Γιατί προστατεύουμε τη γνήσια Θεοσοφική Διδασκαλία;

Αθήνα, 9 Δεκεμβρίου 2015

Γιατί προστατεύουμε τη γνήσια Θεοσοφική Διδασκαλία;

Ασπασία Παπαδομιχελάκη

 

Η ΘΕΟΣΟΦΙΑ δεν είναι πίστη ή δόγμα που εφηύραν οι θεολόγοι, άνθρωποι που υπόκεινται σε λάθη, αλλά είναι η ΑΡΧΑΙΑ και ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΓΝΩΣΗ. Είναι η συσσωρευμένη μαρτυρία μιας απειράριθμης, ατέρμονης σειράς Προφητών.1

Θεοσοφία είναι ένας όρος συνώνυμος της πνευματικής γνώσης, που χρησιμοποίησε η επιφανής αποκρυφίστρια Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, για να εκφράσει στη Δύση του 19ου αιώνα τη ‘σύνθεση της επιστήμης, φιλοσοφίας και θρησκείας’.

Ονομάζεται επίσης ‘Σοφία-Θρησκεία’ που είναι η κληρονομιά όλων των λαών, επειδή «η Θεοσοφία είναι το υπόβαθρο και η βάση όλων των παγκόσμιων θρησκειών και φιλοσοφιών που διδάχθηκαν και εφαρμόστηκαν από ολίγους εκλεκτούς, από τότε που ο άνθρωπος κατέστη νοήμων»2

Σύμφωνα με τον Ουϊλλιαμ Τζατζ, τον συνιδρυτή του Θεοσοφικού Κινήματος, «Η Θεοσοφία είναι ο ωκεανός της γνώσης … Δεν είναι μια πίστη ή ένα δόγμα σχηματισμένο ή εμπνευσμένο από άνθρωπο, αλλά είναι η γνώση των νόμων που κυβερνούν τα φυσικά, τα ψυχικά και τα νοητικά στοιχεία της φύσης και του ανθρώπου… Περιέχει τα πάντα μέσα της και δεν υπάρχει γι’αυτήν άλυτο μυστήριο. Στην ορολογία της δεν υπάρχει η λέξη «σύμπτωση» και επικαλείται την κυριαρχία του νόμου στο καθετί και σε κάθε περίπτωση.» 3

«… υπήρχε αιώνια αμέσου των ατελείωτων κύκλων, και θα εξακολουθεί να υπάρχει διαμέσου των ατέλειωτων κύκλων του Μέλλοντος, επειδή η Θεοσοφία είναι συνώμυμη της Αιώνιας Αλήθειας Στρέφει την προσοχή στην ηθική προετοιμασία που από μόνη της μπορεί να προετοιμάσει κάποιον να πλησιάσει τις αιώνιες αλήθειες του, γιατί  “η αγνότητα της πράξης και της σκέψης μόνο μπορεί να μας αναθρέψει σε μια επαφή "με τους Θεούς ” και να επιτύχει για μας τον  στόχο που επιθυμούμε.”5

Το σύμπαν, ο πλανήτης μας και η ζωή πάνω σ’αυτόν είναι απόρροια της Μίας Αρχής, της μιας αρχικής Πνοής που η ροή της μέσα στον Χώρο κατέγραψε  την Σκέψη της και διαμόρφωσε με την Ενέργειά της νόμους, πεδία, ιεραρχίες δυνάμεων και αόρατη και ορατή φύση. Η φύση όπως και ο άνθρωπος που είναι ένα μέρος της, είναι μικρογραφίες των αόρατων εσωτερικών πεδίων, δυνάμεων και αρχών (νόμων) που λανθάνουν αναμένοντας την αφύπνισή τους από τον βυθισμένο στον κόσμο της ύλης, τον προσκυνητή δηλαδή από τον ίδιο τον άνθρωπο. Ο προσκυνητής είναι το ανθρώπινο εγώ εγκλωβισμένο στις διαφοροποιήσεις της ουσίας-ύλης διαμέσου των οποίων διέρχεται υποχρεωτικά από το πνευματικό προς το φυσικό πεδίο και τανάπαλι, έως ότου αφυπνίσει με τη βοήθεια της ατομικής επιλογής, των νόμων του κάρμα και της μετενσάρκωσης και της προσωπικής εμπειρίας, τις λανθάνουσες φυσικές, ψυχικές, ανώτερες νοητικές και πνευματικές του δυνάμεις. Στο ταξίδι αυτό του Προσκυνητή στο σύμπαν, που για τον προσκυνητή οι αιτίες της ύπαρξής του, εδώ, είναι άγνωστες και ακατανόητες, οι Πνευματικοί Διδάσκαλοι στέκουν αρωγοί συμπόνιας και βοήθειας, μεταδίδοντάς του την εσωτερική επιστήμη και σοφία του σύμπαντος.

