Tο κύμα της παγκοσμιοποίησης κατακλύζοντας την υφήλιο την αναδιοργανώνει σύμφωνα με την προοπτική της. Αυτό το γεγονός έχει δημιουργήσει μια κοινωνική ταραχή και έχει γίνει το μεγάλο ερωτηματικό του σκεπτόμενου ανθρώπου, ο οποίος δικαιολογημένα ανησυχεί για την πιθανή ισοπέδωση των προσωπικών του δεδομένων.
Παγκοσμιοποίηση είναι ένας όρος που δηλώνει τον σύγχρονο οικονομικό ιμπεριαλισμό. Και είναι η παραποίηση του όρου "οικουμενικότητα", που σημαίνει την αντιμετώπιση της ανθρωπότητας ως ένα ενιαίο σύνολο ζωής, που χρήζει βοήθειας και προστασίας στα αδύνατα σημεία της. Αν και οι δύο έννοιες σημαίνουν τη συλλογικότητα, ο πρώτος όρος η "παγκοσμιοποίηση" εκμεταλλεύεται τη συλλογικότητα ωφελιμιστικά, επιχειρηματολογώντας με την ιδεολογία της "οικουμενικότητας".
Η Παγκοσμιοποίηση είναι μια σύγχρονη ιδέα, η οποία εξωτερικεύει την ιδέα της Οικουμενικότητας σε ένα επίπεδο προσαρμοσμένο στη νοοτροπία του σύγχρονου ανθρώπου. Και επειδή τα ενδιαφέροντα των ατόμων τείνουν προς το οικονομικό και ίδιον όφελος, είναι επόμενο και η κυριαρχούσα ιδέα της εποχής να παίρνει τη ροπή που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη κοινωνία.
Κάθε εποχή χαρακτηρίζεται από μια Ιδέα, η οποία επηρεάζει τις κοινωνίες τόσο ώστε να αναδιαμορφώνει τις συμπεριφορές των ανθρώπων και να σχηματίζει τροποποιήσεις και παραλλαγές στην πολιτιστική τους παράδοση. Το γεγονός τούτο, που είναι σε κάθε εποχή μια διαφορετική έκφραση, δεν αμφισβητείται, εφόσον τα παραδοσιακά μας έθιμα εμφανίζονται με παραλλαγές σε διαφορετικά σημεία της ίδιας της χώρας μας. Αυτό οφείλεται στο ότι οι άνθρωποι εξαιτίας της προσωπικής βούλησης μεταμορφώνουν κάθε ιδέα και πράγμα σύμφωνα με τα προσωπικά τους δεδομένα.
Η εκδηλωμένη ζωή πηγάζει από τις Ιδέες και σύμφωνα με αυτές πορεύεται. Βέβαια αυτό συμβαίνει δίχως να γίνεται άμεσα αντιληπτό παρά μόνο μετά από σειρές ετών, όταν η ιδέα εμφανίζει τις συνέπειές της σε όλα τα επίπεδα της ζωής. Η εξέλιξη των ιδεών, είτε παγκόσμιες είναι αυτές είτε ατομικές, αποτελεί τον σκοπό της ζωής. "Καθετί που υπάρχει, υπήρξε και θα υπάρξει, ΥΠΑΡΧΕΙ αιώνια. Ακόμα και οι αναρίθμητες μορφές, οι οποίες είναι πεπερασμένες και φθαρτές μόνο στην αντικειμενική και όχι στην ιδεατή Μορφή τους. Υπήρχαν σαν Ιδέες, στην Αιωνιότητα και όταν πεθάνουν θα υπάρχουν σαν αντανακλάσεις. Ούτε η μορφή του ανθρώπου, ούτε η μορφή κανενός ζώου, φυτού ή ορυκτού δημιουργήθηκε ποτέ, αλλά μόνο σ'αυτό το δικό μας πεδίο άρχισε να "γεννιέται", δηλαδή να αντικειμενοποιείται στην παρούσα υλικότητά της, ή να επεκτείνεται από τα μέσα προς τα έξω, από την πιο λεπτή και υπεραισθητική ουσία, στη χονδροειδέστερη εμφάνισή της."[1] Με άλλα λόγια, ο κόσμος μεταφέρεται από το πεδίο των Ιδεών και των νοουμένων, στον κόσμο των φαινομένων. Οτιδήποτε υπάρχει στην ορατή Φύση είναι οι αντικειμενοποιήσεις των αόρατων αιτίων-ιδεών.
