Θεοσοφία: Ανάγκη των Καιρών

Οι τάσεις κάθε εποχής αντιπροσωπεύουν και τις ανάγκες της. Μια σύγχρονη ανάγκη είναι να συντηρηθεί η τάξη στη φύση και την κοινωνία. Αλλά αυτό για να γίνει, θα πρέπει ο άνθρωπος να συνειδητοποιήσει την αιτία που προκαλεί το χάος και την αταξία. Η θρησκευτική διδαχή, η αρχαία σοφία και η λογική λένε πως το αντίδοτο της αταξίας είναι η ηθική και είναι η μόνη προϋπόθεση για την ισορροπημένη ζωή του ανθρώπου και της φύσης καθώς και για την ευόδωση της πνευματικής εξέλιξης. Ηθική επομένως είναι η γνώση των συνθηκών που, αν εφαρμοστούν, επιτρέπουν την ατομική και συλλογική ευημερία.

Η γνώση αυτή είναι πανάρχαια και συμπορεύεται με τη σοφία. Ονομάστηκε ΘΕΟΣΟΦΙΑ όπως και Αρχαία Σοφία ή Σοφία-Θρησκεία και είναι η ρίζα της πνευματικής γνώσης και της ηθικής εκπαίδευσης της ανθρωπότητας. Όλοι οι Μεγάλοι Άνθρωποι θήλασαν από τον δικό της κόρφο για να μας διδάξουν τις αιώνιες πραγματικότητες.

Ο ίδιος όρος αποδίδεται ως «Αρχαία Σοφία» ή «Σοφία-Θρησκεία» και είναι η ρίζα της πνευματικής γνώσης και της ηθικής εκπαίδευσης της ανθρωπότητας. Η Θεοσοφία, ως όρος που σημαίνει τη Σοφία των Θείων Όντων, είναι η πηγή των θρησκειών και της μυστικής διδασκαλίας και οι εκφράσεις της στη γη σε τακτά διαστήματα εμφανίζουν τις μεγάλες αφετηρίες της γνώσης, της μύησης και της θρησκείας, που με τη σειρά τους γίνονται οι αφετηρίες του πολιτισμού, των επιστημών, των γραμμάτων, των τεχνών, της μυστικής παράδοσης και της μυθολογίας.

Όλοι οι Μεγάλοι Άνθρωποι θήλασαν από τον δικό της κόρφο για να μας διδάξουν τις αιώνιες αλήθειες. Η Θεοσοφία δεν έχει ιδιαίτερο τόπο και χρόνο. Είναι η αιώνια πνευματική ροή που εκδηλώνεται ως θρησκεία, μύηση και εσωτερική διδασκαλία εδώ και εκατομμύρια χρόνια και συνυπάρχει με την παρουσία του νοήμονος ανθρώπου που όπως λέει η μυστική παράδοση βρίσκεται στη γη εδώ και 18.500.000 χρόνια.

Μία σύγχρονη έκφραση της Αιώνιας Σοφίας-Θρησκείας, έγινε με το Σύγχρονο Θεοσοφικό Κίνημα, το 1875, από την Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, τον Χ.Σ. Όλκοτ και τον Ου.Χ. Τζατζ, και υπήρξε η πιο πρόσφατη ανανέωση και αναμετάδοση της Αρχαίας Σοφίας στη Δύση. Το Κίνημα υπήρξε ένας σταθμός στη Δυτική κουλτούρα, γιατί εσωτερικές πραγματικότητες ξεσκεπάστηκαν, κάνοντας χώρο σε μια ανανεωμένη και υπερβατική γνώση που έδωσε στοιχεία στον άνθρωπο του περασμένου αιώνα να επεκταθεί πέρα από τα περιορισμένα όρια της κοινωνίας των προλήψεων και της εκκλησιαστικής εξουσίας.

Η Θεοσοφία είναι η Γνώση που μπορεί να απελευθερώσει το άτομο από την πνευματική του ένδεια. Σήμερα, μετά από 130 χρόνια από την τελευταία της εμφάνιση στη Δύση, καθώς η απόκρυφη γνώση της έχει διαπεράσει τις κοινωνίες του πλανήτη και καθώς τα βασικά πορίσματά της εντυπώνουν την ηθική της αλληλεγγύης και της ανιδιοτελούς υπηρεσίας, η σύγχρονη Θεοσοφία ονομάζεται από τους διανοούμενους και φιλόσοφους της εποχής μας «Ηθικοποιημένη Οικουμενικότητα».

