http://www.blavatsky.gr

H Απόκρυφη Παράδοση αναφέρει ότι, όταν η ανθρώπινη φυλή προικίστηκε με σκέψη και με λόγο, τότε εμφανίστηκε στον πλανήτη μια κοινή και ενιαία θρησκεία, που την ονόμαζαν "σοφία-θρησκεία". Αυτή υπήρξε το λίκνο από το οποίο μεταλαμπαδεύτηκαν όλες οι μεταγενέστερες θρησκείες και ήταν η διαδεδομένη μεταφυσική αλήθεια του αρχαίου και προϊστορικού κόσμου. Η ύπαρξή της είναι εμφανής μέσα στα κλασσικά μεταφυσικά και θρησκευτικά κείμενα όλων των εθνών, καθώς και στις διδασκαλίες των μεγάλων μυημένων.

Πάρα πολλά από τα στοιχεία αυτής της ενιαίας σοφίας-θρησκείας αποκρύφτηκαν, αλλά μερικά αποσπάσματά της αποκαλύφθηκαν από τους ιεροφάντες των μυστηρίων και των ναών και έτσι σχηματίστηκαν οι προϊστορικές και αρχαίες θρησκείες. Από την ίδια και κοινή πηγή άντλησαν οι νεώτερες θρησκείες, ενώ η παρουσία αυτής της σοφίας-θρησκείας έστω και σε ψήγματα, είναι πάντοτε ένα έρεισμα για πνευματική μαθητεία και μια παρακίνηση προς την αρετή.

Σύμφωνα με την Έλενα Μπλαβάτσκυ "Πολλοί μεγάλοι σχολιαστές έχουν δηλώσει ότι ποτέ δεν υπήρξε θρησκευτικός ιδρυτής, άριας, σημιτικής ή τουρανικής φυλής, ο οποίος να επινόησε μια νέα θρησκεία ή να αποκάλυψε μια νέα αλήθεια. Οι ιδρυτές αυτοί ήταν όλοι μεταβιβαστές, όχι αρχικοί δάσκαλοι. Ήταν συγγραφείς νέων μορφών και ερμηνειών, ενώ οι αλήθειες στις οποίες βασίζονταν ήταν τόσο παλιές, όσο και η ανθρωπότητα. Διαλέγοντας μια ή περισσότερες από εκείνες τις μεγάλες αλήθειες ....... ανάμεσα από τις πολλές που αποκαλύφθηκαν προφορικά στον άνθρωπο και που διατηρήθηκαν και διαιωνίστηκαν μέσα στα άδυτα των ναών μέσω μύησης, κατά τη διάρκεια των ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ και με προσωπική μεταβίβαση, αποκάλυψαν αυτές τις αλήθειες στις μάζες. Έτσι κάθε έθνος δέχτηκε με τη σειρά του μερικές από τις αλήθειες αυτές, κάτω από το πέπλο του δικού του τοπικού και ιδιαίτερου συμβολισμού; Οι οποίες με την πάροδο του χρόνου, αναπτύχθηκαν σε μια λίγο ή πολύ φιλοσοφική παιδεία, ένα Πάνθεο με μυθική μεταμφίεση".[1]

Οι θεμελιώδεις ιδέες της θρησκείας είναι η ύπαρξη του Θεού, η θέλησή Του και η σχέση Του με τον άνθρωπο. Είναι ένα σύνολο πνευματικών ιδεών, οι οποίες μεταδιδόμενες στον άνθρωπο μέσω συμβόλων, παραβολών και τελετουργιών, προσπαθούν να αφυπνίσουν την πνευματική σπίθα που υπάρχει ληθαργημένη στα μύχια της ψυχής του. Η θρησκεία υποβαστάζει την πνευματικότητα μέσα στον φυσικό κόσμο. Ετυμολογικά προέρχεται από το θεραπεύω και το θράνος. Το μεν θεραπεύω σημαίνει ότι υπηρετώ και φροντίζω, ενώ το θράνος σημαίνει το υποστήριγμα. Όσον αφορά την ερμηνεία του όρου σε σχέση με τη σανσκριτική γλώσσα, έχει σχέση με το dharayati, που σημαίνει υποβαστάζω και το dharman, που σημαίνει το υποστήριγμα και τον νόμο.

