Η Μετανάστευση των Ατόμων Ζωής

 

[Σε άρθρο με τίτλο «Ιεροσοφία και Θεοσοφία», που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Θεοσοφιστής» τον Ιούλιο του 1883, ο WilliamOxley, Μέλος της Θεοσοφικής Εταιρείας, αναφερόταν εν συντομία στις μουμιοποιήσεις που έκαναν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, προκειμένου να υποστηρίξει την θεωρία του για τα «άτομα» και τις «ψυχές». Σε αυτό το τμήμα του άρθρου  η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ πρόσθεσε μια κριτική υποσημείωση. Κατόπιν, στο επόμενο τεύχος, του Αυγούστου,  ένας αλληλογράφος με αρχικά «N.D.K.» έθεσε μερικές ερωτήσεις σχετικά με όσα υποσημείωσε η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ. Εδώ δημοσιεύουμε την υποσημείωση του τεύχους του Ιουλίου μαζί με μια περίληψη των ερωτήσεων του N.D.K. και στη συνέχεια το άρθρο με τον παραπάνω τίτλο που προκάλεσε τις απαντήσεις της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ- Οι Συντάκτες.]

Θα μας επιτρέψει ο  κ. Oxley να τον διορθώσουμε. Κοιτάζει το αντικειμενικό γήινο και κενό περίβλημα – τη «μούμια» -  και ξεχνάει ότι, κάτω από την αδρή αλληγορία, μπορεί να κρύβεται μια σπουδαία επιστημονική κι απόκρυφη αλήθεια. Μαθαίνουμε ότι, επί τουλάχιστον 3.000 χρόνια και  παρ’ όλες τις χημικές προεργασίες, η «μούμια» συνεχίζει να αποβάλει μέχρι και τα τελευταία αόρατα άτομα που, από την ώρα του θανάτου, ξαναμπαίνοντας στις ποικίλες δίνες της ύπαρξης, πράγματι «περνούν από κάθε ποικιλομορφία της οργανωμένης ζωής». Δεν πρόκειται όμως για την ψυχή, την 5η, ακόμα λιγότερο την 6η αρχή, αλλά για τα άτομα ζωής της Τζίβα (Jiva), 2ης αρχής.  Μετά από 3.000 χρόνια, λίγο νωρίτερα ή λίγο αργότερα, μετά από ατελείωτες μεταναστεύσεις όλα αυτά τα άτομα συγκεντρώνονται εκ νέου για να σχηματίσουν το καινούργιο εξωτερικό περίβλημα  ή σώμα της ίδιας μονάδας (της πραγματικής ψυχής) με το οποίο είχε ήδη ενδυθεί πριν από δύο ή τρεις χιλιάδες χρόνια. Ακόμα και στη χειρότερη περίπτωση, δηλαδή σε περίπτωση εκμηδένισης της συνειδητής προσωπικής αρχής, η μονάδα ή ατομική ψυχή παραμένει πάντα η ίδια,  όπως και τα άτομα των κατώτερων αρχών που ξαναδημιουργήθηκαν  και ανανεώθηκαν σ’ αυτόν τον αστείρευτο ποταμό της ύπαρξης, όπου, λόγω συνάφειας, προσελκύονται  μαγνητικά και ενσαρκώνονται από κοινού για άλλη μια φορά. Αυτή ήταν η γνήσια αποκρυφιστική θεωρία των Αιγυπτίων.