Είναι η πνευματική επιστήμη που μας προσεγγίζει στο Σχέδιο της Θεότητας καθώς αναφέρεται στην αρχή της ζωής, στην προέλευση και την ύπαρξη της ψυχής, στις δυνάμεις που αποτελούν τη συλλογική και την ανθρώπινη φύση, στο μυστήριο του θανάτου και της επαναγέννησης, μας προσδιορίζει τον νόμο της δικαιοσύνης, τους νόμους που κατευθύνουν τον σχηματισμό και την εξέλιξη του πλανήτη και των ειδών της ζωής που φιλοξενεί πάνω του - είτε αυτή η ζωή είναι ορατή είτε αόρατη – και μας αποκαλύπτει την απόκρυφη ιστορία του πλανήτη και της ανθρωπότητας.

Η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, η ιδρύτρια του σύγχρονου Θεοσοφικού Κινήματος, λέει ότι «Η Θεοσοφία είναι συνώνυμη της Αιώνιας Αλήθειας»[1] και «η Θεοσοφία είναι Θεία Γνώση ή Επιστήμη, ‘Θεία Σοφία’»[2]. Και κατέγραψε αυτή την εσωτερική επιστήμη στα γραπτά της κείμενα που είναι: «Η Αποκαλυμμένη Ίσις», «Η Μυστική Δοξασία», «Το Κλειδί της Θεοσοφίας», «Η Φωνή της Σιγής» και οι 14 τόμοι με άρθρα της και σχόλια, τα «Άπαντα»[3].

Η Θεοσοφική διδασκαλία δεν είναι ένα σύνολο προσωπικών θεωριών και απόψεων. Πρόκειται για την αιώνια μυστική παράδοση που μας δόθηκε από τους υπεύθυνους Πνευματικούς Διδασκάλους (Μαχάτμα), την κατάλληλη στιγμή. Δεν είναι μια πίστη ή ένα δόγμα σχηματισμένο ή εμπνευσμένο από άνθρωπο, αλλά είναι η γνώση των νόμων που κυβερνούν τα φυσικά, τα ψυχικά και τα νοητικά στοιχεία της φύσης και του ανθρώπου… Περιέχει τα πάντα μέσα της και δεν υπάρχει γι’αυτήν άλυτο μυστήριο.

Κάποιες στιγμές του χρόνου - στα κυκλικά αναγυρίσματα όπως λέγονται – τα καθορισμένα από τον νόμο της περιοδικότητας, έρχονται προς την ανθρωπότητα όψεις της αιώνιας Σοφίας-Θρησκείας με σκοπό την ανανέωση της θρησκείας, της πίστης, της μύησης και της μυστικής παράδοσης. Σκοπός είναι η συνειδησιακή διεύρυνση του ανθρώπου με μέσα που αντιστοιχούν στις ανάγκες και τις συνθήκες της εποχής του.

Σε τέτοιες στιγμές, επανεμφανίζεται μια υπερβατική διδασκαλία θεμελιωμένη στη σοφία και την ηθική και αυτή αρχίζει να ιχνογραφεί τη νέα κουλτούρα της ανθρωπότητας. Αυτή η κουλτούρα διαμορφώνει την κοινωνία σύμφωνα με τις θεμελιώδεις εξαγγελίες της διδασκαλίας και με βάση τον νόμο της περιοδικότητας, ο κύκλος της έχει ζενίθ και ναδίρ.

Όταν φθάνει στο ναδίρ, τότε μια άλλη όψη της Αιώνιας Σοφίας-Θρησκείας εμφανίζεται για να ανανεώσει την προηγούμενη που έχει συσκοτιστεί από προσωπικές παρεμβάσεις, απόψεις και εξουσιαστικές καταχρήσεις. Η μυστική παράδοση λέει ότι ένας Ζωδιακός κύκλος που διαρκεί 2.000 χρόνια περίπου είναι ο χρόνος της εξωτερίκευσης προς τον κόσμο μας, μιας όψης της Αρχαίας Σοφίας. Και αυτό μας δίνει την ευκαιρία για καινούριες εμπειρίες, και μας υπενθυμίζει την ηθική τάξη και τον πνευματικό στόχο της εξέλιξης.

