Τα λίγα αυτά λόγια που θα ακολουθήσουν έχουν ως βασικό στόχο να φέρουν στην επιφάνεια αυτό που ούτως ή άλλως πάντα υπήρχε, στο βάθος και στην ουσία, όσο και σχεδόν σε όλες τις διαστάσεις τους, στο έργο της Έλενας Πέτροβνα Μπλαβάτσκυ και στην εσωτερική Διδασκαλία, στην οποία μας έκανε κοινωνούς, τον προπερασμένο πλέον αιώνα.
Το ότι, δηλαδή, αυτό που πραγματικά πρότεινε στους ανθρώπους είναι, περισσότερο από τους υπόλοιπους χαρακτήρες του, μια πρακτική οδός. Περαιτέρω δε, το ότι οι συνθήκες που με κάθε ζωτικό της στοιχείο συνέβαλε τότε στο να δημιουργηθούν, παράλληλα φυσικά και με άλλες εσωτερικές προσπάθειες, είναι στο σήμερα που γεννούν τα πρώτα στέρεα ίχνη μιας βαθιάς κατανόησης του γιατί μια εσωτερική πορεία εξέλιξης αποτελεί την υπέρτατη αναγκαιότητα, τόσο για το Άτομο – Αναζητητή, όσο και για την Ανθρωπότητα στο σύνολό της.
Είναι πράγματι εκπληκτικό, από μια πλευρά του θέματος, να παρατηρούμε το πόσο συχνά η ενασχόληση με τα λεγόμενα θεοσοφικά ζητήματα καταλήγει σε φαύλους κύκλους μιας, ψυχαναγκαστικής σχεδόν, νοητικής ικανοποίησης και μόνον και σε έναν διανοουμενισμό ιδιαίτερου τύπου που αφορά για παράδειγμα τη «συζήτηση» γύρω από τις άπειρες προεκτάσεις, τα άπειρα ονόματα και τις άπειρες εκφράσεις μέσα από τις οποίες η Μία Ζωή διαχέεται στον κόσμο του «γίγνεσθαι». Ακόμη τον μεγάλο δογματισμό με τον οποίο πολλές φορές υποστηρίζεται η ισχύς και η «νομιμότητα» της μίας ερμηνείας έναντι της άλλης, καταστρατηγώντας ουσιαστικά την αρχή που η ίδια η Μπλαβάτσκυ υποστήριξε και η οποία καταδεικνύει την πλήρη αλήθεια για κάθε φαινόμενο και ακόμη για το ΠΑΝ, ως πολυπρισματική σύνθεση και εντέλει την υπερλογική κατάκτηση του Μύστη-Σοφού, που κατορθώνει μετά από μακραίωνη προσπάθεια να μένει ανοιχτός και συνεχώς δυναμικός και ανανεωμένος στη διαδρομή του μέσα από τα ποικίλα κλειδιά – όψεις της Πραγματικότητας.
Οι παρανοήσεις και παραπλανήσεις τύπων όπως των προηγούμενων δεν είναι ωστόσο ανεξήγητες. Έχουν αιτίες και μηχανισμούς που τις δημιουργούν, που μπορούν να ανιχνευτούν σε επαρκή βαθμό. Όσο μπορούν να δοθούν κάποιες ικανές εξηγήσεις για κάποιους από τους λόγους που οδήγησαν στη δεκαπεντάχρονη μόλις, Θεοσοφική Εταιρία να βρίσκονται εν βρασμώ διαπλοκές και ίντριγκες, πριν ακόμη από τον θάνατο της ιδρύτριάς της, όσο μπορούν να δικαιωθούν τα ίδια της τα λόγια που ήθελαν πολλούς που έφεραν τον τίτλο «θεόσοφος» να μην είναι κατ’ ουσίαν τέτοιοι, άλλο τόσο μπορεί να γίνει κατανοητό το γιατί μια τόσο δυνατή και ολοκληρωμένου τύπου Διδασκαλία όπως η Θεοσοφική είναι τόσο θελκτική για τον Νου, ώστε να διακινδυνεύεται η εμμονή και η προσκόλληση στα γνωσιολογικά της στοιχεία.