[Στην επιστολή που απευθύνει στον Συντάκτη, ο N.D.K. παρατηρεί ότι η υποσημείωση της Ε.Π.Μ. αποτελεί «ένα νέο τμήμα απόκρυφης διδασκαλίας» που θέτει μια  βάση αλήθειας στη διδασκαλία της μετεμψύχωσης.  Και ρωτά: «Τότε, τι σημαίνει «άτομα ζωής», και τί σημαίνει ότι «περνούν από ατελείωτες μεταναστεύσεις;» Ακόμη: «Άραγε, επιστρέφουν για να ξανασχηματίσουν το φυσικό σώμα, αφενός  τα αόρατα άτομα του Τζίβα (ζωϊκή ψυχή), αφού περάσουν από διάφορα άτομα ζωής, και αφετέρου το Τζίβα της οντότητας που έφτασε στο τέλος της Ντεβαχανικής (α) του κατάστασης και είναι έτοιμο για νέα ενσάρκωση;».  Επίσης, ρωτά: «Άραγε, ο όρος «κατώτερες αρχές» περιλαμβάνει και το «Κάμα ρούπα» ή μόνο την κατώτερη τριάδα του σώματος, το Τζίβα και το Λίνγκα Σαρίρα (Linga sharira);». Και τέλος: «Άραγε, τα άτομα της 4ης αρχής (Κάμα ρούπα) και το κατώτερο τμήμα της 5ης, που δεν μπορούν να αφομοιωθούν από την 6η…. ξανασχηματίζονται κι αυτά – αφού περάσουν από διάφορες μεταναστεύσεις για να αποτελέσουν και πάλι την 4η και την κατώτερη 5η αρχή της επόμενης ενσάρκωσης;».

Κατ’ αρχάς, θα θέλαμε να επιστήσουμε την προσοχή του αλληλογράφου μας στην καταληκτική πρόταση της συγκεκριμένης υποσημείωσης: «Αυτή ήταν  η γνήσια αποκρυφιστική θεωρία των Αιγυπτίων» - όπου η λέξη «γνήσια» χρησιμοποιείται υπό την έννοια ότι ήταν η δοξασία την οποίαν πράγματι πίστευαν, σε αντιδιαστολή τόσο προς τα δόγματα που η πατρότητά τους ανήκει σε  μερικούς Ανατολιστές και που αναφέρει ο κ. Oxley, όσο και προς αυτά που  μπορεί να διδάσκουν τώρα οι σύγχρονοι Αποκρυφιστές.  Πέρα από όσες απόκρυφες αλήθειες  γνώριζαν και αποκάλυπταν οι μεγάλοι Ιεροφάντες κατά την τελική μύηση, δεν είναι λογικό το  να πρέπει να δεχόμαστε  όλα όσα μπορεί να θεωρούσαν αληθινά είτε οι Αιγύπτιοι είτε κάποιος άλλος λαός. Οι ιερείς της Ίσιδας ήσαν οι μόνοι αληθινοί μύστες και οι απόκρυφες δοξασίες τους ήταν ακόμα πιο συγκαλυμμένες από εκείνες των Χαλδαίων. Υπήρχε η γνήσια δοξασία των Ιεροφαντών του εσωτερικού Ναού, οι μισο-συγκαλυμμένες  ιερατικές δοξασίες του Ιερέα του εξωτερικού Ναού και τέλος, η  λαϊκή θρησκεία για το μεγάλο πλήθος των αδαών που τους επιτρεπόταν να σέβονται τα ζώα σαν θεότητες. Όπως σωστά επισημαίνει ο Sir Gardner Wilkinson, οι μύστες ιερείς δίδασκαν ότι – «η διάλυση είναι μόνο αιτία αναπαραγωγής … τίποτα δεν χάνεται εφόσον υπήρξε κάποτε, γιατί τα πράγματα που μοιάζουν να έχουν καταστραφεί, απλώς μεταβάλλουν τη φύση τους και περνούν σε κάποια άλλη μορφή». Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, η Αιγυπτιακή δοξασία για τα άτομα συμπίπτει με τη δική μας απόκρυφη διδασκαλία.

Η σωστή κριτική του παρατηρητικού αδελφού μας, που φυσιολογικά αντιλαμβάνεται με την κυριολεκτική της έννοια την φράση – «τα άτομα ζωής  του Τζίβα», μας θυμίζει, περισσότερο παρά ποτέ,  εκείνη την σημαντικότατη παράμετρο ότι, δηλαδή,  είναι πάρα πολύ δύσκολο να διατυπώνει κανείς με σαφήνεια  νέες ιδέες όταν γράφει για μεταφυσικά ζητήματα. Γράφοντας αυτά τα λόγια, δεν υπήρξε καμιά σκέψη ότι η ιδέα ήταν «ένα νέο τμήμα». Επομένως, το ότι δεν ήταν ολοκληρωμένη προκάλεσε μια νέα παρανόηση. Χωρίς  αμφιβολία το Τζίβα ή Πράνα είναι τελείως ξεχωριστή από τα άτομα που ζωντανεύει. Αυτά ανήκουν στην κατώτερη ή πιο ακατέργαστη κατάσταση ύλης – το αντικειμενικά πεπερασμένο.  Το Τζίβα ή Πράνα ανήκει στην ανώτερη κατάσταση:  που ο μη μυημένος, αγνοώντας τη φύση του, θα το ονόμαζε «αντικειμενικά πεπερασμένο» αλλά που, για να αποφύγουμε κι άλλες παρανοήσεις, ίσως, να μας επιτρέπεται να το ονομάσουμε Υποκειμενικά Αιώνιο, μολονότι συγχρόνως και κατά μία έννοια, είναι η υφιστάμενη ύπαρξη –όσο κι αν ο όρος μπορεί να φαίνεται παράδοξος και αντιεπιστημονικός. [1].

