Η εισήγηση αυτή δόθηκε στις 13 Μαϊου 2007, στην Αθήνα, στην εκδήλωση για το πνευματικό έργο της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ και το θέμα ήταν "Η Προέλευση των Ελλήνων κατά τη Μυστική Παράδοση".
Κάθε χρόνο, οι Θεόσοφοι όλου του κόσμου, τιμούν την ιδρύτρια του Θεοσοφικού Κινήματος, την Έλενα Πετρόβνα Μπλαβάτσκυ, στις 8 Μαϊου, ημερομηνία που σηματοδότησε το 1891, το τέλος της τότε αποστολής της.
Γεννήθηκε το 1835, στην Ουκρανία και από το 1875 έως το τέλος της ζωής της, γεφύρωσε την Αρχαία Σοφία της Ανατολής με τη Δύση, απέδειξε την κοινή βάση των θρησκειών, τη συγγένεια των ψυχών, και επανέφερε στη γνώση των Δυτικών τους παγκόσμιους νόμους του Κάρμα και της Μετενσάρκωσης, τον νόμο της Επταπλής έκφρασης της Ζωής, καθώς και την απόκρυφη ιστορία της ανθρωπότητας.
Ονομάζεται «Ημέρα του Λευκού Λωτού», μια ονομασία που η ίδια έδωσε καθώς ο Λωτός είναι το σύμβολο που αποδίδει με το σχήμα και την ανάπτυξή του, την ψυχή στο σύμπαν, τους νόμους που την ορίζουν και τον τελικό σκοπό της.
Το ογκώδες μεταφυσικό έργο της είναι η αιώνια εσωτερική διδασκαλία που ονόμασε Θεοσοφία.
«η Θεοσοφία είναι το υπόβαθρο και η βάση όλων των παγκόσμιων θρησκειών και φιλοσοφιών που διδάχθηκαν και εφαρμόστηκαν από ολίγους εκλεκτούς, από τότε που ο άνθρωπος κατέστη νοήμων»[1]
Πρόκειται για την Αρχαία Σοφία-Θρησκεία που η συνεχής παρουσία της στη γη διαμέσου των Μεγάλων Ανθρώπων, εμψυχώνει και διευρύνει τη συνειδητότητα του ανθρώπου, διαμορφώνει τον πολιτισμό του, τις θρησκείες, τις τέχνες και κυρίως την εκπαίδευσή του. Ως μυστική παράδοση αποτελεί το λίκνο της μύησης και της μυθολογίας. Το σύγχρονο Θεοσοφικό έργο, μια καταγραφή της Αρχαίας Σοφίας, περιλαμβάνει όλα όσα επιτράπηκαν να δοθούν στη Δύση του περασμένου αιώνα, τα οποία εξακολουθούν να είναι επίκαιρα και να επαληθεύονται, εφόσον η αιώνια σοφία δεν υπόκειται στη φθορά του χρόνου. Η σύγχρονη Θεοσοφία είναι μια πηγή ανεξάντλητης απόκρυφης γνώσης και αποτελεί τον κορμό κάθε μελλοντικής θρησκείας, εσωτερικής διδασκαλίας και κουλτούρας.
Η συγγραφέας αναφέρει ότι «η Μυστική Δοξασία ήταν η παγκόσμια διαδεδομένη θρησκεία του αρχαίου και προϊστορικού κόσμου.»[2]
Η ΕΠΜ δεν δηλώνει ‘αυθεντία’, δηλώνει ότι είναι ‘ο αγγελιαφόρος’ από τη Μεγάλη και Αρχαία Στοά των Αντεπτ ή Διδασκάλων της Σοφίας. Και προσφέρει τις διδασκαλίες των Πρεσβύτερων Αδελφών της ανθρωπότητας ως «ένα μπουκέτο με λουλούδια που το μόνο δικό της σε αυτό είναι το σχοινί που τα ενώνει».
