Σύγχρονη Θεοσοφία: οι κυριότερες έννοιες της Μυστικής διδασκαλίας

Τί είναι η Θεοσοφία

Θεοσοφία είναι ένας όρος συνώνυμος της πνευματικής γνώσης, που χρησιμοποίησε η επιφανής αποκρυφίστρια Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, για να εκφράσει στη Δύση του 19ου αιώνα τη ‘σύνθεση της επιστήμης, φιλοσοφίας και θρησκείας’.

Ονομάζεται επίσης ‘Σοφία-Θρησκεία’ που είναι η κληρονομιά όλων των λαών, επειδή «η Θεοσοφία είναι το υπόβαθρο και η βάση όλων των παγκόσμιων θρησκειών και φιλοσοφιών που διδάχθηκαν και εφαρμόστηκαν από ολίγους εκλεκτούς, από τότε που ο άνθρωπος κατέστη νοήμων» (Θεος. Γλως.)

Σύμφωνα με τον Ουϊλλιαμ Τζατζ, τον συνιδρυτή του Θεοσοφικού Κινήματος, «Η Θεοσοφία είναι ο ωκεανός της γνώσης … Δεν είναι μια πίστη ή ένα δόγμα σχηματισμένο ή εμπνευσμένο από άνθρωπο, αλλά είναι η γνώση των νόμων που κυβερνούν τα φυσικά, τα ψυχικά και τα νοητικά στοιχεία της φύσης και του ανθρώπου… Περιέχει τα πάντα μέσα της και δεν υπάρχει γι’αυτήν άλυτο μυστήριο. Στην ορολογία της δεν υπάρχει η λέξη «σύμπτωση» και επικαλείται την κυριαρχία του νόμου στο καθετί και σε κάθε περίπτωση.» (Ο Ωκεανός της Θεοσοφίας, Ου.Τζατζ)

Η πνευματική αυτή γνώση εκφράστηκε μέσω μιας σειράς γραπτών κειμένων, εκ των οποίων τα πλέον γνωστά είναι «Η Αποκαλυμμένη Ίσις», «Η Μυστική Δοξασία», «Το Κλειδί της Θεοσοφίας», «Η Φωνή της Σιγής» και η συλλογή των άρθρων της σε 14 τόμους, στα "Άπαντα".

Εμφανίστηκε στη Δύση του 19ου αιώνα υπό τον όρο ‘Θεοσοφία’ και είναι μια σύγχρονη έκφραση της Άχρονης Θεοσοφίας ή της Σοφίας-Θρησκείας. Δικαιολογημένα ονομάζεται ‘Σύγχρονη Θεοσοφία’, επειδή γνωστοποίησε στο πλατύ κοινό απόκρυφους νόμους – κάρμα, μετενσάρκωση, μεταθανάτια ζωή, εσωτερική σύσταση του ανθρώπου, αστρικό πεδίο, ψυχικά φαινόμενα και ερμηνεία τους - και γεγονότα που αφορούν την απόκρυφη εξέλιξη της ανθρωπότητας και του πλανήτη. Η δημοσιοποίηση των απόκρυφων έως τότε στοιχείων για τον άνθρωπο και την εξέλιξή του, υπήρξε ένα λάκτισμα ενάντια στον επιστημονικό υλισμό, τη θρησκευτική μισαλλοδοξία, την προκατάληψη και τη δεισιδαιμονία.

Το Θεοσοφικό Κίνημα σχηματίστηκε από την Ε.Π.Μπλαβάτσκυ και τους στενούς συνεργάτες της, Χένρυ Στηλ Όλκοττ και Ουϊλλιαμ Τζατζ, το 1875, στη Νέα Υόρκη. Η πρώτη έκφραση του Κινήματος υπήρξε η ίδρυση της Θεοσοφικής Εταιρίας. Στη συνέχεια σχηματίστηκε η Εσωτερική Σχολή από την ίδια την ιδρύτρια στο Λονδίνο και αργότερα, μετά το θάνατό της, σχηματίστηκε το «United Lodge of Theosophists”- «Ένωση Θεοσόφων» από τον Ρόμπερτ Κρόσμπυ, το 1909.

