Σαμπάλα και το Ιερό Νησί

 

 Το θέμα είναι ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα της απόκρυφης διδασκαλίας επειδή αφορά στην Πνευματική μας Ιεραρχία, την Ιεραρχία του Φωτός. Η ανθρωπότητα οφείλει τη νοητική και πνευματική της εκπαίδευση στους Πνευματικούς Διδασκάλους όπως και κάθε της βήμα προς τις επιστήμες, τα γράμματα, τις τέχνες και τον πολιτισμό.

Έδρα τους είναι η Σαμπάλα, «το Ιερό Μέρος όπου ο γήινος κόσμος ενώνεται με το ανώτερο επίπεδο της συνειδητότητας» εξηγεί στο βιβλίο του ο  Νίκολας Ρέριχ «Heart of Asia».  Και συνεχίζει: «…στην Ασία ξέρουν ότι υπάρχουν δύο Σαμπάλα, η μία υλική και η άλλη αόρατη».

 

Το Ιερό Νησί 

Το Ιερό Νησί 

Όλες οι θρησκείες και οι εσωτερικές διδασκαλίες αναφέρονται σε τούτη την ιεραρχία των Δυνάμεων - μπορεί με διαφορετικούς όρους – όμως πρόκειται για τα ίδια κέντρα Δυνάμεων γιατί αυτή η ιεραρχία είναι που συνδέει τη Θεία Δύναμη με τον άνθρωπο και δίνει τη δυνατότητα στην ατομική συνειδητότητα να εξελιχθεί ανεβαίνοντας όλες τις βαθμίδες που σχηματίζει το ρεύμα της Δύναμης καθώς κινείται από τα έσω προς τα έξω και από το θείο προς το φυσικό και αντίστροφα.

«… Η δημιουργία ή η εξέλιξη αρχίζει με τη νοητική ενέργεια του Λόγου. Το σύμπαν με τις ατέλειωτες λεπτομέρειές του και με τους υπέροχους νόμους του δεν έρχεται σε ύπαρξη τυχαία… Έρχεται σε ύπαρξη κυρίως μέσω της πηγής της ενέργειας και της δύναμης που υπάρχουν στον κόσμο, την οποία ονομάζουμε Λόγο και ο οποίος είναι ο υπαρκτός αντιπρόσωπος της δύναμης και της σοφίας του Παραμπράχμαν…”(1)

H Θεοσοφία «… Δέχεται ένα Λόγο ή ένα συλλογικό «Δημιουργό» του Σύμπαντος, ένα Δημιουργό: με την έννοια που χρησιμοποιεί κανείς όταν μιλάει για τον «Αρχιτέκτονα» σαν τον «Δημιουργό» ενός οικοδομήματος,… Στην περίπτωσή μας το σχέδιο σχηματίσθηκε από την Ιδεοπλασία του Σύμπαντος και ο κατασκευαστικός μόχθος αφέθηκε στα πλήθη των νοημόνων Ενεργειών και Δυνάμεων.» (2)

Αυτές οι Δυνάμεις είναι «… τα συλλογικά πλήθη των πνευματικών όντων – τα Πλήθη των Αγγέλων του Χριστιανισμού, οι Ελοϊμ και οι «Αγγελιαφόροι» των Ιουδαίων – που είναι ο φορέας για την εκδήλωση της θείας ή συμπαντικής σκέψης και θέλησης. Είναι οι Νοήμονες Δυνάμεις που δίνουν και ενεργοποιούν στη Φύση τους «νόμους» της, ενώ οι ίδιες δρουν σύμφωνα με νόμους που έχουν εντυπωθεί, με παρόμοιο τρόπο πάνω τους, από ακόμα ανώτερες Δυνάμεις…..» (3)

Όταν η κοσμική εκδήλωση αρχίζει, δεν ξεκινάει άτακτα ή κατά τύχη. Αρχίζει με μια συμμόρφωση (διάταξη) προς τα σπέρματα της ζωής που ονομάζονται «νόμοι»… και αυτοί οι «νόμοι» εκφράζονται και τυπώνονται πάνω στην ύλη από τις συμπαντικές ιεραρχίες.

Στο παρόν πλανητικό μανβαντάρα, υπάρχουν ιεραρχίες, που είναι υπεύθυνες για την πρόοδο της ανθρωπότητας  και του πλανήτη. Υπάρχουν ιεραρχίες που εργάζονται για τις μορφές, και ιεραρχίες που εργάζονται για την ανάπτυξη της νοημοσύνης και της συνειδητότητας του ανθρώπου. Οι Οντότητες που εργάζονται για τη δική μας και στη δική μας ανθρωπότητα, για την πνευματική της πρόοδο, είναι η Ιεραρχία της Συμπόνιας ή Ιεραρχία του Φωτός. 