Το έργο αυτό είχε την άμεση υποστήριξη των Διδασκάλων της Απόκρυφης Ιεραρχίας η οποία στην αρχαιότητα λεγόταν η Χρυσή Άλυσος του Ερμή. Αυτοί είναι που «υιοθέτησαν το Θεοσοφικό Κίνημα ως έναν από τους εκπροσώπους τους σε αυτόν τον αιώνα για τη διάδοση της αλήθειας σχετικά με τον άνθρωπο και τη φύση… Το κίνητρό τους είναι να βοηθήσουν την ανθρωπότητα να προοδεύσει ηθικά, ενώ η μέθοδός τους είναι να εργάζονται πίσω από τα φυσικά πέπλα μέσω αντιπροσώπων τους κατάλληλων για το έργο…»[3]
Όσο για τους Διδασκάλους της Σοφίας, τους γνωστούς πλέον Μαχάτμα, είπαν για την Ε.Π.Μπλαβάτσκυ. «Όσο ατελής κι αν σας φαίνεται η εκπρόσωπός μας… Είναι η καλύτερη προς το παρόν και τα φαινόμενά της, για μισό αιώνα περίπου, κατέπληξαν και έφεραν σε αμηχανία τους ευφυέστερους της εποχής».[4]
«Μετά από έναν αιώνα άκαρπης έρευνας, οι αρχηγοί μας έπρεπε να χρησιμοποιήσουν τη μόνη ευκαιρία για να στείλουν ένα Ευρωπαϊκό σώμα σε Ευρωπαϊκό έδαφος τέτοιο που να είναι ένας συνδετικός κρίκος ανάμεσα στην Ευρώπη και στη δική μας χώρα… ο αδελφός μου Μορύα μας πρότεινε την ΕΠΜ…»[5]
Είπαν επίσης, « Λένε ότι το πνευματικό Εγώ της είναι ένας μεγάλος και γενναίος υπηρέτης της Στοάς, που εστάλη στη Δύση με τη συγκεκριμένη αποστολή και με πλήρη γνώση των προσβολών και της κακολογίας που η αντίδραση του κόσμου θα έριχνε πάνω της. Και προσθέτουν: Όσοι δεν καταλαβαίνουν ας μην προσπαθήσουν να ερμηνεύσουν το φαινόμενο. Όσοι δεν είναι αρκετά δυνατοί για το έργο που εξαρχής σκιαγράφησε η ΕΠΜ, είναι καλύτερο να μη το επιχειρήσουν»[6]
Στον πρόλογο της Μυστικής Δοξασίας, η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ βεβαιώνει ότι υπάρχει η μεγάλη Αδελφότητα των Διδασκάλων, των Μεγάλων Ανθρώπων, οι οποίοι διατηρούν την αληθινή φιλοσοφία πέραν από κάθε αλλαγή και ότι αποκαλύπτουν αυτή τη φιλοσοφία, σε κάποιες εποχές, ενώ την εξαφανίζουν σε εποχές ανηθικότητας. Και εμφατικά δηλώνει ότι η διδασκαλία δεν είναι ποτέ καινούρια αλλά μόνο μια όψη από το αρχαίο σύστημα.
Επίσης προσθέτει ότι τον 20ο αιώνα οι λόγιοι θα αρχίσουν να αναγνωρίζουν ότι η Μυστική Διδασκαλία δεν είναι ούτε επινόηση ούτε υπερβολή αλλά αντιθέτως, απλώς περιγράφηκαν οι διδασκαλίες που προηγούνται ακόμη και των Βέδα.
Σημάδια αυτής της εσωτερικής διδασκαλίας που ονομάζεται Σοφία-Θρησκεία και που μεταφέρεται από εποχή σε εποχή μέσω αλληγοριών, μύθων, και συμβόλων βρίσκονται στην Ινδική, Ελληνική, Αιγυπτιακή, Σκανδιναυική και στη νεώτερη φιλοσοφία και μυστική παράδοση. Στον Βουδιστικό Κανόνα του αποκρυφισμού, στα Ουπανισάντ, στα Πουράνα, στα Σούτρας, στα Επικά ποιήματα της Ινδίας και της Ελλάδας και επίσης στα κλασσικά κείμενα των Μυημένων (Πλάτωνας κλπ) Ο Πλάτωνας έγινε ο πυρσός που φώτισε τη Δύση και ο αντιπερισπασμός στον δογματισμό και τον υλισμό. Περιοδικά στίγματα της Αρχαίας Σοφίας βρίσκουμε στους Νέο-Πλατωνικούς, στους Πλατωνιστές του Καίμπριτζ, στους Υπερβατικούς - Transcendentalists της Νέας Αγγλίας, στους Μασόνους και Ροδόσταυρους και τελικά στη Σύγχρονη Θεοσοφία.
Θα επισημάνω δύο σημεία, πολυσυζητημένα στις μέρες μας. Το α) αν η Ε.Π. Μπλαβάτσκυ ήταν ένα απλό διάμεσο ή κάτι πολύ διαφορετικό και β) αν η Μυστική διδασκαλία έχει τέτοια δύναμη και κύρος ώστε να είναι πάντοτε σύγχρονη.