Ήταν πράγματι πρωτοφανές, αξιοθαύμαστο και οπωσδήποτε Μεγαλειώδες το έργο, πάνω στο οποίο πυρετωδώς μόχθησε η μεγάλη αυτή γυναίκα και στο οποίο βέβαια συνέργησαν μαζί της και άλλοι πρωτοπόροι, του να μεταφέρει στη μοντέρνα δυτική, και πλέον παγκόσμια, ανθρωπότητα ένα συνεκτικό μοντέλο εσωτερικής ερμηνείας του Σύμπαντος και του Ανθρώπου και να το υποστηρίξει ταυτόχρονα με έναν «ωκεανό» στοιχείων γνώσης μέσα από το σύνολο σχεδόν της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Αυτό σίγουρα το μοντέλο που έρχεται μέχρις εμάς από το βάθος των χιλιετιών και βγαίνει από τη φλόγα των μυητικών κέντρων, όσο κι αν δεν έχει δοθεί στην πληρότητά του, όπως η αγγελιοφόρος του μας διαβεβαιώνει, ήταν και είναι ικανό να ταράξει συθέμελα τόσο τις επιφανειακές, θολές, αλλά και προκατειλημμένες θεοκρατικές αντιλήψεις της πραγματικότητας, όσο και, από την άλλη πλευρά, ακραίες μηδενιστικές και υλιστικές θεάσεις. Μια από τις μεγάλες του δυνάμεις είναι ότι μπορεί να νοηματοδοτήσει πλήρως την ύπαρξή μας ενταγμένη μέσα σε μια συμπαντική οπτική όπου το Είναι και η Εκδήλωση βρίσκονται σε μια αδιάσπαστη συνέχεια.
Το θέλγητρο της νοητικής διερεύνησης του πως διατηρείται και επεμβαίνει αυτή η Συνέχεια ανάμεσα σε όλες τις κλίμακες της Δημιουργίας, από τις απείρως μεγάλες ως τις απείρως μικρές είναι, αν μη τι άλλο, μεγάλο, και οπωσδήποτε από μόνη της αυτή η αναζήτηση είναι μια άξια εργασία.
Έχει αδιαμφισβήτητη χρησιμότητα, καθόσον αυτός που την ασκεί δεν παύει να θυμάται πως αποτελεί ένα από τα μέσα και τα εργαλεία για την κατάκτηση της Αλήθειας – που είναι το ανώτερο όλων των πραγμάτων όπως η «πύρινη» πέννα της Μπλαβάτσκυ συνεχίζει ακόμη και τώρα να μας διαβεβαιώνει – και όχι αυτοσκοπός, και όσο ο «στοχασμός» σχετικά με τη διαδοχή των δημιουργικών ιεραρχιών, ακόμη και πάνω στη φύση του υπέρτατου στοχαστή δεν συντηρεί κάποιες «ιδιαίτερες» - και ίσως ανώδυνες – συνθήκες λήθης σχετικά με αυτό που παραμένει το μεγάλο μυστήριο, παρότι τόσο κοντινό, και γι’ αυτό τόσο επίμονο μάλλον…τον ίδιο μας τον Εαυτό. Εννοώντας όχι το πώς σε θεωρητικό επίπεδο συντίθεται από τις οποιεσδήποτε σφαίρες ή φορείς συνειδητότητας, αλλά το πώς αλληλεπιδρά πρακτικά με το περιβάλλον του, το πώς το κάνουμε ο καθένας από εμάς, έχοντας ως γνώμονα παρατήρησης αυτές τις γνώσεις ή κλειδιά ερμηνείας.