Το Σύμπαν αναπτύχθηκε από το Ιδεατό του σχέδιο, που διατηρείται στην Αιωνιότητα και αυτό είναι ταυτόσημο με τα συμπεράσματα της ύψιστης Δυτικής φιλοσοφίας, που είναι "οι έμφυτες, αιώνιες και αυθύπαρκτες Ιδέες" του Πλάτωνα.
Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, η Ιδέα είναι μια ακτίνα από το πεδίο των Αρχετύπων, ανήκει στον νοητό κόσμο και είναι η έκφραση του Αγαθού. Όμως κάθε ιδέα, που είναι και μια αρετή, είναι "η του συμμέτρου φύσις". Η αρετή είναι η ιδέα στην οποία αναλογεί το μεγαλύτερο ποσοστό πνευματικότητας. Όπου γεννιέται η ιδέα εκεί υπάρχει και η συμμετρία . Όταν η ιδέα φθάνει στην ανθρώπινη διάσταση, τότε χάνει το μέτρο και την ισορροπία της και μεταβάλλεται σε μια προσωπική άποψη, που απέχει πολύ από το αρχέτυπό της.
Σύμφωνα με την Αρχαία Σοφία, υπάρχει Μια Μοναδική Ιδέα, αυτή που ο Πλάτωνας ονόμασε Αγαθό και άλλοι ονόμασαν Θεότητα και άλλοι Αγάπη. Αυτή είναι η Ιδέα από την οποία πήγασε η ανθρωπότητα, αυτή η Ιδέα θα πρέπει να κυριαρχήσει στον πλανήτη μας και αυτή αποτελεί και τον στόχο της ανθρώπινης ζωής μας. Καθένας από μας, κάτω από τον κύκλο της ζωής και του θανάτου, στηριζόμενος από τους νόμους του Κάρμα και της Μετενσάρκωσης, θα πρέπει μέσα από αυτόβουλες και αυτοπροσδιοριζόμενες δράσεις και επαναληπτικές προσπάθειες να αντιληφθεί την Αρχετυπική Ιδέα και να την εφαρμόσει στον κόσμο του αισθητού. Να γίνει δηλαδή ένας άνθρωπος ενάρετος και σοφός.
Σε τούτη τη συνεχή εμπειρική του προσπάθεια, ο άνθρωπος με τη βοήθεια της θρησκείας, της μύησης και της προσωπικής δοκιμασίας μαθαίνει να διακρίνει την Ιδέα από την παραποίησή της. Και αυτό συμβαίνει με τη συνεχή και αδιάλειπτη εμφάνιση της Ιδέας στον κόσμο μας, η οποία παρουσιάζεται μέσω ενός προφήτη, ενός μύστη ή ενός Γιού του Θεού και η οποία δίνοντας το απαραίτητο πρότυπο στον άνθρωπο, τον εμψυχώνει και τον παροτρύνει να την εφαρμόζει.
Έτσι πριν από 2.000 έτη εμφανίστηκε η Ιδέα-Αγάπη μέσω της Χριστιανικής διδασκαλίας και κάτω από το σχήμα της συγχώρεσης, της αγάπης για τον πλησίον και της φιλανθρωπίας, καθόρισε τη συμπεριφορά της ανθρωπότητας για τις δύο τελευταίες χιλιετίες. Με έναν παρόμοιο σχεδόν τρόπο, ο Βούδδας σπέρνει το μήνυμα της αγάπης, της θυσίας και της συμπόνοιας, βάζοντας το κεφάλι του βορά στο στόμα της πεινασμένης λέαινας, επειδή εκείνη είχε προτεραιότητα να ζήσει για να μεγαλώσει τα παιδιά της. Οι πνευματικές διδασκαλίες δεν μπορεί να διαφέρουν μεταξύ τους, επειδή όλες απορρέουν από τη Μία Πηγή, που είναι η Θεία Σοφία. Εμφανίζονται μόνο διαφοροποιημένες, ντυμένες με εκείνες τις όψεις, που χρειάζεται η ανθρωπότητα κάθε φορά στην τρέχουσα εξέλιξή της.
Ο άνθρωπος, έως σήμερα, εκπαιδεύτηκε να αγαπά τους δικούς του ανθρώπους, την οικογένειά του, τους προσωπικούς του φίλους και οτιδήποτε αποτελεί τον προσωπικό του κόσμο. Το σύγχρονο πνευματικό κίνημα, που είναι "η αδελφότητα των ανθρώπων", τον εκπαιδεύει να αγκαλιάζει με μια απρόσωπη αγάπη όλο και μεγαλύτερες ομάδες ζωής, να εντάσσεται ειρηνικά ανάμεσά τους, να συμπεριφέρεται αδελφικά και συνεργατικά προς τους άλλους. Τον εκπαιδεύει στην προσφορά, στην ανιδιοτέλεια, στη θυσία του προσωπικού για χάρη του συνόλου της ζωής. Ο αλτρουϊσμός και η συμπόνοια απορρέουν από τη βαθιά πίστη προς τον αόρατο δεσμό, που συνδέει όλα όσα υπάρχουν εκδηλωμένα και τα οποία, όσο διαφορετικά κι αν φαίνονται, είναι ομοούσια.
