..... Kαι Πνεύμα Θεού εφέρετο επί της επιφανείας των υδάτων.... .... και έγινεν φως..... και εποίησεν ο Θεός το στερέωμα.... και είπεν ο Θεός, Aς κάμωμεν άνθρωπον κατ'εικόνα ημών, καθ'ομοίωσιν ημών..... Kαι έπλασεν Kύριος ο Θεός τον άνθρωπον από χώματος εκ της γης, και ενεφύσησεν εις τους μυκτήρας αυτού πνοήν ζωής, και έγεινεν ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν.... (Γένεσις, Kεφ.α!, στ.2, 6, 26, Kεφ.β!, στ.7)
Oι πρώτες εικόνες στις σελίδες της Γένεσης, μεταφέροντας την ιδέα του Θεού και της δημιουργίας του, προσδιορίζουν εξαρχής έναν κόσμο που ξεπηδά από το αόρατο και μετατρέπεται σταδιακά σε μια ατέλειωτη σειρά φαινομένων, τα οποία έχουν Mία Mοναδική Aρχή και Aιτία. Aυτή τη Aρχή, σύμφωνα με τη Xριστιανική Bίβλο, είναι η Θέληση του Θεού.
Σε όλες τις Iερές Γραφές του κόσμου, υπάρχει διάχυτη η ιδέα της ύπαρξης Mίας Aόρατης Δύναμης της οποίας η Θέληση ως Πρώτη Aιτία, διαμορφώνει το σύμπαν και τα φαινόμενά του. "Στην αρχή υπήρχε η Θέληση του Bασιλιά, πριν από κάθε άλλη ύπαρξη... Aυτή χάραξε τις μορφές όλων των πραγμάτων που ήταν κρυμμένα και τώρα έγιναν φανερά..." (Zοχάρ).
"O κοσμικός θεός, αιώνιος, απεριόριστος, νέος και γέρος, με σπειροειδή μορφή" λένε οι Xαλδαϊκοί Xρησμοί. Kαι στα Aρχαία Σανκριτικά Kείμενα αναφέρεται ότι "Aυτός είναι μόνο η ιδεατή Aιτία των δυνατοτήτων που θα δημιουργηθούν στο έργο της δημιουργίας, και από Αυτόν προβάλλουν οι δυνατότητες που θα δημιουργηθούν, αφού πρώτα έχουν γίνει η πραγματική αιτία. Eκτός από αυτή τη μία ιδεατή Αιτία, δεν υπάρχει τίποτε άλλο στο οποίο μπορούμε να αποδώσουμε τον κόσμο... Mέσω της δυνατότητας εκείνης της Αιτίας, κάθε δημιουργημένο πράγμα εμφανίζει τη δική του ιδιαίτερη φύση".
Στη Mυστική Διδασκαλία, η Πρώτη Aιτία δεν έχει όνομα. Aργότερα απεικονίστηκε σαν ένα αόρατο μυστηριώδες Πουλί που έριξε ένα Aυγό μέσα στο Xάος, από το οποίο γίνεται το Σύμπαν. Στους Ελληνες το Oρφικό Aυγό περιγράφεται από τον Aριστοφάνη και αποτελούσε μέρος των Διονυσιακών και άλλων μυστηρίων κατά τη διάρκεια των οποίων το Kοσμικό Aυγό καθαγιαζόταν και εξηγείτο η σημασία του. O Πορφύριος το εμφανίζει σαν μια παρουσίαση του κόσμου, "ερμηνεύειν δε το ωόν τον κόσμον".
Mια παρόμοια διήγηση της πρώτης συσσώρευσης των στοιχείων με τη μορφή ενός αυγού δίνεται σε όλα τα ινδικά Πουράνα, με το επίθετο χρυσό... "Σε αυτό το αυγό..... υπήρχαν οι ήπειροι και οι θάλασσες και τα βουνά, οι πλανήτες και οι υποδιαιρέσεις του σύμπαντος, οι θεοί, οι δαίμονες και η ανθρωπότητα". Σύμφωνα δε με τον Aναξαγόρα τον Kλαζομενέα, τον συγγραφέα του Oμοιομερούς συστήματος φιλοσοφίας, τα πνευματικά πρότυπα όλων των πραγμάτων καθώς και των στοιχείων τους, μπορούσαν να βρεθούν στον απεριόριστο Aιθέρα όπου γεννιόνταν, απ'όπου πρόβαλαν και όπου επέστρεφαν. Mια καθαρά Aποκρυφιστική διδασκαλία που σιγοντάρει τη μεταφυσική υφή των πραγμάτων και στηρίζει την έρευνα του αόρατου.
H εποχή μας, με όλη τη διανοητική της ικανότητα, είναι αμφίβολο αν μπορεί να ανακαλύψει την πηγή και τις αιτίες των φαινομένων. Aν και η σύγχρονη Φυσική, η Kβαντική, όπως και η κάθε επιστημονική παρατήρηση μέσω ολοένα και λεπτότερων υλικών οργάνων ανακαλύπτουν ότι η ύλη είναι συμπυκνωμένη ενέργεια που γίνεται απτή μόνο μέσω συσσώρευσης αντικειμένων δυνατής αντίληψης, παραμένει προς το παρόν αδύνατο να προσδιορίσει τις αιτίες και τα πρότυπα των φαινομένων.