Ένα από τα βασικά αξιώματα της αρχαίας σοφίας είναι ότι υπάρχει μια ιεραρχία θείων Δυνάμεων των οποίων η θέση στην κλίμακα της Εξέλιξης αξιολογείται από τις πνευματικές και θείες τους ιδιότητες. Είναι οι Δυνάμεις που ονομάζονται Πρεσβύτεροι Αδελφοί, Διδάσκαλοι της Σοφίας, Μαχάτμα, Βούδες και Σωτήρες. Είναι τα Όντα που έχουν κατακτήσει και διατηρήσει τη θεία γνώση προς όφελος της ανθρωπότητας, και την οποία κατέκτησαν μέσα στους αιώνες και μέσω παρατήρησης και εμπειρίας. Είναι Αυτοί που κατέχουν τη γνώση των δυνάμεων της δικής τους φύσης αλλά και τη γνώση των νόμων της παγκόσμιας ζωής.

Αυτοί κρατούν και δομούν για τον άνθρωπο τον λώρο της εξέλιξης μεταφέροντάς του τη Γνώση, τον σεβασμό και τη λατρεία προς το Θείο, διδάσκοντάς τον και εκπαιδεύοντάς τον με τέχνες, γράμματα, επιστήμες, θρησκείες και μυήσεις.

Αυτοί οι Πρεσβύτεροι Αδελφοί είναι πρώην άνθρωποι από προηγούμενα μανβαντάρα που ακολουθώντας και εκτελώντας τους Νόμους πιστά, απέκτησαν θείες ιδιότητες και εισήλθαν στο πνευματικό πεδίο της Ζωής. Αυτή η ομάδα των Πνευματικών Διδασκάλων κρατά τον μίτο της Θείας Σοφίας, της Θεοσοφίας, και παρουσιάζει όψεις της ως μυήσεις, θρησκείες, φιλοσοφίες και εσωτερικές διδασκαλίες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, ανάλογα με τις ανάγκες και τις δυνατότητες του τοποχρόνου. Αυτός ο μίτος της εσωτερικής φιλοσοφίας, επιστήμης και διδασκαλίας, κρατά ζωντανή τη φωνή της συνείδησης, τη λατρεία προς το Υπέρτατο, την ανάγκη και τη λαχτάρα για μια ανώτερη ζωή και υπενθυμίζει ότι η ηθική είναι ο μόνος σίγουρος δρόμος προς τον πνευματικό στόχο της ζωής.

Η Θεοσοφία είναι «η συσσωρευμένη Σοφία των Εποχών…» Η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ γράφει ότι «η κοσμογονία της …. δεν είναι ένα φανταστικό δημιούργημα ενός ή αρκετών μεμονωμένων ατόμων, αλλά ότι είναι η αδιάσπαστη καταγραφή που καλύπτει χιλιάδες γενιές Ενορατικών και οι οποίοι με τις αντίστοιχες εμπειρίες τους έλεγξαν και επιβεβαίωσαν τις παραδόσεις….  των διδασκαλιών ανωτέρων και εξελιγμένων όντων τα οποία επέβλεπαν την παιδική ηλικία της ανθρωπότητας. Και ότι για πολλούς αιώνες οι ‘Σοφοί’ της Πέμπτης Φυλής, εκείνοι που σώθηκαν από τον κατακλυσμό και τη μετατόπιση των ηπείρων, πέρασαν τη ζωή τους μαθαίνοντας και όχι διδάσκοντας… Κανένα όραμα μυημένου δεν γινόταν αποδεκτό, αν δεν ελεγχόταν και δεν επιβεβαιωνόταν από τα οράματα που πετυχαίνονταν με τέτοιο τρόπο, ώστε να στέκονται σαν ανεξάρτητες μαρτυρίες…» τέτοιες που να συνάδουν με τις μαρτυρίες προηγούμενων Ενορατικών.6