Η «Ενωση Θεοσόφων» ασχολείται κατ’αποκλειστικότητα με τη μελέτη και τη διάδοση των κειμένων της Σύγχρονης Θεοσοφίας, όπως δόθηκαν από την Ε.Π.Μπλαβάτσκυ και τον Ουίλλιαμ Τζατζ.

Η ιδρύτρια διαβεβαίωσε ότι το έργο είναι μια έκφραση από τον πυρήνα της Αρχαίας Σοφίας, που διαφυλάσσεται από την Ιεραρχία των θείων Καθοδηγητών, δηλαδή των Πνευματικών Όντων που επιστατούν και βοηθούν τη νοητική και πνευματική πρόοδο της ανθρωπότητας, καθώς οι σοφοί αυτοί Διδάσκαλοι έχουν ήδη κατακτήσει  αυτογνωσία και θεογνωσία. Διαβεβαίωσε επίσης ότι το σύχρονο Θεοσοφικό έργο ήταν η γραμμή που δόθηκε από την Ιεραρχία της Συμπόνιας, ενώ η ίδια ανέλαβε να το εκφράσει και να το πραγματοποιήσει με τη συμπαράσταση και υπό την έμπνευση των πνευματικών Διδασκάλων της.

Η ΕΠΜ δεν δηλώνει ‘αυθεντία’, δηλώνει ότι είναι ‘ο αγγελιαφόρος’ από τη Μεγάλη και Αρχαία Στοά των Αντεπτ ή Διδασκάλων της Σοφίας. Και προσφέρει τις διδασκαλίες των Πρεσβύτερων Αδελφών της ανθρωπότητας ως «ένα μπουκέτο με λουλούδια που το μόνο δικό της σ’αυτό είναι το σχοινί που τα ενώνει».

Τί περιλαμβάνει η Μυστική Δοξασία;

Περιλαμβάνει ένα ευρύτατο φάσμα πληροφοριών, που συνοψίζονται στα εξής:

•    Η Ηθική βασίζεται στον Νόμο και στην πράξη

•    Ο Ηθικός Νόμος είναι ο Φυσικός Νόμος

•    Η Εξέλιξη στοχεύει στη Δικαιοσύνη

•    Η πραγματική Θεοσοφία είναι ό,τι βοηθά και εξυψώνει την ανθρωπότητα. Ο κύριος στόχος της δεν είναι να ευεργετεί τις ατομικές μας εμπνεύσεις όσο το να υπηρετούμε τους συνανθρώπους μας.


Ο σκοπός αυτού του έργου είναι να δείξει ότι :

•    Η Φύση δεν είναι μια τυχαία συνένωση ατόμων

•    Να αποδώσει στον άνθρωπο τη δικαιωματική θέση του στη σκηνή του Σύμπαντος

•    Να διασώσει από την υποβάθμιση τις αρχαϊκές αλήθειες που αποτελούν τη βάση όλων των θρησκειών

•    Να αποκαλύψει , ως ένα βαθμό, τη θεμελιώδη ενότητα από την οποία πήγασαν

•    Να δείξει ότι η απόκρυφη όψη της Φύσης δεν προσεγγίστηκε ποτέ από την επιστήμη του έως τότε πολιτισμού (πρόκειται για το τέλος του 19ου αιώνα)

Δέχεται ότι η Θεοσοφία είναι η πηγή των θρησκειών και της μυστικής διδασκαλίας και ότι οι εκφράσεις της στην ανθρωπότητα σε τακτά διαστήματα εμφανίζουν τις μεγάλες αφετηρίες της γνώσης, της μύησης και της θρησκείας, που με τη σειρά τους γίνονται οι αφετηρίες του πολιτισμού, των επιστημών, των γραμμάτων, των τεχνών, της μυστικής παράδοσης και της μυθολογίας. Χρησιμοποιεί τη συγκριτική των απόψεων για να αποδείξει πώς η αλήθεια, που είναι Μία, μπορεί να υπάρχει και σε άλλες όψεις της, αρκεί να το ερευνήσουμε. (δεύτερη θεμελιώδης πρόταση του Θεοσοφικού Κινήματος)