Σύμφωνα με τη Μυστική Δοξασία, που είναι ένα από τα σπουδαιότερα έργα της σύγχρονης Θεοσοφικής διδασκαλίας, στο Προοίμιό της, αναφέρεται ότι «ύστερα από μακρές χιλιετίες της πιο απόλυτης σιωπής και μυστικότητας, επιτράπηκε να βγεί στο φως το περίγραμμα λίγων θεμελιωδών αληθειών από τη Μυστική Δοξασία των αρχαϊκών εποχών[4].

Τι περιλαμβάνει η Θεοσοφική Διδασκαλία;

 

Περιλαμβάνει ένα ευρύτατο φάσμα πληροφοριών, που συνοψίζονται στα εξής:

  • Ο Ηθικός Νόμος είναι ο Φυσικός Νόμος και η Ηθική συνοδεύεται και αξιολογείται από την πράξη
  • Η Εξέλιξη στοχεύει στη Δικαιοσύνη,
  • Η Αρχή της Ζωής είναι Μία και καθώς όλα πηγάζουν από Αυτήν, τα πάντα ανήκουν σε μία Ενότητα που προκαθορίζει τη συγγένεια και αδελφότητα των υπάρξεων,
  • Ο Νόμος είναι η Θεία Θέληση και Σκέψη,
  • Οι Νόμοι της Δικαιοσύνης (Κάρμα), της Περιοδικότητας και της Κίνησης αποτελούν τα θεμέλια του σύμπαντος και της λειτουργίας του,
  • Η Πνευματική Ιεράρχηση της Ζωής είναι το αποτέλεσμα της αξιολόγησης της ηθικής και της σοφίας που κάθε ον κατακτά με αυτό-προσπάθειες,
  • Με βάση την ιεράρχηση της Ζωής, υπάρχουν οι «Πρεσβύτεροι Αδελφοί» που υποστηρίζουν την εκπαίδευση των νεώτερων ψυχών, και αυτοί είναι οι ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ και οι ΓΙΟΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ,
  • Η πραγματική Θεοσοφία είναι ό,τι βοηθά και εξυψώνει την ανθρωπότητα. Ο κύριος στόχος της δεν είναι να ευεργετεί τις ατομικές μας εμπνεύσεις όσο το να υπηρετούμε τους συνανθρώπους μας.

Ο σκοπός της σύγχρονης Θεοσοφίας είναι να δείξει ότι[5]:

  • Η Φύση δεν είναι μια τυχαία συνένωση ατόμων
  • Να δικαιολογήσει τον σκοπό της ζωής
  • Να διασώσει από την υποβάθμιση τις Αρχαϊκές αλήθειες που αποτελούν τη βάση όλων των θρησκειών
  • Να αποκαλύψει, ως ένα βαθμό, τη θεμελιώδη ενότητα από την οποία πήγασαν
  • Η επιστήμη θα ανακαλύψει μεταφυσικούς νόμους τους οποίους θα αποδεχθεί και στους οποίους θα στηρίξει τη νέα φυσική επιστήμη ή μετα-επιστήμη.

Η Διδασκαλία

Κατά τη Θεοσοφική διδασκαλία η Πηγή του Κόσμου είναι Μία. Από τη Μία Αρχή-Ουσία και Ριζική Αιτία απορρέουν οι Συμπαντικοί Νόμοι και οι Ψυχές. Η Ουσία της βρίσκεται κρυμμένη σε κάθε άτομο στο Σύμπαν και είναι το ίδιο το Σύμπαν. Η ομοιογένειά της καθορίζει την ενότητα της ζωής, την αδελφότητα των ανθρώπων και τον σεβασμό προς κάθε είδος ζωής. Η απροσωπία της είναι η θεμελιώδης ιδέα του Θεοσοφικού συστήματος.

Το Σύμπαν είναι η περιοδική εκδήλωση αυτής της άγνωστης Ουσίας, που είναι Πνεύμα, ενώ το Σύμπαν είναι Μάγια ή Χίμαιρα, γιατί μέσα σε αυτό όλα είναι μεταβλητά και παροδικά. Το Πνεύμα είναι το αθάνατο στοιχείο που είναι αιώνιο, απεριόριστο και πάνσοφο.

Το καθετί μέσα στο Σύμπαν όντας απόρροια της Μίας Θείας Ουσίας, είναι συνειδητό, δηλαδή προικισμένο με μια συνείδηση του δικού του είδους και πάνω στο δικό του πεδίο αντίληψης. Δεν υπάρχει νεκρή ύλη.

Κάθε Μονάδα-Ψυχή είναι ένα απειροελάχιστο τμήμα αυτής της Θείας Ουσίας. Για τούτο είναι αθάνατη αν και δανείζεται πλήθος θνητών σωμάτων για να υπάρξει στα διαφορετικά πεδία του Κόσμου.

