικό στόχο.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] «Το Βιβλίο για την Εβδομηκοστή Πέμπτη Επέτειο της Θεοσοφικής Εταιρείας, Μια Σύντομη Ιστορία της Εταιρείας (1926-1950), της Τζόζεφιν Ράνσομ, TPH, Αντιάρ, 1950, 252 σσ, βλέπε σσ. 106-107

[2] Από το ίδιο, σ. 107

[3] Από το ίδιο, σσ. 107-108

[4]Από το ίδιο, σ. 109

[5] Από το ίδιο, σ. 109

[6] Από το ίδιο, σ.110

[7] Από το ίδιο, σ. 111

[8] Από το ίδιο, σ. 111

[9] Από το ίδιο, σ.121

[10] Από το ίδιο, σσ. 122-123

[11] «Ο Θεόσοφος», μηνιαίο περιοδικό, Αντιάρ, Ινδίας, τόμ. 97, Αρθμ. 03, Δεκέμβριος 1975, σ.123

[12] Βλέπε π.χ. εκδόσεις «Θεοσοφία» για τον Δεκέμβριο του 1940, σ. 96- Ιούνιο 1942, σσ. 382-383 – Αύγουστο 1942, σσ. 471-473 – Σεπτέμβριο 1943, σσ. 481-484 – Ιανουάριο 1946, σσ. 111-115 (σχετικά με τις ατομικές βόμβες) – Φεβρουάριο 1946, σσ. 150-153 (επίσης για τις ατομικές βόμβες).

[13] «United Lodge of Theosophists”, Λος Άντζελες, Καλιφόρνια, Επιστολή ULT της 25ης Ιουνίου, 1941, σ. 1. Μεταγραφή από το αντίτυπο των Αρχείων της ULT της Βραζιλίας.

[14] Από το ίδιο, Επιστολή ULT της 21ης Ιουνίου, 1942, σσ. 1-2, επίσης μεταγραφή από τα ίδια Αρχεία.

[15] «Η Μπλαβάτσκυ και οι Δάσκαλοί Της», της Τζιν Όβερτον Φούλερ, East-West Publications, Λονδίνο / Χάγη, σε συνεργασία με την TPH/ Λονδίνου, 1988, σ.270

[16] «Ανίερη Συμμαχία: Ιστορία της Εμπλοκής των Ναζί με τον Αποκρυφισμό», ένα βιβλίο του Πίτερ Λέβεντα, που αναφέρεται στο περιοδικό «Insight» της Θεοσοφικής Εταιρείας του Αντιάρ στην Αγγλία. Έκδοση Άνοιξης 2006, σ.30

[17] «Η Εξωτερίκευση της Ιεραρχίας» της Άλις Α. Μπέιλι, Lucis publishing Co. New York, Lucis Press Ltd, London, 1957, τέταρτη επανέκδοση 1972, 744 σσ. Βλέπε σ. 368. Το βιβλίο τηρεί μια ακτιβιστική στάση, ένθερμα υποστηρίζοντας τις Συμμαχικές και δημοκρατικές χώρες.

[18] «Κρισναμούρτι, Τα χρόνια της Ολοκλήρωσης» της Μαίρη Λάτιενς, Νέα Υόρκη, Farrar Strauss Giroux, 1983, 248 σσ. Βλέπε σ. 56. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον Κρισναμούρτι και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, βλέπε σσ. 49, 50, 51, 53, 54, 56, 57, 61.

[19] Βλέπε επίσης Κεφάλαιο IX, Άρθρο 55, παραγράφους (β) και (γ). Ο Καταστατικός Χάρτης εκδίδεται και διανέμεται από τα Ηνωμένα Έθνη. Το κείμενο του μπορεί να το διαβάσει επίσης κανείς στην Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα, εκδότης William Benton, 1967, τόμ 22, σ. 570

[20] Εκδόσεις Πένγκουιν, Λονδίνο, 1999. Στα πορτογαλικά, βλέπε «Ο Πάπας του Χίτλερ, μια Μυστική Ιστορία του Πίου ΧΙΙ», εκδόσεις Imago, RJ, Βραζιλία, 2000, σς. 472

[21] «Ο Πάπας του Χίτλερ- Η Μυστική Ιστορία του Πίου ΧΙΙ», εκδόσεις Πένγκουιν, Κεφάλαιο 12

[22] «Μια Ιστορία της Χριστιανοσύνης» του Πωλ Τζόνσον, εκδόσεις Πένγκουιν, Αγγλία 1976, 556 σελίδες, βλέπε σ. 489.

[23] Από το ίδιο, σ. 489

[24] TUP Πασαντένα, Καλιφόρνια, 1992, βλέπε σσ. 228-240. Η ίδια επιστολή αριθμείται και ως Επιστολή 74 στη Χρονολογική έκδοση των «Επιστολών του Μαχάτμα», TPH, Φιλιππίνες, 1993, 600 σσ, βλέπε σσ. 219-230

[25] «Οι Επιστολές του Μαχάτμα», βλέπε σ. 231 στην έκδοση TUP  και σσ. 222-223, στη χρονολογική έκδοση, TPH, Φιλιππίνων.

[26] «Οι Ιησουΐτες και το Τρίτο Ράιχ» του Βίνσεντ Λαπομάρντα, Ewin Mellen Press, Lewiston, Queenston, Lampeter, Ουαλία, Ηνωμένο Βασίλειο, 2005, 458 σσ., βλέπε σσ. 42-43

 

Αυτό το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο www.esoteric-philosophy.com και www.filosofiaesoterica.com 

© blavatsky.gr 
Επιτρέπεται η αντιγραφή αποσπασμάτων υπό τον όρο ότι δεν γίνονται αλλαγές, δεν προστίθενται λέξεις ή εικόνες και ότι η πηγή αναγράφεται πλήρως και σωστά.