Το πώς συγκεκριμένες συμπεριφορές, συνήθειες, αντιδράσεις, σκέψεις, συναισθήματα, πράξεις εγκλωβίζουν και θολώνουν τη Συνείδησή μας και την παγιδεύουν σε προσωπικούς αδιεξοδικούς μονολόγους, χωρίς να της επιτρέψουν να συνεργαστεί πραγματικά με άλλες ατομικότητες ή το πώς άλλες τέτοιες ή διαφορετικοί χειρισμοί των προηγουμένων απελευθερώνουν τη Συνείδηση, τη διευρύνουν και της ανοίγουν το δρόμο μιας βαθιάς, δημιουργικής συνδιαλλαγής με άλλες… «απελεύθερες» Συνειδητότητες.
Αυτό και είναι μια όψη της πρακτικής άσκησης της αλληλεξάρτησης των πάντων που τόσο πίστεψε και τόσο υπηρέτησε η ίδια η Μπλαβάτσκυ.
Μια άλλη της όψη, προέκταση κατά κάποιον τρόπο και της προηγούμενης, συνάγεται σχεδόν αβίαστα θεωρώντας ένα άλλο πυρηνικό στοιχείο της θεοσοφικής διδαχής, αυτό των Δασκάλων Σοφίας και της ευφυούς συνεργασίας εξελιγμένων όντων στα διάφορα επίπεδα της δημιουργίας – μέσα σε ένα γενικευμένο σχέδιο ή καλύτερα πλαίσιο δράσεων – που κάποια από αυτά έχουν ειδικές σχέσεις με τη «δική μας» ανθρώπινη εξέλιξη.
Έχοντας αυτό κάποιος υπόψη του, αίρει αυτόματα τη μοναχικότητα, του ανθρώπου στο σύμπαν… απορρίπτει επίσης και τις επιθετικά ανθρωποκεντρικές κοσμοθεάσεις. Κατά ανάλογο τρόπο που ο άνθρωπος χειρίζεται και συναλλάσσεται με την Ύλη δημιουργώντας Πολιτισμό απ’ αυτήν – πνευματικοποιώντας την – κάποιοι άλλοι, προπορευόμενοι στην εξέλιξη από εμάς, εργάζονται και ουσιαστικά προσφέρουν τις υπάρξεις τους έτσι ώστε ο Άνθρωπος να έχει τα απαραίτητα εφόδια – όταν πραγματικά τα αναζητήσει – για να σκίσει τα σκοτάδια του πόνου, του φόβου, αλλά κυρίως της Άγνοιας, που είναι η πραγματική πηγή κάθε ανισορροπίας και δυσαρμονίας. Η ίδια η πηγή της Ζωής ή ο Σκοπός πίσω απ’ όλα, ωθεί αδιάκοπα κάθε επίπεδο της Εκδήλωσης να αλληλεπιδράσει με αυτά που έπονται ή προπορεύονται από το ίδιο προσφέροντας στα πρώτα και λαμβάνοντας από τα δεύτερα, έτσι ώστε να μπορεί συνεχώς να διανέμει σε όσα περιμένουν από αυτό, τη δύναμη της ζωής ολοένα και πιο αποτελεσματικά. Όλα εν τέλει συνδέονται και όλα αλληλεπιδρούν σ’ ένα συμπαντικό ταξίδι αυτεπίγνωσης.
Παραφωνία σε αυτή τη συνεργατική, νοήμονα υπερτάξη φαίνεται πως είναι όντα στην κατάσταση όπως της δικής μας ανθρωπότητας που έχουν αποκτήσει τη δυνατότητα της επιλογής, χρωματίζουν όμως, ακόμη με πολλές χροιές υλικών αυτοματισμών – στοιχεία φυσικής οικονομίας από προγενέστερα στάδια – τα πρώτα σκιρτήματα της Ελευθερίας της Βούλησης – που στην πραγματικότητά της θα έλθει πολύ αργότερα – οδηγούμενα έτσι σε τάσεις και αντιλήψεις χωριστικότητας από την υπόλοιπη φύση.