 Διδάσκαλοι και Ενορατικοί

Σχετικά με τους ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥΣ, τους Γνώστες της Σοφίας του Σύμπαντος, η Ε.Π.Μ. έγραψε:

«Τα πνευματικά τους οράματα, πραγματικές ανακαλύψεις μέσω των φυσικών και πνευματικών αισθήσεων αδέσμευτων από την τυφλή σάρκα, ελέγχθηκαν συστηματικά, συγκρίθηκαν μεταξύ τους και ξεκαθάρισε η φύση τους. Ό,τι δεν επιβεβαιώθηκε από την ομόφωνη και συλλογική εμπειρία απορρίφθηκε, ενώ καταγράφηκε ως πάγια αλήθεια μόνο ό,τι στις διάφορες εποχές, κάτω από διαφορετικά περιβάλλοντα και μέσα από μια απεριόριστη σειρά αδιάλειπτων παρατηρήσεων βρέθηκε να συμφωνεί και να επιβεβαιώνεται διαρκώς όλο και πιο πολύ.» 7

Ο ενορατικός είναι το άτομο που έχει υπό έλεγχο τις αισθήσεις του, τις επιθυμίες και τις σκέψεις της κατώτερης φύσης του, δηλαδή της προσωπικότητας, και μέσω μιας συνεχούς άσκησης αυτοπαρατήρησης και διαλογισμού, έχει πετύχει την κατάκτηση της ατομικότητας (άτμα-μπούντι-ανώτερο μάνας) και τον συντονισμό του με τον Ανώτερο Εαυτό.

Μόνον αυτοί έχουν τη δυνατότητα να παίρνουν απευθείας από την πηγή της σοφίας, ας την ονομάσουμε ακασική σοφία. Αυτή είναι η καθαρή σοφία αψεγάδιαστη από τους ρύπους της κατώτερης εγωϊστικής ανθρώπινης φύσης.

Στο άρθρο της «Τι είναι Αλήθεια» η Ε.Π.Μ. αναφέρει τα ακόλουθα:
 «Σε κάθε εποχή υπήρξαν  άγιοι που κατέκτησαν το απόλυτο,  αλλά μπόρεσαν να διδάξουν μόνο σχετικές αλήθειες. Διότι κανείς ακόμα, γεννημένος από θνητή γυναίκα στη δική μας φυλή,  δεν έχει, ούτε θα μπορούσε να έχει δώσει την υπέρτατη αλήθεια σε κάποιον άλλο άνθρωπο, επειδή ο καθένας μας  πρέπει να βρεί μέσα του την τελική αλήθεια.  Όπως κανένας νους δεν μπορεί να είναι ίδιος με κάποιον άλλο, έτσι και ο κάθε νους θα πρέπει να δεχθεί την υπέρτατη φώτιση μέσα από τον εαυτό του,  ανάλογα με τη χωρητικότητά του  και όχι από  ανθρώπινο  φώς. Ο σπουδαιότερος ζωντανός μύστης μπορεί να μεταδώσει από τη συμπαντική Αλήθεια μόνο τόσο όσο μπορεί να  αφομοιώσει ο νούς που δέχεται την επιρροή,  και τίποτε περισσότερο. “Tot hominess, quot sententiae”  είναι μια αθάνατη κοινοτοπία   ή αν θέλετε μία αυταπόδεικτη αλήθεια,  δηλαδή όσοι άνθρωποι, τόσες και γνώμες.  Ο ήλιος είναι ένας, αλλά οι ακτίνες του αναρίθμητες και η επίδρασή τους ευεργετική ή βλαβερή ανάλογα με τη φύση και τη σύσταση των αντικειμένων πάνω στα οποία πέφτουν.