Η Ιεραρχία της Συμπόνιας αποτελείται από Οντότητες που είναι γνωστές ως πνευματικοί Διδάσκαλοι, Αβατάρ, Θείοι Καθοδηγητές, Μαχάτμα και Διδάσκαλοι της Σοφίας. Μαχάτμα, είναι η ‘μεγάλη ψυχή’. Είναι  ένας Αντέπτ υψηλής τάξης. Πρόκειται για Όντα που έχουν κυριαρχήσει των κατωτέρων αρχών τους, μένοντας έτσι ανεπηρέαστα από τον ‘άνθρωπο της σάρκας’ και κατέχοντας γνώση και δύναμη ανάλογη του πνευματικού σταδίου που κατέκτησαν.  Ονομάζονται επίσης, στην Πάλι διάλεκτο, Ραχάτ και Αρχάτ.
Η Ιεραρχία αυτή είναι υπεύθυνη για την ανάπτυξη της ανθρώπινης νοημοσύνης και αυτοσυνειδητότητας στη διάρκεια της συγκεκριμένης πλανητικής αλύσου. Είναι πρώην άνθρωποι που έχουν τελειωθεί πνευματικά από πρόσφατα είτε παλαιότερα πλανητικά μανβαντάρα.

Η Ιεραρχία αυτή ονομάζεται επίσης «Ιεραρχία του Φωτός» ή «Πνευματική Ιεραρχία» ή «Πλανητική Ιεραρχία». Αυτή η Ιεραρχία είναι ένας κρίκος μέσα στην τεράστια Κοσμική Αλυσίδα των Όντων, που οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν Χρυσή ‘Αλυσο του Ερμή ή Ερμητική Άλυσο….. Οι Διδάσκαλοι είναι κρίκοι …. Και συμπερασματικά αντιλαμβανόμαστε ότι η θέση και το έργο τους στον κόσμο είναι ένα μόνο τμήμα στην κοσμική δομή.

Η Θαυμαστή Ύπαρξη

Στην κορυφή της Πλανητικής μας Ιεραρχίας βρίσκεται «ο Μεγάλος Μυσταγωγός» ή «η Μεγάλη Θυσία». Ονομάζεται επίσης «η Θαυμαστή Ύπαρξη». Είναι η Οντότητα ή το Δένδρο από το οποίο ξεπήδησαν όλοι οι Σοφοί και Ιεροφάντες της ανθρωπότητας

Η  «Θαυμαστή Ύπαρξη» - η Καρδιά των θείων καθοδηγητών -κατέβηκε από μια ανώτερη περιοχή στην αρχή της Τρίτης Εποχής-Φυλής κατά την οποία ενσαρκώθηκαν οι «Γιοί της Σοφίας». Σ’αυτή τη φυλή λέγεται ότι ενσαρκώθηκαν πνευματικά Όντα που είχαν κατακτήσει την πνευματική τους τελείωση από προηγούμενους κύκλους εξέλιξης. Αυτή η Θαυμαστή Ύπαρξη είναι το Δέντρο από το οποίο στις επόμενες εποχές ξεπήδησαν οι Σοφοί και Ιεροφάντες (Ερμής, Ενώχ, Καπίλα, Ορφέας, Πυθαγόρας, κτλ.) Είναι το μυστηριώδες αόρατο αλλά πάντα παρόν Πρόσωπο, για το οποίο κυκλοφορούν μύθοι και ιστορίες στον χώρο του Αποκρυφισμού.

 Κάτω από τη σιωπηλή και άμεση καθοδήγησή της Θαυμαστής Ύπαρξης, όλοι οι άλλοι λιγότερο θείοι Διδάσκαλοι έγιναν καθοδηγητές της ανθρωπότητας. Είναι αυτοί που έδωσαν τις πρώτες ιδέες για τις τέχνες και τις επιστήμες, καθώς και για την πνευματική γνώση. Και αυτοί έθεσαν τα θεμέλια όλων των αρχαίων πολιτισμών. (4)
Τα Όντα αυτά εμφανίζονται πρώτα σαν θεοί και δημιουργοί και έπειτα συγχωνεύονται στον γεννημένο άνθρωπο για να αναδυθούν τελικά σαν θείοι βασιλείς και κυβερνήτες. (5)
«Ο Πλάτωνας είναι ο πρώτος από τους κλασσικούς ο οποίος αναφέρεται δια μακρών στις θείες Δυναστείες και τις τοποθετεί σε μια μεγάλη ήπειρο την οποία ονομάζει Ατλαντίδα.» αναφέρει η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ (6)
Επίσης, λέει ότι ο Σαμπολιόν, «με κατάπληξη είδε… αποσπάσματα ενός καταλόγου δυναστειών που περιλάμβαναν … τη Βασιλεία των Θεών και των Ηρώων».