Η ζωή, λέει ο αποκρυφιστής, είναι η αιώνια, αγέννητη ενέργεια και μόνο αυτή αντιπροσωπεύει στο άπειρο σύμπαν  εκείνο που οι φυσικοί επιστήμονες συμφώνησαν να ονομάζουν αρχή  ή νόμο της συνεχείας, αν και τον εφαρμόζουν αποκλειστικά στην αέναη εξέλιξη του πεπερασμένου.  Εφόσον, όμως, οι πιο έγκριτοι σύγχρονοι επιστήμονες παραδέχονται ότι «η ενέργεια πρέπει να θεωρείται μια πραγματικότητα, εξίσου αντικειμενική με την ύλη» [2] και εφόσον η ζωή, σύμφωνα με την απόκρυφη διδασκαλία – είναι η μία ενέργεια που δρα κατά Πρωτεϊκό τρόπο μέσα από μια  εξαιρετική ποικιλομορφία, οι αποκρυφιστές έχουν ασφαλώς το δικαίωμα να χρησιμοποιούν αυτή τη  φρασεολογία. Η ζωή είναι μονίμως παρούσα στο άτομο ή στην ύλη, οργανική ή ανόργανη, πεπερασμένη ή μη, – κάτι που δεν αποδέχονται οι αποκρυφιστές. Σύμφωνα με τη διδασκαλία τους,  η ζωή είναι εξίσου παρούσα τόσο στην ανόργανη όσο και στην οργανική ύλη: όταν η ζωική ενέργεια δρα στο άτομο, αυτό το άτομο είναι οργανικό. Όταν ληθαργεί ή βρίσκεται σε λανθάνουσα κατάσταση, τότε το άτομο είναι ανόργανο. Γι’ αυτό η έκφραση «άτομο ζωής», αν και μπορεί κατά μία έννοια να παραπλανήσει τον αναγνώστη, δεν είναι, τελικά,  λανθασμένη, εφόσον οι αποκρυφιστές δεν αναγνωρίζουν ότι μπορεί κάτι στη φύση να είναι ανόργανο και εφόσον δεν θεωρούν ότι υπάρχουν «νεκρά άτομα», όποια έννοια κι αν δίνει η επιστήμη στο επίθετο «νεκρά».

Ο επικαλούμενος νόμος της Βιογένεσης είναι αποτέλεσμα της άγνοιας των επιστημόνων ως προς τη  φυσική του αποκρυφισμού. Οι επιστήμονες δέχονται τον νόμο γιατί, μέχρι τώρα, δεν μπόρεσαν να βρουν τα απαραίτητα μέσα να ενεργοποιήσουν τη ληθαργούσα ζωή σε αυτό που ονομάζουν ανόργανο άτομο: έτσι προκύπτει η πλάνη ότι κάτι  ζωντανό  μπορεί να δημιουργηθεί μόνο από κάτι άλλο ζωντανό, λες και υπήρξε ποτέ κάτι που να λέγεται νεκρή ύλη στη Φύση! Σύμφωνα μ’ αυτά και για λόγους συνεπείας, ένας ημίονος θα έπρεπε κι αυτός να συγκαταλέγεται στην ανόργανη ύλη, αφού δεν μπορεί να αναπαραχθεί από μόνος του και να δημιουργήσει ζωή.