Η έννοια της αγάπης υπήρξε πάντοτε το φίλτρο της συνύπαρξης, της συλλογικότητας, της θυσίας και του καθήκοντος. Και στα τέλη του περασμένου αιώνα, αυτή η Παγκόσμια Ιδέα εμφανίστηκε και πάλι ως η ιδέα της Ενότητας της Ζωής και της Αδελφότητας των ανθρώπων μέσω της Σύγχρονης Θεοσοφικής Κίνησης. Πάνω σ'αυτή τη μεταφυσική πραγματικότητα θεμελιώθηκε η ιδέα της σύγχρονης Οικουμενικότητας, η οποία απετέλεσε τη βάση του Διεθνισμού και της Παγκοσμιοποίησης.
Η θεμελιώδης Θεοσοφική άποψη είναι ότι υπάρχει Μία Μοναδική Αρχή, η οποία βρίσκεται στο καθετί και περιέχει το καθετί. Αυτή η Αρχή είναι το λίκνο της απορρέουσας ζωής, η οποία διασκορπιζόμενη εμφανίζει μέσα στο σύμπαν όλα όσα υπάρχουν, είτε αυτά είναι αντιληπτά είτε δεν είναι. Αυτή η αρχική ενότητα προσδιορίζει τη συγγένεια των εκδηλωμένων και καθορίζει την αδελφότητα των ανθρώπων και τον σεβασμό προς κάθε είδος ζωής. Απ'αυτή την Ιδέα, που ονομάστηκε Θεοσοφική Ιδέα, απορρέει η σύγχρονη ηθική που παροτρύνει προς τη συλλογικότητα, τη συνύπαρξη, την αλληλεγγύη, την κατανόηση, την αποδοχή του άλλου, τη συνεργασία, την ανεκτικότητα, τη θυσία για τον συνάνθρωπο ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος, έθνους και θρησκείας, ενώ αποτρέπει από τη χωριστικότητα, τον φανατισμό, τη μισαλλοδοξία και τον δογματισμό.
Σύμφωνα με την Αρχαία Σοφία, "υπάρχει μια πανταχού παρούσα Πραγματικότητα: απρόσωπη γιατί περιέχει τα πάντα και καθετί.... Βρίσκεται κρυμμένη σε κάθε άτομο στο Σύμπαν και είναι το ίδιο το Σύμπαν... Η απροσωπία της είναι η θεμελιώδης ιδέα του Συστήματος."[2] Αυτή η Απρόσωπη και Πανταχού Παρούσα Πραγματικότητα καθορίζει "τη ριζική ενότητα της έσχατης ουσίας κάθε συστατικού μέρους των σύνθετων πραγμάτων στη Φύση - από τα Άστρα μέχρι το ορυκτό Άτομο, από τον ανώτερο Αρχάγγελο (Ντυάνι Τσοχάν) μέχρι τον μικρότατο οργανισμό, με το πλήρες νόημα του όρου, είτε αναφέρεται στον πνευματικό, στο διανοητικό ή στον φυσικό κόσμο - αυτός είναι ο θεμελιώδης νόμος της Απόκρυφης Επιστήμης."[3]
Είναι αδιαφιλονίκητο γεγονός ότι πάνω σ'αυτές τις σύγχρονες πνευματικές αξίες, θεμελιώθηκαν οι μεγάλοι Οργανισμοί και οι πολιτικοί και φιλανθρωπικοί Φορείς όπως το ΟΗΕ, η Ουνέσκο, οι Γιατροί του Κόσμου, και τόσες άλλες ιδιωτικές ομάδες που παρακινούνται και εμπνέονται από την πνευματική ιδέα της ενότητας. Η πίστη για την αόρατη ενότητα της ζωής θεμελίωσε την τάση για αδελφοποίηση των εθνών, για τη στενή συνεργασία των κρατών, για την κατάργηση των συνόρων, για την οικονομική ενοποίηση και τη συναδέλφωση των θρησκειών. Η τάση του ενοποιητικού μηνύματος είναι να σμίξει τους ανθρώπους σε μια παγκόσμια οικογένεια, όπου κάθε άτομο να αναγνωρίζει την εσωτερική του συγγένεια και την πνευματική του καταγωγή και έτσι κατανοώντας να συμπονά όσα από τα πιο ανώριμα αδέλφια του μαστίζονται από τη διχογνωμία, τη μισαλλοδοξία και τον δογματισμό.