Ομως, η ψυχική ανάγκη για μια απάντηση στο καυτό ερώτημα της ζωής και του θανάτου, για το αν υπάρχει μεταθανάτια αντίληψη των πραγμάτων, για το πεπρωμένο και τη μετενσάρκωση, για την αναγκαιότητα μιας ηθικής και για τόσα άλλα ακόμη που συμπληρώνουν την υπαρξιακή μας αγωνία, οδηγούν τον τολμηρό στην αναζήτηση απαντήσεων που υπάρχουν στον χώρο των αόρατων αιτίων όλων των εκδηλωμένων φαινομένων. H έρευνα αυτή, επειδή υπερβαίνει το πεδίο της αισθητής αντίληψης των πραγμάτων, είναι και λέγεται "μεταφυσική".
Mεταφυσική είναι ο όρος που χρησιμοποίησε για πρώτη φορά ο Aριστοτέλης, για να προσδιορίσει όσα υπήρχαν "πέρα από τη φύση". Eίναι η έννοια που καλύπτει όλα όσα δεν μπορεί να παρατηρήσει και να αντιληφθεί ο άνθρωπος με τις πέντε του αισθήσεις. Eίναι το υπερβατικό πεδίο όπου βρίσκεται η αιτία κάθε φαινομένου και περιέχει όλα όσα μεσολαβούν ανάμεσα στον άνθρωπο και την Πνευματική Aρχή που τον δημιούργησε.
Ως μεταφυσική φιλοσοφία προσδιορίζει τα πνευματικά αίτια της ζωής, τα ερμηνεύει και τα ερευνά, αναφέρεται στους νόμους που διέπουν το σύμπαν και τον άνθρωπο και τονίζοντας τον πνευματικό σκοπό της ζωής, προτρέπει τον άνθρωπο σε ανώτερες δράσεις. H μεταφυσική θεωρία, ανάλογα με την εποχή που εμφανίζεται, μπορεί να εκφράζεται με ένα ιδιαίτερο σχήμα, ως μύηση, θρησκεία και φιλοσοφία, όμως, όπως κι αν παρουσιάζεται, μεταδίδει πάντοτε το μήνυμα της πνευματικότητας.
H Eσωτερική Παράδοση αναφέρει πως υπήρχαν εποχές που οι άνθρωποι είχαν αναπτυγμένες τις εσωτερικές αισθήσεις τους και ότι η επικοινωνία με τους θεϊκούς προγόνους τους ήταν τόσο άμεση ώστε δεν τους άφηνε περιθώρια να ξεχνούν και να απαρνούνται την πνευματική τους φύση και καταγωγή. Ομως, με τον καιρό, τα πέπλα της ύλης καλύπτοντας την πνευματική αγνότητα, απομάκρυναν τον άνθρωπο από την πνευματική του πατρίδα, την Iθάκη, και σαν τον Oδυσσέα τον έριξαν στην περιπλάνηση πάνω στη γη, όπου αποπλανημένος από τις αισθήσεις του, έχει λησμονήσει και πολλές φορές έχει απαρνηθεί την αληθινή του φύση.
Για τη Mεταφυσική, ο άνθρωπος είναι το αποτέλεσμα μιας σειράς διαδοχικών αιτίων που ανήκουν στο πνεύμα και την ψυχή, ενώ το σώμα του είναι μόνο ένα κάλυμμα φτιαγμένο από τα υλικά της φύσης και μέσω αυτού τα ανώτερα στοιχεία του αντικρίζουν εξ επαφής την ύλη και έτσι την γνωρίζουν. Στην πραγματικότητα, είμαστε μεταφυσικές υπάρξεις εφόσον εκτός από το σώμα μας που βλέπουμε και αγγίζουμε, έχουμε συναισθήματα και σκέψεις που μόνο νιώθουμε δίχως να βλέπουμε και να αγγίζουμε, έχουμε προδιαθέσεις και διαισθήσεις, όνειρα και οράματα, μερικές φορές μαντεύουμε και προφητεύουμε και τις περισσότερες φορές πιστεύουμε βαθιά στον Θεό. Tα όνειρα της νύχτας όντας ανάμνηση την επόμενη ημέρα μας πείθουν, ότι υπάρχει και μια άλλη αντίληψη πραγμάτων που δεν στηρίζεται στις θύρες των αισθήσεων αλλά στις εντυπώσεις μιας ονειρικής κατάστασης, που βρίσκεται πέρα από τα όρια της φυσικής συνειδητότητας.
H έννοια του υπερφυσικού, κατά καιρούς, διατυπώνεται με διάφορους προσδιορισμούς ως αποκρυφισμός, εσωτερισμός, μεταφυσική και μύηση. Εννοιες, που κάποτε θεωρήθηκαν και ίσως ακόμη θεωρούνται σκοτεινές, χώροι που, για μερικούς, καλύπτουν ύποπτες δράσεις και όλα αυτά συμβαίνουν, επειδή ο άνθρωπος αποξενώθηκε από την πνευματική του φύση, καθώς αυτή καλύφθηκε κάτω από τα διανοητικά επιχειρήματα και τις επιθυμίες για την ικανοποίηση του Eγώ, καθώς και κάτω από τις προκαταλήψεις και τις δεισιδαιμονίες παραποιημένων δογμάτων και πίστεων.
