Όλες οι θρησκείες, τα φιλοσοφικά κινήματα και οι πνευματικές διδασκαλίες που εμφανίστηκαν στον πλανήτη μας στο διάβα των αιώνων, είχαν ως κοινό παρανομαστή το μήνυμα της Αγάπης σαν μια βασική προϋπόθεση για την ευημερία και την πνευματική ανάπτυξη της ανθρωπότητας. Η τελευταία έκφραση αυτού του μηνύματος ήλθε στη Δύση τον περασμένο αιώνα μέσω του Θεοσοφικού Κινήματος και ως Ενότητα της Ζωής και Αδελφότητα των Ανθρώπων έγινε το κίνητρο και η βάση του σύγχρονου Οικουμενικού Κινήματος.
Το «Θείο Θέλημα», η «Αγάπη» και η «Σοφία» είναι οι τρεις όψεις της Μίας Πανταχού Παρούσας Δύναμης, Απεριόριστης και Αμετάβλητης, που είναι η χωρίς αιτία-αιτία όλων όσων υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρξουν. Αυτή η Δύναμη είναι «η ουσία και το συστατικό κάθε εκδήλωσης μέσα στη δημιουργία από το ελάχιστο ανόργανο τμήμα της φύσης και τον μικρότατο οργανισμό έως τους Αρχαγγέλους και τους Θεούς στον ουρανό. Είναι η Δημιουργική Αιτία που καθορίζει το καθετί στον πνευματικό, στον διανοητικό και στον φυσικό κόσμο. Είναι ο θεμελιώδης νόμος της «Απόκρυφης Επιστήμης» που καθιερώθηκε από την ασύλληπτη και απεριόριστη Θεότητα.» αναφέρεται στη ΜΔ Ι 120.
Αυτή, λοιπόν, η Δύναμη είναι η Πρώτη Αρχή και η Ουσία από την οποία πηγάζουν όλα και η οποία βρίσκεται μέσα σε όλα. Επομένως υπάρχει μια ενότητα και μια νομοτέλεια στο καθετί που υπάρχει στον Κόσμο, καθώς τα πάντα έχουν δομηθεί από τα ίδια υλικά.
Αυτή η Δύναμη και η Αρχή είναι δημιουργός των ψυχών ή με άλλα λόγια των ατομικών συνειδητοτήτων. Το πλήθος των ψυχών είναι νομοτελειακά καθορισμένο να κάνει ένα ταξίδι περιφοράς μέσα στο σύμπαν παίρνοντας σε κάθε περίπτωση τα «σχήματα» που ο Νόμος της Διαφοροποίησης καθορίζει. Τα σχήματα των ατομικών ψυχών εξαρτώνται από τα πεδία μέσα στα οποία βρίσκονται και κάθε πεδίο είναι μια διαφοροποίηση από το προηγούμενο και το επόμενο, και αυτό προκύπτει από την κεντρόφυγη επέκταση του σύμπαντος.
Αυτός ο Κόσμος εξουσιάζεται από τις τρεις θεμελιώδεις όψεις της Θείας Πηγής, που είναι, όπως ήδη αναφέρθηκε, το «Θείο Θέλημα», η «Αγάπη» και η «Σοφία». Η Πρώτη Αρχή είναι το Θείο Θέλημα, ο Νόμος σύμφωνα με τον οποίο θα λειτουργήσει ο Κόσμος και οι ψυχές εντός του. Η αρχή της Αγάπης είναι υπεύθυνη στο να συγκρατεί τα εκδηλωμένα στον συμπαντικό ιστό και να τα επαναφέρει κεντρομόλα προς την Αρχική Πηγή τους. Η Τρίτη Αρχή, που είναι η Ενεργός Νοημοσύνη ή το Άγιο Πνεύμα της Χριστιανικής παράδοσης, είναι η μυστική σοφία και δύναμη που μεταφέρει τον Νόμο και τον καταγράφει σε όλα τα πεδία του συμπαντικού Χωροχρόνου.