Η πρώτη θεμελιώδης πρόταση του Θεοσοφικού Κινήματος είναι η αδελφότητα των ανθρώπων και ο σεβασμός προς κάθε είδος ζωής. Η ενότητα των εκδηλωμένων προκαθορίζεται από την ύπαρξη της Μίας Θείας Ουσίας-Αρχής από την οποία πηγάζουν οι νόμοι και οι ψυχές. Αυτή είναι η Ριζική Αιτία του Σύμπαντος. Βρίσκεται κρυμμένη σε κάθε άτομο στο Σύμπαν και είναι το ίδιο το Σύμπαν. Η απροσωπία της είναι η θεμελιώδης ιδέα του Θεοσοφικού συστήματος.

Το Σύμπαν είναι η περιοδική εκδήλωση αυτής της άγνωστης Ουσίας, που είναι  Πνεύμα, ενώ το Σύμπαν είναι Μάγια ή Χίμαιρα, γιατί μέσα σε αυτό όλα είναι μεταβλητά και παροδικά. Το Πνεύμα είναι το αθάνατο στοιχείο που είναι αιώνιο, απεριόριστο και πάνσοφο.

Το καθετί μέσα στο Σύμπαν όντας απόρροια της Μίας Θείας Ουσίας, είναι συνειδητό, δηλαδή προικισμένο με μια συνείδηση του δικού του είδους και πάνω στο δικό του πεδίο αντίληψης. Κάθε Μονάδα είναι ένα απειροελάχιστο τμήμα αυτής της Θείας Ουσίας. Αυτό το θείο τμήμα της κάθε Μονάδας είναι αθάνατο αν και δανείζεται πλήθος θνητών σωμάτων για να υπάρξει στα διαφορετικά πεδία του Κόσμου.

Η απόσταση ανάμεσα στο Πνεύμα και την Ύλη γεφυρώνεται με τον Νου, που είναι η δύναμη που αναπτύσσει την ατομική πνευματική νοημοσύνη και παράλληλα μέσω αυτής της διαδικασίας πνευματοποιείται η ύλη.

Ο άνθρωπος είναι μια Μονάδα που αναπτύσσει και καλλιεργεί τις αρχές της επιθυμίας και της νοημοσύνης και ο πλανήτης που τον φιλοξενεί είναι το σχολειό όπου εκπαιδεύεται να διακρίνει το Καλό (ό,τι συνάδει με το Θείο Αρχέτυπο και την Αρμονία) από το Κακό, μέσω των νόμων της Ανταποδοτικής Δικαιοσύνης και της Μετενσάρκωσης. Οι Πρεσβύτεροι Αδελφοί, που είναι οι Πνευματικοί Διδάσκαλοι, τον εκπαιδεύουν μέσω θρησκείας και μύησης, επιστήμης και πολιτισμού με σκοπό να κατακτήσει τη θεία αυτοσυνειδητότητα, γεγονός που θα τον εξομοιώσει με τη Θεία Ουσία του.

Η Μυστική Δοξασία αναφέρεται στις ιεραρχίες των  Πνευματικών και Νοημόνων Όντων – Μάνου και Ντυάνι Βούδες- που θεωρεί  τέκτονες της Θείας Σκέψης και των Νόμων της. Υπάρχουν ιεραρχίες που επιστατούν την εφαρμογή των Νόμων και την εξέλιξη της Ζωής, ενώ άλλες ιεραρχίες  επικουρούν τη νοητική και πνευματική πρόοδο των Μονάδων, μέσω εκπαίδευσης. Οι Εκπαιδευτές ανήκουν στην Ιεραρχία της Συμπόνιας και ως Πνευματικοί Διδάσκαλοι, Μαχάτμας, Βούδες και Θείοι Απεσταλμένοι διευρύνουν την ατομική συνειδητότητα με θρησκείες και μυήσεις, ώστε να την προσαρμόζουν προς τον Νόμο και τον Θείο Σκοπό.