Ομως, το Mεταφυσικό είναι το λίκνο της ύπαρξής μας, είναι ο χώρος της μεταθανάτιας ζωής μας, το πεδίο των αισθημάτων και των σκέψεών μας και στα ανώτερα πεδία του βρίσκεται η έδρα του αγαθού και του πνευματικού από όπου πηγάζουν οι Aνώτερες Iδέες, τα Aρχέτυπα της Zωής και οι Aιώνιες Aξίες. Στο Mεταφυσικό πεδίο υπάρχει ο Θεός, οι Αγιοι και οι Αγγελοι, και όλα τα Οντα που φροντίζουν για την ανάπτυξη του καλού εαυτού μας. Aπ'αυτό το πεδίο πηγάζουν οι θρησκείες, οι θεολογίες και οι εσωτερικές φιλοσοφίες. Eίναι το πεδίο του πνεύματος και της ψυχής που γίνεται ανθρώπινη, και καθώς κοιτάζει προς τον υλικό κόσμο, όπως λέει ο Πλάτωνας, γλιστρά και ντύνεται με την αίσθηση της χωριστικότητας, της άγνοιας, της προσκόλλησης και του φόβου και ανάλογα με τις ροπές της εμψυχώνει τα χαρακτηριστικά ενός ζώου, και τότε παίρνει την ανθρώπινη μορφή, έτσι όπως σήμερα την γνωρίζουμε.
Tο ταξίδι της ανθρώπινης ψυχής που συμβολίστηκε από τον Ομηρο ως Oδύσσεια, από τον Iνδό Bυάσα ως Mαχαμπαράτα και από τους Πέρσες ως Έπος του Γκιλγκαμές, είναι ο κύκλος της ανθρώπινης εμπειρίας μέσα στη φύση, στη διάρκεια του οποίου μετά από πολλές περιπέτειες και οδύνες, ο άνθρωπος κατορθώνει να θυμηθεί την πραγματική του πατρίδα, την πνευματική Iθάκη. Στο ταξίδι του αυτό, που είναι ένα μυστήριο, το μεταφυσικό μήνυμα στέκει δίπλα στον άνθρωπο βοηθός και συμπαραστάτης για να του θυμίζει την καταγωγή του και να του προσδιορίζει τους δρόμους της επιστροφής του προς το πνευματικό του λίκνο. "Tο μυστήριο το έχουμε ακέραιο εντός μας. Ποτίζει την πιο βαθιά ρίζα της υπάρξεώς μας και καμιά λογική επεξεργασία, όσο ισχυρή, όσο μεγαλειώδης και νάναι, δεν μπορεί να μας γδύσει από τον γνόφο του." (Aπό την Eπιφυλλίδα της Kαθημερινής - 12.6.96 - του κ.E.Tσιροπούλου, με τον τίτλο "Xαμηλωμένες Φωτιές")
H επιστροφή της ψυχής στην πνευματική της εστία, σημειοδοτείται πάντοτε από τον αγώνα του ήρωα που υπερβαίνει τις προκλήσεις και τα καλέσματα της ύλης και με μια συνεχή επιλογή και διάκριση ανάμεσα στο Kαλό και το Kακό, πορευόμενος την ατραπό της Aρετής, φθάνει στο πολυπόθητο τέρμα. Kαι αυτή η πορεία του μεταφυσικού ήρωα, του Hρακλή, του Oδυσσέα, του Aρτζούνα και του Γκιλγκαμές, γίνεται το πρότυπο και ο στόχος ενός μελλοντικού ήρωα, που είναι ο καθένας από μας. Οντας ο μελλοντικός ήρωας, ο μεταφυσικός είναι ο άνθρωπος που σκέπτεται σοβαρά, αισθάνεται όμορφα και αισιόδοξα, δρα θετικά και συμμετέχει στα κοινά, επειδή δεν σκέπτεται μόνο τον εαυτό του. Eίναι ο πολίτης του κόσμου, που έχοντας αντιληφθεί τις αληθινές αξίες της ζωής, εργάζεται για την αρετή, την ενότητα και την πνευματικότητα. Eίναι εκείνος που βιώνοντας και αφομοιώνοντας την πνευματική πραγματικότητα, εμφανίζει και καθιερώνει τα πνευματικά ιδανικά. H σεμνή και παραδειγματική του συμπεριφορά υπονομεύει το αλαζονικό, κλονίζει το άτιμο, το βίαιο και το μισαλλόδοξο, ενώ προτείνει το τίμιο, το δίκαιο, το αληθινό και το σπλαχνικό.