Τί λέει η Ελληνική Μυθολογία

Στην Ελληνική μυθολογία, η Σαμπάλα κρύβεται στις αναφορές τις σχετικές με την Υπερβόρεια χώρα. Οι Υπερβόρειοι ήταν ένας μυθικός λαός που ζούσε μακριά στον βορά πάνω από τη Θράκη. Η υπεράνω του Βορέα χώρα ήταν μια περιοχή ψηλά πάνω από την Σκυθία. Σε αυτή την περιοχή, λέει ο Πίνδαρος, «Ποτέ δεν λείπουν οι Μούσες… Δεν υπάρχει αρρώστια ούτε γήρας στο ιερό τους αίμα, ζουν μακριά από κόπο και πόλεμο…. Δεν θα βρεις αυτόν τον υπέροχο δρόμο προς την Υπερβόρεια ούτε από την στεριά ούτε από τη θάλασσα.» (7)

Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι, ονόμαζαν Υπερβόρεια μια άγνωστη περιοχή στο βόρειο πόλο, όπου κατά τους Πλίνιο, Ηρόδοτο, Βιργίλιο και Κικέρωνα οι κάτοικοί της ζούσαν έως και χίλια χρόνια μια ζωή πλήρους ευτυχίας. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (4.13) ο Υπερβόρειος τόπος  περιστοιχιζόταν από δύο δακτύλιους, όπου στον πρώτο υπήρχαν οι χρυσοί γρυπαετοί-φύλακες και στο δεύτερο ήταν οι μονόφθαλμοι Αρίμασποι (Arimaspians). Ο όρος μονόφθαλμος σημαίνει τον άνθρωπο που κατέχει την έκτη αίσθηση, αυτόν που διαθέτει αστρικές δυνάμεις. Ο Ησίοδος αναφέρεται επίσης σε τούτη την περιοχή που όλοι τοποθετούσαν πάνω από τον Αρκτικό Κύκλο.

Από τον Στράβωνα (11.4.3.) αναφέρεται είτε ως χερσόνησος είτε ως νησί, που βρίσκεται πάνω από τη Γαλλία και άλλες περιγραφές την τοποθετούν στα Ουράλια όρη.

Επίσης ο Παυσανίας αναφέρει ότι οι Υπερβόρειοι έστελναν μυστηριώδη δώρα σκεπασμένα με άχυρο πρώτα στη Δωδώνη και στη συνέχεια περνώντας τα από λαό σε λαό έφθασαν στο ιερό του Απόλλωνα στη Δήλο. Σε τούτη τη συγκεκριμένη παράγραφο περιγράφεται συμβολικά ο τρόπος που μεταφερόταν η μύηση και η θεία γνώση από άνθρωπο σε άνθρωπο, από γενιά σε γενιά, από τη  μία ρίζα φυλή στην επόμενη και από ήπειρο σε ήπειρο.

Ο ένας από τους δώδεκα Ολύμπιους θεούς, ο Απόλλων, αποσυρόταν στην Υπερβόρεια χώρα, στη διάρκεια του χειμώνα. Κατά τη Μυστική Δοξασία «υπερβόρειος» είναι το όνομα που διαλέχθηκε για τη Δεύτερη Ήπειρο, τη χώρα που άπλωσε τα ακρωτήριά της νότια και δυτικά του Βόρειου Πόλου. … Ήταν μια πραγματική ήπειρος, που δεν γνώριζε χειμώνα εκείνες τις παλιές μέρες και οι Έλληνες την ονόμαζαν «η χώρα των Θεών». (8) Σύμφωνα με την εσωτερική παράδοση, και όπως ήδη προαναφέρθηκε, οι Θείοι Καθοδηγητές προσαρμοζόμενοι στις μεταβολές της εξέλιξης και από ήπειρο σε ήπειρο ακολούθησαν αναγκαστικά τα επόμενα σχήματα ζωής και μορφής ώστε να επικοινωνούν με την εξελισσόμενη ανθρωπότητα και να της μεταδίδουν τη θεία γνώση. Έτσι ο Ηρόδοτος αναφέρεται στις «θαυμαστές δυναστείες των θεών που προηγήθηκαν της βασιλείας των θνητών, ακολουθήθηκαν από τους ημίθεους, τους ήρωες και τέλος από τους ανθρώπους.» (9)

Σε ακόμη παλαιότερες στιγμές, στη Λεμούρια εποχή-ρίζα φυλή, η εσωτερική παράδοση αναφέρει ότι ο Μάνκο Καπάκ, ο θρυλικός ιδρυτής της δυναστείας των Ίνκα στο Περού και στο Κούθκο ήταν μαζί με τον αδελφό του, γιοί του θεού Ίντι. Μαζί με τα υπόλοιπα αδέρφια τους, στάλθηκαν από τον Ίντι στη γη μαζί με ένα χρυσό ραβδί, υπαγορεύοντάς τους να χτίσουν ένα Ναό αφιερωμένο στο θεό Ήλιο όπου προσγειωνόταν το ραβδί. Το χρυσό ραβδί βυθίστηκε στο Κούθκο, που ονομάστηκε ομφαλός του κόσμου. Ο ομφαλός του κόσμου θεωρείται το σημείο αποκατάστασης της γεωδυναμικής ισορροπίας του πλανήτη και ένα σημείο, μία Πύλη, όπου υπάρχει και εκδηλώνεται η ιεραρχία των θείων καθοδηγητών.              Στη  Μυστική Δοξασία αναφέρεται ότι  «Οι εκλεκτοί της Λεμουρίας βρήκαν καταφύγιο στο ιερό Νησί … στη (σύγχρονη) έρημο Γκόμπι.» (10)

Σαμπάλα: Η πηγή της Ευδαιμονίας

Η Έλενα Π. Μπλαβάτσκυ, πριν από 130 χρόνια περίπου, εισήγαγε στους δυτικούς ερευνητές τη Σαμπάλα (Shambhala), που διαφορετικά θα παρέμενε κρυφή και στη γνώση μόνο μερικών μαθητών. Η λέξη είναι σανσκριτική και σημαίνει «η πηγή της ευδαιμονίας» ή διαφορετικά «ο τόπος της ειρήνης και της ηρεμίας».
Αναφορά επίσης σχετικά με αυτή την τοποθεσία έγινε από τον Πορτογάλο καθολικό ιεραπόστολο Estêvão Cacella, ο οποίος άκουσε για τη Shambhala (την οποία κατέγραψε ως “Xembala”) νομίζοντας ότι ήταν ένα άλλο όνομα για την Κίνα, ενώ το 1627 ανακάλυψαν το λάθος του.