Όσον αφορά το πρώτο, η Ε.Π.Μ ήταν ένας Αντέπτ, δηλαδή ένα Πνευματικό Εγώ αφιερωμένο στην εκπαίδευση της ανθρωπότητας γεγονός αποδεκτό από την Πνευματική Ιεραρχία. Υπό τον εσωτερικό νόμο της ηθικής και νοητικής αξιολόγησης, η Ε.Π.Μ. ήταν μία υψηλόβαθμη μύστης, που έχοντας ενεργοποιήσει τις πνευματικές αρχές της ύπαρξής της μέσω ανιδιοτελούς δράσης, αυτοπειθαρχίας και ενατένισης, επιλέχθηκε από τους Μαχάτμα για το συγκεκριμένο Θεοσοφικό έργο. Όσο για το δεύτερο, μόνο μέσω βαθιάς και συστηματικής μελέτης, μπορεί κάποιος να έχει άποψη και να αξιολογεί τη σύγχρονη Θεοσοφική διδασκαλία. Οφείλω, όμως, να αναφέρω ότι πρόκειται «… για τη συσσωρευμένη Σοφία των Εποχών… δεν πρόκειται για φανταστικό δημιούργημα ενός ή αρκετών μεμονωμένων ατόμων, αλλά ότι είναι η αδιάσπαστη καταγραφή που καλύπτει χιλιάδες γενιές Ενορατικών… και κανένα όραμα μυημένου δεν γινόταν αποδεκτό, αν δεν ελεγχόταν και δεν επιβεβαιωνόταν από τα οράματα που πετυχαίνονταν με τέτοιο τρόπο, ώστε να στέκονται σαν ανεξάρτητες μαρτυρίες – που ταιριάζουν με άλλων μυημένων και με εμπειρίες αιώνων…»[7]
Επίσης, οι πληροφορίες για τους απόκρυφους νόμους που γίνονται νόμοι της Φύσης και του ανθρώπου, ερμηνεύονται πλέον και τεκμηριώνονται από την επιστημονική έρευνα, όχι όλες βέβαια αλλά αρκετές εξ αυτών, για τις οποίες η Ε.Π.Μ. στην εποχή της, δηλαδή πριν από έναν αιώνα, δέχθηκε σμήνη κατηγοριών και ειρωνευτικών σχολίων.
Στην Κοσμογονία της αναφέρονται τα εξής: «… ένα-ένα τα γεγονότα και οι διαδικασίες στα εργαστήρια της Φύσης επιτρέπεται να βρούν τον δρόμο τους προς την ακριβή Επιστήμη, ενώ μυστηριώδης βοήθεια παρέχεται σε σπάνια άτομα κατά την αποκάλυψη του μυστηρίου της. Τέτοια γεγονότα συμβαίνουν συνήθως κατά το κλείσιμο των μεγάλων Κύκλων, σε συνδυασμό με τη φυλετική ανάπτυξη. Βρισκόμαστε στο τέλος του κύκλου των 5.000 ετών του τωρινού Άριου Καλιγιουγκά, και από τώρα μέχρι το 1897 ένα μεγάλο σχίσμα θα δημιουργηθεί στο Πέπλο της Φύσης και η υλιστική επιστήμη θα δεχτεί ένα θανατηφόρο χτύπημα.»[8]
Η Μυστική Δοξασία είναι η σύνθεση της φιλοσοφίας, της θρησκείας και της επιστήμης. Θεωρείται ότι είναι η πλέον πρόσφατη ανανέωση της πνευματικής γνώσης στον πλανήτη μας, που δόθηκε σε γραπτό λόγο. Τα κείμενά της, για τους ερευνητές του Μεταφυσικού, θεωρούνται μοναδικής αυθεντικότητας και σπουδαιότητας καθώς στις σελίδες της καταφεύγουν όσοι θέλουν να διαπιστώσουν την ορθότητα ενοράσεων και μαρτυριών και να συγκεντρώσουν πληροφορίες για την υπερβατική φύση του ανθρώπου, του πλανήτη και του σύμπαντος. Κάποιοι από τους απόκρυφους νόμους της, σήμερα επιβεβαιώνονται από τη σύγχρονη Φυσική και ένας από τους μεγαλύτερους επιστήμονες της εποχής μας, ο Αϊνστάϊν και σύμφωνα με μαρτυρία της ανηψιάς του, ο σημαντικός αυτός άνθρωπος κρατούσε μόνιμα πάνω στο γραφείο του τη Μυστική Δοξασία.[9]
[1] Θεοσοφικό Γλωσσάριο, σ.328 (Αγγλική έκδοση)
[2] ΜΔ Ι vii-viii
[3] Άρθρα του Ου.Τζατζ, τόμ. ΙΙ, σ. 79-80
[4] Επιστολές των Μαχάτμα, σ. 9-10
[5] Επιστολές των Μαχάτμα, σ. 203-4
[6] Άρθρα του Ου.Τζατζ, τομ. ΙΙ, 18
[7] ΜΔ, Ι, 273
[8] ΜΔ, Ι, 612
[9] Η «Μυστική Δοξασία» είναι η σύγχρονη Θεοσοφική διδασκαλία που γράφτηκε από την Ε.Π.Μπλαβάτσκυ και εκδόθηκε το 1888. Εκδόσεις «Πνευματικός Ήλιος». Στην Αγγλική, αναζητείστε την έκδοση The Theosophy Company, Los Angeles, Calif, 90007, U.S.A., 1974 ή Collected Writings, Vol I, Cosmogenesis and II, Anthropogenesis, edited by Boris de Zirkoff.