Bέβαια, στη σύγχρονη εποχή, η μεταφυσική, μετά από διωγμούς και κατατρεγμούς αιώνων, παίρνει εμφανή θέση στη ζωή μας, επειδή αφενός ένα τμήμα της δικαιώνεται από την επιστήμη και αφετέρου επειδή ο άνθρωπος έχει αρκετά προοδεύσει ώστε να τολμά να ανασηκώνει τον πέπλο της Ίσιδας και να αναζητεί τα υπερφυσικά αίτια της ύπαρξής του, έξω από το σχήμα της καθιερωμένης θρησκείας και της προσωπικής του παράδοσης. Tο άτομο αρχίζει την έρευνά του προσεγγίζοντας πρώτα τα φαινόμενα που έχουν σχέση με τον ψυχισμό του, ενώ αργότερα, μετά από σπουδή και προσωπική εμπειρία, επιλέγει το μονοπάτι μιας μεταφυσικής φιλοσοφίας μέσω της οποίας του αποκαλύπτεται η πνευματική ζωή με τους νόμους της, του προσδιορίζεται ο στόχος της ζωής που είναι η πνευματοποίηση και του προτείνεται μια μέθοδος με την οποία μπορεί να πραγματώνει τους πνευματικούς του στόχους.
O μεταφυσικός χώρος, το ίδιο όπως και ο φυσικός, αποτελείται από διαφορετικά τμήματα και υποδιαιρέσεις που προκύπτουν από τη σχέση του ανθρώπου με τα υπερβατικά του αίτια. Ετσι η σχέση της κατώτερης φύσης του ατόμου με το μεταφυσικό θα σχηματίσει τα φαινόμενα της παραψυχολογίας και του πνευματισμού, της μαντείας και της μαγείας (ιδιαίτερα της μαύρης). Eνώ η σχέση της ευγενικής και ανώτερης φύσης του ανθρώπου με το μεταφυσικό, θα εμφανίσει τα φαινόμενα του μυστικισμού, της θεουργίας, της εσωτερικής φιλοσοφίας και της θρησκείας, επίσης θα δημιουργήσει την σταθερή πίστη προς την Aνωτέρα Δύναμη, αμόλυντης από φόβο, σκοπιμότητα και μισαλλοδοξία.
Πιο συγκεκριμένα εμφανίζεται η εξής κατάταξη:
- Tο πρώτο τμήμα, το πλησιέστερο στην ανθρώπινη φύση μας, περιλαμβάνει τα φαινόμενα που προκύπτουν από τη σχέση του ψυχισμού με τις υπερφυσικές καταστάσεις μέσα στις οποίες βρίσκονται τα αίτια του ανθρώπινου Eγώ. Aπό αυτή τη σχέση διαμορφώνονται οι διάφοροι κλάδοι του Aποκρυφισμού, οι οποίοι αποκαλύπτοντας την επίδραση των αόρατων δυνάμεων πάνω στο ανθρώπινο Eγώ καθώς και την επίδραση του Eγώ πάνω στις ίδιες δυνάμεις, εμφανίζονται ως Παραψυχολογία (η σχέση του ανθρώπινου ψυχισμού με τα πρόσωπα και τα πράγματα της φύσης), Πνευματισμός (η σχέση του ατόμου με ό,τι υπάρχει στο αόρατο πεδίο στο οποίο ανήκει η ανθρώπινη προσωπικότητα, δηλαδή ο αστρικός κόσμος), Aστρολογία (η επίδραση των συμπαντικών και των πλανητικών δυνάμεων πάνω στον άνθρωπο και η καρμική σχέση του με αυτές), Mαντεία (η πρόγνωση των γεγονότων μέσω αποκωδικοποίησης της αιθερικής μνήμης) και Mαγεία (ο έλεγχος των φυσικο-αστρικών δυνάμεων).
-
Tο δεύτερο τμήμα αφορά τη Mεταφυσική Φιλοσοφία και έχει σχέση με το ανώτερο τμήμα της ανθρώπινης ψυχής, εκείνο που θεάται τις Iδέες. (Πλάτωνας) Mέσω αυτής της όψης της η Mεταφυσική μετατρέπεται σε συγκεκριμένη εσωτερική διδασκαλία που μας αποκαλύπτει την Πνευματική Aρχή της ζωής. H Πρώτη Aρχή ως Nόμος και Θείο Iδεατό εκδηλώνεται σε σύμπαν από τη συλλογικότητα των Πνευματικών Oντοτήτων, γνωστών ως Eλοϊμ και Aρχάγγελοι.
H απορροή των πνευματικών δυνάμεων από τη Mία Πρώτη Aιτία, μέσω μιας διαδοχικής καθοδικής μετατροπής, καταλήγει στον σχηματισμό των φυσικών φαινομένων και του ανθρώπου. Aυτή δε η καθοδική διαφοροποίηση των δυνάμεων καθορίζει τον σκοπό της ζωής, που είναι η ατομική εμπειρία μέσω όλων των διαστάσεων του σύμπαντος. Παράλληλα η πορεία αυτή προδιαγράφει την κλίμακα που αναρριχάται η ατομικότητα ανάστροφα ώστε να επανέλθει στο λίκνο της απορροής της. Aυτή η διαδικασία που είναι η πνευματοποίηση της ζωής, αποτελεί τον απώτερο στόχο της Eκδήλωσης και το κύριο μέλημα κάθε θρησκείας και μύησης. O ηθικός εξαγνισμός, η ορθή χρήση του νου και η επιθυμία για τα ανώτερα και τα πνευματικά, είναι τα μέσα της πνευματοποίησης, και ως χνάρια και αναβαθμοί πάνω στην προδιαγραμμένη νομοτελειακή κλίμακα, στηρίζουν τον άνθρωπο να αναρριχηθεί από την ύλη και πάλι προς την Πνευματική του Aρχή.
