Κάρμα και Καθήκον

Οι άνθρωποι «… έχουν βαθειά ριζωμένη μέσα τους την αντίληψη ότι το δίκαιο και το άδικο, το καλό και το κακό, είναι οι αυθαίρετες αποφάσεις κάποιου κώδικα που δημιούργησαν οι άνθρωποι ή που έχει επιβάλει στην ανθρωπότητα ένας προσωπικός Θεός.» αναφέρει η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ στο Κλειδί της Θεοσοφίας.

Για τους Θεόσοφους και τους μυημένους της ανθρωπότητας, η διαφορετικότητα στα πεπρωμένα των ανθρώπων,  των κρατών, των εθνών και των φυλών οφείλεται στο «Κάρμα-Νέμεσις» που, όπως και πάλι λέει, «δεν είναι παρά το (πνευματικό) δυναμικό αποτέλεσμα των αιτιών που παράχθηκαν και των δυνάμεων που αφυπνίστηκαν σε δραστηριότητα από τις δικές μας πράξεις.»

 Το νήμα της ανθρώπινης εξέλιξης ξετυλίγεται από ενσάρκωση σε ενσάρκωση. Μεταξύ διαδοχικών γεννήσεων και θανάτων, δίνεται στο άτομο η δυνατότητα της αφύπνισης των εγγενών νοητικών του δυνάμεων και της απελευθέρωσής του από τα δεσμά  των φυσικών αισθήσεων. Αυτή η ατομική πορεία για την κατάκτηση της εξέλιξης με στόχο την πνευματικότητα, διαμέσου μετενσαρκώσεων - επαναληπτικών κύκλων ζωής - οφείλεται αλλά και υποστηρίζεται από τον νόμο του Κάρμα ή της Αρμονίας. Αυτός ο ύψιστος νόμος όχι μόνο ωθεί προς τη δράση για χάρη της εμπειρίας και της εξέλιξης, αλλά προσαρμόζει τα αποτελέσματα της δράσης στις αιτίες που δημιουργεί ο ίδιος ο άνθρωπος, είτε όταν απομακρύνεται από τον παγκόσμιο Νόμο, είτε όταν τον εφαρμόζει.

Πράγματι, δεν υπάρχει στη ζωή μας ούτε ένα ατύχημα, ούτε μια δύστυχη μέρα, ούτε μια θλίψη, που η αφορμή της να μη βρίσκεται στις δικές μας πράξεις αυτής ή κάποιας προηγούμενης ζωής, λέει η Ε.Π.Μ. ερμηνεύοντας τις διαφορετικές περιστάσεις στη ζωή του καθενός μας.

 Το Αντίδοτο

Η Ε.Π.Μ. υποστηρίζει ότι ότι όλες οι οδύνες και όλα τα βάσανα είναι αποτελέσματα έλλειψης αρμονίας και ότι η μόνη και φοβερή αιτία της διαταραχής της αρμονίας είναι ο εγωισμός, σε οποιαδήποτε μορφή κι αν παρουσιάζεται. (Κ.Θ., σ.190)
Υπάρχει ένα αντίδοτο στον εγωϊσμό και στα κακά της ζωής που πηγάζουν απ’αυτόν, και αυτό φωλιάζει στην πεποίθηση ότι υπάρχει η Μία Αρχή που είναι το λίκνο κάθε ζωής στο σύμπαν. Όταν αυτό το βίωμα ριζώσει μέσα μας, τότε η δικαιοσύνη και η ανιδιοτέλεια γίνονται οι έμφυτες τάσεις μας και οι αυθόρμητες ευγενικές πράξεις μας.

Η συνύπαρξη, ο σεβασμός προς κάθε είδος ζωής και η εκτίμηση για τον συνάνθρωπο ανεξάρτητα πίστης, χρώματος, φυλής, κουλτούρας και κοινωνικής θέσης, το αίσθημα της ευθύνης και του καθήκοντος προς το σύνολο της ζωής, είναι αυτά που μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο τον άνθρωπο και την κοινωνία. Γιατί αυτά είναι τα χαρακτηριστικά του θείου μας αρχέτυπου και αυτά είναι που θα πρέπει να γίνουν πράξεις στη γη ώστε να υπάρξει ατομική και συλλογική αρμονία . Με μια τέτοια βαθιά πίστη που δικαιώνεται με την παρατήρηση των φαινομένων της ζωής, το συλλογισμό πάνω τους καθώς και τη γνώση τους, μπορεί το ανθρώπινο εγώ να ελαχιστοποιήσει τη χωριστικότητα και τον ωφελιμισμό του, και να κάνει τόπο και στους άλλους.

Η κατάσταση της σύγχρονης κοινωνίας σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο είναι αποτέλεσμα προηγούμενων δράσεων που το δυναμικό τους ζητάει να τις ισορροπήσει. Η εσωτερική παράδοση λέει ότι την κάθε δράση μας ακολουθεί μια σειρά συνεπειών που επαναλαμβάνονται για επτά μετενσαρκώσεις.

Επίσης λέει ότι καλό και κακό, αρμονία και δυσαρμονία, είναι όψεις του Ενός Όλου και ότι, «επειδή το όμοιο παράγει το όμοιο, το Κάρμα είναι ο αόρατος και άγνωστος νόμος που προσαρμόζει με σοφία, νοημοσύνη και δικαιοσύνη κάθε αποτέλεσμα στην αιτία του, επιστρέφοντας σε εκείνον που τη δημιούργησε. Τείνει πάντα να αποκαθιστά την κλονισμένη ισορροπία στον φυσικό κόσμο και τη χαμένη αρμονία στον ηθικό κόσμο….Ενεργεί έτσι, ώστε να αποκαθιστά την αρμονία και να διατηρεί την ισορροπία, την αναγκαία για να υπάρχει το Σύμπαν." (Θεοσοφικό Κλειδί, σ.184)     

 Ο προορισμός του ανθρώπου είναι μια πράξη και όχι μια σκέψη!