Η θρησκεία, λοιπόν, είναι το στήριγμα του Θεού ανάμεσα στους ανθρώπους και είναι εκείνο που Τον υπηρετεί και Τον φροντίζει. Είναι αυτό που εκπροσωπεί την πνευματικότητα στον υλικό κόσμο. Είναι ένα σύστημα και ένας τρόπος που υπενθυμίζει στον άνθρωπο, ότι υπάρχει Θεός, δικαιοσύνη και καλοσύνη και ότι ο ίδιος είναι ένα τμήμα αυτού του Θεού. Εμφανίζεται μέσω ενός συνόλου συμβόλων, τα οποία είτε ως λεγόμενα είτε ως δρώμενα μεταφέρουν το πνευματικό μήνυμα και εγκαταστούν έναν αυλό επικοινωνίας ανάμεσα στο σώμα, την ψυχή και το πνεύμα.

Η θρησκεία δεν είναι μια ανθρώπινη εφεύρεση, όπως πολλοί νομίζουν, που δημιουργήθηκε από κάποιους επιτήδειους για να καλύψει ρέουσες ανάγκες. Σχηματίζεται μόνον από ένα αναπτυγμένο πνευματικά Ον, το οποίο φέρνει σε εκτέλεση μια εσωτερική ροή πνευματικότητας, που αποζητά έκφραση και πόλωση πάνω στον πλανήτη, σε μια δεδομένη χρονική στιγμή. Είναι δε μια ανάγκη για τον άνθρωπο, επειδή κάθε άτομο όντας μια κουκίδα πνευματική φέρει μέσα του μια έμφυτη πίστη για το Ανώτερο και μια αυτοφυή τάση για υπέρβαση, καταστάσεις που δυναμοποιούνται με τη θρησκευτικότητα και υποστηρίζονται από τη θρησκεία.

Κάθε θρησκεία έχει ως άξονα μια Θεία Οντότητα, Τρισυπόστατη, που είναι ο Γεννήτορας της ζωής και πλαισιώνεται από ένα Πλήθος Αγγελικών Δυνάμεων, που μεταφέρουν τα θεϊκά μηνύματα προς τους ανθρώπους,, οι οποίοι τα εφαρμόζουν ως ηθικές προσταγές. Όλη αυτή η Θεολογία εξωτερικεύεται και υποστηρίζεται από μια σειρά ιερών συμβόλων, τα οποία εμφανιζόμενα είτε δια του λόγου είτε δια της παράστασης, δηλαδή δια της ιεροτελεστίας, απεικονίζουν τη μεταφυσική διαδικασία που διέρχεται η παγκόσμια και η ατομική ζωή από τη θεϊκή της ρίζα έως την ανθρώπινη κατάσταση.

Αυτή η συμβολική αναπαράσταση επιδρά έμμεσα στην ανθρώπινη ψυχή, η οποία όντας ένα τμήμα της ίδιας πνευματικής απορροής, περιέχει όλες εκείνες τις ιδέες που μεταδίδουν τα ιερά σύμβολα. Η τελετουργική διαδικασία είναι ένα ερέθισμα που προοδευτικά αφυπνίζει τη ληθαργημένη πνευματική μας συνειδητότητα. Μόνον που αυτό το ξύπνημα γίνεται δίχως ο άνθρωπος να το αντιλαμβάνεται, επειδή επιδρώντας στο υποσυνείδητό του, είτε του αφυπνίζει τις αυτοφυείς πνευματικές ιδέες, δηλαδή τα αρχέτυπά του, είτε του εμφυτεύει ιδέες που τον προσανατολίζουν ηθικά. Η θρησκευτική τελετουργία είναι ένα σύστημα, φτιαγμένο από πνευματικές δυνάμεις, που επιδρά αυτόματα στον ανθρώπινο μηχανισμό, τον εξευγενίζει και τον πνευματοποιεί.

Όλο αυτό το θρησκευτικό σύστημα για να πραγματοποιηθεί και να συντηρηθεί στον εξωτερικό κόσμο χρειάζεται μια ομάδα ατόμων. Αυτή η ομάδα γίνεται το σώμα της Εκκλησίας. Αυτή σχηματίζεται βάσει μιας ιεραρχικής κλίμακας, η οποία ανατυπώνει την Πνευματική Αόρατη Ιεραρχία. Η ανατύπωση όμως αυτή δεν είναι πάντοτε επιτυχής, επειδή η Εκκλησιαστική Ιεραρχία απαρτίζεται από ανθρώπους και όχι από θεούς ή ημίθεους.