Δίνουμε τόση έμφαση στα παραπάνω για να απαντήσουμε προκαταβολικά σε  όποια μελλοντική αντίρρηση στην ιδέα ότι μια μούμια πολλών χιλιάδων ετών μπορεί να αποβάλει άτομα. Ωστόσο, η πρόταση ίσως να ήταν σαφέστερη αν, αντί «τα άτομα ζωής του Τζίβα», έλεγε τα άτομα «που ζωντανεύουν από το λανθάνον Τζίβα ή ενέργεια ζωής». Και πάλι, η πρόταση που παραθέτει ο αλληλογράφος μας από το απόσπασμα, αριθμ.1, * αν και πολύ σωστή συνολικά, θα μπορούσε να έχει διατυπωθεί πληρέστερα ή και με μεγαλύτερη σαφήνεια. Το «Τζίβα» ή ζωική αρχή που εμψυχώνει τον άνθρωπο, τα ζώα, τα φυτά ή και τα ορυκτά, ασφαλώς είναι «μια μορφή άφθαρτης δύναμης». Διότι αυτή η δύναμη είναι η μία ζωή ή anima mundi, η παγκόσμια ζώσα ψυχή και  η ποικιλομορφία με την οποίαν εμφανίζονται σ’ εμάς τα διάφορα  αντικειμενικά πράγματα στη φύση στα ατομικά τους σύνολα, ως ορυκτά, φυτά, ζώα κλπ αποτελείται εξ ολοκλήρου από τις  διαφορετικές μορφές ή καταστάσεις εκδήλωσης αυτής της δύναμης. Εάν επρόκειτο, δεν θα πούμε να απουσιάζει τελείως, γιατί κάτι τέτοιο είναι αδύνατο εφόσον είναι πανταχού παρόν, αλλά εάν επρόκειτο να γίνει έστω και για μια στιγμή ανενεργό, π.χ. στην  πέτρα, τότε, τα σωματίδια της πέτρας θα έπαυαν να έχουν συνοχή και θα επερχόταν εξίσου ξαφνική αποσύνθεση – μολονότι η δύναμη θα εξακολουθούσε να παραμένει σε κάθε σωματίδιό της, αν και σε λανθάνουσα κατάσταση. Έτσι η συνέχεια της πρότασης που λέει ότι, όταν αυτή η άφθαρτη δύναμη «αποσυνδέεται από ένα σύνολο ατόμων, έλκεται αμέσως από άλλα» δεν σημαίνει ότι εγκαταλείπει τελείως το πρώτο σύνολο, αλλά μόνο ότι μεταφέρει την vis viva της ή ζώσα δύναμη, την ενέργεια της κίνησης, σε ένα άλλο σύνολο. Επειδή, όμως, εκδηλώνεται στο επόμενο σύνολο σαν Κινητική ενέργεια, όπως λέγεται, δεν σημαίνει ότι το πρώτο σύνολο την χάνει τελείως. Γιατί εξακολουθεί να ενυπάρχει σ’ αυτό, σαν δυνητική ενέργεια ή λανθάνουσα ζωή. [3]. Αυτή είναι πρωταρχική και βασική αλήθεια του αποκρυφισμού και από την τέλεια γνώση αυτής της αλήθειας εξαρτάται η παραγωγή κάθε φαινομένου. Αν δεν αποδεχτούμε αυτό το σημείο, θα πρέπει να εγκαταλείψουμε όλες τις άλλες αλήθειες του αποκρυφισμού. Επομένως, αυτό που εννοείται με τη φράση «το άτομο ζωής που περνά ατελείωτες μεταναστεύσεις» είναι, απλώς, το εξής: θεωρούμε και ονομάζουμε «άτομα ζωής», στη δική μας αποκρυφιστική γλώσσα, τα άτομα που τίθενται σε κίνηση από την Κινητική ενέργεια ως «άτομα ζωής», ενώ εκείνα που προς το παρόν είναι παθητικά, δηλαδή που εν δυνάμει περιέχουν  ενέργεια, πλην όμως αόρατη, τα ονομάζουμε «αδρανή άτομα»,  θεωρώντας συγχρόνως ότι αυτές οι δύο μορφές ενέργειας παράγονται από μία και μοναδική  δύναμη ή ζωή.  Οφείλουμε να παρακαλέσουμε τους αναγνώστες μας να είναι επιεικείς μαζί μας: εμείς δεν είμαστε ούτε επιστήμονες ούτε Άγγλοι λόγιοι. Εξαναγκασμένοι από τις συνθήκες να δώσουμε στο ευρύ κοινό τα λίγα που γνωρίζουμε, κάνουμε ό,τι μπορούμε για να εξηγήσουμε αυτά  τα θέματα όσο γίνεται καλύτερα. Δεν γνωρίζουμε τους νόμους του Νεύτωνα,  ισχυριζόμαστε ότι γνωρίζουμε μόνο κάτι από τους Απόκρυφους Νόμους της κίνησης.