Η πράξη είναι η έκφραση και το επιστέγασμα της σκέψης στον αισθητό κόσμο. Όσο οι σκέψεις και οι επιθυμίες παραμένουν αέρινες, όσο όμορφες κι αν είναι, δεν αρκούν να επηρεάσουν, να ισορροπήσουν και να πραγματοποιήσουν σχέδια. Είναι μια πράξη ο κρίκος που μπορεί να διασυνδέσει το αόρατο με το ορατό και το τέλειο με το ανθρώπινο.

Ποιά είναι η πράξη που αποκαθιστά την αρμονία και διατηρεί την αναγκαία ισορροπία στο Σύμπαν;  Η Ε.Π.Μ. λέει ότι είναι μια Αδελφότητα ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ και αλτρουϊσμός όχι απλώς κατ’όνομα και ότι ο αλτρουϊσμός είναι ένα ολοκληρωμένο τμήμα της αυτό-ανάπτυξης.

Πραγματικός αλτρουϊσμός είναι η εκτέλεση των καθηκόντων μας έναντι των άλλων και η επιδίωξη της ευτυχίας των άλλων. Κάνουμε το σωστό χάριν του σωστού, όχι αποβλέποντας σε ό,τι μπορεί να μας αποφέρει. Η ευτυχία ή μάλλον η ικανοποίηση μπορεί πράγματι να είναι επακόλουθο της εκπλήρωσης ενός χρέους αλλά δεν είναι, ούτε πρέπει να είναι το κίνητρο. Σκοπός της ζωής θα πρέπει να είναι το καθήκον μας προς την ανθρωπότητα, προς την οικογένειά μας, προς τους πιο αδύναμους νοητικά, οικονομικά, και κοινωνικά. Κανένα χρέος δεν θα πρέπει να μένει ανεκπλήρωτο, γιατί μας αφήνει ηθικά υπόχρεους στην επόμενη ενσάρκωσή μας. (Κλειδί της Θεοσοφίας, κεφ.Το Καθήκον)

Η προσωπική ζωή μας αλλά και όλο το σύγχρονο πολιτικό σύστημα είναι κτισμένο στη λησμονιά της δικαιοσύνης, και του οίκτου που θα θέλαμε για τον εαυτό μας. Η ιδιοτέλεια, η απαξίωση των ιδανικών και των αρετών έχουν γίνει οι βάσεις της σύγχρονης κοινωνίας-ζούγκλας. Όσο κι αν προσπαθούμε να καλυτερέψουμε τους όρους διαβίωσης, η διαβίωσή μας δεν θα γίνει καλύτερη αν δεν αλλάξουμε τα προσωπικά μας κίνητρα σε συλλογικά. Προσωπικές φιλοδοξίες, απληστία, εξουσιομανία, προσκόλληση στα πράγματα των αισθήσεων θα πρέπει να συρρικνωθούν, να υποχωρήσουν και να δώσουν θέση σε εκείνα τα χαρακτηριστικά που τόσοι σοφοί και προφήτες και σωτήρες μας έχουν επισημάνει από το βαθύτατο παρελθόν έως σήμερα.

Όσο δύσκολο κι αν φαίνεται, αν θέλουμε πραγματική αλλαγή, θα πρέπει να αλλάξουμε τη ζωώδη φύση μας σε ανθρώπινη – αυτό επείγει αυτή τη στιγμή – και την ανθρώπινη σε αγγελική – στο μέλλον. Ας σταματήσουμε να αποδίδουμε τα προβλήματα της καθημερινότητάς μας στην κοινωνική αδικία και στα πολιτικά ρουσφέτια. Εμείς είμαστε «η πολιτεία». Η πολιτεία είναι το αποτέλεσμα των δικών μας ιδιοτελών τάσεων. Ας αλλάξουμε τον χαρακτήρα μας, τη ζωή μας, την κοινωνία μας με δράσεις αλτρουϊστικές, ανιδιοτελείς, θυσιαστικές για τους συνανθρώπους μας, εφαρμόζοντας με πράξεις τις αιώνιες πνευματικές και χρηστές αξίες της ζωής.

Δύο μέρες μετά τον θάνατο της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, το 1891, στο  New-York Daily Tribune, δημοσιεύθηκε το εξής: «Η κ.Μπλαβάτσκυ είπε ότι η αναγέννηση της ανθρωπότητας θα πρέπει να βασιστεί στην ανάπτυξη του αλτρουϊσμού».
Αυτά τα λόγια την τοποθέτησαν ανάμεσα στους μεγάλους στοχαστές όλων των εποχών. Η δε αξία της διδασκαλίας που μας παρέδωσε γίνεται όλο και πιο εμφανής, όχι μόνο για τα όσα διακήρυξε αλλά για την ανάγκη εφαρμογής των όσων διακήρυξε περί αλτρουϊσμού και δικαιοσύνης στη σύγχρονη εποχή μας.

 

© blavatsky.gr 
Επιτρέπεται η αντιγραφή αποσπασμάτων υπό τον όρο ότι δεν γίνονται αλλαγές, δεν προστίθενται λέξεις ή εικόνες και ότι η πηγή αναγράφεται πλήρως και σωστά.