Η Σαμπάλα αντιπροσωπεύει στον βουδισμό την Αγνή Γη, ένα βασίλειο του οποίου η ύπαρξη είναι ιδανική ή πνευματική όσο και φυσική ή γεωγραφική.  Κάτω από αυτή τη μορφή η Σαμπάλα έγινε γνωστή στον Δυτικό πολιτισμό και επηρέασε τόσο βουδδιστές όσο και μη βουδδιστές ερευνητές. Η φήμη της φθάνοντας στη Δύση, επηρέασε τους πνευματικούς αναζητητές όπως επίσης και την απόκρυφη παράδοση.

Στον Ινδουϊσμό ο όρος Σαμπάλα έχει τρεις σημασίες:
Shambhal: είναι ο τόπος όπου υπάρχει ειρήνη και ασφάλεια
Άλλη σημασία είναι «αυτό που ελκύει τους άλλους» ή «αυτό που δίνει διάκριση»
Η τρίτη σημασία είναι «ένας τόπος κοντά σε νερό», όπου το νερό αποδίδει την έννοια της φυσικής ύλης.

Κατά τη Θεοσοφία, η Σαμπάλα είναι ο τόπος της θείας διακυβέρνησης της Γης.

Η Σαμπάλα είναι ο κρίκος που συνδέει τη συλλογική ανθρωπότητα με την ουράνια φύση της. Είναι η έδρα των Διδασκάλων της Συμπόνιας που αγρυπνούν για τη νοητική και πνευματική πρόοδο της ανθρωπότητας. Εκεί, στέκεται «ο Μυσταγωγός…επειδή οι μοναχικοί προσκυνητές με τα πληγωμένα πόδια, στο δρόμο της επιστροφής πίσω στον οίκο τους ποτέ δεν είναι σίγουροι ούτε μέχρι την τελευταία στιγμή, πως δεν θα χάσουν το δρόμο τους μέσα σε αυτή την απέραντη έρημο της πλάνης και της ύλης που ονομάζεται Γήινη Ζωή».

Στο Θεοσοφικό Γλωσσάριο η Σαμπάλα αναφέρεται ως μια μυστηριώδης περιοχή, μια πόλη όπου θα εμφανιστεί ο Κάλκι Αβατάρ όπως λέει η προφητεία στα Πουράνα. Ο “Κάλκι” είναι ο Βισνού, ο Μεσσίας πάνω στο λευκό άλογο σύμφωνα με τους Βραχμάνους. Κατά τους Βουδδιστές είναι ο Μαϊτρέγια Βούδδας, επίσης ο Σαοσιάντ, ο Σωτήρας των Πάρσων,  και ο Χριστός των Χριστιανών. Και όπως λέει, όλοι αυτοί οι «απεσταλμένοι» πρόκειται να εμφανιστούν πριν από το τέλος του Κάλι-Γιούγκα.

Στο Καλατσάκρα Τάντρα αναφέρεται ότι η Σαμπάλα έχει «εξωτερική», «εσωτερική» και «εναλλασσόμενη» έννοια. Ως προς την εξωτερική της έννοια, η Σαμπάλα υπάρχει σε κάποιο φυσικό χώρο, αν και μόνο τα άτομα με ιδιαίτερο κάρμα μπορούν να την δουν και να την αντιληφθούν. Πρόκειται για έναν αγνό τόπο που υπάρχει στο ανθρώπινο πεδίο και μόνο κάποιος που έχει τη «χάρη» μπορεί να την δει.

Οι άλλες δύο έννοιες – η εσωτερική και η εναλλασσόμενη – αναφέρονται σε λεπτοφυέστερες καταστάσεις της Σαμπάλα, οι οποίες γίνονται αντιληπτές διαισθητικά και μέσω διαλογισμού και οι πληροφορίες γι’ αυτόν τον τόπο παραδίδονται από δάσκαλο σε μαθητή προφορικά. Οι αρχικοί δάσκαλοι αυτής της παράδοσης καλύφθηκαν με ψευδώνυμα και οι προφορικές παραδόσεις που διασώθηκαν από τους Θιβετανούς είναι διαφορετικές ως προς τον χρόνο εμφάνισής της στη γη.