Ας πάμε τώρα στην Ινδική δοξασία για τη Μετεμψύχωση.

Έχει βάση αλήθειας. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια αξιωματική αλήθεια – αλλά μόνο σε ό,τι αφορά ανθρώπινα άτομα και απορροές, όχι μόνο μετά τον θάνατο του ανθρώπου αλλά και σε όλη την διάρκεια της ζωής του. Το εσωτερικό νόημα των Νόμων του Μάνου (Sec. XII, 3 και XII, 54 και 55) – και συγκεκριμένα, των στίχων που λένε ότι «κάθε πράξη είτε νοητική είτε προφορική είτε και σωματική, φέρνει καλό ή κακό αποτέλεσμα (Κάρμα). Από τις πράξεις προκαλούνται οι διάφορες μετεμψυχώσεις των ανθρώπων (όχι των ψυχών) οι υψηλότερες, μεσαίες και οι κατώτερες» και πάλι ότι «ο δολοφόνος του Μπράχμαν εισέρχεται στο σώμα ενός σκύλου, μιας αρκούδας, ενός όνου, μιας καμήλας, μιας κατσίκας, ενός προβάτου, πτηνού κλπ» -  δεν αναφέρεται στο ανθρώπινο Εγώ, αλλά μόνο στα άτομα του σώματός του, της κατώτερης τριάδας του και των ρευστών απορροών του.

Οι Βραχμάνοι μπορούν να διαστρεβλώνουν, κατά το δοκούν, την πραγματική έννοια αυτών των  νόμων, αλλά οι λέξεις, όπως διατυπώθηκαν, ποτέ δεν είχαν το νόημα που αποδόθηκε αργότερα στους  παραπάνω στίχους. Οι Βραχμάνοι τους χρησιμοποίησαν για ίδιον όφελος, ενώ με την λέξη «Μπράχμαν», την 7η αρχή του ανθρώπου, αλληγορικά εννοείτο η αθάνατη μονάδα του και η ουσία του προσωπικού Εγώ. Αυτός που σκοτώνει ή σβήνει μέσα του το φως του Παραμπράχμαν, δηλαδή, αποχωρίζει το προσωπικό του Εγώ από το Άτμαν σκοτώνοντας έτσι τον μελλοντικό Ντεβαχάνι, γίνεται «δολοφόνος του Μπράχμαν». Αντί να διευκολύνει με την  ενάρετη ζωή και τις πνευματικές του επιδιώξεις την αμοιβαία ένωση του Μπούντι και του Μάνας, καταδικάζει με τις δικές του κακές πράξεις κάθε άτομο των κατώτερων αρχών του να έλκεται, με τη μαγνητική συνάφεια που δημιουργούν τα πάθη του, στα σχηματιζόμενα σώματα κατώτερων ζώων ή αγριμιών. Αυτή είναι η πραγματική έννοια της διδασκαλίας της Μετεμψύχωσης. Δεν σημαίνει ότι αυτή η συγχώνευση των ανθρώπινων σωματιδίων με άτομα ζώων ή και φυτών μπορεί να εμπεριέχει κάποια ιδέα αυτής καθεαυτής προσωπικής τιμωρίας, γιατί βεβαίως δεν ισχύει αυτό. Είναι, όμως, μια αιτία που γεννιέται, οι συνέπειες της οποίας ίσως εκδηλωθούν στις επόμενες επαναγεννήσεις – εκτός αν η προσωπικότητα εκμηδενιστεί. Διαφορετικά, από αιτία σε αποτέλεσμα κι  επειδή κάθε αποτέλεσμα γεννάει με τη σειρά του μια αιτία, τα αποτελέσματα θα διατρέχουν όλον τον κύκλο των επαναγεννήσεων, και η αρχική ώθηση θα εξαντληθεί μόνο στο κατώφλι της Πραλάγια(β). Αυτά, όμως, θα τα πούμε αργότερα.