Το κύμα της εξέλιξης έχοντας στόχο την ενεργοποίηση και των επτά λανθανουσών δυνάμεων της Μονάδας, που είναι οι αντιστοιχίες των Κοσμικών Δυνάμεων, πορεύεται πάνω σε σφαίρες ζωής που αποτελούν την άλυσο των σφαιρών. Στη διάρκεια δισεκατομυρίων ετών, κάτω από συνθήκες που δίνουν διαφορετικές εμπειρίες, οι Μονάδες- Ψυχές αναπτύσσουν προοδευτικά τις λανθάνουσες θείες δυνατότητές τους έως ότου κατακτήσουν θεία αυτό-συνειδητότητα.

Η εκδηλωμένη Ζωή πορεύεται μέσω του Μεγίστου Νόμου της Περιοδικότητας, του οποίου η παρουσία μέσω των νόμων του Κάρμα και της Μεντενσάρκωσης, καθορίζει την τάξη και την αρμονία των συμπαντικών πεδίων, καθώς και της ατομικής ζωής.

Ο Κόσμος είναι το  σύνολο της Ζωής, στο Σώμα του οποίου, οι λιγότερο εξελιγμένες ζωές αποτελούν τμήματα σε πιο εξελιγμένα τμήματα Ζωής. Τα πλέον εξελιγμένα είδη στην ύπαρξη των οποίων, εμείς οι άνθρωποι αποτελούμε μέρη τους, είναι τα τελειωμένα (σε σύγκριση με μας) πνευματικά Όντα, που ονομάζονται Θεοί, Αρχάγγελοι, Πλανητικοί και Ηλιακοί Λόγοι.

Το Σύμπαν είναι Μία Ενιαία Ύπαρξη, στην οποία όλες οι Μονάδες είναι τμήματα και απόρροιές της, βρίσκονται σε συνένωση αλλά όχι στην ίδια κατάσταση ουσίας, δηλαδή δεν βρίσκονται όλες στην ίδια συχνότητα, επομένως δεν εκφράζουν ίδιες  δυνάμεις και ποιότητες. Στην ατομική εξέλιξη εκάστης Μονάδας (ψυχής) οφείλεται η διαφορά της σοφίας, της αγνότητας και της ευφυϊας τους και ανάλογα με την αξιολόγηση της ποιότητάς τους σε θεία, πνευματική, νοητική και φυσική, έγκειται η πνευματική τους ιεράρχηση και η απελευθέρωσή τους από τον κύκλο της Ανάγκης.

Η βάση της Ζωής όντας Ενιαία και Μία, προκαθορίζει την ενότητα των εκδηλωμένων. Αυτή η ενότητα ως θεμελιώδες και πρωταρχικό στοιχείο της Μίας Ύπαρξης, γίνεται ο Παγκόσμιος Νόμος που αποτυπώνεται στους νόμους της Φύσης και τον άνθρωπο. Η επιταγή του είναι αρμονική συνύπαρξη των ατομικών ψυχών με σεβασμό στη φυσική, νοητική και  πνευματική αξιολόγηση των ενεργών δυνάμεών τους. Οι ανθρώπινες δυνάμεις αξιολογούνται ανάλογα από τη μικρή ή μεγάλη προσέγγισή τους προς το θείο στοιχείο, και αυτό αξιολογεί τον εξευγενισμό της ανθρώπινης φύσης, την αρετή της και την ευφυϊα της.

Με τους φυσικούς νόμους ασχολείται η επιστήμη, με τις αρετές ασχολούνται οι θρησκείες, και η μύηση με τη διεύρυνση της συνειδητότητας και τη λύτρωση του ανθρώπου από τον τροχό της ζωής.