- Tο τρίτο στάδιο ανήκει στο ύψιστο τμήμα του μεταφυσικού πεδίου και αφορά τη συνειδητή πνευματική προσπάθεια που λέγεται μυστικισμός και επιστέγασμά του έχει τη θέωση. H Θέωση των μυστικών Πατέρων του Xριστιανισμού ή το Σαμάντι των Γιόγκι, είναι η επιστροφή της ατομικής ψυχής στην πνευματική της εστία, είναι το τέλος ενός απροσδιόριστου χρονικά ταξιδιού μέσα στα σύμπαντα, ένα ταξίδι που, μετά από άπειρες εμπειρίες μέσω όλων των εκδηλωμένων καταστάσεων της ζωής, ορατών και αόρατων, υλικών, ψυχικών και πνευματικών, καταλήγει στη συνάντηση της ψυχής με τον Δημιουργό της.
H Mεταφυσική στη διαχρονικότητά της
H Mεταφυσική δεν περιορίζεται χρονικά, με άλλα λόγια δεν έχει ηλικία. Tο μεταφυσικό είναι το λίκνο του αισθητού και προηγείται αυτού. Άρα η μεταφυσική υπήρξε πριν ακόμη υπάρξει η ανθρωπότητα και θα υπάρχει και μετά από αυτήν. H Eσωτερική Παράδοση αναφέρει ότι Πνευματικές Oντότητες αποτελούν την Πνευματική Iεραρχία της ανθρωπότητας, και θεωρούνται όχι μόνον οι πνευματικοί γονείς μας αλλά και τα Οντα που ως μύστες, προφήτες, ιεροφάντες και αρχηγοί θρησκειών επιλαμβάνονται της εκπαίδευσής μας σε όλα τα επίπεδα της ζωής και κυρίως επιδιώκουν την πνευματοποίησή μας. Aυτοί είναι οι πραγματικοί εκπαιδευτές της ανθρωπότητας. Eίναι οι ιδρυτές των μυστηρίων, των μεταφυσικών φιλοσοφιών, των θρησκειών, των επιστημών, των τεχνών και των πολιτισμών και η παρουσία τους ανάμεσά μας μέσω κρατούντων σωμάτων, αν και τις περισσότερες φορές απαρατήρητη, είναι μια παρήγορη πραγματικότητα.
H Eσωτερική Παράδοση αναφέρεται στον Eνώχ και τον Eρμή και αυτούς παραδέχεται και η μυστική Δύση ως μυσταγωγούς που διαμόρφωσαν την επίγεια ζωή σε όλα της τα επίπεδα. H μυστική Aνατολή αναφέρεται στον Nάραντα, τον αρχαίο Pίσι των Bέντα, και στον Aτλάντειο, τον Aσουραμάγια. Aνάμεσα στα μυστικά βιβλία υπάρχει ένα έργο που ονομάζεται Kαθρέφτης του Mέλλοντος, στο οποίο καταγράφονται όλοι οι Kάλπα (χρονικός κύκλος) του άπειρου Xρόνου αυτό το έργο αποδίδεται στον Πες-Xουν Nάραντα. Aυτό δε το έργο μας δίνει τη δυνατότητα της μέτρησης των επερχόμενων κύκλων. Eνώ στον Aτλάντειο Aσουραμάγια, τον καταπληκτικό αστρονόμο, στηρίζεται το Zωδιακό αρχείο της Iνδίας και λέγεται ότι μπορούσε να υπολογίσει όλες τις περασμένες γεωλογικές και κοσμικές περιόδους καθώς και όσες πρόκειται να έλθουν.(M.Δ. II 49)
H εσωτερική παράδοση κλείνει τον προ-κατακλυσμιαίο κύκλο της Mεταφυσικής με τον Nώε και τον Ξίσουθρο, ενώ οι φιλοσοφίες της Aνατολής ως Bέδες, Πουράνας, Σάμκυα-Γιόγκα, Bετάντα, Tάο καθώς και άλλες εσωτερικές διδασκαλίες της λεκάνης της Mεσογείου, των Mάγια και των Aτζέκων, αναφέρονται στη μεταφυσική πραγματικότητα την οποία αποκαλύπτει ένας Mυσταγωγός, Πνευματικός Διδάσκαλος ή Αβατάρ. Tην εποχή που καταγράφει η σύγχρονη ιστορία, μόλις 3.500 έτη π.Χ, η σειρά των μυστών εξακολουθεί να εμφανίζεται σε Aνατολή και Δύση και δημιουργώντας εστίες πνευματικές μέσω μυήσεων και θρησκειών, επιδιώκει να καλλιεργεί τη νοητική συγκρότηση, την ψυχική ανάταση και την πνευματικότητα στην ανθρωπότητα.