Η Ζωή κινείται από το Πνεύμα προς την Ύλη και τανάπαλι διαμορφώνοντας στην εξάπλωσή της πεδία που η διαφορά τους έγκειται στην πολύ, μέτρια ή ελάχιστη συμμετοχή του Πνεύματος στην ύλη τους. Αυτή η διαφοροποίηση σχηματίζει τα διαφορετικά πεδία του Κόσμου καθώς και τα διαφορετικά είδη των Μονάδων. (θεοί, ντέβα, άνθρωποι).

Το Σύμπαν είναι Μία Ενιαία Ύπαρξη, στην οποία όλες οι Μονάδες είναι τμήματα και απόρροιές της, και βρίσκονται σε συνένωση αλλά όχι στην ίδια κατάσταση ουσίας, δηλαδή δεν βρίσκονται όλες στην ίδια συχνότητα, επομένως δεν εκφράζουν ίδιες δυνάμεις και ποιότητες. Στο Συμπαντικό Σώμα, οι λιγότερο εξελιγμένες ζωές αποτελούν τμήματα στα πιο εξελιγμένα σύνολα Ζωής.

Τα πλέον εξελιγμένα είδη στην ύπαρξη των οποίων, εμείς οι άνθρωποι αποτελούμε μέρη τους, είναι οι ολοκληρωμένες πνευματικά Οντότητες, που ονομάζονται Λόγοι, Θεοί, Αρχάγγελοι, Βούδες, Ντυάνι.

Στη διαφορά της θειότητας, της σοφίας και της αυτοσυνειδητότητας, κλιμακώνεται η ιεράρχηση της Ζωής. Στόχος η θεία αυτοσυνειδητότητα που κατακτιέται μέσω επαναληπτικών κύκλων στο σύμπαν και διαμέσου σωμάτων – φυσικών, νοητικών και πνευματικών. Τα Όντα της πνευματικής ιεραρχίας γίνονται οι Εκπαιδευτές των λιγότερο εξελιγμένων όντων.

Υπάρχουν ιεραρχίες τελειωμένων Όντων που επιστατούν την εφαρμογή των Νόμων και την εξέλιξη της Ζωής, ενώ άλλες ιεραρχίες επικουρούν τη νοητική και πνευματική πρόοδο των Μονάδων, μέσω ηθικής εκπαίδευσης. Οι Εκπαιδευτές ανήκουν στην Ιεραρχία της Συμπόνιας – λέγεται και Λευκή Αδελφότητα - και ως Πνευματικοί Διδάσκαλοι, Μαχάτμας, Βούδες και Θείοι Απεσταλμένοι διευρύνουν την ατομική συνειδητότητα με θρησκείες και μυήσεις, ώστε να την προσαρμόζουν προς τον Νόμο και τον Στόχο της Εξέλιξης.

Το καθετί που υπάρχει στη Φύση τείνει συνέχεια προς ένα ανώτερο στάδιο ζωής, γνώσης και σοφίας. Αυτό κατακτιέται μέσω των αδιάκοπων περιφορών της ατομικής ψυχής στα διαφορετικά πεδία του σύμπαντος και μέσω διαφορετικών σωμάτων και ειδών ζωής. Σκοπός είναι η ατομική ψυχή να αυτό-γνωριστεί μέσω προβολής της σε όλες τις διαφοροποιημένες καταστάσεις του Σύμπαντος – πνευματική, νοητική, φυσική. Αυτό ονομάζεται «Κύκλος της Ανάγκης».

Ο άνθρωπος είναι μια Μονάδα που αναπτύσσει και καλλιεργεί τις αρχές της επιθυμίας και της νοημοσύνης και ο πλανήτης που τον φιλοξενεί είναι το σχολειό όπου εκπαιδεύεται να διακρίνει το Καλό (ό,τι συνάδει με το Θείο Αρχέτυπο και την Αρμονία) από το Κακό, και αυτή η διάκριση κατακτιέται μέσω των νόμων της Ανταποδοτικής Δικαιοσύνης και της Μετενσάρκωσης. Οι Πρεσβύτεροι Αδελφοί, που είναι οι Πνευματικοί Διδάσκαλοι, τον εκπαιδεύουν μέσω θρησκείας και μύησης, επιστήμης και πολιτισμού με σκοπό ο άνθρωπος προοδευτικά να κατακτήσει ανώτερα στάδια αυτοσυνειδητότητας, γεγονός που θα τον εξομοιώσει με τη Θεία Ουσία του.

