Κάρμα και Μετενσάρκωση

 

Κάρμα

Είναι ο Απρόσωπος Νόμος που διαμέσου επαναλαμβανόμενων κύκλων φέρνει στην αρχική ισορροπία οτιδήποτε έχει ξεφύγει από την Παγκόσμια Αρμονία. Για τον άνθρωπο είναι ο Νόμος της ηθικής αιτιότητας, της δικαιοσύνης, της ανταμοιβής και της τιμωρίας.
Ανταμείβει όταν οι ανθρώπινες δράσεις εκπροσωπούν την Παγκόσμια Αρμονία, ενώ τιμωρεί για την αντίθετη συμπεριφορά. Αρμονία είναι η συνύπαρξη των εκδηλωμένων μέσω μιας δράσης που αποβλέπει στην πνευματική πρόοδο της Παγκόσμιας Ζωής. Όταν οι δράσεις μας δεν οδηγούν προς τον πνευματικό στόχο, τότε ο Νόμος του Κάρμα επεμβαίνει και με κατάλληλο τρόπο επαναφέρει τα αποτελέσματα σε ισορροπία προς τις αιτίες που τα προκάλεσαν.
Οι άνθρωποι θερίζουμε ό,τι σπέρνουμε με τη δική μας επιλογή και δράση. Η δική μας βούληση καθορίζει τις πράξεις μας και τα αποτελέσματά τους, για τούτο το ατομικό μας κάρμα είναι το αποτέλεσμα της απόλυτης Δικαιοσύνης.

«Θεωρούμε το Κάρμα σαν τον Υπέρτατο Νόμο του Σύμπαντος, την πηγή, την προέλευση και την αφετηρία όλων των άλλων νόμων που υπάρχουν στη Φύση. Το Κάρμα είναι ο αλάθητος νόμος που προσαρμόζει το αποτέλεσμα στην αιτία του, στο φυσικό, νοητικό και πνευματικό επίπεδο του Όντος. Καθώς κανένα αίτιο δεν μένει χωρίς το απορρέον αποτέλεσμά του από το μεγαλύτερο έως το ελάχιστο, από μια κοσμική διατάραξη μέχρι την κίνηση του χεριού σας και καθώς το όμοιο παράγει το όμοιο, το Κάρμα είναι αυτός ο αόρατος και άγνωστος νόμος που προσαρμόζει σοφά, με ευφυΐα και δίκαια κάθε αποτέλεσμα στο αίτιό του, ανάγοντας το αποτέλεσμα σε αυτό που το προκάλεσε. Μολονότι το ίδιο είναι αδιάγνωστο, η δράση του γίνεται αντιληπτή. Μολονότι δεν ξέρουμε τί είναι αυτό καθαυτό  το Κάρμα και η ουσία του, πράγματι γνωρίζουμε πώς λειτουργεί και μπορούμε να προσδιορίσουμε και να περιγράψουμε τον τρόπο δράσης του επακριβώς(Κλειδί της Θεοσοφίας, σ.184-5)

Μετενσάρκωση

Άρρηκτα συνδεδεμένη με το Κάρμα είναι και άλλη μια όψη του νόμου των κύκλων – η Μετενσάρκωση. Το νόημά της είναι ότι ο άνθρωπος, ως στοχαστής, αποτελούμενος από ψυχή, νου και πνεύμα, κατοικεί το ένα σώμα μετά το άλλο στις αλληλοδιάδοχες ζωές του πάνω στη γη, η οποία είναι η σκηνή της εξέλιξής του και όπου πρέπει, σύμφωνα με τους ίδιους τους νόμους της ύπαρξης, να ολοκληρώσει την εξέλιξη που έχει αρχίσει.

Σε κάθε ζωή είναι γνωστός στους άλλους σαν προσωπικότητα, αλλά για την αιωνιότητα είναι ένα άτομο που νιώθει μέσα του μια ταυτότητα που δεν εξαρτάται από το όνομα, τη μορφή ή τη μνήμη. Το φυσικό σώμα είναι απλώς και μόνο το περίβλημα του ανθρώπου, φτιαγμένο από γήινη ύλη, από τα τρία κατώτερα βασίλεια – το ορυκτό, το φυτικό και το ζωικό- ανανεώνεται διαρκώς και φθείρεται μέρα με τη μέρα.