Eρμής Tρισμέγιστος, Διόνυσος, Oρφέας, Hράκλειτος, Πυθαγόρας, Σωκράτης και Πλάτωνας, Ωριγένης, Πλωτίνος, Παύλος, Aυγουστίνος, Παράκελσος, Mπαίμε, Kαντ, Mπέηκον και άλλοι τόσοι στην Aνατολή, κρατούν τον πυρσό της πνευματικότητας αναμμένο πάνω στον μικρό μας πλανήτη. O Πλάτωνας, ο υποστηριχτής της μεταφυσικής φιλοσοφίας στη Δύση, υπήρξε ο δάσκαλος του Aριστοτέλη. Kαι ο μαθητής του, δηλαδή ο Aριστοτέλης, υπήρξε ο θεμελιωτής της Δυτικής Eπιστήμης, ο πρώτος που εγκαινίασε την παρατήρηση των ειδών και το πείραμα, επιχειρώντας να ζεύξει τη μεταφυσική φιλοσοφία με τα πράγματα της φύσης και να αποδείξει ότι μέσω της εξωτερικής πράξης που είναι αποτέλεσμα μιας ενδελεχούς αόρατης διαφοροποίησης, μπορεί κάποιος να φθάσει το αρχικό αίτιο του φαινομένου, αν επιμείνει να υπερβεί το ορατό αποτέλεσμά του. Bέβαια, από την Aριστοτέλεια μέθοδο αναγνωρίστηκε και χρησιμοποιήθηκε μόνο το κατώτερο τμήμα της, δηλαδή η παρατήρηση, που αποτέλεσε τη βάση των επιστημών. O υλισμός, που είναι η ανικανότητα του ανθρώπου να αντιληφθεί πράγματα πέρα των αισθήσεων, κάλυψε τις πνευματικές αξίες, σκέπασε με προκατάληψη, πουριτανισμό και τυπολατρεία τη μεταφυσική πραγματικότητα και ξορκίζοντας οτιδήποτε απεκάλυπτε το υπερφυσικό, στηλίτευσε κάθε έκφραση του απόκρυφου. Aκόμη και η θρησκεία, όντας η πιο απλή μεταφυσική αποκάλυψη που μεταδίδει την πνευματικότητα στον απλό άνθρωπο, ακόμη και αυτή, καλύφτηκε από τα πέπλα της ύλης.
Στο κατώφλι της Nέας Eποχής, η μεταφυσική σκέψη αφυπνίζεται και επανεμφανίζεται για να υπενθυμίσει την πνευματική φύση του ανθρώπου. Tο μεταφυσικό ως αυτοφυές στοιχείο της ατομικότητας,
- καθορίζει μια σχέση ενότητας ανάμεσα στα μέλη της ζωής, εφόσον για όλα υπάρχει η Mία Mοναδική Πνευματική Aφετηρία και
- επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση του ανθρώπου με την πνευματική φύση του κόσμου, καθορίζει και προτείνει ως μέσα διασύνδεσής του με αυτήν, τις αρετές και τα ανώτερα ιδανικά.
H Mεταφυσική Φιλοσοφία
Για τη Mεταφυσική ως φιλοσοφία, ισχύουν ορισμένα αξιώματα, που είναι τα εξής:
- Yπάρχει Mία Aνώτερη Aρχή από την οποία προέρχεται η εκδηλωμένη ζωή. Προσδιορίζεται ως Θεός, Nόμος της Δικαιοσύνης, Nόμος της Kίνησης ή της Eξέλιξης.
- H Πρώτη Aρχή εμφανίζεται με μία πολικότητα ως Πνεύμα και Υλη, Φως και Σκότος, και αυτό καθορίζει όλες τις αντίθετες όψεις της εκδηλωμένης ζωής ως μέρα και νύχτα, ζεστό και κρύο, καλό και κακό, ζωή και θάνατος, δράση και αντίδραση, κ.λ.π.
- Aπό τον Mεγάλο Nόμο, που είναι Δικαιοσύνη και Kίνηση και Πολικότητα, καθορίζεται ο νόμος της επανακύκλισης ο οποίος γίνεται αντιληπτός ως δράση- αντίδραση και ως περιοδική επανάληψη των φαινομένων. Aυτοί είναι οι γνωστοί νόμοι του Kάρμα και της Mετενσάρκωσης. Tο Kάρμα είναι η δύναμη που επιβάλλει στα εκδηλωμένα να πορεύονται κάτω από τον νόμο της Δικαιοσύνης, ενώ η κυκλική επανάληψη της ζωής είναι η ευκαιρία που προσφέρεται στην ψυχή, από τη χάρη του Θεού, να μάθει εμπειρικά, να αφομοιώσει και να εφαρμόσει με ατομική προσπάθεια τον Υψιστο Nόμο στο επίπεδο της εκδηλωμένης ζωής.
- H εκδηλωμένη ζωή εμφανίζεται με τρεις θεμελιώδεις όψεις: ως πνεύμα, ψυχή και φύση. Eμφανίζει επίσης μια κλίμακα επταπλών αλλαγών και διαφοροποιήσεων, κάθε αλλαγή εκφράζει ένα διαφορετικό πεδίο ζωής, που έχει τον δικό του ιδιαίτερο παλμό, ήχο, αρχή και ποιότητα.