Παρά το εσωτερικό τους νόημα, ακόμα και τα λόγια του μέγιστου και ευγενέστερου από όλους τους αντέπτ, του Γκαουτάμα Βούδδα, παρανοούνται, διαστρεβλώνονται και γελοιοποιούνται κατά τον ίδιο τρόπο. Η Himayana, η κατώτατη μορφή μετεμψύχωσης του Βουδδιστή, γίνεται κατανοητή τόσο λίγο όσο και η Μαχαγιάνα, η ανώτατη μορφή της. Και, μάλιστα, επειδή ο Sakya Muni φέρεται να είπε κάποτε στους Bhikkus του, δείχνοντάς τους, εκείνη την στιγμή, μια σκούπα,  ότι «προηγουμένως ήταν  κάποιος νεοφώτιστος που ξέχασε να σκουπίσει» τον χώρο των συναντήσεων, γι’ αυτό ξαναγεννήθηκε σαν σκούπα (!) βλέπουμε ότι, ακόμα και ο πιο σοφός όλων των σοφών του κόσμου κατηγορείται σαν ανόητα προληπτικός. Γιατί να μην προσπαθήσει κανείς να ανακαλύψει την αληθινή σημασία της μεταφορικής πρότασης, πριν αρχίσει να κατηγορεί; Γιατί να λοιδορούμε, πριν καταλάβουμε;

Είναι ή δεν είναι αυτό που ονομάζεται μαγνητική απόρροια ένα κάτι τι, μια ουσία, όσο κι αν είναι αόρατη και αβαρής; Εάν οι λόγιοι συγγραφείς του «Αόρατου Σύμπαντος» («Unseen Universe») διαφωνούν με το ότι το φως, η θερμότητα και ο ηλεκτρισμός είναι αβαρή  και αποδεικνύουν ότι κάθε ένα από αυτά τα φαινόμενα δικαιούται να αναγνωρίζεται ως αντικειμενική πραγματικότητα ακριβώς όπως και η ύλη – εμείς δικαιούμαστε ακόμα περισσότερο   να έχουμε αυτή την άποψη για το μεσμερικό ή μαγνητικό ρευστό που απορρέει από άνθρωπο σε άνθρωπο ή ακόμα κι από άνθρωπο στα λεγόμενα άψυχα αντικείμενα.  Δεν αρκεί να λέει κανείς ότι αυτό το ρευστό είναι ένα είδος μοριακής ενέργειας σαν την θερμότητα, π.χ., γιατί είναι πολλά περισσότερα. Η θερμότητα παράγεται όποτε ορατή ενέργεια μετατρέπεται σε μοριακή ενέργεια, μας λένε, και μπορεί να εκλύεται από κάθε υλικό αποτελούμενο από αδρανή άτομα ή ανόργανη ύλη, όπως την ονομάζουν: ενώ το μαγνητικό ρευστό που προβάλλεται  από ένα ζωντανό σώμα ανθρώπου είναι η ίδια η ζωή. «Είναι πράγματι άτομα ζωής» αυτά που, ασυνείδητα, αποβάλλει  κάποιος  μέσα στο τυφλό του πάθος, μολονότι το κάνει το ίδιο αποτελεσματικά με τον υπνωτιστή που τα μεταβιβάζει από τον εαυτό του σε κάποιο αντικείμενο συνειδητά και καθοδηγούμενος από τη θέλησή του. Ας ξεσπάσει κάποιος τα έντονα συναισθήματά του π.χ.  θυμό, στενοχώρια κλπ  σε ένα δέντρο ή πιάνοντας μια πέτρα. Μετά από πολλές χιλιάδες χρόνια κάθε τυχαίος ψυχομέτρης  θα δει τον άνθρωπο και θα νοιώσει τα συναισθήματά του από ένα και μόνο κομμάτι του δέντρου ή της πέτρας που άγγιξε. Κράτησε στο χέρι σου όποιο αντικείμενο θέλεις, αυτό θα εμποτιστεί με τα δικά σου άτομα ζωής, συνεπτυγμένα και μη, που θα μεταβάλλονται και θα σου μεταφέρονται σε κάθε στιγμή της ζωής σου. Η ζωική θερμότητα δεν είναι τίποτα άλλο από πολλά άτομα ζωής σε μοριακή κίνηση. Δεν χρειάζεται να έχει κανείς τις γνώσεις ενός αντέπτ (Μαθητή), χρειάζεται απλώς να διαθέτει το φυσικό χάρισμα ενός καλού διορατικού υποκειμένου για να τα δει να παλινδρομούν από άνθρωπο σε αντικείμενο και τανάπαλιν σαν μια γαλάζια τρεμουλιαστή φλόγα.