Όσο η θρησκεία απομακρύνεται χρονικά από την αρχή της εξαγγελίας της και όσο το μήνυμά της μετατρέπεται σε πανίσχυρο θρησκευτικό δόγμα, αποκλείοντας κάθε άλλη ερμηνεία και λατρεία του Θεού, τόσο διαστρέφεται ο πνευματικός σκοπός της. Όταν η Εκκλησία αφαιρεί από τον άνθρωπο το δικαίωμα να διαλέγει τον προσωπικό του θεό και τον τρόπο που θέλει να τον λατρεύει, τότε μετατρέπεται σε ένα στείρο διοικητικό σώμα, το οποίο ενδιαφέρεται μόνο να συντηρεί τα κεκτημένα του.

Στο όνομα μιας θρησκείας, που στην πραγματικότητα είναι μια όψη από την παγκόσμια "σοφία-θρησκεία", το κάθε Ιερατείο αρνείται να δεχτεί ότι ο άνθρωπος όπως και καθετί που υπάρχει στον κόσμο, είναι μια πνευματική σπίθα βγαλμένη από τον ίδιο πνευματικό κρατήρα, που λέγεται Θεός. Ότι όλη η εκδηλωμένη ζωή είναι πνευματικές σπίθες οχυρωμένες πίσω από διαφορετικά πέπλα, που προχωρούν μέσα από διαφορετικούς μα παράλληλους δρόμους, με μοναδικό σκοπό να απελευθερώσουν την πνευματική τους ταυτότητα. Κάθε άνθρωπος είναι μια πνευματοψυχή που, αν και γεννημένη από την ίδια Παγκόσμια Πηγή, έχει τον δικό της τύπο και χαρακτηριστικό, τη δική της πνευματική ταυτότητα, θα λέγαμε τη δική της αποκλειστική σφραγίδα. Κάθε πνευματοψυχή φέρει το δικό της μοναδικό αποτύπωμα και όμοιο του δεν υπάρχει. Μοιάζει με τη μοναδικότητα του δακτυλικού μας αποτυπώματος. Για τούτο ο καθένας από μας ακολουθεί τον δικό του δρόμο, αυτόν που του προσδιορίζει η πνευματική του ταυτότητα.

Η ανθρωπότητα είναι το γέννημα ενός Πνευματικού Δημιουργού, ο οποίος την εκπαιδεύει και την πνευματοποιεί με την εμπειρία της ζωής, τη μύηση και τη θρησκεία. Η θρησκεία είναι ένας τρόπος ευγενικός, τρυφερός και ανώδυνος, που επιδιώκει να απεγκλωβίσει τον άνθρωπο από το πέπλο της ύλης. Του δημιουργεί συγκίνηση και δέος για την Ανωτάτη Δύναμη, του αποκαλύπτει έναν ανώτερο κόσμο για ανταμοιβή και έναν κατώτερο κόσμο για τιμωρία και έτσι τον αφυπνίζει συνειδησιακά.

Κάποιοι άνθρωποι πετυχαίνουν τον στόχο της πνευματικής συνειδητότητας μέσα από τη δική τους θρησκεία. Άλλοι μέσω ενός άλλου τρόπου που τους ταιριάζει περισσότερο, επειδή αυτός ο τρόπος εκφράζει τη δική τους πνευματική ταυτότητα. Ακόμη κι αν υπάρχουν θεοί ανώτεροι και κατώτεροι, ο καθένας, ανάλογα με τη δική του εξέλιξη και ταυτότητα, έχει το δικαίωμα να επιλέξει τον δικό του θεό, τη δική του πίστη και μπορεί για να στηρίξει την πίστη του, να φτιάξει τη δική του θρησκεία. Γιατί κάθε θρησκεία όσο μικρή κι αν είναι, μπορεί και αναπτύσσει ένα τμήμα της κρυμμένης καλής όψης, που υπάρχει μέσα μας.

[1] Μ.Δ., Ι xxxyii