«Η πολικότητα είναι συμπαντική,  αλλά ο πολωτής βρίσκεται στη δική μας συνειδητότητα. Κατ' αναλογία,  όσο η συνειδητότητά μας ανυψώνεται  προς την απόλυτη αλήθεια, τόσο και την αφομοιώνουμε με περισσότερη ή λιγότερη απολυτότητα. Αλλά και πάλι η συνειδητότητα του ανθρώπου είναι σαν τον ηλίανθο της γής.  Λαχταρώντας τις ζεστές ακτίνες,  το φυτό στρέφεται μόνο στον ήλιο  και γυρίζει  συνεχώς ακολουθώντας την πορεία του απροσπέλαστου φωτοδότη. Οι ρίζες του το κρατούν γερά στο έδαφος και η μισή ζωή του περνάει στην σκιά…

«Ωστόσο ο καθένας μας μπορεί σχετικά να προσεγγίσει τον Ήλιο της Αλήθειας  ακόμα και πάνω σ’ αυτή τη γή και να αφομοιώσει τις  θερμότερες και πιο άμεσες ακτίνες του,  όσο κι αν έχουν διαφοροποιηθεί μετά το μακρύ τους ταξίδι μέσα από τα φυσικά μόρια στο διάστημα. Υπάρχουν δύο μέθοδοι για να επιτευχθεί αυτό.

«Στο φυσικό πεδίο μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το νοητικό μας πολαροσκόπιο  και, αναλύοντας τις ιδιότητες της κάθε ακτίνας, να επιλέξουμε την αγνότερη.  Στο πνευματικό πεδίο όμως,  θα πρέπει να εργασθούμε με τρομερό ζήλο και προσήλωση για την ανάπτυξη της ανώτερης φύσης μας.  Ξέρουμε ότι παραλύοντας σταδιακά τις ορέξεις της κατώτερης προσωπικότητας  και νεκρώνοντας έτσι τη φωνή του  φυσικού νου - εκείνου του νου που στηρίζεται και είναι αδιαχώριστος από το μέσο ή  όχημα, δηλαδή τον οργανικό σωματικό νου ---  ο ζωώδης άνθρωπος μέσα μας μπορεί να κάνει χώρο για τον πνευματικό νου.  Και άπαξ και διεγερθεί αυτός από τη λανθάνουσα κατάστασή του,  αναπτύσσονται μέσα μας υψηλότερες πνευματικές αισθήσεις και αντιλήψεις και εξελίσσονται  pari passu  ( δηλ. ταυτόχρονα )  με τον θεϊκό άνθρωπο.  Αυτό έκαναν πάντα και συνεχίζουν να κάνουν οι μεγάλοι μύστες,  οι γιόγκι της Ανατολής  και οι μυστικιστές της Δύσης.

«Εγωισμός, το νεογέννητο της Άγνοιας, ………. αυτός ο Εγωισμός είναι ο αδιαπέραστος τοίχος μεταξύ του προσωπικού  εαυτού και της Αλήθειας. Είναι η γόνιμη μητέρα όλης της ανθρώπινης κακίας, ενώ το ψέμα γεννιέται από την αναγκαιότητα της υποκρισίας, και η υποκρισία από επιθυμία για συγκάλυψη του ψέματος. Είναι ο μύκητας που μεγαλώνει και δυναμώνει με την ηλικία σε κάθε ανθρώπινη καρδιά από την οποία έχει καταβροχθίσει όλα τα καλά συναισθήματα. Ο εγωϊσμός σκοτώνει κάθε ευγενική παρόρμηση στη φύση μας και είναι η μόνη θεότητα που δεν φοβάται απιστία ή εγκατάλειψη από τους ψηφοφόρους της. Έτσι τον βλέπουμε να βασιλεύει στον κόσμο και στην κοινωνία σαν ανώτατος άρχοντας…. 8