Γιατί, επομένως, μια σκούπα, φτιαγμένη από θάμνο ο οποίος φύτρωσε και μεγάλωσε πιθανότατα κοντά στο σπίτι όπου ζούσε ο τεμπέλης νεοφώτιστος, έναν θάμνο, που μπορεί αυτός να τον άγγιξε ξανά και ξανά, θυμωμένος, μέσα στην τεμπελιά του και νοιώθοντας αποστροφή για τη δουλειά που έπρεπε να κάνει – γιατί δεν θα έπρεπε, ένα ποσοστό από τα άτομα ζωής του να έχουν περάσει στο υλικό της μελλοντικής σκούπας από όπου τα αναγνώρισε ο Βούδδας χάρη στις υπεράνθρωπες (όχι υπερφυσικές) δυνάμεις του; Οι διεργασίες της φύσης είναι ένα  ατελείωτο δούναι και λαβείν.  Ο σκεπτικιστής υλιστής, όμως, δεν θέλει να συλλάβει τίποτα υπό άλλη έννοια πέραν της κυριολεκτικής, μένει στο νεκρό γράμμα. Θα καλούσαμε εκείνους τους Χριστιανούς Ανατολιστές που κρυφογελάνε μ’ αυτό το περιστατικό  από τις διδασκαλίες του Βούδδα να το συγκρίνουν με ένα συγκεκριμένο εδάφιο των Ευαγγελίων – από τη διδασκαλία του Χριστού. Στην ερώτηση των μαθητών του «Τίς ήμαρτεν, ούτος ή οι γονείς αυτού ώστε να γεννηθή τυφλός;». – Η απάντηση που παίρνουν οι μαθητές είναι «Ούτε ούτος ήμαρτεν ούτε οι γονείς αυτού, αλλά δια να φανερωθώσι τα έργα του Θεού εν αυτώ». («Κατά Ιωάννην», Θ, 2-3).

Τα λόγια, επομένως, του Γκαουτάμα έχουν επιστημονική και φιλοσοφική σημασία,  τουλάχιστον για τον αποκρυφιστή, εάν θεωρήσουμε ότι για τους μη μυημένους είναι ασαφή. Ενώ η απάντηση, που έβαλαν (πιθανώς αιώνες αργότερα [4]) στο στόμα του Ιδρυτή του Χριστιανισμού οι άσχετοι βιογράφοι του, διαπνεόμενοι  από υπερβάλλοντα ζήλο,  δεν έχει ούτε καν εκείνο το εσωτερικό νόημα που αφθονεί σε τόσες πολλές από τις ρήσεις του Ιησού. Αυτή η υποτιθέμενη διδασκαλία είναι μια απρόκλητη και βλάσφημη ύβρις στον ίδιο τον Θεό τους, γιατί αφήνει τον ξεκάθαρο  υπαινιγμό ότι, χάριν της εκδήλωσης της δύναμής του, ο Θεός καταδίκασε εκ των προτέρων έναν αθώο άνθρωπο στο μαρτύριο μιας ισόβιας τυφλότητας. Καλύτερα να κατηγορούσαν τον Χριστό ότι έγραψε τα 39 Άρθρα!