Η ιδρύτρια Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, διαβεβαίωσε ότι το Θεοσοφικό έργο είναι μια έκφραση από τον πυρήνα της Αρχαίας Σοφίας και δεν δήλωσε ‘αυθεντία’, αν και κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι. Δηλώνει ότι είναι ‘ο αγγελιαφόρος’ από τη Μεγάλη και Αρχαία Στοά των Διδασκάλων της Σοφίας. Και προσφέρει τις διδασκαλίες των Πρεσβύτερων Αδελφών της ανθρωπότητας ως «ένα μπουκέτο με λουλούδια που το μόνο δικό της σ’αυτό είναι το σχοινί που τα ενώνει».

Το ηθικό πόρισμα της διδασκαλίας είναι αρμονική συνύπαρξη, αλτρουϊσμός, προσφορά και υπηρεσία προς τις Ιδέες που επιδιώκουν τον εξευγενισμό και την πνευματική πρόοδο της ανθρωπότητας.

Η Μυστική Δοξασία, το μνημειώδες έργο της γνήσιας Θεοσοφικής διδασκαλίας, είναι η σύνθεση της φιλοσοφίας, της θρησκείας και της επιστήμης. Θεωρείται ότι είναι η πλέον πρόσφατη ανανέωση της πνευματικής γνώσης στον πλανήτη μας, που δόθηκε σε γραπτό λόγο. Τα κείμενά της, για τους ερευνητές του Μεταφυσικού, θεωρούνται μοναδικής αυθεντικότητας και σπουδαιότητας καθώς στις σελίδες της καταφεύγουν όσοι θέλουν να διαπιστώσουν την ορθότητα άλλων μαρτυριών και να συγκεντρώσουν πληροφορίες για την υπερβατική φύση του ανθρώπου, του πλανήτη και του σύμπαντος.

Τμήματα της Κοσμογονίας που τόσο αναλυτικά περιγράφονται στις σελίδες της Μυστικής Δοξασίας, σήμερα επιβεβαιώνονται προοδευτικά από τη σύγχρονη Φυσική.

«Κατά τον 20ο αιώνα οι μελετητές θα αρχίσουν να αναγνωρίζουν ότι η Μυστική Δοξασία δεν ήταν ούτε επινόηση ούτε υπερβολή, αλλά αντίθετα ότι απλώς περιγράφηκε (η πανάρχαια πνευματική γνώση) και ότι τελικά οι διδασκαλίες της προηγούνται ακόμη και των Βέντα[6]

Και ότι «… ένα-ένα τα γεγονότα και οι διαδικασίες στα εργαστήρια της Φύσης επιτρέπεται να βρουν τον δρόμο τους προς την ακριβή Επιστήμη, ενώ μυστηριώδης βοήθεια παρέχεται σε σπάνια άτομα κατά την αποκάλυψη του μυστηρίου της. Τέτοια γεγονότα συμβαίνουν συνήθως κατά το κλείσιμο των μεγάλων Κύκλων, σε συνδυασμό με τη φυλετική ανάπτυξη…. από τώρα μέχρι το 1897 ένα μεγάλο σχίσμα θα δημιουργηθεί στο Πέπλο της Φύσης και η υλιστική επιστήμη θα δεχτεί ένα θανατηφόρο χτύπημα.»[7]

Αυτά γράφονταν το 1886-7 από την πένα της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ. Προφητείες που επαληθεύονται; Μάλλον, αφού προφητεία είναι μόνον αυτό που εφόσον προλέγεται, τελικά επαληθεύεται.

 

 

Ασπασία Παπαδομιχελάκη

 

Αποσπάσματα αυτού του άρθρου δημοσιεύονται στο περιοδικό «Νέα Γη».

 


[1] Κλειδί της Θεοσοφίας, της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, σ.302

[2] Κλειδί, σ.1

[3] Άπαντα ή Collected Writings

[4] ΜΔ, Ι xxii

[5] ΜΔ, Ι, viii

[6] ΜΔ, I, xxxviii

[7] ΜΔ, Ι 612

 

© blavatsky.gr 
Επιτρέπεται η αντιγραφή αποσπασμάτων υπό τον όρο ότι δεν γίνονται αλλαγές, δεν προστίθενται λέξεις ή εικόνες και ότι η πηγή αναγράφεται πλήρως και σωστά.