Είναι δικό μας χρέος να διατηρηθεί και να εξαπλωθεί μια πνευματική διδασκαλία που συνοψίζει όλες τις διδασκαλίες που έχουν δοθεί προηγουμένως κατά διαστήματα από σπουδαίους Ανθρώπους και των οποίων οι μαρτυρίες και ιδέες συμπίπτουν με εκείνες όλων των προηγηθέντων μεγάλων πνευματικών διδασκάλων του πλανήτη μας. Δικό μας καθήκον είναι επίσης να διατηρήσουμε τον δεσμό με την Αιώνια Σοφία αρραγή και αδιάσπαστο, ερευνώντας, μελετώντας και διαδίδοντας την εσωτερική διδασκαλία, όπως ανάβλυσε από την πνευματική πηγή της  και όπως καταγράφηκε από την ιδρύτρια του Θεοσοφικού Κινήματος, την Έλενα Πετρόβνα Μπλαβάτσκυ.

Η ΕΠΜ δεν δηλώνει ‘αυθεντία’, δηλώνει ότι είναι ‘ο αγγελιαφόρος’ από τη Μεγάλη και Αρχαία Στοά των Αντεπτ ή Διδασκάλων της Σοφίας. Και προσφέρει τις διδασκαλίες των Πρεσβύτερων Αδελφών της ανθρωπότητας ως «ένα μπουκέτο με λουλούδια που το μόνο δικό της σ’αυτό είναι το σχοινί που τα ενώνει».

Η ιδρύτρια διαβεβαίωσε ότι το έργο που μας παρέδωσε, είναι μια έκφραση από τον πυρήνα της Αρχαίας Σοφίας, που διαφυλάσσεται από την Ιεραρχία των Μαχάτμας, δηλαδή των Πνευματικών Όντων που επίστανται της ανθρώπινης εξέλιξης, καθώς έχουν κατακτήσει πνευματική αυτοσυνειδητότητα. Διαβεβαίωσε ότι το σύχρονο Θεοσοφικό έργο ήταν η γραμμή που δόθηκε από τους Διδασκάλους της Σοφίας Μορύα και Κουτχούμι, ενώ η ίδια ανέλαβε να το πραγματοποιήσει, με άδεια των Διδασκάλων, με τον δικό της τρόπο.

Το Θεοσοφικό Κίνημα

Εμφανίστηκε στη Δύση του 19ου αιώνα ως ‘Θεοσοφία’ και είναι μια σύγχρονη έκφραση της Άχρονης Θεοσοφίας ή της Σοφίας-Θρησκείας. Γνωστοποίησε στο πλατύ κοινό απόκρυφους νόμους – κάρμα, μετενσάρκωση, μεταθανάτια ζωή, εσωτερική σύσταση του ανθρώπου, αστρικό πεδίο, ψυχικά φαινόμενα και ερμηνεία τους - και γεγονότα που αφορούν την απόκρυφη εξέλιξη της ανθρωπότητας και του πλανήτη. Η δημοσιοποίηση των απόκρυφων έως τότε στοιχείων για τον άνθρωπο και την εξέλιξή του, υπήρξε ένα λάκτισμα ενάντια στον επιστημονικό υλισμό, τη θρησκευτική μισαλλοδοξία, την προκατάληψη και τη δεισιδαιμονία.

Το Κίνημα έφερε στη Δύση "όλα όσα μπορούν να ανακοινωθούν σε αυτόν τον αιώνα" από τις αρχαίες και αιώνιες αλήθειες. Προς το τέλος του 19ου αιώνα, στήθηκε μια γέφυρα ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση. Μέσω αυτής η μυστική διδασκαλία της Ανατολής διαχύθηκε στην Ευρώπη και την Αμερική. Το Θεοσοφικό Κίνημα έδωσε μια παγκόσμια μύηση που διεύρυνε την αντίληψη της ανθρωπότητας για τα επέκεινα. Ο άνθρωπος έμαθε για άλλους κόσμους και άλλους νόμους και αυτή η γνώση του έδωσε τη δυνατότητα να αποφασίζει για τον εαυτό του και να επιλέγει τις πράξεις του. Έδωσε επίσης στον άνθρωπο έναν κώδικα ηθικής που θεμελιώνεται στην ενότητα της ζωής. Και η εφαρμογή αυτού του κώδικα γίνεται η συμπεριφορά του θεόσοφου.