Η δύναμη της Αγάπης απλώνεται σαν ένα δίχτυ γύρω από το Πρωταρχικό Κέντρο της Ζωής κρατώντας τα εκδηλωμένα στον ιστό της όπως τα έντομα στο δίχτυ της αράχνης. Αυτό το δίχτυ αποτελεί τον κόσμο μέσα στον οποίο ζούμε και εξελισσόμαστε και πάνω και μέσα σε αυτό παίζεται το παιχνίδι της προσωπικής ζωής κάτω από τον παγκόσμιο νόμο της έλξης και της άπωσης.
Ο άνθρωπος όντας ένας μικρόκοσμος που είναι μια αντανάκλαση του Μακρόκοσμου, έχει εν δυνάμει και τα τρία θεία στοιχεία, τα οποία εξαιτίας της Διαφοροποίησης, φυλακίζονται κάτω από τα καλύμματα της Εγωιστικής φύσης του, δηλαδή της προσωπικότητάς του. Τότε η αγάπη γίνεται επιθυμία και εκφράζεται ως έλξη και άπωση για ό,τι ευχαριστεί ή δυσαρεστεί το ανθρώπινο Εγώ, η σοφία γίνεται νοημοσύνη για όσα αντιλαμβάνεται ο εγκέφαλος μέσω των αισθήσεων, ενώ το θείο θέλημα γίνεται η δική μας θέληση για ατομικές επιλογές.
Επειδή ο στόχος της συμπαντικής εκδήλωσης (μανβαντάρα) είναι να δώσει την ευκαιρία στα εκδηλωμένα να εξομοιωθούν με τη Θεία Φύση τους, ο Νόμος προβλέπει είτε με το Κάρμα και τη Μετενσάρκωση είτε με τη διδασκαλία που δίνεται από τους Πνευματικούς Διδασκάλους, να αφυπνίζονται τα θεία στοιχεία που ελλοχεύουν στην ανθρώπινη ψυχή.
Ο απρόσωπος νόμος του κάρμα όπως επίσης και ο Διδάσκαλος, συμβάλλουν ώστε να θέσουν σε ανάστροφη κίνηση αυτή τη μεγίστη δύναμη της Αγάπης, δηλαδή με κατεύθυνση αντίθετη της ύλης. Αν η έλξη προς την ύλη μας έφερε πάνω σε αυτόν τον γήινο πλανήτη, τότε η άπωση που είναι το άλλο σκέλος της ίδιας δύναμης, μας αποστασιοποιεί από την ύλη και τη γη.
Για τούτο τον λόγο θρησκείες, μυήσεις και διδασκαλίες επαναλαμβάνονται περιοδικά στον πλανήτη μας με σκοπό να μας υπενθυμίζουν διαρκώς την εσωτερική φύση των πραγμάτων και να αφυπνίζουν εκείνο το λανθάνον πνευματικό στοιχείο που αντιπροσωπεύει την παγκόσμια αγάπη, τη συμπόνια και την ανιδιοτέλεια και τη ρίζα όλων αυτών που είναι η εσωτερική παγκόσμια ενότητα.
Ο νόμος της ενότητας επιτάσσει την αρμονική συνύπαρξη των ατομικών ψυχών. Είναι το Ουράνιο Αρχέτυπο και θα πρέπει να ενστερνιστεί η ανθρωπότητα ώστε να περάσει σε ένα ανώτερο είδος ζωής.
Οικουμενικότητα σημαίνει αδελφότητα, αλληλεγγύη, αλτρουϊσμό και συνύπαρξη που στηρίζεται στον σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων του ανθρώπου. Είναι το μήνυμα της ενότητας και αγκαλιάζει δίχως διακρίσεις άτομα, έθνη, φυλές, και θρησκείες. Η Οικουμενικότητα δεν είναι αλλοτρίωση γιατί κανείς δεν μπορεί να εξαφανίσει την ατομική εμπειρία, δηλαδή την ταυτότητα, κάθε ψυχής. Δεν είναι καταπίεση ή εκμετάλλευση γιατί νόμος της είναι η δικαιοσύνη. Οικουμενικότητα δεν σημαίνει μια οικογένεια, μια πατρίδα, μια γλώσσα, μια θρησκεία. Σημαίνει ότι συνυπάρχω με τους άλλους διατηρώντας την ατομική μου ταυτότητα, αλλά κάνω χώρο για τις ιδέες, τις πεποιθήσεις, τα δικαιώματα και τις θρησκείες των άλλων.