Η εκδηλωμένη ζωή είναι ένα σύνολο μικρότερων ατομικών ζωών, που όλες έχουν μια κοινή αφετηρία και μια όμοια και πνευματική και υλική ουσία. Η ύλη που αποτελεί τα σώματα των Ελλήνων δεν είναι διαφορετική από εκείνη που δομεί τα σώματα των Κινέζων, των Αμερικανών ή των Αυστραλών. Ο Θεός είναι Ένας για όλη την υφήλιο και οι νόμοι της Φύσης είναι οι ίδιοι και επιδρούν με τον ίδιο τρόπο πάνω σε κάθε σημείο του πλανήτη μας. Αυτό που αλλάζει είναι ο τρόπος που εξωτερικεύει ο καθένας μας αυτή την επίδραση. Σε τούτη δε τη διαφορετικότητα της έκφρασης οφείλεται η διαμάχη των ανθρώπων και η αποκρυστάλλωση της προσωπικής άποψης. Οι προσωπικές αποκρυσταλλώσεις είναι οι αιτίες των διχασμών, των δογμάτων, των φανατισμών και των εχθροτήτων.
Η Ιδέα, λοιπόν, της Αγάπης και της Ενότητας της Ζωής, αποκαλύπτεται για να απαλύνει τις αντιθέσεις και να υπενθυμίσει στον άνθρωπο ότι είναι μέλος μιας μεγαλύτερης ομάδας ζωής, που είναι η ανθρωπότητα και ότι κάθε ανθρωπότητα είναι μέλος μιας μεγαλύτερης οικογένειας, που είναι το Ηλιακό μας σύστημα. Αυτό αποτελεί τμήμα του Γαλαξία μας και η επέκταση συνεχίζεται καλύπτοντας όλα και μεγαλύτερα τμήματα μέσα στον εκδηλωμένο Κόσμο.
Η εσωτερική ιδέα της ενότητας μας καθιερώνει σαν μια παγκόσμια οικογένεια, της οποίας κάθε μέλος είναι στενά συνδεδεμένο με τα υπόλοιπα τόσο ώστε η πρόοδος του ενός να εξαρτάται και να συμπορεύεται με του άλλου. Αυτό αφεαυτού δημιουργεί την υποχρεώση της συνύπαρξης και το καθήκον της αλληλοϋποστήριξης και της αλληλοκατανόησης ανάμεσά μας.
Όμως είναι η αναπόδραστη μοίρα κάθε γνήσιας Ιδέας να γίνεται μια γήϊνη ιδέα και να εξυπηρετεί ανθρώπινες σκοπιμότητες και προσωπικές ανάγκες. Αλλά έστω και έτσι, είναι μια καινούρια πνοή που ανακινώντας το τέλμα του εγωκεντρισμού, ωθεί τον άνθρωπο να σκεφθεί, να κρίνει και να αγωνιστεί για όσα ο ίδιος θεωρεί αξίες του. Μέσα δε από μια συνεχή απογοήτευση εξαιτίας των προσωπικών του απόψεων και συμφερόντων, ο άνθρωπος καταλήγει να διακρίνει τις αληθινές και αιώνιες ιδέες. Αυτές που είναι υπεράνω σκοπιμοτήτων, προσωπικοτήτων, συμφερόντων και πρόσκαιρων ικανοποιήσεων.
Η θρησκεία, η πατρίδα, η γλώσσα, τα έθιμα, η οικογένεια, όλα είναι στιγμιαίες παραστάσεις και περιοδικά φαινόμενα μέσω των οποίων περνάει η ανθρώπινη ψυχή για χάρη της πνευματικής της εξέλιξης. Όλα έχουν την έδρα τους στη Μία Αιώνια Αρχή και όλα τους είναι πρόσκαιρες προβολές στον κόσμο της πλάνης, με μόνο σκοπό να δομήσουν ένα κατάλληλο σκηνικό προς χάρη της ατομικής εμπειρίας.