Η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ λέει για τη Σαμπάλα ότι «είναι μία μυστηριώδης τοποθεσία … και για τον Βουδδισμό, Χριστιανισμό, Ινδουισμό και για άλλες θρησκείες θα  μπορούσε να είναι η τοποθεσία όπου γεννιέται ένας Μεσσίας». Και ότι «Όλοι αυτοί οι αγγελιαφόροι εμφανίζονται πριν από τη συντέλεια του κόσμου –λένε κάποιοι-, και πριν από το τέλος της Κάλι Γιούγκα λένε κάποιοι άλλοι…» (11)

Υπάρχει άραγε κάποια γεω-επιστημονική απόδειξη για την ύπαρξή της ως νησί στην περιοχή της σημερινής ερήμου Γκόμπι? Αυτό το ερώτημα έθεσε η  Kara LeBeau  στο άρθρο της «Roerich’s Shambhala» που είναι δημοσιευμένο στο Theosophy Watch(12) σε κάποιο καθηγητή στο τμήμα επιστημών για τη Γη και το Διάστημα στο UCLA. Αυτός απάντησε ότι η έρημος Gobi η οποία εκτίνεται μεταξύ Κίνας και Μογγολίας ήταν καλυμμένη κάποτε με νερό! Έτσι ο μύθος μπορεί να επιβεβαιωθεί.

Ας δούμε τί γράφει η Ε.Π.Μ. στον, σχετικά με την ύπαρξη της Ιερής Νήσου. (13)

«Το διάστημα στην αφηρημένη του έννοια, ονομαζόταν «περιοχή της θείας γνώσης» και από τους Χαλδαίους ή Μυημένους, AbSoo, κατοικία της γνώσης, γιατί ακριβώς στο διάστημα διαμένουν οι νοήμονες Δυνάμεις οι οποίες αοράτως κυβερνούν το σύμπαν.
Κατά τον ίδιο τρόπο και βάσει του σχεδίου του Ζωδιακού στον άνω ωκεανό ή ουρανό, μια ορισμένη περιοχή πάνω στη Γη, μια εσωτερική θάλασσα, ήταν καθαγιασμένη και ονομαζόταν η «Άβυσσος της Μάθησης». Ενώ δώδεκα κέντρα πάνω σε αυτήν, με τη μορφή δώδεκα μικρών νησιών, που αντιπροσώπευαν τα Ζωδιακά σημεία – τα δύο από τα οποία παρέμειναν για αιώνες σαν τα «μυστηριώδη
σημεία» - ήταν οι κατοικίες των  δώδεκα Ιεροφαντών και κατόχων της σοφίας. Αυτή «η θάλασσα της γνώσης» ή της μάθησης παρέμεινε για αιώνες εκεί που τώρα απλώνεται η έρημος Σάμο ή Γκόμπι. Υπήρχε μέχρι την τελευταία μεγάλη περίοδο παγετώνων, οπότε ένας τοπικός κατακλυσμός – ο οποίος σάρωσε τα νερά νότια και δυτικά σχηματίζοντας έτσι την τωρινή μεγάλη ξερή έρημο – άφησε μόνο μια όαση με μια λίμνη και ένα νησί στο κέντρο της, σαν ένα απομεινάρι του Ζωδιακού Δακτυλίου πάνω στη Γη(14)

Ο Νίκολας Ρέριχ (Nicholas Roerich) ήταν ο πρώτος που ηγήθηκε μιας επιστημονικής αποστολής στην κεντρική Ασία (1924-1928). Ήταν η πρώτη αποστολή στις ορεινές περιοχές του Θιβέτ, από τον βορρά ως τον νότο, από την Κίνα έως την Ινδία. Αρχαιολόγος και ζωγράφος ο ίδιος, απεικόνισε το μεγαλείο των Ιμαλάϊων σε  πίνακες, ενώ ένας από τους σκοπούς της αποστολής στις ορεινές περιοχές του Θιβέτ ήταν και η πιθανότητα να ανακαλύψει τη Σαμπάλα.

 «Η Σαμπάλα είναι ένα Ιερό Μέρος, όπου ο γήινος κόσμος ενώνεται με το ανώτερο επίπεδο της συνειδητότητας» εξηγεί στο βιβλίο του «Heart of Asia», και συνεχίζει: «…στην Ασία ξέρουν ότι υπάρχουν δύο Σαμπάλα, η μία υλική και η άλλη αόρατη». 

Το Ιερό Νησί

Και ο Διδάσκαλος Κουτχούμι αποκαλύπτει στις Επιστολές των Διδασκάλων, ότι «οι κάτοικοι της Σαμπάλα - όταν ήταν ακόμη νησί στην Κεντρική Ασία, ονομάζονταν Γιοί της Πύρινης Ομίχλης, και ήταν αυτοί που υπερίσχυσαν της εγωιστικής αλλά όχι εντελώς αδύναμης φύσης των μάγων της Ποσειδωνίας…» (15)

Oι ρίζες αυτού του ιερού τόπου βρίσκονται από την αρχή της ζωής πάνω στη γη, εξηγεί η Ε.Π. Μπλαβάτσκυ και λέει ότι η «καρδιά της Μάνας Γης κτυπά κάτω από τα πόδια της ιερής Σαμπάλα, η οποία, τότε, δεν είχε ακόμη γεννηθεί».(16)

