Ο Αλτρουϊσμός είναι κάτι άπιαστο στην ανθρώπινη αντίληψη ώστε όταν κάποιος ακούει ή διαβάζει για κάτι σχετικό, να φαντάζεται ότι είναι μια ιδιότητα που δεν ανήκει στο ανθρώπινο είδος. Οι άνθρωποι είναι γοητευμένοι και φυλακισμένοι στον κλοιό των προσωπικών ενδιαφερόντων τους. Όμως αυτή η στάση αν εξεταστεί σε σχέση με την υπόλοιπη φύση θα διαπιστωθεί ότι είναι μια μοναδική εξαίρεση.
Όπου κι αν στρέψουμε την προσοχή μας, διαπιστώνουμε ότι η ατομικότητα ξεχωρισμένη από την υπόλοιπη ομάδα της, μένει αβοήθητη και αναποτελεσματική. Ο άνθρωπος ως ένα σύνολο ατόμων, κυττάρων και οργάνων, είναι ένας μικρόκοσμος που ανατυπώνει το μακροκοσμικό του αρχέτυπο όπου κάθε κύτταρο και άτομο αν αποκοπούν από το σύνολό τους και δεν θα συν-λειτουργήσουν, θα παρουσιάσουν μια ασθένεια ή και θάνατο. Ας δούμε τις πέτρες ή τα μέταλλα. Αν και αποτελούνται από όμοια άτομα, στην πραγματικότητα καθένα εξ αυτών δεν είναι η πέτρα ή το μέταλλο. Όμως όλα μαζί αποδίδουν ένα σχήμα και μια κατάσταση εξέλιξης, δείχνοντας έτσι ότι χιλιάδες άτομα συνεργάζονται για έναν κοινό σκοπό. Αυτό θα λέγαμε ότι είναι αλτρουϊσμός που πρωτο-εμφανίζεται μέσα από μια αναγκαία συνύπαρξη και συνεργασία.
Αλτρουϊσμός είναι το έργο και συνάμα είναι η φύλαξη και η ασπίδα και προσπάθεια του ενός για τους άλλους - – και είναι μια αρχή για τη Φύση και ένα αξίωμα ηθικής για τον άνθρωπο.
Ποιό από τα δύο θα πρέπει να ακολουθήσει ο άνθρωπος; Το μονοπάτι του Κοσμικού Νου που φέρνει εσωτερική και εξωτερική υγεία, εσωτερική και εξωτερική δύναμη ενώνοντας το έσω με το έξω; Ή το μονοπάτι της ιδιοτέλειας;
Νομίζω πως ήρθε η ώρα να δώσουμε στον κόσμο τις θείες διδασκαλίες και να τους φανερώσουμε την πιο εκλεπτυσμένη ηθική αυτήν του αλτρουϊσμού τη μόνη ηθική που μπορεί να μας ενώσει απευθείας με την Θεία Καρδιά. Και αν διαδίδουμε αυτή την ηθική στους άλλους, τότε δεν δικαιώνουμε το έργο των Μεγάλων Διδασκάλων της Σοφίας, ένα έργο που γίνεται στον κόσμο των ανθρώπων εδώ και αμέτρητα χρόνια;