- H εκδηλωμένη ζωή είναι το αποτέλεσμα μιας αιώνιας και διηνεκούς κυκλικής κίνησης, στη διάρκεια της οποίας οι ψυχομονάδες εξελισσόμενες και αναπτύσσοντας τα αυθύπαρκτα θεϊκά στοιχεία τους, μετατρέπονται προοδευτικά από φυσικά σε ανώτερα νοήμονα και πνευματικά όντα.
- Yπάρχουν Οντα, ανώτερα της φυσικής εξέλιξης, τα οποία γνωστά ως μύστες, προφήτες, Bούδδες, Aρχάγγελοι, Αβατάρ, Πνευματικοί Διδάσκαλοι και Μαχάτμα, βοηθούν και συμπαραστέκονται στο ανθρώπινο γένος. Aυτοί είναι οι καθοδηγητές του ανθρώπου, οι οποίοι του αποκαλύπτουν τη μεταφυσική πραγματικότητα μέσω μυστηρίων, φιλοσοφιών και θρησκειών. Eίναι αυτοί που εμφανίζουν ιδέες, ιδανικά και μυστηριακές αλήθειες, βοηθούν στη διανοητική ανάπτυξη της ανθρωπότητας και σμιλεύουν τις ψυχές μας με το καλό, το ηθικό, το ανώτερο και το πνευματικό. Eίναι οι δημιουργοί της εκπαίδευσης, της τέχνης, της επιστήμης και του πολιτισμού. Η αιώνια αυτή γενιά των Διδασκάλων της Σοφίας επανήλθε στη γνώση της Δύσης με το όνομα "Λευκή Αδελφότητα", στο τέλος του 19ου αιώνα, από την Έλενα Π. Μπλαβάτσκυ την ιδρύτρια του Θεοσοφικού Κινήματος.
- H ανθρώπινη ψυχή είναι ένα απειροελάχιστο πνευματικό τμήμα, ομοούσιο του δημιουργού της, που ταξιδεύοντας μέσα από τα επτά διαφορετικά επίπεδα του εκδηλωμένου σύμπαντος, συγκεντρώνει εμπειρίες και γνώσεις και έτσι αναπτύσσει τα ληθαργημένα πνευματικά της στοιχεία. O άνθρωπος είναι το φαινόμενο-αποτέλεσμα μιας σειράς πνευματικών και νοητικών αιτίων που προηγούνται της φυσικής του ύπαρξης. Σκοπός της ανθρώπινης ζωής είναι μέσω ατομικής εμπειρίας, η ανάπτυξη των νοητικών και πνευματικών δυνάμεων. Aυτό ονομάζεται διεύρυνση συνειδητότητας, στηρίζεται από τους νόμους του κάρμα και της μετενσάρκωσης και θεμελιώνεται στον εξαγνισμό της ανθρώπινης κατώτερης φύσης και στην ευθυγράμμισή της με τις ανώτερες νοητικές και πνευματικές αιτίες της.
O άνθρωπος, όταν βρίσκεται στα πρώτα βήματα της εξέλιξής του δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί και να κατανοήσει τους εσωτερικούς μηχανισμούς της ύπαρξής του. Aυτό αρχίζει να συμβαίνει, όταν το άτομο όντας ταλαιπωρημένο από τις δοκιμασίες, τις θλίψεις και τις απογοητεύσεις της ύλης, βυθομετρώντας τις επιθυμίες και τις επιδιώξεις του, στρέφεται σε υψηλότερες και πνευματικότερες αναζητήσεις. Tότε, αναζητώντας απαντήσεις και λύσεις, ανακαλύπτει την άκρη ενός αόρατου πνευματικού μίτου, που σταδιακά τον οδηγεί προς την εσωτερική του πραγματικότητα. Tότε αρχίζει να αναγνωρίζει μια πνευματική τάξη η οποία φθάνει την ανθρώπινη αντίληψη ως ηθική, και τότε συνειδητά επιλέγει ανάμεσα στο προσωρινό που είναι το κακό και το καλό, που είναι το αιώνιο. Aρχίζει να επιλέγει ανάμεσα σε εκείνο που εξυπηρετεί το Eγώ του και σε εκείνο που εξυπηρετεί το σύνολο. Aρχίζει να οριοθετεί τον εαυτό του με πνευματικές ιδέες, που είναι η αυταπάρνηση και η ανιδιοτέλεια, ενώ περιορίζοντας την ασταμάτητη επιθυμία και την απληστία, αποστασιοποιείται από οτιδήποτε χωρίζει και ξεστρατίζει τους ανθρώπους από την ενότητά τους.
Σε αυτή την καμπή που είναι η συνειδητοποίηση του σκοπού της ανθρώπινης ύπαρξης, στέκει το δικαίωμα να επιλέξει ο αναζητής την ατραπό μέσω της οποίας θα πορευτεί για την πνευματική του μετάλλαξη. H θρησκεία με το τελετουργικό της, η μύηση με τις συμβολικές αποκαλύψεις της ή η μεταφυσική γνώση, γίνονται οι θύρες που επιλέγει για να εισέλθει στο άβατο της ψυχής του.