Η Ακατάστρεφτη Ιερή Χώρα

Όπως αναφέρεται στη Μυστική Δοξασία, η ηλικία της ανθρωπότητας πάνω στη γη είναι 18.500.000 χρόνια. Και ότι πριν από την εμφάνιση της ανθρωπότητας είχε ήδη σχηματιστεί το ιερό κέντρο των Θείων Καθοδηγητών οι οποίοι θα ήταν οι υπεύθυνοι για την εκπαίδευση και την πρόοδό της. Η Πνευματική Ιεραρχία απεφάσισε να σχηματιστεί στο φυσικό πεδίο μια οργάνωση και ένα αρχηγείο πάνω στο φυσικό επίπεδο για τα μυστήρια και να υπάρχει μια ομάδα από Αντέπτ και Τσοχάν (17) που θα κρατούσαν φυσικά σώματα ώστε να ανταπεξέρχονται στις ανάγκες της αφύπνισης της ανθρωπότητας.

Επίσης, καταγράφει τις ηπείρους που έδωσαν καταφύγιο στην ανθρωπότητα στα εκατομμύρια χρόνια της εξέλιξής της, και αναφέρεται στην πρώτη ήπειρο την οποία ονομάζει «Ακατάστρεφτη Ιερή Χώρα». Λέει ότι αυτή δεν συμμερίστηκε ποτέ τη μοίρα των άλλων ηπείρων, δηλαδή δεν καταβυθίστηκε, και ότι είναι η μόνη που το πεπρωμένο της είναι να διαρκέσει από την αρχή μέχρι το τέλος του μανβαντάρα κατά τη διάρκεια κάθε Γύρου. Είναι το λίκνο του πρώτου ανθρώπου και η κατοικία του τελευταίου θείου θνητού… Για τη μυστηριώδη και ιερή αυτή χώρα πολύ λίγα μπορούν να ειπωθούν, εκτός ίσως …. Ότι ο πολικός αστέρας έχει την προσεχτική ματιά του πάνω της, από την αυγή μέχρι τη δύση του λυκόφωτος «μιας μέρας» της Μεγάλης Πνοής. (18)
Και ότι «ηπρώτη ήπειρος ή νήσος, αν προτιμάτε, «ο θόλος του Βόρειου Πόλου», δεν καταστράφηκε ποτέ, ούτε και θα καταστραφεί μέχρι το τέλος των Επτά Φυλών(19)

Η αντιστοιχία της στον φυσικό μας κόσμο, είναι γνωστή ως το Ιερό Νησί και μεταφέρεται από την προηγούμενη βυθισμένη ήπειρο στην αναδυόμενη, όταν η γη υπόκειται σε μεγάλες αλλαγές εξαιτίας ηφαιστειακών εκρήξεων και άλλων λόγων.
Και «… ζήτησαν καταφύγιο στη μεγάλη έρημο Γκόμπι, όπου διαμένουν ακόμα αόρατοι για όλους…». (20)

Το προηγούμενο ιεραρχικό κέντρο, ήταν ο «ναός του Ιμπέζ» και βρισκόταν στο κέντρο της Νότιας Αμερικής, στις Άνδεις. Αργότερα ιδρύθηκε το κέντρο στην Ασία, του οποίου αντιπρόσωποι ήταν οι Ινδοί των Ιμαλαϊων και της Νότιας Ινδίας. Σύμφωνα με τον νόμο των κύκλων, το Ιερό Κέντρο της Γνώσης θα επιστρέψει στην προτέρα του θέση (στις Άνδεις).

Η Γη είναι μια ύπαρξη, μια οντότητα μιας διαφορετικής συνειδητότητας που υπόκειται όπως ολόκληρη η συμπαντική ζωή στον νόμο των κύκλων. Διέρχεται μέσα από γεννήσεις και θανάτους και επαναγεννήσεις που εμείς τις ονομάζουμε κατακλυσμούς, καταποντισμούς, καταστροφικούς σεισμούς. Διαπιστώνονται οι αλλαγές και τις θεωρούμε καταστροφικές, ενώ στην πραγματικότητα είναι το φαινόμενο της γέννησης και του θανάτου σε επανάληψη. Η ζωή της Γης συμπορεύεται με την παρουσία της ανθρωπότητας πάνω της η οποία θα διαρκέσει για όλο το διάστημα των 7 Ριζικών Φυλών.

Η Έρημος Γκόμπι

«Ολόκληρος ο πλανήτης συσπάται περιοδικά και έχει συσπαστεί με αυτόν τον τρόπο τέσσερεις φορές από την εμφάνιση της Πρώτης Φυλής». (21)
Ο κατακλυσμός που κατέστρεψε την ήπειρο που σήμερα η Αυστραλία είναι ένα απομεινάρι της, οφειλόταν σε υπόγειους σπασμούς και το σπάσιμο των ωκεάνιων πλακών.  Αυτό που έφερε ένα τέλος στην επόμενη τέταρτη ήπειρο – Ατλαντίδα - οφειλόταν σε διαδοχικές διαταράξεις της περιστροφής του άξονα. Ξεκίνησε στην αρχική τριτογενή περίοδο και συνέχισε έως την καταστροφή της Ατλαντίδας με εξαίρεση ίσως την Κεϋλάνη και ένα μέρος της Αφρικής. Άλλαξε την όψη της σφαίρας και καμιά μνήμη δεν υπάρχει για τις ανθισμένες ηπείρους και τα νησιά, τους πολιτισμούς της και τις επιστήμες της και δεν έχει παραμείνει τίποτα στα ιστορικά χρονικά εκτός μόνο στα Ιερά Αρχεία της Ανατολής. (22)