Πιθανότατα, στην κοσμική διαδρομή της Συνείδησης αυτό είναι ένα στάδιο αναμενόμενο, ίσως και θεμιτό, παρολαυτά ένα στάδιο που πρέπει να κατακτηθεί και να ξεπεραστεί. Αυτό το οφείλουμε – κατά κάποιον τρόπο – σε ολόκληρο το σύμπαν.
Κι εδώ είναι ακριβώς που βρισκόμαστε τώρα. Η ανθρωπότητα έχει οδηγηθεί σε ένα πρωτόγνωρο ιστορικά σημείο καμπής. Η πορεία της μέσα από τις προηγούμενες πολιτισμικά μορφές, αυτή η ευφυής συνεργασία που πάντα βρίσκεται πίσω από την ώθηση κάθε μεγάλου σχήματος και δράσης ανάπτυξης της πανανθρώπινης επίγνωσης, η προσφορά ζωής υψηλών πνευμάτων προς τους άλλους όπως ακριβώς της Έλενας Πέτροβνα Μπλαβάτσκυ αλλά και οι επίσης ευφυείς και συνεχόμενες δράσεις διαμέσου των χιλιετιών καθαρά αντεξελικτικών θελήσεων φαίνονται να οδηγούν την ανθρωπότητα ολοένα και πιο γρήγορα στο κατώφλι μιας σκληρής και ωμής επιλογής και μιας μοναδικής ευκαιρίας.
Είτε θα διαλέξει να παραδοθεί σε μια κατηφόρα χονδροειδέστατου υλισμού και καταπάτησης κάθε αυθεντικής αξίας ζωής, κατρακυλώντας – όπως αρκετοί προειδοποιούν – στην πιο μαύρη νύχτα του ανθρώπινου πολιτισμού, είτε θα αρπάξει την ευκαιρία να αποδεχτεί την αλληλεξάρτηση των πάντων – τουλάχιστον ως μια ισχυρή πιθανότητα – και θα αναλάβει με γενναιότητα μια ουσιαστική θέση και στάση Ευθύνης απέναντι στις εκφράσεις της ζωής στις οποίες οφείλει και με τις οποίες αλληλεπιδρά, είτε ανώτερες, είτε κατώτερες.
Ίσως οι σκέψεις της μεγάλης διανοήτριας για το ότι θα είναι τον 21o αιώνα που πραγματικά οι επιδράσεις της «Μυστικής Δοξασίας» της Ανθρωπότητας θα κάνουν εφικτή την πιθανότητα μίας Αναγέννησης γι’ αυτήν να σχετίζονται με αυτό το πλαίσιο επιλογής που ξετυλίγεται ολοένα γύρω μας. Σίγουρα τίποτα αυθεντικά αληθινό δεν έρχεται χωρίς τίμημα και χωρίς θυσία. Μια από τις «θυσίες» που μπορούμε να κάνουμε και που είναι ικανή να μας δώσει αισθήματα ολοκλήρωσης και ευδαιμονίας, όπως κάθε πραγματική προσφορά, είναι να μεταδώσουμε τα μηνύματα της εσωτερικής πραγμάτωσης και δράσης σε όσους γίνεται περισσότερους.
Δανειζόμενος το εισαγωγικό σημείωμα στο Κλειδί της Θεοσοφίας και προσθέτοντας ότι πιθανώς πολλές από τις ευτυχείς συγκυρίες που επισυμβαίνουν φαινομενικά τυχαία στην πορεία μας, οργανώνονται ουσιαστικά σε κάποια άλλα επίπεδα, χωρίς την πλήρη κατανόησή μας αλλά με την κατ’ ουσίαν συγκατάθεση και συνεργία μ’ αυτά, θα ήθελα να κλείσω με ένα τέτοιο μήνυμα:
«Αφιερώνεται από την Έλενα Πέτροβνα Μπλαβάτσκυ
σ’ όλους τους μαθητές της, που μπορούν να διδαχθούν
και με τη σειρά τους να διδάξουν»