Ο ίδιος ο άνθρωπος είναι εκείνη η αόρατη οντότητα που κατοικεί στο σώμα, που είναι η αιτία της παρούσας δομής και εξέλιξής του προερχόμενης από κατώτερες μορφές συνειδητότητας. Το σώμα δεν είναι παρά ένα όργανο του εσώτερου ανθρώπου. Άλλες διαιρέσεις είναι η ψυχική, νοητική και διαισθητική του φύση. Κάθε ένα από αυτά τα «όργανα» αποτελείται από χωριστές διανοητικές ζωές που, όμως, θα επανενωθούν αργότερα. Σε αυτό τον χωρισμό των οργάνων του ανθρώπου έγκειται η εξήγηση των «πνευματιστικών εκδηλώσεων»- που δεν είναι τίποτε άλλο παρά αυτόματες ανακλάσεις των «ζωών» που εντυπώθηκαν από την ψυχή του νεκρού με ψυχικές παρορμήσεις.

Η διδασκαλία της Μετενσάρκωσης είναι η ίδια η βάση της Θεοσοφίας, γιατί εξηγεί τη ζωή και τη φύση. Είναι όψη της εξέλιξης, γιατί δεν θα μπορούσε να υφίσταται εξέλιξη χωρίς επανενσάρκωση.

Ο κόσμος πίστευε στη μετενσάρκωση κατά την εποχή του Ιησού και την δίδασκαν μερικοί από τους πρώτους Χριστιανούς Πατέρες. Σύμφωνα με το Κάρμα και τη Μετενσάρκωση,  κάθε άνθρωπος είναι δικαστής και δήμιος του εαυτού του. Κάθε άνθρωπος με το χέρι του σφυρηλατεί το όπλο που κάνει πράξη την τιμωρία του και καθένας κερδίζει ο ίδιος την ανταμοιβή του. Η μετενσάρκωση διώχνει τον φόβο και τη θλίψη του θανάτου, γιατί, όπως ο ύπνος, κατά τη διάρκεια του οποίου ονειρευόμαστε, είναι απελευθέρωση από το σώμα, το ίδιο είναι και ο θάνατος, μετά τον οποίο ενσαρκωνόμαστε και πάλι σε ένα νέο σώμα στη γη.

Επανερχόμαστε για άλλη μια φορά σε αυτό που αποκαλούμε ύπαρξη σε εγρήγορση και συναντάμε ξανά και ξανά τα διάφορα Εγώ που έχουμε γνωρίσει σε προηγούμενες γεννήσεις, ούτως ώστε να μπορούν οι αιτίες που γεννήθηκαν με αυτές να λειτουργήσουν. Ο Σοπενχάουερ έγραψε κάποτε ότι αυτή η διδασκαλία «εμφανίζεται σαν φυσική πεποίθηση στον άνθρωπο κάθε φορά που αυτός συλλογίζεται χωρίς προκατάληψη».

Στενά ή μάλλον άρρηκτα συνυφασμένος με το Κάρμα είναι, λοιπόν, ο νόμος της επαναγέννησης ή της μετενσάρκωσης της ίδιας πνευματικής ατομικότητας μέσα σε μια μακρά σχεδόν ατέρμονη σειρά προσωπικοτήτων. Οι προσωπικότητες είναι σαν τα ποικίλα ενδύματα και τους χαρακτήρες που υποδύεται ο ίδιος ηθοποιός, με καθένα εκ των οποίων ο ηθοποιός ταυτίζεται ο ίδιος αλλά και τον ταυτίζει το κοινό για λίγες ώρες. Ο εσώτερος ή πραγματικός άνθρωπος που ενσαρκώνει αυτούς τους χαρακτήρες, γνωρίζει πάντα ότι είναι ο Άμλετ για το σύντομο χρονικό διάστημα λίγων πράξεων που, όμως, αντιπροσωπεύουν όλη τη ζωή του Άμλετ στο επίπεδο της ανθρώπινης ψευδαίσθησης. Γνωρίζει, επίσης, ότι την προηγούμενη βραδιά ήταν ο Βασιλιάς Ληρ, που κι αυτός ήταν ο μετασχηματισμός του Οθέλου μιας προηγούμενης βραδιάς. Όμως, ο εξώτερος, ορατός χαρακτήρας υποτίθεται ότι αγνοεί το γεγονός. Στην πραγματική ζωή αυτή η άγνοια, είναι, δυστυχώς, πέρα για πέρα αληθινή. Εντούτοις, η διαρκής ατομικότητα γνωρίζει απολύτως, αν και μέσα από την ατροφία του «πνευματικού» οφθαλμού του φυσικού σώματος, πως η γνώση δεν μπορεί να εντυπωθεί στη συνειδητότητα της πλανεμένης προσωπικότητας.

 

© blavatsky.gr 
Επιτρέπεται η αντιγραφή αποσπασμάτων υπό τον όρο ότι δεν γίνονται αλλαγές, δεν προστίθενται λέξεις ή εικόνες και ότι η πηγή αναγράφεται πλήρως και σωστά.