Οι μεγάλες γεωλογικές αναστατώσεις συμπίπτουν με το τέλος μιας Ριζικής Φυλής. Σύμφωνα με την απόκρυφη εξέλιξη, η ανθρωπότητα διέρχεται από επτά βασικές φάσεις που ονομάζονται Ρίζες-Φυλές. Στη διάρκεια αυτών η γη καθώς και η ανθρωπότητα υπόκεινται σε αλλαγές που βέβαια η δική μας μνήμη αδυνατεί να συγκρατεί. Όμως τα γεγονότα φθάνουν σε μας είτε ως μύθοι είτε ως μύηση, και προοδευτικά τεκμηριώνονται από τη σύγχρονη φυσική, τη γεωλογία και την παλαιοντολογία.

Υπάρχουν δείγματα ενός τεράστιου πολιτισμού στην Κεντρική Ασία που πρόκειται στο μέλλον να βρεθούν. Αυτός ο πολιτισμός είναι αναντίρρητα προϊστορικός. Οι αποδείξεις της ύπαρξης αυτού του πολιτισμού δεν βρίσκεται σε περγαμηνές αλλά πάνω σε βράχους και σε υπόγειες κρύπτες.
« Για καμιά άλλη τοποθεσία … δεν υπάρχουν τόσες παραδόσεις όσες για την έρημο Γκόμπι. Στην Ταρταρία, τούτη η έρημος κινούμενης άμμου υπήρξε κάποτε, αν είναι σωστή η αναφορά, έδρα μιας από τις πλουσιότερες αυτοκρατορίες που γνώρισε ποτέ ο κόσμος. Λέγεται πως κάτω από την επιφάνεια βρίσκεται τέτοιος πλούτος σε χρυσό, κοσμήματα, αγάλματα, όπλα, οικιακά σκεύη και σε όλα όσα υπονοούν πολιτισμό, πολυτέλεια και καλές τέχνες, που καμία από τις υπάρχουσες πρωτεύουσες δεν μπορεί να επιδείξει σήμερα. Η άμμος της Γκόμπι μετακινείται ρυθμικά από την ανατολή προς τη δύση, από τρομερές θύελλες που φυσούν διαρκώς. Μερικές φορές ξεσκεπάζονται κάποιοι κρυμμένοι θησαυροί, αλλά ούτε ένας ιθαγενής δεν τολμά να τους ακουμπήσει…. Οι Μπάχτι – αποκρουστικά αλλά έμπιστα γκνομ – φυλάσσουν τους κρυμμένους θησαυρούς αυτού του προϊστορικού λαού, περιμένοντας την ημέρα που η περιστροφή των κυκλικών περιόδων θα καταστήσει την ιστορία του γνωστή προκειμένου για την εκπαίδευση της ανθρωπότητας.» (23)