Οι Θεμελιώδεις Έννοιες της Μυστικής Διδασκαλίας

«Η Μυστική Δοξασία είναι η συσσωρευμένη Σοφία των Εποχών και η κοσμογονία της και μόνο είναι το πιο καταπληκτικό και περίπλοκο σύστημα… Είναι περιττό να αναφέρουμε ότι το σύστημα αυτό δεν είναι φανταστικό δημιούργημα ενός ή αρκετών μεμονωμένων ατόμων, αλλά είναι η αδιάσπαστη καταγραφή που καλύπτει χιλιάδες γενιές Ενορατικών οι οποίοι με τις αντίστοιχες εμπειρίες τους έλεγξαν και επιβεβαίωσαν τις παραδόσεις – που πέρασαν προφορικά από την προηγούμενη φυλή στην επόμενη – των διδασκαλιών ανωτέρων και εξελιγμένων όντων τα οποία επέβλεπαν την παιδική ηλικία της Ανθρωπότητας. Και ότι για πολλούς αιώνες οι «Σοφοί» της Πέμπτης Φυλής, εκείνοι που σώθηκαν και γλίτωσαν από τον κατακλυσμό και τη μετατόπιση την ηπείρων, πέρασαν τη ζωή τους μαθαίνοντας και όχι διδάσκοντας. Πώς το έκαναν; Ελέγχοντας, δοκιμάζοντας, επιβεβαιώνοντας σε κάθε τμήμα της φύσης, τις παραδόσεις της αρχαιότητας, μέσα από τα ανεξάρτητα οράματα μεγάλων μυημένων, δηλαδή ανθρώπων που είχαν αναπτύξει και τελειοποιήσει το φυσικό, νοητικό, ψυχικό και πνευματικό οργανισμό τους στον έσχατο δυνατό βαθμό. Κανένα όραμα μυημένου δεν γινόταν αποδεκτό, αν δεν ελεγχόταν και δεν επιβεβαιωνόταν από τα οράματα άλλων μυημένων και από τις συμπίπτουσες εμπειρίες πολλών προηγούμενων αιώνων,  που είχαν πραγματοποιηθεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να στέκονται σαν ανεξάρτητες μαρτυρίες.» (ΜΔ. Ι,273)

Η «Μυστική Δοξασία» είναι το δίτομο έργο της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, που εκδόθηκε το 1888. Πρόκειται για την εσωτερική διδασκαλία που γράφτηκε υπό την καθοδήγηση και επίβλεψη των Διδασκάλων Μορύα και Κουτχούμι, και εκθέτει όλα όσα θεωρήθηκαν κατάλληλα να δοθούν στο σύγχρονο κόσμο σχετικά με τα εσωτερικά πεδία και τους Νόμους της Φύσης, με τις πνευματικές και νοητικές δυνάμεις που υπάρχουν στον άνθρωπο και με τη σχέση Σύμπαντος και ανθρώπου, γεγονός που καθορίζει την αρχή, τη ζωή και το μέλλον της ανθρωπότητας. Αποτελεί τις κύριες ιδέες της Σύγχρονης Θεοσοφίας, από τις οποίες παραθέτουμε τις θεμελιώδεις:

•    Υπάρχει Μία Απόλυτη Θεία Ουσία-Αρχή, η οποία αποτελεί τον πυρήνα του εκδηλωμένου σύμπαντος. Γύρω από το κέντρο Της έλκονται τα εκδηλωμένα, που είναι οι δικές της απόρροιες. Αυτή η Αρχή-Ουσία είναι απρόσωπη στον αφηρημένο Χώρο, αλλά Πανταχού Παρούσα στο Εκδηλωμένο Σύμπαν, γιατί περιέχεται στο καθετί και περιέχει το καθετί. Η απροσωπία της είναι η θεμελιώδης ιδέα της Θεοσοφικής διδασκαλίας.

•    Το Σύμπαν είναι η περιοδική εκδήλωση αυτής της Ουσίας-Αρχής, η οποία αφυπνίζεται από το Παραμπράχμαν και εμφανίζεται ως Πνεύμα και Ύλη.

•    Το Σύμπαν εμφανίζεται και εξαφανίζεται περιοδικά.