Κρατείστε τον δεσμό αρραγή

Ο υπότιτλος της Μυστικής Δοξασίας ως «η σύνθεση Επιστήμης, Θρησκείας και Φιλοσοφίας», δείχνει ότι η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ προσδιόρισε τη Θεοσοφία ως διακριτό σώμα διδασκαλίας. Η διαφορά της γνήσιας πνευματικής διδασκαλίας από την προσωπική εικασία και θεωρία, είναι προφανής και ενδεικτική.

Η πρώτη αφορά στην άμεση και ατροποποίητη ροή της μυστικής σοφίας και η δεύτερη αφορά στην τροποποιημένη έκφραση της εσωτερικής πραγματικότητας προσαρμοσμένης στα προσωπικά δεδομένα ενός εκάστου.

Δεδομένου ότι η πνευματική διδασκαλία δίνεται για να αφυπνίσει την ανώτερη φύση μας και διαγράφει τον τρόπο ανάπτυξής της, είναι εύκολο κανείς να αντιληφθεί το πόσο επικίνδυνο και χρονοβόρο μπορεί να γίνει το ταξίδι της ψυχής μας αν ακολουθήσουμε τα λαβυρινθώδη μονοπάτια των προσωπικών απόψεων.

Οι μυστικές διδασκαλίες που παρουσιάζονται κατά διαστήματα στην ανθρωπότητα, δίνονται για να ανανεώσουν την προηγούμενη έκφραση της ίδιας αιώνιας διδασκαλίας, η οποία ατονεί εξαιτίας του χρόνου, της προσωπικής παρέμβασης και της κακής της χρήσης εκ μέρους των οπαδών της. Αν προσθέσει κανείς στις παραπάνω αιτίες και το γεγονός ότι οι μεγάλες παγκόσμιες διδασκαλίες δεν δόθηκαν γραπτές από τους προφήτες τους, αν προσθέσει την αλλοίωση που υπέστησαν από τον χρόνο και το χέρι των επιγόνων τους, μπορούμε να εκτιμήσουμε την αξία της σύγχρονης Θεοσοφικής διδασκαλίας η οποία υπάρχει γραπτή και σωσμένη στην αυθεντική της μορφή.

Αυτό το μεγάλο πρόβλημα που είναι η διάσωση της γνήσιας μυστικής γνώσης, φαίνεται να αποσχόλησε έντονα την Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, ιδιαίτερα, στις τελευταίες μέρες της ζωής της. 
Δύο μέρες πριν τον θάνατό της, που συνέβη στις 8 Μαϊου του 1891, η μεγάλη Θεόσοφος, βαριά άρρωστη, άφησε ένα τελευταίο μήνυμα προς τη φίλη και μαθήτρια που της παραστεκόταν την Ισαβέλλα Κούπερ-Όκλεϋ.

«Ισαβέλλα, αναφώνησε, κρατείστε τον δεσμό αρραγή, μην αφήσετε την τελευταία μου ενσάρκωση να πάει χαμένη

Στην αναφώνηση της αυτή διαφαίνεται η μεγάλη αγωνία της Ουπασίκα,9 για το αν οι μεταγενέστεροί της διαφυλάξουν και συντηρήσουν το έργο, που στην πραγματικότητα είναι η μυστική διδασκαλία, όπως παραδόθηκε από τους Μαχάτμα.

Το πρόβλημα των Μεγάλων Ιδεών και Διδασκαλιών είναι ότι διατηρούνται ατόφιες και σε γνήσια κατάσταση, τόσο όσο υπάρχουν εκείνοι που τις εκτιμούν, τις σέβονται και τις διαδίδουν ως είναι. Όταν η προσωπική θέση αλλοιώνει σιγά-σιγά την αρχική αλήθεια, τότε η σοφία χάνεται και μένει μόνο το νεκρό γράμμα και το δόγμα να την αντιπροσωπεύει.