Όσον αφορά τις θρησκείες, η Ιδέα της Ενότητας και της Αγάπης, η Παγκόσμια Θεοσοφική Ιδέα, δεν τις καταργεί ούτε τις ομογενοποιεί. Κάθε θρησκεία είναι μια ακτίνα από τον Δημιουργό, που είναι Ένας για όλη την ανθρωπότητα και παίζει τον εκπαιδευτικό της ρόλο σε κάθε εποχή και σε κάθε έθνος και φυλή. Ο στόχος της Ενωτικής Ιδέας, που σήμερα ονομάζεται Οικουμενικότητα ή Σύγχρονη Θεοσοφία, είναι η συνύπαρξη των θρησκειών, δηλαδή το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να λατρεύει τον Θεό με τον τρόπο που ο ίδιος επιλέγει, δίχως αυτό να καταδιώκεται από όσους έχουν άλλον τρόπο λατρείας. Με τον όρο Παγκόσμια Θρησκεία, εννοείται η λατρεία του Ενός Θεού μέσω κάθε παρελθούσας, παρούσας και μελλοντικής θρησκείας. Οι θρησκείες είναι αδελφές και όχι αντίπαλες και εκείνος που διαπερνά τις ποικιλίες της εξωτερικής πίστης, ανακαλύπτει την ενότητα της κρυμμένης ζωής.
Όσον αφορά τα έθιμα και την παράδοση, επειδή είναι επεκτάσεις της μύησης και της θρησκείας που διαπέρασαν την κοινωνία και την ανθρώπινη ψυχοσύνθεση, δεν θα πρέπει να έχουν διαφορετική αντιμετώπιση από εκείνη των θρησκειών. Δεν υπάρχει τίποτα μοναδικό σε αυτόν τον κόσμο. Υπάρχουν μόνον οι διαφορετικές όψεις της Μίας Αρχής, που εμφανιζόμενες περιοδικά στον άνθρωπο τον εκπαιδεύουν να σκέφτεται και να δρα με ποικίλους τρόπους. Σύμφωνα με τον νόμο της Μετενσάρκωσης, ο άνθρωπος εμφανίζεται πάνω στη γη πολλές φορές μέσα σε διαφορετικά έθνη, θρησκείες και ηπείρους. Αν αυτό το θυμόταν και αν το λάμβανε υπ'όψη του, ο άνθρωπος δεν θα είχε ούτε προσκόλληση ούτε φανατισμό για το προσωρινά δικό του. Οικουμενικότητα σημαίνει συνύπαρξη και όχι χωριστικότητα, σημαίνει τον σεβασμό προς τα δικαιώματα του άλλου και όχι την απόρριψή τους. Δεν καταργούμε τους άλλους, επειδή τα προσωπικά τους δεδομένα είναι διαφορετικά από τα δικά μας. Τους δεχόμαστε όπως είναι, δίχως αυτό να αλλοτροιώνει τα δικά μας δεδομένα και αφήνουμε τον Νόμο της Αρμονίας να λειτουργήσει, που είναι ο μόνος που γνωρίζει τί ανήκει στον καθένα μας.
Το μήνυμα της Παγκόσμιας Αδελφότητας, καθιερώθηκε στους πυλώνες της Υδροχοϊκής Εποχής υπό το σχήμα της Σύγχρονης Θεοσοφίας. Αυτό συνέβη πριν από 120 χρόνια. Στη διάρκεια αυτή διαπέρασε τις κοινωνίες μας έτσι ώστε ήδη να διαμορφώνει πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά και πολιτισμικά την υφήλιο. Ο προσεταιρισμός της Οικουμενικής Ιδέας και η χρησιμοποίησή της από ιδιοτελείς σκοπιμότητες δεν αλλάζει τον εκπαιδευτικό της στόχο, που είναι η ανθρώπινη προσέγγιση των καταστάσεων με μια ευρύτερη συνειδητότητα και μια πιο αλτρουϊστική αντιμετώπιση και δράση.
Σκοπός της Θεοσοφικής Ιδέας, που είναι η βάση της Οικουμενικότητας, είναι κάθε καλός και αγνός άνθρωπος, κάθε φυλής, να αναγνωρίζει τον άλλον ως το όμοιο αποτέλεσμα της Αιώνιας Αιτίας.(Όλκοττ) Σύμφωνα με τους Διδασκάλους της Σοφίας, "η Οικουμενικότητα είναι το μόνο σίγουρο θεμέλιο για παγκόσμια ηθική. Και αν αυτό, θα το εκλαμβάναμε σαν ένα απραγματοποίητο όνειρο, πρόκειται τουλάχιστον για ένα ευγενικό όνειρο..." [4]
[1] Μ.Δ. Ι, 282 [2] Μ.Δ. Ι, 273 [3] Μ.Δ. Ι, 120 [4] "Επιστολές των Μαχάτμας προς τον Α.Λ.Σίννεττ", Επιστολή 5η