Κλείνοντας την πολύ μακροσκελή μας απάντηση, ας υπενθυμίσουμε ότι οι «κατώτερες αρχές» που αναφέρονται στην υποσημείωση είναι: η 1η, η 2η και η 3η. Δεν συμπεριλαμβάνουν το Κάμα-ρούπα, γιατί το «ρούπα» ανήκει στις μεσαίες, όχι στις κατώτερες αρχές. Και στην επόμενη ερώτηση του αλληλογράφου μας, «άραγε τα άτομα της 4ης και της 5ης ξανασχηματίζονται κι αυτά αφού περάσουν διάφορες μεταναστεύσεις ούτως ώστε να αποτελέσουν και πάλι την 4η και την κατώτερη 5η της επόμενης ενσάρκωσης;» απαντάμε – «Ναι». Ο λόγος για τον οποίον προσπαθήσαμε να εξηγήσουμε τη διδασκαλία των «ατόμων ζωής» τόσο αναλυτικά, έχει να κάνει ακριβώς μ’ αυτήν την τελευταία ερώτηση και για να κάνουμε γνωστή άλλη μια πολύτιμη πληροφορία. Προς το παρόν, όμως, δεν αισθανόμαστε  ότι έχουμε το ελεύθερο να πούμε περισσότερες λεπτομέρειες.

«Θεοσοφιστής», Ιούλιος, Αύγουστος 1883.

Ε.Π.Μπλαβάτσκυ.

[1]. Μολονότι υπάρχει ξεχωριστός όρος γι’ αυτήν στην γλώσσα των Αντέπτ, πώς μπορεί κανείς να την μεταφράσει σε μια Ευρωπαϊκή γλώσσα; Ποια λέξη μπορεί να αποδώσει αυτό που είναι αντικειμενικό αλλά άυλο στις πεπερασμένες εκδηλώσεις του, υποκειμενικό που όμως έχει ουσία στην αιώνια ύπαρξή του (αν και όχι με την αίσθηση που έχουμε εμείς για την ουσία); Το  εξηγήσαμε όσο καλύτερα μπορούσαμε. Τώρα αναθέτουμε στους πιο μορφωμένους Άγγλους αποκρυφιστές μας το καθήκον να βρουν έναν πιο κατάλληλο όρο.

[2]. Αόρατο Σύμπαν.

*Από το «Αποσπάσματα Απόκρυφης Αλήθειας» 1 (Θεοσοφιστής III, 18. Βλ. «ΘΕΟΣΟΦΙΑ 2:100). Η πλήρης πρόταση είναι: «Η Ζωτική αρχή (ή Τζιβάτμα), μια μορφή δύναμης, άφθαρτης, που όταν αποσυνδέεται από ένα σύνολο ατόμων έλκεται αμέσως από άλλα.»

[3]. Λόγω ελλείψεως καταλληλότερων λέξεων, είμαστε υποχρεωμένοι να χρησιμοποιούμε καθιερωμένους τεχνικούς όρους της σύγχρονης επιστήμης – παρόλο που δεν εξηγούν πάντα απολύτως την ιδέα που πρέπει να αποδοθεί. Είναι μάταιο να ελπίζει κανείς ότι η απόκρυφη διδασκαλία μπορεί ποτέ να γίνει πλήρως κατανοητή – αυτό αφορά ακόμα και τα λίγα τμήματα της διδασκαλίας που μπορούν να μεταδοθούν στον κόσμο – αν δεν εκδοθεί κάποιο γλωσσάρι αυτών των  λέξεων και,  αυτό που έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία – αν δεν γίνει απόλυτα κατανοητό το πλήρες και σωστό νόημα των όρων.      - E.D.

[4].  Και πιθανώς εξ αιτίας ή με έμπνευση του Ειρηναίου – αφού η πρόταση βρίσκεται στο 4ο Ευαγγέλιο, στο «κατά Ιωάννην», που δεν υπήρχε ακόμα όταν ήρθε σε διαμάχη προς τους Γνωστικούς.    –E.D.

Ερμηνευτικές σημειώσεις:

α) Ντεβαχάν είναι ο παράδεισος στα σανσκριτικά.

β) Πραλάγια: η περίοδος απόσυρσης του σύμπαντος, λέγεται επίσης Ύπνος του Μπράχμα

 

 

© blavatsky.gr 
Επιτρέπεται η αντιγραφή αποσπασμάτων υπό τον όρο ότι δεν γίνονται αλλαγές, δεν προστίθενται λέξεις ή εικόνες και ότι η πηγή αναγράφεται πλήρως και σωστά.