•    Οτιδήποτε υπάρχει μέσα στο Σύμπαν έχει συνειδητότητα, δηλαδή είναι προικισμένο με αντιληπτικότητα του δικού του είδους και πάνω στο δικό του πεδίο αντίληψης. Δεν υπάρχει νεκρή ή τυφλή ύλη, όπως δεν υπάρχει τυφλός ή ασυνείδητος νόμος.

•    Η Θεοσοφική διδασκαλία δέχεται έναν Λόγο, που είναι ο Συλλογικός Δημιουργός του Σύμπαντος. Τον θεωρεί Αρχιτέκτονα που εκπονεί το Κοσμικό Σχέδιο, το οποίο ήδη υπάρχει στη Θεία Σκέψη. Ο Αρχιτέκτονας δεν είναι μια προσωπική θεότητα, παρά μόνο το άθροισμα των Πνευματικών και Νοημόνων Δυνάμεων του Σύμπαντος.

•    Το Σύμπαν αναπτύσσεται από το Ιδεατό Σχέδιο, που διατηρείται μέσα στην Αιωνιότητα και σε κάθε κάθε Κοσμική Αφύπνιση, προβάλλει μία από τις όψεις του.

•    Το Σύμπαν διευθύνεται και καθοδηγείται από μέσα προς τα έξω, από μια ατέλειωτη σειρά Ιεραρχιών Νοημόνων Όντων, που ονομάζονται Αρχάγγελοι ή Ντυάνι Τσοχάν και είναι οι πράκτορες των Καρμικών και Κοσμικών Νόμων. Η σκέψη τους αντανακλά το Θείο Ιδεατό.

•    Η ύλη είναι αιώνια και η βάση πάνω στην οποία ο Άπειρος Νους χτίζει τις ιδέες Του. Βρίσκεται σε διαρκή κίνηση από την έναρξη του Μανβαντάρα, που οφείλεται στην αφύπνιση της Μίας Μονάδας.

•    Η Μυστική Διδασκαλία απορρίπτει τα είδωλα αλλά δεν διδάσκει αθεϊσμό. Κατ'αυτήν, υπάρχει Μία Δύναμη πίσω από τα φαινόμενα, Μία Άπειρη και Αιώνια Ενέργεια, η οποία κινεί όλα τα πράγματα.(αποσπάσματα από ΜΔ,Ι 269)

 

Οι Τρεις Θεμελιώδεις Προτάσεις

Η ακόλουθη περίληψη θα βοηθήσει τον αναγνώστη να σχηματίσει μια πιο ξεκάθαρη αντίληψη: Υπάρχει…

Α) Το ΑΠΟΛΥΤΟ, το Παραμπράχμαν των Βενταντιστών, ή η μία Πραγματικότητα, ΣΑΤ, η οποία - όπως λεει ο Χέγκελ - είναι ταυτόχρονα Απόλυτη Ύπαρξη και Μη-Ύπαρξη.

Οι εκδηλώσεις Του είναι:

1)  Η πρώτη εκδήλωση, ο απρόσωπος και - στη φιλοσοφία - ο ανεκδήλωτος Λόγος, ο πρόδρομος του "εκδηλωμένου». Αυτός είναι η "Πρώτη Αιτία", το "Ασυνείδητο" των Ευρωπαίων Πανθεϊστών.

2) Το Πνεύμα-ύλη, η ΖΩΗ, το "Πνεύμα του Σύμπαντος", ο Πουρούσα και Πρακρίτι, ή ο δεύτερος Λόγος.

3) Η Κοσμική Ιδεοπλασία, ΜΑΧΑΤ ή Διάνοια, η Παγκόσμια Κοσμική-Ψυχή, το Κοσμικό Νοούμενο της Ύλης, η βάση των νοημόνων λειτουργιών μέσα στη Φύση και της Φύσης, που ονομάζεται επίσης ΜΑΧΑ-ΜΠΟΥΝΤΧΙ.

Η ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Οι δυαδικές όψεις της στο εξαρτημένο Σύμπαν.