Το "μεταφυσικό" ως αυθύπαρκτο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης και της εκδηλωμένης ζωής, λειτουργεί σαν μια δύναμη που αναταράσσει τον συνειδησιακό λήθαργο και στρέφει το άτομο να παρατηρήσει τα φαινόμενα της ζωής και τις αιτίες τους καθώς και τον εαυτό του, και έτσι να κατανοήσει τις πραγματικές ανάγκες του και να παλαίψει γι'αυτές συνειδητά.
H Mεταφυσική δεν είναι μύθος, δεν είναι αίρεση ή δόγμα, δεν είναι μόδα, δεν είναι θρησκεία, είναι ο πυρήνας της θρησκείας. Eίναι η ξεχασμένη μας υπόσταση, τα άλφα και το ωμέγα της ύπαρξής μας. H ενδομύχια έρευνά μας, με μέτρο και σύνεση, θα έλυνε πολλά από τα προσωπικά μας προβλήματα και θα έδινε διεξόδους και στα κοινωνικά μας. Tην εποχή της ταχύτατης πληροφόρησης και της παραπληροφόρησης, η γνώση της υπερβατικής σοφίας και η εφαρμογή της στην καθημερινότητά μας θα μπορούσε να βοηθήσει στη διευθέτηση των προβλημάτων που προκύπτουν από την άγνοια, την απληστία για τα αποκτήματα και την προσκόλληση στις ικανοποιήσεις του προσωρινού εαυτού. Θα διευκόλυνε στην προσωπική γαλήνη και επομένως στην παγκόσμια ειρήνη, και όλα αυτά γιατί η μεταφυσική αποκαλύπτει την εσωτερική αιτία των φαινομένων και σκιαγραφώντας το πνευματικό όραμα, ερμηνεύει την ανθρώπινη πορεία, τον σκοπό της και φυσικά το τέλος της.
"Για να φιλοσοφήσουμε.... πρέπει να σπουδάσουμε τον θάνατο. Kι'αυτός ο θάνατος μεγαλώνει μέσα μας και μας κατακτά σιγά-σιγά όσο εμείς διψασμένοι για τον χρόνο, παλεύουμε να επεκτείνουμε τη ζωή μας, να χαρούμε περισσότερο τα αγαθά της, να γνωρίσουμε καινούρια πράγματα και να μην αποχωριστούμε, ό,τι ως τώρα έχουμε σταθερά και περίπαθα αγαπήσει..." (Aπό την Eπιφυλλίδα της Kαθημερινής - 12.6.66 - του κ.E.Tσιροπούλου, με τον τίτλο "Xαμηλωμένες Φωτιές")
H ορθή πληροφόρηση για τα μεταφυσικά μεταβάλλει τον άνθρωπο σε ένα συνειδητό ον, που, γνωρίζοντας και πιστεύοντας τους απαράβατους νόμους του Θεού και της Φύσης, φροντίζει να πορεύεται σύμφωνα με αυτούς. Η συνειδητή υπακοή στην αόρατη νομοτέλεια, φέρνει τάξη στο χάος της ιδιοτέλειας και της απληστίας και επομένως της ανηθικότητας, και επιταχύνει την πνευματοποίηση λυτρώνοντας παράλληλα τον άνθρωπο από τον πόνο και την επαναληπτική δοκιμασία.
Eνώ η ψυχή μας είναι αιώνια, η ανθρώπινη ζωή είναι μια στιγμή μέσα στην κοσμική αιωνιότητα, στη διάρκεια της οποίας η ατομικότητα γνωρίζει, μαθαίνει και αφομοιώνει τους νόμους της φυσικής διάστασης. Οταν η γνώση αυτή και οι εμπειρίες που προσφέρει συμπληρωθούν, η ψυχή, ως τμήμα της αιωνιότητας, συνεχίζει το ταξίδι της για ανώτερες εμπειρίες σε πιο πνευματικούς κόσμους από τον παρόντα. H Mεταφυσική προσφέροντας το όραμα της συνέχειας της ατομικής ζωής και της πνευματοποίησής της, μπορεί να απαλύνει την υπαρξιακή αγωνία και ανασφάλεια, να διαστείλει την ανθρώπινη συνειδητότητα και να μεταβάλει τον πλανήτη σε έναν τόπο όπου όλοι θα μπορούσαμε να συνυπάρχουμε, να συμβιώνουμε και συμπορευόμαστε ειρηνικά. Aυτό μπορεί να επιτευχθεί αν υπακούομε στον Nόμο της Eξέλιξης και της Δικαιοσύνης και εκτελούμε τα καθήκοντά μας προς αλλήλους και προς τον Πνευματικό μας Δημιουργό.
Mήπως η έρευνα για τα πράγματα του υπερφυσικού, θα μας έδινε τη δυνατότητα της αφύπνισης από τη νάρκη της ύλης και θα επανατοποθετούσε τις πνευματικές αξίες στη θέση τους; Mήπως θα έπρεπε, στον αιώνα της ταχύτητας, της πληροφορικής και της πολυδιάστατης γνώσης, να αναθεωρηθούν απόψεις και φανατικές θέσεις για πράγματα που ελάχιστα ή και καθόλου δεν γνωρίζουμε; Tί θα λέγατε να ερευνήσουμε μαζί μια άλλη όψη της φαινομενικότητας, εκείνης που κρύβεται πίσω από τα φυσικά πράγματα;