Κατέληξε στην αίρεση της Παγκοσμιοποίησης δηλαδή την προστασία ατομικών συμφερόντων μόνο για χάρη της διατήρησης και της επιβολής μιας μερίδας ανθρώπων εις βάρος άλλων πλέον αδύναμων ομάδων. Και αυτό έγινε επειδή μεσολαβεί το προσωπικό συμφέρον του Εγώ που επιδιώκει χρήμα, φήμη, εξουσία και υλική καταξίωση.
Όπως μυριάδες φορές οι Ευγενικές Ιδέες χρησιμοποιήθηκαν για επέκταση και παγίωση δύναμης οικονομικής, πολιτικής και εκκλησιαστικής, έτσι και σήμερα η Ιδέα της Αδελφότητας και της Οικουμενικότητας χρησιμοποιείται για προσωπικά, εθνικά και εκκλησιαστικά συμφέροντα.
Ρίχνοντας τη ματιά μας στο παρελθόν, όσο απαισιόδοξοι και φοβισμένοι κι αν είμαστε από το παρόν, διαπιστώνουμε ότι η ανθρωπότητα, αν και ανώριμη ακόμη να κάνει πράξη την Οικουμενικότητα, βαδίζει σημειωτόν αλλά βαδίζει προς το καλύτερο. Αυτό οφείλεται αφενός στην προοδευτική εξέλιξη της ανθρωπότητας και αφετέρου στους Πνευματικούς Ταγούς μας που μεταφέρουν τον Θείο Νόμο και τον διαδίδουν στη γη μας. Η παρουσία τους ανάμεσά μας είναι το ύψιστο παράδειγμα αγάπης και συμπόνιας και τα μηνύματά τους είναι τα πυρά που διατηρούν και ενδυναμώνουν τις δικές μας ακόμη μικρές αλλά άσβεστες εσωτερικές φλόγες.
Η παγκοσμιοποίηση είτε τη θεωρούμε κατάρα, είτε οδηγό σημείο μιας εποχής, είναι γεγονός. Μέσα από τέτοιες καταστάσεις καλύτερες ή χειρότερες πέρασε πολλές φορές η ανθρωπότητα. Και αυτό είναι το κάρμα της ανθρωπότητας. Είναι οι συνέπειες των δικών της δράσεων που κάποτε έκανε και ακόμη τώρα κάνει και μαθαίνει μέσω των συνεπειών τους, να αντιμετωπίζει τα αποτελέσματα της δικής της απληστίας, βίας και αδικίας. Στη θέση του σημερινού αδικημένου βρίσκεται ένας προηγούμενος θύτης και στη θέση του μελλοντικού θύματος θα είναι ο σημερινός θύτης. Αυτή είναι η μοίρα της ανθρωπότητας έως ότου η ίδια με τις δράσεις της ανατυπώσει την εσωτερική ενότητα στη γη.
Αυτή η ενότητα, όσο κι αν αμφισβητείται τούτη τη στιγμή, είναι η εσωτερική μας πραγματικότητα και αυτή η αόρατη προς το παρόν αλήθεια θα αναδύεται προοδευτικά και θα καθιερώνεται εξωτερικά, επειδή αυτό είναι το Θείο Θέλημα και επομένως ο στόχος της ανθρώπινης εξέλιξης.
Μακριά από φανατισμούς και αγκυλώσεις, σαν παρατηρητές των γεγονότων, ας μην καταναλωνόμαστε στην πολεμική ή στη στήριξη της υλιστικής πραγματικότητας, αλλά ας ακολουθήσουμε τον δρόμο της Οικουμενικότητας που καθιερώθηκε από τους Θείους Καθοδηγητές μας και που γεννήθηκε πριν και θα παραμείνει μετά από κάθε παγκοσμιοποίηση.