«Στην Κεντρική Ασία βρίσκονται τα ίχνη ενός τεράστιου πολιτισμού. Ο πολιτισμός αυτός είναι αναμφίβολα προϊστορικός. … Το γιγαντιαίο αδιάσπαστο τείχος των βουνών που περικλείει ολόκληρο το οροπέδιο του Θιβέτ, από τον άνω ρου του ποταμού Χουάνγκ-Χο μέχρι κάτω τους λόφους του Καρακορούμ, παρακολούθησε  έναν πολιτισμό στη διάρκεια εκατομμυρίων ετών και θα είχε παράξενα μυστικά να αποκαλύψει στο ανθρώπινο είδος… Μια ολόκληρη γεωλογική περίοδος έχει κυλήσει από τότε που αυτές οι πόλεις άφησαν την τελευταία τους πνοή, όπως μαρτυρούν τα βουνά της μετακινούμενης άμμου και το άγονο και τώρα νεκρό έδαφος των απέραντων κεντρικών πεδιάδων του λεκανοπεδίου του Ταρίμ… Μέσα σε αυτά τα οροπέδια της άμμου υπάρχει νερό και μπορούν να βρεθούν καταπράσινες και πλούσιες οάσεις… μερικές είναι εντελώς απρόσιτες … Χτισμένες βαθειά μέσα στα σπλάχνα της γης οι υπόγειες κρύπτες είναι ασφαλείς… καθώς οι είσοδοί τους είναι κρυμμένες σε τέτοιες οάσεις… Η όαση του Τσέρτσεν, που βρίσκεται περίπου 4.000 πόδια πάνω από το επίπεδο του ποταμού Τσέρτσεν-ντάργια, περιβάλλεται από παντού με ερείπια αρχαϊκών οικισμών και πόλεων. Εκεί, κάπου 3.000 κάτοικοι αντιπροσωπεύουν τα υπολείμματα εκατό περίπου εθνών και φυλών – τα ονόματα των οποίων είναι ακόμα άγνωστα στους εθνολόγους μας. …. Όταν τους ρωτούν για την καταγωγή τους, απαντούν ότι δεν γνωρίζουν από πού ήρθαν οι πατέρες τους, αλλά έχουν ακούσει ότι τους πρώτους (ή αρχαιότερους) ανθρώπους τους κυβερνούσαν τα μεγάλα πνεύματα της ερήμου…. Μόνο η φυλή του Χορασάν ισχυρίζεται ότι ήρθε από την περιοχή που σήμερα είναι γνωστή σαν Αφγανιστάν, πολύ πριν από την εποχή του Αλέξανδρου…
Εξαιτίας της μετακινούμενης άμμου και των ανέμων της ερήμου, η τοποθεσία των δύο πόλεων καλύπτεται τώρα από παράξενα και ετερόκλητα λείψανα, σπασμένα κεραμικά, οικιακά σκεύη και ανθρώπινα οστά. Οι κάτοικοι ανακαλύπτουν συχνά χάλκινα και χρυσά νομίσματα, λιωμένο ασήμι, μεταλλικές πλάκες, διαμάντια και τουρκουάζ και το πιο αξιοσημείωτο, σπασμένα γυαλιά…
Επίσης φέρετρα από κάποιο ακατάστρεφτο ξύλο ή υλικό, μέσα στα οποία βρίσκονται όμορφα διατηρημένα, αταρίχευτα σώματα… Οι αρσενικές μούμιες ανήκουν όλες σε υπερβολικά ψηλούς, γεροδεμένους άνδρες με μακριά, κυματιστά μαλλιά… Ανακαλύφθηκε ένας θολωτός τάφος με δώδεκα καθιστούς άνδρες. Μια άλλη φορά, σε ένα ξεχωριστό φέρετρο, ανακαλύψαμε ένα νεαρό κορίτσι. Τα μάτια του ήταν σκεπασμένα με χρυσούς δίσκους, και το σαγόνι του ήταν στερεωμένο με ένα χρυσό μπρασελέ που έδενε στην κορυφή του κεφαλιού. Ήταν ντυμένο με ένα στενό μάλλινο φόρεμα, το στήθος του ήταν σκεπασμένο με χρυσά αστέρια και τα πόδια του γυμνά.
Ο διάσημος εξερευνητής προσθέτει ότι σε ολόκληρο το μήκος του ποταμού Τσέρτσεν-ντάργια άκουσαν μύθους για είκοσι τρεις πόλεις που θάφτηκαν πριν από αιώνες κάτω από τη μετακινούμενη άμμο της ερήμου…
Τα ίχνη ενός τέτοιου πολιτισμού…. μας δίνουν το δικαίωμα να πιστεύουμε και σε άλλες μυθολογικές παραδόσεις που μας έχουν διηγηθεί μορφωμένοι και μελετημένοι ιθαγενείς της Ινδίας και της Μογγολίας, όπου αναφέρονται σε τεράστιες βιβλιοθήκες που σώθηκαν από την άμμο, μαζί με διάφορα υπολείμματα της αρχαίας ΜΑΓΙΚΗΣ παράδοσης, και που βρίσκονται κρυμμένα σε ασφαλές μέρος.» (24)

 

Σημειώσεις:

  1.   Σημειώσεις από το Μπαγκαβάτ Γκιτά, Τ.Σούμπα Ρόου, σ. 21, 24
  2.   ΜΔ Ι, 280
  3.   ΜΔ Ι, 38
  4.   Μ.Δ. Ι, 208
  5.   Μ.Δ. ΙΙ, 366
  6.   Μ.Δ. ΙΙ, 371
  7.   Πίνδαρος, 10η Ωδή προς την Πυθία
  8.   Μ.Δ. ΙΙ, 7
  9.   Μ.Δ. ΙΙ, 366
  10.   Μ.Δ, ΙΙ, 319
  11.   Θεος.Γλωσσάρι, 287
  12.    http://theosophywatch.com/
  13.   Μ.Δ., ΙΙ, 503
  14.   ΜΔ ΙΙ, 503
  15.   Επιστολές των Διδασκάλων,155
  16.   (ΜΔ ΙΙ, 400)
  17.   Αντεπτ είναι ο αποδεχτός από την Ιεραρχία και Τσοχάν σημαίνει τον Κύριο, όπως Ντυάνι Τσοχάν είναι ο Κύριος του Διαλογισμού.
  18.   Μ.Δ.ΙΙ, 6
  19.   Μ.Δ. ΙΙ, 372, υπος.2
  20.   Μ.Δ. ΙΙ, 372
  21.   Μ.Δ. ΙΙ, 776
  22.   Μ.Δ. ΙΙ 314
  23.   Ισις Αποκαλυμμένη, XV, σ. 212
  24.   ΜΔ Ι, xxxiii-v

© blavatsky.gr 
Επιτρέπεται η αντιγραφή αποσπασμάτων υπό τον όρο ότι δεν γίνονται αλλαγές, δεν προστίθενται λέξεις ή εικόνες και ότι η πηγή αναγράφεται πλήρως και σωστά.