Ακόμα, η Μυστική Δοξασία δέχεται:

Β)  Την Αιωνιότητα του Σύμπαντος στο σύνολό του σαν ένα απεριόριστο πεδίο. Περιοδικά   "ο τόπος παιχνιδιού αναρίθμητων Συμπάντων που εμφανίζονται και εξαφανίζονται ασταμάτητα" και που ονομάζονται "τα εκδηλωμένα άστρα" και οι "σπινθήρες της Αιωνιότητας".

"Η Αιωνιότητα του Προσκυνητή» είναι σαν ένα ανοιγόκλεισμα του ματιού της Αυθ-ύπαρξης (Βιβλίο των Ντζιάν).

"Η εμφάνιση και η εξαφάνιση των κόσμων είναι σαν μια ρυθμική παλίρροια και άμπωτη.»

Αυτός ο δεύτερος ισχυρισμός της Μυστικής Δοξασίας είναι η απόλυτη παγκοσμιότητα εκείνου του νόμου της περιοδικότητας, της παλίρροιας και της άμπωτης, της απόσυρσης και της ροής, που η φυσική επιστήμη έχει παρατηρήσει και καταγράψει σε όλα τα τμήματα της φύσης. Μια τέτοια εναλλαγή, όπως αυτή της Μέρας και της Νύχτας, της Ζωής και του Θανάτου, του Ύπνου και της Εγρήγορσης, είναι ένα γεγονός τόσο κοινό, τόσο απόλυτα παγκόσμιο και χωρίς εξαίρεση, ώστε είναι εύκολο να κατανοήσουμε πως μέσα σ' αυτό βλέπουμε έναν από τους απόλυτα θεμελιώδεις νόμους του σύμπαντος.

Ακόμη, η Μυστική Δοξασία διδάσκει:

Γ)  Τη θεμελιώδη ταυτότητα όλων των Ψυχών με την Παγκόσμια Υπερ-Ψυχή (η τελευταία όντας μια όψη της Άγνωστης Ρίζας), και το αναγκαστικό προσκύνημα κάθε Ψυχής - ενός σπινθήρα της πρώτης - μέσω του Κύκλου Ενσάρκωσης (ή "Αναγκαιότητας") σύμφωνα με τον κυκλικό και καρμικό νόμο, κατά τη διάρκεια όλης της περιόδου.

 Με άλλα λόγια, καμιά καθαρά πνευματική Μπούντχι (θεία Ψυχή) δεν μπορεί να έχει ανεξάρτητη (συνειδητή) ύπαρξη, αν ο σπινθήρας που πρόβαλε από την καθαρή Ουσία της Παγκόσμιας Έκτης αρχής (ή ΥΠΕΡ-ΨΥΧΗΣ): α) Δεν περάσει μέσα από κάθε στοιχειακή μορφή του φαινομενικού κόσμου αυτού του Μανβαντάρα, και β) δεν αποκτήσει ατομικότητα, πρώτα μέσω φυσικής ώθησης και ύστερα μέσω αυτο-προκαλούμενων και αυτο-εφευρισκόμενων προσπαθειών (ελεγχόμενων από το Κάρμα), ανεβαίνοντας έτσι όλες τις βαθμίδες της διάνοιας, από το κατώτερο μέχρι το ανώτερο Μάνας, από το ορυκτό και το φυτό μέχρι τους αγιότερους των αρχαγγέλων (Ντχγιάνι-Μπούντχα). Το βασικό δόγμα της Εσωτερικής φιλοσοφίας δεν δέχεται προνόμια ή ειδικά χαρίσματα στον άνθρωπο, εκτός από εκείνα που κέρδισε με το Εγώ του μέσω προσωπικής προσπάθειας και χάρης, μέσα από μια μακρά σειρά μετεμψυχώσεων και μετενσαρκώσεων.

                                          (Μυστική Δοξασία  Ι 13 - 17)

 

 

Σημείωση: οι ενδιαφερόμενοι για τα βιβλία της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, απευθυνθείτε στο: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

© blavatsky.gr 
Επιτρέπεται η αντιγραφή αποσπασμάτων υπό τον όρο ότι δεν γίνονται αλλαγές, δεν προστίθενται λέξεις ή εικόνες και ότι η πηγή αναγράφεται πλήρως και σωστά.