Ρόμπερτ Κρόσμπυ και ULT

Ο ιδρυτής της Ένωσης Θεοσόφων – United Lodge of Theosophists, ο Ρόμπερτ Κρόσμπυ, διαπιστώνοντας μερικά χρόνια μετά την απουσία της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, την κακοποίηση της διδασκαλίας από ανταγωνιστικές επιδιώξεις μεταξύ των μελών της Θεοσοφικής Εταιρείας, έκρινε σκόπιμο οι Θεόσοφοι να εστιάσουν στην αυθεντική διδασκαλία, όπως δόθηκε από τους Διδασκάλους του Κινήματος. Έτσι σχηματίστηκε η Ένωση Θεοσόφων – United Lodge of Theosophists - μια πιο πρόσφατη έκφραση του Θεοσοφικού Κινήματος, με στόχο τη μελέτη των αυθεντικών κειμένων των ιδρυτών Ε.Π.Μπλαβάτσκυ και Ου.Τζατζ. Η κίνηση αυτή, θα λέγαμε, ότι έσωσε τη διδασκαλία και τον σκοπό του Θεοσοφικού Κινήματος.

Η ύπαρξη μιας πνευματικής διδασκαλίας που συνοψίζει όλες τις προηγούμενες που δόθηκαν κατά διαστήματα από τους Μεγάλους Ανθρώπους και της οποίας οι μαρτυρίες και οι έννοιες συμπίπτουν με εκείνες όλων των προηγούμενων μεγάλων πνευματικών διδασκαλιών του πλανήτη μας, έχουμε χρέος και να την διατηρούμε και να την διαδίδουμε.

Ας διατηρήσουμε λοιπόν τον δεσμό μας με την Αιώνια Σοφία, αρραγή και αδιάσπαστο, ερευνώντας, μελετώντας και διαδίδοντας την πνευματική γνώση αμιγή, δίχως προσωπικές προσμίξεις.

Ο Ρόμπερτ Κρόσμπυ λέει ότι πολλοί αυτοπροσδιοριζόμενοι Θεόσοφοι, από ανοησία έδωσαν λαθεμένες πληροφορίες και εντυπώσεις για τη Θεοσοφία. Για τούτο οι πραγματικοί Θεόσοφοι θα πρέπει να καταβάλουν έντονη προσπάθεια ώστε να διορθωθούν τα λάθη και να επανέλθει και πάλι η φιλοσοφία στο ύψος της.

Είναι ορθό να αυξήσουμε τον αριθμό των αγωνιστών αντί να βοηθάμε τον εχθρό με υποχωρήσεις, πράγμα που δείχνει δειλία και προδοσία.

Σημειώσεις:

  1.       Μ. Δ. Ι,272-3
  2.        Θεος.Γλωσσάριο
  3.       Ωκεανός της Θεοσοφίας, Ου.Τζατζ
  4.       Κλειδί, 172,       http://www.blavatsky.gr/images/stories/downloads/KeyToTheosophyGR.pdf
  5.       Άπαντα της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, Τόμος II, σ. 96
  6.       ΜΔ Ι,273
  7.       Αποσπάσματα από το άρθρο της ΕΠΜ «Τι είναι Αλήθεια»  http://www.blavatsky.gr/articles/699-what-is-truth.html
  8.       Ουπασίκα, είναι η Μαθήτρια

 

            

Δείτε την ιστορία του Θεοσοφικού Κινήματος:

Αλλάζοντας τη Μυστική Δοξασία

http://www.blavatsky.gr/articles/47-various/340-changing-secret-doctrine.html

Ανοιχτή επιστολή στην Άννι Μπέζαντ

http://www.blavatsky.gr/articles/306-epistoli.html

Κρατείστε τον δεσμό αρραγή

http://www.blavatsky.gr/articles/25-about-hpb/121-lets-keep-the-link-unbroken.html

Η πλαστογραφημένη επιστολή της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ

http://www.blavatsky.gr/articles/306-epistoli.html

Click here to view it online

© blavatsky.gr 
Επιτρέπεται η αντιγραφή αποσπασμάτων υπό τον όρο ότι δεν γίνονται αλλαγές, δεν προστίθενται λέξεις ή εικόνες και ότι η πηγή αναγράφεται πλήρως και σωστά.